บทที่ 71 งานสบายดั่งเซียน!

“โห ไอ้พวกถังข้าวสารสี่ตัวนี้! วันๆ เอาแต่กินจนเกลี้ยง ทำอะไรก็ไม่เป็นสักอย่าง รีบๆ ไสหัวไปเล่นที่อื่นเลยไป๊ อย่ามาเกะกะพ่อแกทำกับข้าวแถวนี้”

พริบตาเดียวก็ผ่านไปอีกหนึ่งสัปดาห์ หลังจากเจ้าตัวเล็กพวกนี้กินยาเม็ดสัตว์วิญญาณเข้าไป ก็หลับปุ๋ยรวดเดียวถึงสามวัน

ช่วงนั้นไม่ว่าจะปลุกยังไงก็ไม่ยอมตื่น ทำเอาหลี่เซียงตงแอบเป็นห่วงอยู่เหมือนกัน

แต่โชคดีที่ในที่สุดก็ตื่นขึ้นมาจนได้ แถมยังรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่า แววตาของเจ้าตัวเล็กทั้งสี่ดูฉลาดหลักแหลมขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก และเริ่มคุ้นเคยกับมนุษย์มากขึ้นด้วย

โดยเฉพาะเจ้าใหญ่นี่แหละ แค่ช่วงเวลาสั้นๆ สองวัน มันก็เรียนรู้วิชาออดอ้อนเอาใจได้เองโดยไม่ต้องมีใครสอน

ส่วนอีกสามตัวที่เหลือก็ไม่ยอมน้อยหน้า ไม่นานก็ฝึกวิชานี้จนชำนาญตามๆ กันมา

อย่างตอนนี้ไง หลี่เซียงตงกำลังทำกับข้าวอยู่ เจ้าตัวเล็กทั้งสี่ก็เริ่มใช้ขาหน้าตะกุยขากางเกงเขา พลางทำหน้าตาน่าสงสารส่งเสียงเร่งยิกๆ

ตอนแรก หลี่เซียงตงก็แพ้ทางลูกไม้นี้อยู่หรอก แต่ตอนนี้เหรอ… ขอโทษทีเหอะ พวกแกไสหัวไปอยู่ที่อื่นให้สบายใจเถอะไป๊!

เวลาเพิ่งผ่านไปแค่สามสี่วันสั้นๆ ท่าทีของหลี่เซียงตงที่มีต่อเจ้าพวกตัวกะเปี๊ยกก็กลับตาลปัตรแบบร้อยแปดสิบองศา

จากความปลาบปลื้มยินดีในตอนแรก กลายมาเป็นความรำคาญใจจนทนไม่ไหวและจนปัญญาในตอนนี้

ทั้งหมดนี้มีสาเหตุหลักมาจากปริมาณการกินของเจ้าตัวเล็กพวกนี้ที่เปลี่ยนไป

หลังจากกินยาเม็ดสัตว์วิญญาณเข้าไป เจ้าพวกนี้ก็เปลี่ยนจากเดิมที่กินแค่วันละมื้อ หรืออย่างมากสุดก็สองมื้อ

กลายสภาพเป็นเหมือนผีหิวโซมาเกิดใหม่ ที่ทั้งวันหิวได้ตลอดเวลาและพร้อมจะสวาปามได้ทุกนาที

ช่วงสองสามวันนี้ พูดได้เลยว่าหลี่เซียงตงถ้าไม่ได้กำลังทำกับข้าวอยู่ ก็กำลังเตรียมตัวจะไปทำกับข้าว

กระทั่งเหยื่อที่ดักได้จากกับดักก็ไม่มีเวลามานั่งจัดการเลย! นอกจากส่วนที่แบ่งไว้เป็นเสบียงของเจ้าตัวเล็กแล้ว นอกนั้นก็กองสุมไว้ในห้องเก็บของนั่นแหละ

โดยเฉพาะเจ้าใหญ่นี่ตัวดีเลย ทั้งที่หนักยังไม่ถึงสิบจินแท้ๆ แต่อาหารที่มันเขมือบลงท้องไปแต่ละวัน เกือบจะเกินครึ่งหนึ่งของน้ำหนักตัวมันแล้ว! ใครมันจะไปเชื่อลงวะเนี่ย?

ส่วนตัวอื่นๆ ถึงจะสู้เจ้าใหญ่ไม่ได้ แต่ก็ไม่ได้ต่างกันเท่าไหร่ ตัวกะเปี๊ยกแค่สี่ตัว วันๆ หนึ่งต้องซัดเนื้อสัตว์ลงท้องไปไม่ต่ำกว่าสิบกว่าจิน

ยังดีที่หลี่เซียงตงเป็นนายพราน สิ่งที่บนเขาไม่เคยขาดแคลนเลยก็คือเนื้อ ไม่อย่างนั้นคนธรรมดาทั่วไปคงเลี้ยงเจ้าพวกนี้ไม่รอดแน่ๆ

แต่ก็ยังดีที่วันคืนแบบนี้น่าจะดีขึ้นในอีกไม่กี่วัน

ตามข้อมูลสืบทอดที่อยู่ในหัว นี่น่าจะเป็นเพราะเพิ่งกินยาเม็ดสัตว์วิญญาณเข้าไป ร่างกายจึงกำลังดึงศักยภาพแฝงออกมาใช้

การที่เจ้าตัวเล็กกินจุขึ้นมาชั่วคราวจึงถือเป็นเรื่องปกติ พอย่อยสรรพคุณของยาเม็ดสัตว์วิญญาณจนเกือบหมด เดี๋ยวก็ค่อยๆ กลับมาเป็นปกติเอง

ต่อไปพอป้อนยาเม็ดสัตว์วิญญาณให้ตามปริมาณที่กำหนดในแต่ละเดือน ถึงจะทำให้กินจุขึ้นมาบ้าง แต่ก็คงไม่โอเวอร์ขนาดนี้ ที่เล่นสวาปามตั้งแต่เช้าจรดค่ำทั้งวัน

“ฮ่าๆ นายยังกล้าไปว่าพวกมันอีกเหรอ ไม่ดูตัวเองเลย นายต่างหากล่ะที่กินจุที่สุดในบ้านน่ะ!”

พอเห็นท่าทางหัวจะปวดของหลี่เซียงตง สวี่ฮุ่ยที่อยู่อีกฝั่งของสายก็หลุดขำออกมาทันที

ทั้งที่ตัวเองเป็นตัวกินจุที่สุดในบ้านแท้ๆ หลี่เซียงตงยังจะกล้าไปรังเกียจที่พวกมันกินเยอะอีก

พอได้ยินคำนี้ หลี่เซียงตงก็เกาหัวแกรกๆ ด้วยความเก้อเขิน ดูเหมือน… มันจะเป็นอย่างนั้นจริงๆ แฮะ!

พูดก็พูดเถอะ ปริมาณการกินของเขาตอนนี้ คนธรรมดาทั่วไปเทียบไม่ติดจริงๆ

ไม่ต้องนับพวกข้าวสวยหรือผักหรอกนะ แค่เนื้อสัตว์ที่เขากินลงท้องไปในแต่ละวัน ก็แทบจะเท่ากับเจ้าตัวเล็กทั้งสี่ตัวรวมกันแล้ว!

“เดี๋ยวสิ! ไม่ใช่ละ! ต่อให้ไม่พูดถึงว่าผมต้องทำงานหนักแค่ไหนในแต่ละวัน เผาผลาญพลังงานไปเท่าไหร่ แต่ดูหุ่นไซซ์ร้อยหกเจ็ดสิบจินของผมสิ จะกินเยอะหน่อยมันก็ปกตินี่นา!”

“เธอดูเจ้าตัวเล็กสี่ตัวนั้นสิ รวมกันยังหนักไม่ถึงเศษหนึ่งส่วนสี่ของผมด้วยซ้ำ แต่กินเยอะขนาดนี้แล้ว โตขึ้นไปจะขนาดไหน?”

“พวกมันต่างหากล่ะที่เป็นสายเขมือบตัวจริง ส่วนผมเนี่ย อย่างมากก็แค่กินจุในเกณฑ์ปกติเท่านั้นแหละ”

ทันใดนั้น หลี่เซียงตงก็เพิ่งนึกขึ้นได้ จึงเริ่มแถข้างๆ คูๆ ออกไป

ถึงเขาจะกินเยอะไปหน่อยจริงๆ ก็เถอะ แต่ไม่มีทางเป็นถังข้าวสารแน่นอน!

วินาทีนี้ เขารู้สึกขอบคุณที่เจ้าตัวเล็กพวกนี้ดันกินจุขึ้นมาซะอย่างนั้น ไม่งั้นเขาก็คงหาโล่กำบังดีๆ แบบนี้มาอ้างไม่ได้ทันควันแน่!

“เอ่อ… ฉันคงพูดได้แค่ว่า… นายสบายใจแบบไหนก็เอาแบบนั้นละกัน!”

พอนึกถึงช่วงนี้ที่คอลวิดีโอกับหลี่เซียงตง ตอนที่หมอนี่กินข้าว ขนาดของกะละมังกับข้าวและกะละมังข้าวสวยที่ใหญ่จนเว่อร์วังนั่น…

สวี่ฮุ่ยรู้สึกว่าของที่หมอนี่กวาดลงท้องได้ในมื้อเดียวนั้น ตัวเธอเองกินเป็นอาทิตย์ก็ไม่รู้ว่าจะหมดหรือเปล่า!

ขนาดนี้แล้ว! ถ้านายไม่ใช่ถังข้าวสารแล้วใครจะเป็นล่ะยะ!

แต่ก็นะ ใครใช้ให้หมอนี่เป็นแฟนเธอกันล่ะ มีแต่ต้องตามใจเท่านั้นแหละ!

แถมในจังหวะนี้ สวี่ฮุ่ยยังแอบรู้สึกโล่งอก โล่งอกที่หลี่เซียงตงทำอาชีพนี้ แถมยังเป็นระดับหัวกะทิของวงการอีกต่างหาก

ไม่อย่างนั้น หากวัดจากปริมาณการกินของหมอนี่ ถ้าไปทำงานทั่วไป พอแต่งงานสร้างครอบครัวกันแล้ว เธอคงต้องดิ้นรนหาทางว่าจะทำยังไงถึงจะมีข้าวกินอิ่มท้องไปวันๆ แน่เลย!

พอนึกภาพนั้นขึ้นมา ไม่รู้ทำไม สวี่ฮุ่ยถึงรู้สึกว่ามันทั้งตลกทั้งพิลึกพิลั่นอย่างบอกไม่ถูก จนหลุดหัวเราะพรวดออกมาตรงนั้นเลย

“หัวเราะอะไรเนี่ย?”

เมื่อเห็นสวี่ฮุ่ยจู่ๆ ก็ขำไม่หยุด หลี่เซียงตงก็เริ่มจับต้นชนปลายไม่ถูก

“ไม่มีอะไร แค่อยู่ๆ ก็นึกถึงเรื่องตลกๆ ขึ้นมาได้น่ะ”

ได้ยินแบบนั้น หลี่เซียงตงก็หน้าดำครึ้มเป็นแถบ คุณพี่ครับ ผมแค่เข้าป่ามาสองเดือน ไม่ได้เป็นคนป่าที่โตมาในดงแต่เด็กนะ คิดว่าผมไม่เคยดูหนังของโจวซิงฉือหรือไง

“ทำไม เมียนายคลอดลูกเหรอ? หรือว่าหมาที่บ้านคลอดลูกครอกสองล่ะ?”

หลี่เซียงตงมองสวี่ฮุ่ยแล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น

สวี่ฮุ่ย: “อืม… แล้วทำไมจะเป็นหมาที่บ้านฉันคลอดลูกครอกสามไม่ได้ล่ะ?”

หลี่เซียงตง: …(≖_≖ )

“เอาละๆ ไม่แกล้งนายแล้ว นายรีบทำกับข้าวเถอะ จะหกโมงเย็นแล้ว ฉันต้องไปเข้าเวรดึกละ ถ้าไปส่งเวรสาย เดี๋ยวก็โดนหัวหน้าพยาบาลบ่นหูชาอีก!”

“อ๊ากกก! ไม่อยากไปทำงานเลยโว้ยยย! เมื่อไหร่เสี่ยวฮวนจะได้เลื่อนขั้นเป็นหัวหน้าพยาบาลสักทีนะ จะได้คอยคุ้มกะลาหัวเพื่อนสนิทอย่างฉัน ให้นอนเป็นปลาเค็มสบายๆ ได้สักที”

พอพูดถึงเรื่องไปทำงาน สวี่ฮุ่ยก็ทำท่าหมดอาลัยตายอยากขึ้นมาทันใด

แก่นแท้ของมนุษย์นอกจากจะเป็นเครื่องก็อบปี้คำพูดแล้ว อีกอย่างหนึ่งก็คือการเป็นคนทำงานที่ไม่อยากไปทำงานนี่แหละ!

พอเห็นภาพนี้ ไม่รู้ทำไม อารมณ์ของหลี่เซียงตงถึงได้ดีขึ้นมาเป็นกองทันที

อย่างที่เขาว่ากันจริงๆ รอยยิ้มไม่ได้หายไปไหน มันแค่ย้ายจากหน้าคนหนึ่งไปอยู่อีกคนหนึ่งเท่านั้นเอง!

ไปทำงานเหรอ! รู้สึกว่าเป็นคำที่ห่างไกลเหลือเกินแฮะ!

หลี่เซียงตงแอบกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่ในใจ ดีนะที่ตัวเองไม่ต้องไปทำงานตอกบัตร

เดี๋ยวนะ ว่าแต่นี่งานล่าสัตว์ของฉันมันนับเป็นการทำงานหรือเปล่าหว่า?

พอนึกถึงชีวิตทำงานสี่วันหยุดหนึ่งวันของตัวเองในช่วงนี้ หลี่เซียงตงก็ยกมือขึ้นเกาหัวแกรกๆ อีกรอบ ก็น่าจะ… นับแหละมั้ง!

แต่ว่า… ถึงจะนับแล้วมันจะทำไมล่ะ?

ทำงานสี่วันหยุดหนึ่งวัน ระหว่างทำงานก็แอบอู้งานได้แบบเปิดเผย ยิ่งทำเยอะยิ่งได้เงินเยอะ แถมในหนึ่งปี… ยังได้หยุดตั้งเก้าเดือนกว่า!

งานเทพในฝันขนาดนี้ มันมีคนประเภทไหนได้ทำกันบ้างเนี่ย? น่าอิจฉาชะมัดเลย! (っ╥╯﹏╰╥c)

อ้าว ที่แท้ก็ตัวฉันเองนี่หว่า! งั้นก็ไม่มีปัญหาละ! („ಡωಡ„)

หลี่เซียงตงคิดกระหยิ่มใจอย่างมีความสุข จนไม่ทันสังเกตด้วยซ้ำว่าสวี่ฮุ่ยวางสายไปตั้งแต่ตอนไหน

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง