บทที่ 52 ไม่กลัวหมอฝรั่งยิ้มร่า แต่กลัวหมอแผนจีนขมวดคิ้ว! ไม่ต้องรักษาก็ได้แต้มบุญงั้นเหรอ

พูดตามตรง ถ้าไม่ใช่เพราะลูกชายของเธอเป็นลูกค้าเก่า แถมยังมีท่าทีขอโทษขอโพยอย่างจริงใจ

อย่าว่าแต่ให้เขาจับชีพจรเลย แม้แต่ประตูก็อย่าหวังว่าจะได้ก้าวเข้ามา

ตอนที่เขายื่นมือเตรียมจะแตะลงบนข้อมือของอีกฝ่าย หญิงชรากลับเริ่มแผลงฤทธิ์ขึ้นมาอีก

"ไอ้หนุ่ม มือของเธอน่ะจับหมาจับแมวมาตั้งเท่าไหร่"

"ฉีดแอลกอฮอล์ฆ่าเชื้อหรือยังน่ะฮะ?" หญิงชราสบถภาษาถิ่นโม่ตูออกมาด้วยสีหน้ารังเกียจเดียดฉันท์

ผู้จัดการเหลียงเริ่มรู้สึกว่าหัวของเขาเองนี่แหละที่จะปวดขึ้นมาจริงๆ จึงเอ่ยว่า "แม่ครับ หยุดเถอะน่า"

"แค่ไม่กี่นาทีเอง ให้หมอฉินเขาตรวจดูหน่อยมันจะเสียหายตรงไหน?"

"หึๆ ถ้าคุณป้าไม่เต็มใจ ผมว่าอย่าฝืนใจจะดีกว่าครับ" ฉินกงอวี่เอ่ยด้วยรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา

ยายแก่คนนี้คิดว่าเขาอยากจะเสนอหน้าไปรักษาให้นักหรือไง?

อยากตรวจก็ตรวจ ตรวจไม่ได้ก็เชิญกลับ ไม่ส่งนะ

แม้เขาจะอยากได้แต้มบุญ แต่ก็ไม่คิดจะเอาตัวเองมารองรับอารมณ์ใครเพื่อแลกกับมันหรอก

"อย่าเพิ่งครับ อย่าเพิ่ง หมอฉินอย่าเพิ่งโกรธเลยนะ"

"แม่ผมแกก็แค่ปากเปราะไปหน่อย คุณอย่าเก็บเอามาใส่ใจเลยครับ" ผู้จัดการเหลียงรีบกล่าวขอโทษขอโพยยกใหญ่

ตั้งแต่ครั้งก่อนที่มาหา หมอฉินเพียงแค่กวาดตามองไม่กี่ทีก็บอกปัญหาสุขภาพของเขาได้เป๊ะๆ แล้ว

เขาก็รู้ได้ทันทีว่าวิชาแพทย์ของหมอฉินย่อมไม่ธรรมดา อย่างน้อยเรื่องแพทย์แผนจีนก็เก่งกาจระดับหาตัวจับยาก

ดังนั้นในใจจึงเคารพอีกฝ่ายอยู่มาก

เขาจึงก้มหน้าลงเกลี้ยกล่อมแม่ตัวเอง "แม่ครับ แม่อย่าพูดอีกเลย"

"แค่จับชีพจรดูเฉยๆ อย่าทำตัวแบบนี้ได้ไหมครับ?"

หญิงชราคงเห็นว่าลูกชายเริ่มมีน้ำโหขึ้นมาจริงๆ จึงจำใจยอมตามน้ำแล้วสะบัดหน้าหนีไปอีกทาง

เมื่อเห็นเช่นนั้น ฉินกงอวี่ถึงได้ยื่นมือออกไปจับชีพจรให้อีกฝ่าย

ว่ากันตามจริง ถ้าไม่ใช่เพราะลูกชายของเธอละก็ ยายแก่ประเภทนี้

ต่อให้นอนตายอยู่ข้างทาง เขายังไม่คิดจะเหลือบมองเลยสักแวบเดียว!

…

ปลายนิ้วแตะลงบนจุดชีพจร สัมผัสอยู่ครู่หนึ่ง คิ้วของเขาก็ค่อยๆ ขมวดเข้าหากัน

และพอผู้จัดการเหลียงเห็นฉินกงอวี่ขมวดคิ้วมุ่น หัวใจของเขาก็บีบรัดแน่นตามไปด้วยทันที

ต้องรู้ไว้ก่อนว่าในโลกออนไลน์เคยมีคำกล่าวเกี่ยวกับหมอแผนจีนแพร่หลายอยู่บทหนึ่ง

'ไม่กลัวหมอฝรั่งยิ้มหวานจับใจ แต่กลัวหมอแผนจีนขมวดคิ้วมุ่น!'

'หมอฝรั่งเปลี่ยนสีหน้ายังพอเยียวยา แต่หมอแผนจีนเปลี่ยนสีหน้าคือเตรียมจองศาลา!'

ตอนแรกอีกฝ่ายยังมีสีหน้าเรียบเฉยตอนจับชีพจร แต่ตรวจไปตรวจมากลับขมวดคิ้ว นี่มันต้องมีปัญหาแน่ๆ ชัดเจนเลยไม่ใช่เหรอ?

เขาจึงรีบถามด้วยความร้อนรนทันที "หมอ… หมอฉินครับ ร่างกายแม่ผมมีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ?"

หญิงชราที่เบือนหน้าหนีไปในตอนแรกก็หันขวับกลับมามองฉินกงอวี่ เธอเห็นเขากำลังขมวดคิ้วด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

ทันใดนั้นหัวใจของเธอก็เต้นรัวตุ้มๆ ต่อมๆ ขึ้นมา แม้เธอจะไม่ค่อยเชื่อถือนักว่าไอ้หนุ่มรุ่นราวคราวลูกที่เป็นหมอสัตว์คนนี้จะมีน้ำยาอะไร

แต่ไม่ว่าจะอย่างไร ขึ้นชื่อว่าเป็นคนไข้มาเจอหมอ ในใจก็ย่อมมีความฝ่ออยู่สามส่วนเสมอ!

ยิ่งอีกฝ่ายทำหน้าจริงจังขนาดนี้ หรือว่าร่างกายของเธอจะมีปัญหาเข้าจริงๆ?

"อย่าเพิ่งพูดครับ ผมขอตรวจดูอีกที" ฉินกงอวี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

จากนั้นก็จดจ่ออยู่กับจังหวะชีพจรของยายแก่อีกครั้ง เพราะสัญญาณชีพจรแบบนี้ เกรงว่าคงอยู่ดูโลกได้อีกไม่นานแล้วมั้งเนี่ย!

พอเป็นแบบนี้ หัวใจของสองแม่ลูก ทั้งคนแก่และคนวัยกลางคนเลยเต้นระทึกขึ้นๆ ลงๆ ไม่เป็นจังหวะ กลัวเหลือเกินว่าอีกฝ่ายจะพูดเรื่องคอขาดบาดตายออกมา

ส่วนหญิงชราในใจก็ได้แต่สวดภาวนา ขอให้ไอ้หนุ่มนี่พูดจาเพ้อเจ้อไร้สาระไปเอง

มันก็แค่วิชาไม่ถึงขั้น จับชีพจรไม่ประสีประสา แล้วมาเก๊กท่าทำเป็นเรื่องใหญ่เพื่อขู่ให้เธอกลัวเท่านั้นแหละ

เธอไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย ร่างกายสบายดีทุกอย่าง!

ทว่าความเป็นจริงมักสวนทางกับความหวังเสมอ ผ่านไปสิบกว่าวินาที ฉินกงอวี่ก็ชักมือกลับ

จากนั้นจึงเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง "คุณป้ามีโรคประจำตัวตามวัยของคนแก่อยู่หลายโรคครับ"

"แต่นั่นไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตาย ทว่าสิ่งเดียวที่อันตรายคือ ในสมองของคุณป้ามีเนื้องอกระยะลุกลามอยู่ก้อนหนึ่ง"

คำพูดนี้เปรียบเสมือนระเบิดที่ดัง 'ตูม!' ขึ้นกลางหัวของสองแม่ลูก

แรงระเบิดทำให้ทั้งคู่ถึงกับอ้าปากค้าง พูดไม่ออกไปชั่วขณะ!

เนิ่นนานกว่าที่ทั้งสองจะได้สติกลับมา และค่อยๆ เค้นเสียงพูดออกมาได้

ทว่าปฏิกิริยาของแต่ละคนกลับแตกต่างกันลิบลับ

ผู้จัดการเหลียงเอ่ยถามเพื่อความแน่ใจด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง "หมอฉินครับ… ที่คุณพูดนี่เป็นเรื่องจริงเหรอครับ?"

ขณะที่หญิงชรากลับพ่นภาษาถิ่นโม่ตูด่ากราดออกมาทันควัน "ไอ้เด็กเวร แกมันก็แค่หมอเถื่อนกำมะลอ!"

"เนื้องอกบ้าเนื้องอกบออะไรกัน แกแค่อยากจะขู่คนแก่อย่างฉันให้กลัวเพื่อหลอกเอาเงินลูกชายฉันล่ะสิไม่ว่า!"

"คิดว่าฉันไม่รู้ทันเล่ห์เหลี่ยมพวกต้มตุ๋นอย่างแกหรือไง?"

"ลูก ไปกันเถอะ ไปตรวจที่อื่น!"

ด่าไปด่ามาเธอก็ผุดลุกขึ้นเตรียมจะลากตัวลูกชายออกไป

ทว่าผู้จัดการเหลียงกลับไม่ขยับตัว เขายังคงถามย้ำเพื่อความมั่นใจ "หมอฉินครับ เรื่องจริงเหรอครับ?"

ฉินกงอวี่ขี้เกียจจะถือสาหาความกับยายแก่ใกล้ลงโลงคนนี้ให้มากความ

ขืนเขาเถียงกลับไปสักสองสามประโยคแล้วเธอเกิดโมโหจนขาดใจตายคาที่ขึ้นมา เดี๋ยวความซวยจะมาตกอยู่ที่เขาเปล่าๆ

เขาพยักหน้าให้ผู้จัดการเหลียง "ถ้าผมจับชีพจรไม่พลาด ตอนนี้เนื้องอกระยะลุกลามของแม่คุณ"

"น่าจะอยู่ตรงตำแหน่งนี้ครับ"

เขาใช้นิ้วชี้ไปที่บริเวณกลีบสมองส่วนท้ายทอยของตัวเอง

แล้วเอ่ยเสริมว่า "ช่วงนี้ที่คุณป้ารู้สึกเวียนหัว ปวดหัว ก็เพราะเนื้องอกมันเข้าสู่ระยะลุกลามแล้ว"

"มันโตจนเกือบจะถึงขีดจำกัด และเริ่มไปกดทับเส้นประสาทสมองบางส่วนเข้า ถึงได้แสดงอาการพวกนี้ออกมา"

"ถ้าไม่รีบจัดการโดยเร็ว ในช่วงนี้ก็อาจเกิดอันตรายจากการกลายพันธุ์ของรอยโรคขึ้นมาได้ทุกเมื่อครับ"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ผู้จัดการเหลียงก็ตกใจจนผงะถอยหลังไปหลายก้าว

แม้แต่หญิงชราที่ปากบอกว่าไม่เชื่อ เนื้อตัวก็เริ่มสั่นเทาขึ้นมาเช่นกัน

คนเรามักยึดคติที่ว่า เชื่อไว้ก่อนไม่เสียหาย ดีกว่าไม่เชื่อแล้วซวยทีหลัง!

ถึงแม้หญิงชราจะก่นด่าฉินกงอวี่และทำท่าทางเหมือนไม่ปักใจเชื่ออีกฝ่ายเลยสักนิด

แต่คำพูดเหล่านั้นก็ทำให้ในใจของเธอนึกหวาดผวาขึ้นมาจนได้

"กะ… แกอย่ามาพูดจาเพ้อเจ้อ!"

"ฉะ… ฉันไปตรวจที่โรงพยาบาลมาแล้ว ทั้งเอกซเรย์ทั้งสแกนอะไรตั้งเยอะแยะ"

"ทำไมถึงตรวจไม่เจอก้อนเนื้อล่ะฮะ?" หญิงชราเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

พอได้ยินแม่ทักท้วงเช่นนั้น ผู้จัดการเหลียงก็เริ่มดึงสติกลับมาได้เล็กน้อย จึงหันไปมองฉินกงอวี่เช่นกัน

"น่าจะเป็นเพราะมันซ่อนอยู่ลึกมากครับ ถ้าไม่ใช่การตรวจเจาะลึกเฉพาะจุดแบบตรงเป้าหมาย"

"ก็คงจะตรวจไม่เจอก้อนนี้ อีกอย่างขนาดของมันก็ไม่ได้ใหญ่มาก น่าจะไม่ถึงห้ามิลลิเมตรด้วยซ้ำ"

ฉินกงอวี่อธิบายตามข้อมูลที่ชีพจรสะท้อนกลับมา

สิ้นเสียงของเขา สองแม่ลูกก็ตกอยู่ในความเงียบงัน

เพราะดูจากท่าทางการพูดจาที่มีเหตุมีผล แถมน้ำเสียงยังเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจหนักแน่นขนาดนี้

มันยากเหลือเกิน… ที่จะไม่เชื่อว่านี่คือเรื่องจริง!

ทว่าหญิงชรายังคงดื้อดึงไม่ยอมรับความจริง พลางโวยวายขึ้นมา "ไป! พวกเราไปตรวจที่อื่น!"

"ฉันไม่เชื่อหรอกว่าไอ้เด็กเมื่อวานซืนนี่จะแค่จับชีพจร แล้วรู้ได้กระทั่งว่ามีเนื้องอกอยู่ในหัว!"

พูดจบเธอก็รีบหันหลังแล้วจ้ำอ้าวออกไปข้างนอกทันที

พอมองตามแผ่นหลังไป ก็ดูเหมือนคนที่กำลังวิ่งหนีเตลิดเปิดเปิงอย่างลนลานไม่มีผิด!

ผู้จัดการเหลียงเองก็ยังรู้สึกคาใจและไม่อยากจะเชื่ออยู่เช่นกัน

ดังนั้นหลังจากเอ่ยลาลวกๆ เขาก็รีบสาวเท้าตามหลังหญิงชราออกไปติดๆ

เมื่อเห็นสองแม่ลูกจากไป ฉินกงอวี่ก็เก็บหมอนรองข้อมือกลับมาอย่างไม่ใส่ใจ แล้วทิ้งตัวลงนั่งตามเดิม

ไม่เชื่อก็ช่างปะไร!

จะได้ไม่ต้องให้ผู้จัดการเหลียงมารบเร้า ขอร้องให้เขาช่วยรักษายายแก่นั่นอีก

ท่าทางก้าวร้าวแถมยังพูดจาหมาไม่รับประทานขนาดนั้น ต่อให้มาคุกเข่าอ้อนวอน เขาก็ไม่มีทางช่วยรักษาให้อยู่แล้ว

แต้มบุญแค่นั้นเขาไม่เสียดายหรอก!

【แจ้งสาเหตุของโรคอย่างละเอียดแก่สิ่งมีชีวิต ได้รับแต้มบุญ 5 แต้ม】

เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?

เมื่อเห็นแต้มบุญที่โอนเข้ามาในระบบ ฉินกงอวี่ก็ถึงกับงงเป็นไก่ตาแตกไปชั่วขณะ

นี่แค่อธิบายอาการป่วยให้ฟัง ก็ได้แต้มบุญด้วยงั้นเหรอ?

พอย้อนนึกถึงประสบการณ์ที่ผ่านมา ดูเหมือนจะไม่เคยมีกรณีแบบนี้มาก่อนเลยนี่นา!

แต่ว่าที่ผ่านๆ มาล้วนเป็นการรักษาสัตว์จำพวกหมาแมวทั้งนั้น ซึ่งต้องรักษาให้หายดีก่อนถึงจะได้รับแต้มบุญเป็นรางวัลตอบแทน

และถ้าหากพวกมันป่วย เขาก็แค่อธิบายให้พวกเจ้าของฟัง แล้วให้คนพวกนั้นไปตัดสินใจกันเอาเองว่าจะรักษาหรือไม่

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง