บทที่ 163 มุกนี้คิดว่าตลกเหรอครับ

เมื่อเห็นแบบนั้น หานเฟยจึงจำใจต้องเดินจากไปด้วยความหมดอาลัยตายอยาก ก่อนไปยังหันกลับมามองอีกรอบ

สายตาที่จ้องไปยังจุดวางตู้เลี้ยงยังคงอาลัยอาวรณ์ไม่เสื่อมคลาย

เมื่อเห็นกลุ่มคนพิลึกกึกกือพวกนี้ยอมกลับไปเสียที ฉินกงอวี่ก็พลอยรู้สึกปลอดโปร่งโล่งใจขึ้นมาไม่น้อย สัมผัสได้ว่าอากาศแถวนี้กลับมาบริสุทธิ์สดชื่นอีกครั้ง