บทที่ 100 แต่ลูกผู้ชายคนไหนบ้างจะไม่มีความฝันอยากเป็นจอมยุทธ์

นี่มันไม่ใช่เคล็ดวิชาลมปราณภายในโบราณแบบที่เห็นในหนังในละครหรอกเหรอ?

แต่ผู้ชายคนไหนบ้างล่ะจะไม่มีความฝันอยากเป็นจอมยุทธ์?

ฉินกงอวี่จึงดีใจเป็นธรรมดา ต่อไปไม่แน่อาจจะเหาะเหินเดินเบาไต่กำแพงได้ แถมยังมีไหมควบคุมเข็มจากระบบอีก

ถึงตอนนั้นคงได้รับบทเป็นสไปเดอร์แมนกับเขาบ้าง!

หรือถ้าฝึกจนบรรลุขั้นสุดยอด จะเหยียบเท้าซ้ายสลับเท้าขวาไต่ขึ้นไปถึงดวงจันทร์เลยดีไหมนะ?

พอปล่อยให้ความคิดเตลิดไปครู่หนึ่ง เขาก็ส่ายหน้าสะบัดความคิดพวกนี้ทิ้งไปจนเกลี้ยง

ยุคสมัยไหนแล้วยังจะมาสไปเดอร์แมน เหยียบเท้าไต่ไปดวงจันทร์อะไรกัน

สมัยนี้นอกจากกล้องวงจรปิดจะติดกันเกลื่อนแล้ว เอาแค่ใครมือเท้าคล่องแคล่วเกินมนุษย์ไปหน่อย ก็คงโดนลุงตำรวจเรียกไปลงบันทึกประจำวันแล้วมั้ง

ฝันอยากเป็นจอมยุทธ์งั้นเหรอ?

ขืนวันนี้เหาะเหินเดินเบา พรุ่งนี้ลุงตำรวจคงบุกมาเคาะประตูบ้านเพื่อตรวจมิเตอร์น้ำของเดือนนี้แน่

เพราะงั้นทำตัวเงียบๆ ไว้ก่อน อย่ามัวแต่ฝันกลางวันเลยดีกว่า

เขาเหลือบมองเวลา ใกล้จะได้เวลาเปิดร้านแล้ว

พอมองไปรอบๆ สัตว์เลี้ยงยังคงนอนหลับอุตุอยู่ งั้นกิจกรรมช่วงเช้าวันนี้ก็งดไปก่อน

เขาจึงเดินขึ้นชั้นบนเข้าไปในมิติเพื่อเล็มกิ่งก้านของสมุนไพรวิเศษ พอกลับออกมาก็ตรงเวลาพอดี

จากนั้นจึงเดินลงไปเปิดประตูใหญ่หน้าร้าน

…

พอเปิดประตู ก็มีเจ้าหน้าที่จากศูนย์ฝึกสุนัขตำรวจสองคนยืนรออยู่

ทั้งคู่ก้าวขึ้นมาทำความเคารพแล้วทักทาย "สวัสดีครับหมอฉิน"

"พวกเราเป็นคนที่ผู้การจางส่งมาช่วยดูแลกิจวัตรประจำวันของสุนัขตำรวจครับ"

ลูกค้าที่ยืนรออยู่ข้างๆ เห็นฉากนี้เข้าก็ถึงกับส่งเสียงจึ๊จ๊ะในลำคอ

ทุกคนต่างรู้สึกว่าหมอฉินตอนนี้นับวันยิ่งเทพขึ้นเรื่อยๆ ขนาดตำรวจยังต้องยืนทำความเคารพให้เลย

ฉินกงอวี่กวาดสายตามอง สองคนนี้ไม่ใช่เจ้าหน้าที่เมื่อคืน แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมาก

เพราะเมื่อคืนทุกคนต่างเหนื่อยกันจนดึกดื่น ผู้ดูแลของเมื่อวานก็คงต้องพักผ่อนให้เต็มที่เหมือนกัน

เขาจึงพยักหน้า "ได้ครับ พวกคุณรอสักครู่นะ"

จากนั้นก็หันไปต้อนรับลูกค้าคนอื่นๆ ให้เข้ามาข้างใน

เมื่อเดินเข้ามาด้านใน ฉินกงอวี่ก็ชี้ไปที่ห้องด้านในพลางบอกว่า "สุนัขที่บาดเจ็บทั้งหมดอยู่ข้างในนั้นครับ"

"พวกคุณเข้าไปได้เลย เรื่องกฎระเบียบในการดูแลสุนัขป่วย ผู้อำนวยการจางกำชับพวกคุณแล้วใช่ไหมครับ?"

"กำชับเรียบร้อยแล้วครับ" เจ้าหน้าที่ดูแลสุนัขทั้งสองพยักหน้ารับ

"งั้นก็ดีครับ พวกคุณไปที่ห้องพักฟื้นได้เลย" ฉินกงอวี่กล่าว

จากนั้นจึงเริ่มจัดการงานบริการของวันนี้

ระหว่างที่กำลังให้บริการ ลูกค้าคนหนึ่งก็เอ่ยแซวขึ้นมา "หมอฉินครับ เดี๋ยวนี้ตำรวจยังต้องทำความเคารพให้คุณเลยนะ"

"ต่อไปพวกเราจะหาคิวพบคุณยากขึ้นหรือเปล่าเนี่ย?"

"พูดอะไรแบบนั้นกันครับ!" ฉินกงอวี่ยิ้มพลางส่ายหน้าเบาๆ

พร้อมกันนั้นเขาก็ใช้แว่นตาสแกนมองลูกค้าทุกคนจนทั่ว

เมื่อเทียบกับเมื่อก่อนที่ต้องคอยสังเกตสีหน้าหรือฟังเสียงหัวใจแล้ว ตอนนี้ถือว่าเห็นภาพชัดเจนกว่ามาก

แค่กวาดสายตามองลูกค้า สภาพร่างกายของอีกฝ่ายก็ปรากฏให้เห็นหมดจด ทั้งไขมันในร่างกาย ความดันโลหิต และอื่นๆ

สามารถเห็นข้อมูลเป็นตัวเลขได้ทันทีโดยไม่ต้องลงมือจับชีพจรเพื่อยืนยันข้อมูลเหล่านั้นให้ยุ่งยากอีกต่อไป

แถมแต้มบุญของลูกค้ากลุ่มนี้ก็อยู่ในระดับปกติ แสดงว่าทุกคนล้วนเป็นคนธรรมดาทั่วไป

พอมีเกณฑ์วัดที่ชัดเจนแบบนี้ สายตาของฉินกงอวี่ในตอนนี้เรียกได้ว่าโปร่งใสทะลุปรุโปร่งสุดๆ!

ไม่นานก็ถึงคิวของลูกค้าคนที่เคยถามเรื่อง 'พยาธิในสมอง'

ฉินกงอวี่จึงเอ่ยถาม "คุณได้บอกเพื่อนของคุณหรือยังครับ?"

"ช่วงนี้ผมรู้สึกว่าวิชาแพทย์ก้าวหน้าขึ้นมาอีกขั้น ให้เพื่อนคุณพาคนในครอบครัวมาตรวจดูสิครับ ผมว่ามีโอกาสรักษาหายไม่น้อยเลยนะ"

พอพูดถึงเรื่องนี้ ลูกค้าคนนั้นก็เกาหัวแล้วตอบอย่างเกรงใจ "ยังไม่ได้บอกเลยครับ"

"ช่วงนี้พวกเขากำลังวิ่งวุ่นหาแพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านศัลยกรรมอยู่ ผมก็เลยไม่กล้าเข้าไปกวนน่ะครับ"

"ไม่เป็นไรครับ ถ้าโอกาสสำเร็จของการผ่าตัดเปิดกะโหลกมันต่ำ จะพามาให้ผมดูก่อนก็ได้" ฉินกงอวี่พยักหน้าอย่างเข้าใจ

ในเมื่อเขาไม่สะดวกจะพูด จะไปฝืนใจก็คงไม่ได้

เกิดอีกฝ่ายมีความคิดอย่างอื่นขึ้นมาล่ะ?

ฉินกงอวี่จึงแค่เอ่ยถามดู ถ้ามาได้ก็ดี แต่ถ้าไม่มาก็ถือว่าไม่มีวาสนาต่อกัน

"ได้ครับ" ลูกค้ารับคำ

แล้วถามต่ออีกว่า "หมอฉินครับ คุณว่ามันจะมีวิธีผ่าตัดแบบที่ไม่ต้องลงมีด"

"แต่สามารถกำจัดเนื้องอกในสมองออกไปได้ไหมครับ?"

"ตอนผมไปเยี่ยมไข้ เตียงข้างๆ ก็มีคนที่ต้องผ่าตัดเปิดกะโหลกเหมือนกัน แต่ของเขานี่ต้องผ่าเอาเนื้องอกออก"

"อัตราความสำเร็จของการผ่าตัดก็ต่ำมากเหมือนกัน ตอนนี้พวกเขาก็เลยตามหาหมอผู้เชี่ยวชาญ อยากจะหาวิธีอื่นมารักษาแทนน่ะครับ"

ได้ยินดังนั้น ฉินกงอวี่ก็ตอบด้วยสีหน้าจริงจัง "ที่จริงแล้ว… ผมมีวิธีอยู่นะครับ"

คำพูดนี้ทำเอาทุกคนในร้านชะงักอึ้งไปหลายวินาที

ลูกค้าคนหนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างไม่อยากจะเชื่อ "หมอฉิน จริงปะเนี่ย?"

"ไม่ผ่าตัดก็จัดการเนื้องอกได้ด้วยเหรอครับ?"

ลูกค้าคนอื่นๆ ต่างก็ทำหน้าแบบ 'ฉันมีความรู้นะ อย่ามาหลอกกันซะให้ยาก'

พวกเขาไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่าจะมีวิธีรักษาเนื้องอกแบบไม่ต้องลงมีดผ่า

ถึงแม้เนื้องอกจะเป็นโรค แต่มันก็เป็นเนื้อเยื่อส่วนหนึ่งของร่างกายมนุษย์ เหมือนกับไส้ติ่งนั่นแหละ

เวลาที่มันอักเสบขึ้นมา นอกจากตัดทิ้งแล้ว มันจะยังมีวิธีอื่นอีกได้ยังไงกัน?

"เรื่องวิชาแพทย์ผมจริงจังเสมอนะครับ ผมบอกว่ามีวิธีก็คือมีวิธี"

"เพียงแต่มันต้องใช้เวลาพอสมควร แล้วค่าใช้จ่ายก็สูงมากด้วย เพราะงั้นไปตัดทิ้งที่โรงพยาบาลน่าจะเร็วกว่าครับ" ฉินกงอวี่ตอบทุกคน

การจะฟื้นฟูเนื้อเยื่อที่ผิดปกติให้กลับมาสมบูรณ์ได้นั้น ต้องใช้สมุนไพรวิเศษมาช่วยปรับสมดุล แล้วมูลค่าของสมุนไพรวิเศษมันเท่าไหร่กันล่ะ?

เรียกว่าประเมินค่าไม่ได้เลยต่างหาก!

ดังนั้นการตรงไปโรงพยาบาลเพื่อผ่าตัดเอาออกจึงทั้งเร็วและประหยัดเงินกว่าตั้งเยอะ

จะมาเสียเงินก้อนโตมหาศาลที่นี่ไปทำไม?

เว้นแต่ว่าอีกฝ่ายจะไม่เหมาะกับการผ่าตัดจริงๆ และยินดีจ่ายด้วยราคาสูงลิ่ว ถ้าเป็นแบบนั้นตนก็ยินดีสละเวลา

เพื่อค่อยๆ ปรับสมดุลและรักษาให้!

หรือตอนนี้เขามีแว่นตานี้อยู่ หากอีกฝ่ายไม่มีเงินจ่าย แต่แต้มบุญแสดงผลออกมาว่าสูงลิ่ว

มันก็ใช่ว่าจะคิดราคาถูกๆ หรือรักษาให้ฟรีไม่ได้

เพราะการมีแต้มบุญสูงก็หมายความว่าอีกฝ่ายเป็นคนดีมากๆ

และคนดีย่อมสมควรได้รับการปฏิบัติที่ดีตอบแทน!

สรุปสั้นๆ ก็คือ หากอยากให้เขาเสียเวลาค่อยๆ รักษาให้หายโดยไม่ต้องผ่าตัด

ไม่ยอมจ่ายหนัก ก็ต้องเป็นคนใจบุญสุนทานจริงๆ เท่านั้น

ไม่อย่างนั้น คนอื่นก็อย่าได้หวังเลย!

หลังจากฉินกงอวี่พูดจบ ทุกคนต่างรู้สึกว่าน้ำเสียงนี้แม้จะไม่ได้ฟังดูอวดดี

แต่เนื้อหานั้นกลับโอหังสุดขีด ขนาดหมอดังระดับโลกพอเจอเนื้องอกเข้าไปยังมีปัญญาแค่ผ่าตัดเท่านั้น

นายเอาอะไรมาพูดว่ามีวิธีโดยไม่ต้องลงมีดผ่า?

เพียงแต่ทุกคนก็หาข้อมาแย้งไม่ได้ เพราะตั้งแต่ไหนแต่ไรมาหมอนี่ก็ยังไม่เคยหน้าแตกเลยสักครั้ง

ถึงจะดูโม้ไปหน่อย แต่ตราบใดที่ยังไม่เคยพลาด จะพูดอะไรก็ย่อมได้ไม่ใช่เหรอ?

แถมประโยคหลังเขายังเปิดทางถอยไว้ให้ตัวเอง โดยบอกให้คนไข้ไปโรงพยาบาลอีกต่างหาก

พวกเขาก็ยิ่งไม่มีเหตุผลจะไปจับผิด จึงได้แต่มองว่าเป็นเรื่องตลกขำขันแล้วแซวเล่นกันไป

"หมอฉินโคตรเทพ!" ลูกค้าคนหนึ่งตะโกนขึ้นมา

จากนั้นทุกคนก็พากันหัวเราะร่วน

มองเรื่องนี้เป็นแค่เรื่องตลก พูดคุยหัวเราะแล้วก็ผ่านไป

ฉินกงอวี่เองก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรกับเรื่องนี้นัก หากวันหนึ่งข้างหน้า

คนในบ้านของพวกเขาเกิดมีผู้สูงอายุอาการหนักแบบนี้ขึ้นมาจริงๆ และต้องเผชิญกับความเสี่ยงสูงจากการผ่าตัด ในใจก็คงจะนึกถึงคำพูดในวันนี้ขึ้นมาเอง

เพราะเมื่อคนเราเดินมาถึงทางตัน มันก็ไม่มีอะไรต้องกังวลอีกแล้ว อย่างแย่ที่สุดก็แค่ตาย

แล้วทำไมถึงจะไม่ลองดูล่ะ?

ก็เหมือนกับจ้าวเทียนเหอนั่นแหละ ลูกชายของเขาพลังชีวิตแทบจะมอดดับไปหมดแล้ว ดังนั้นต่อให้ตนจะเป็นแค่หมอรักษาสัตว์

ต่อให้เรื่องเล่าที่ตนกุขึ้นมา หากคนปกติฟังแล้วจะรู้สึกว่ามีจุดน่าสงสัยอยู่บ้างก็ตาม

แต่อีกฝ่ายก็ยังคงเชื่อสนิทใจอยู่ดี เพราะเขาไม่มีทางถอยเหลืออยู่อีกแล้ว ไม่ว่าจะเป็นวิธีไหนก็ต้องขอลองเสี่ยงดูสักตั้ง

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง