บทที่ 53 แต้มบุญล้นปรี่ ได้เวลาสุ่มรางวัล! ไม่มีอะไรหรอก แค่คนละชั้นกันเกินไป!

คิดมาถึงตรงนี้ ฉินกงอวี่ก็ก้มลงดูการแจ้งเตือนของระบบอีกครั้ง

‘แจ้งบอก!’

ปกติเวลาน้องหมาน้องแมวป่วย ตัวเขาจะแจ้งบอกกับเหล่าทาสของพวกมัน

ดูเหมือนว่าจะไม่เคยมีกรณีที่แจ้งบอกตัวพวกมันเองโดยตรงเลยสักครั้ง

แถมระหว่างเขากับสัตว์เลี้ยงยังมีกำแพงภาษาขวางกั้น พวกมันก็ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องอยู่แล้ว

หรือนี่จะเป็นสาเหตุที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยได้รับแต้มบุญจากการ ‘แจ้งบอก’ เลยงั้นเหรอ?

หลังจากขบคิดอยู่สิบกว่าวินาที ฉินกงอวี่ก็รู้สึกว่าต้องเป็นแบบนี้ไม่ผิดแน่

พลันตบเผียะเข้าที่ต้นขาตัวเองอย่างแรง พลาดโอกาสกอบโกยแต้มบุญก้อนโตไปซะได้!

ถ้าหากตัวเขาพูดภาษาสัตว์ได้ ในระหว่างที่รักษาก็ฟันแต้มเพิ่มได้อีกต่อไม่ใช่เหรอ?

น่าเสียดาย ช่างน่าเสียดายจริงๆ ที่เขาคุยกับสัตว์ไม่รู้เรื่อง!

แต่การค้นพบครั้งนี้ก็ยังไม่ถือว่าสายเกินไป!

ทว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือแต้มบุญของเขาสะสมจนเต็มเปี่ยมแล้ว ในที่สุดก็สามารถสุ่มรางวัลได้อีกครั้ง

เขาจึงรีบเรียกหาระบบ เพื่อเริ่มการสุ่มรางวัลครั้งที่สองทันที

ในห้วงจิต ปรากฏวงล้อขนาดยักษ์เปล่งประกายหลากสีสัน

บนนั้นเต็มไปด้วยความสามารถสารพัดอย่างที่เกี่ยวข้องกับการแพทย์ ละลานตาจนนับไม่หวาดไม่ไหว

ฉินกงอวี่ถูมือไปมา จากนั้นใช้กระแสจิตสั่งให้วงล้อเริ่มหมุนทันที

สองตาจ้องเขม็งไปยังวงล้อ เฝ้ารอให้มันหยุดหมุนด้วยใจเต้นระทึก

ไม่นานนัก วงล้อก็ค่อยๆ ชะลอความเร็วลง และหยุดนิ่งสนิทในอีกไม่กี่วินาทีต่อมา

【ยินดีด้วย ท่านได้รับวิชาควบคุมแมลง!】

‘???’

เมื่อเครื่องหมายคำถามสามตัวผุดขึ้นมา ถ้าไม่ใช่ตัวผมที่มีปัญหา ก็คงเป็นแกแล้วล่ะระบบที่มีปัญหา

วิชาควบคุมแมลงมันคือตัวบ้าอะไรกันวะเนี่ย?

แล้วมันไปเกี่ยวอะไรกับวิชาแพทย์ตรงไหน?

เอาเป็นว่าตอนนี้ฉินกงอวี่คิดยังไงก็คิดไม่ตก คิดจนหัวจะปวดแล้วเนี่ย!

เขารีบกวาดตาอ่านรายละเอียดของวิชาควบคุมแมลง เพื่อดูว่าไอ้สิ่งนี้มันแถไปเข้าพวกกับวิชาแพทย์อีท่าไหน

…

อีกด้านหนึ่ง

สองแม่ลูกผู้จัดการเหลียงที่เผ่นหนีออกจากโรงพยาบาลสัตว์มาด้วยความตื่นตระหนก

กำลังยืนเคว้งคว้างอยู่ริมถนนที่รถราขวักไขว่อยู่นานหลายนาที

เพราะสภาพจิตใจของทั้งคู่ในตอนนี้ยังคงช็อกจนสติสตังไม่อยู่กับเนื้อกับตัว จากคำพูดของฉินกงอวี่เมื่อครู่

มีเนื้องอกอยู่ในสมองเนี่ยนะ?

แถมยังเป็นระยะสุดท้ายอีกต่างหาก!

นี่มันไม่ใช่สัญญาณของการนอนรอความตายหรอกเหรอ?

อยู่นานทีเดียวกว่าผู้จัดการเหลียงจะเอ่ยปากถามด้วยน้ำเสียงสะอื้น "แม่ ตอนนี้แม่รู้สึกยังไงบ้างครับ?"

พ่อของเขาด่วนจากไปตั้งแต่เขายังเล็ก ตัวเขาจึงเติบโตขึ้นมาได้ด้วยน้ำพักน้ำแรงของแม่ที่ยอมลำบากตรากตรำเลี้ยงดูมาเพียงลำพัง

ดังนั้นสำหรับแม่คนนี้แล้ว เขาจึงทั้งเคารพและรักใคร่อย่างสุดหัวใจจริงๆ!

"มะ…แม่ไม่เป็นไร" แม่ของเขาตอบกลับด้วยแววตาเหม่อลอย

แน่นอนว่าแกยังไม่อยากตาย แม้แต่หลานก็ยังไม่ได้อุ้มเลยสักคน แล้วคนอย่างแกจะมาตายตอนนี้ได้ยังไงกัน?

อาจเป็นเพราะนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้อุ้มหลาน สภาพจิตใจของหญิงชราจึงเริ่มสงบลงมาบ้าง

แกกุมมือลูกชายเอาไว้แล้วพูดว่า "ไปเถอะ พวกเราไปตรวจที่อื่นกัน"

"ฉันไม่เชื่อหรอกว่าไอ้หมอสัตว์นั่นมันจะมีน้ำยาอะไรนักหนา"

"ต้องเป็นเพราะมันใจแคบ ผูกใจเจ็บที่ฉันไปพูดจาไม่เข้าหูมันตะกี้แน่ๆ ถึงได้จงใจกุเรื่องพรรค์นี้ขึ้นมาขู่ให้ฉันกลัว"

เมื่อได้ยินแม่พูดเช่นนั้น ผู้จัดการเหลียงก็ไม่ได้เอ่ยค้าน ทำเพียงพยักหน้าเงียบๆ

เพราะในสถานการณ์แบบนี้ ใครๆ ก็ย่อมอยากคิดไปในแง่ดีไว้ก่อนทั้งนั้น

เขาจึงประคองผู้เป็นแม่ "ครับแม่ งั้นเราไปตรวจกับแพทย์แผนจีนโดยเฉพาะกันดีกว่า"

พูดจบก็พาแม่เดินไปที่ลานจอดรถ จากนั้นก็ขับรถมุ่งหน้าไปยังร้านยาและคลินิกแพทย์แผนจีนที่มีชื่อเสียงที่สุดในมหานครโม่ตู

อันที่จริงแต่เดิมเขาก็ตั้งใจจะพาแม่มารักษาที่นี่อยู่แล้ว เพียงแต่เห็นว่ามีโรงพยาบาลสัตว์อยู่ใกล้บ้านเลยแวะไปดูก่อน

ทว่าตอนนี้ในสมองของแม่อาจมีเนื้องอกระยะสุดท้ายซ่อนอยู่ คราวนี้จะมัวมาเน้นเอาสะดวกใกล้บ้านไม่ได้อีกต่อไปแล้ว

เขาขับรถอยู่ราวๆ ครึ่งชั่วโมง

ในที่สุดก็มาถึงคลินิกแพทย์แผนจีนแห่งมหานครโม่ตู ซึ่งระดับฝีมือการรักษาของแพทย์แผนจีนที่นี่ถือว่ามีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วทั้งประเทศ

คนไข้จากมณฑลทางใต้หลายต่อหลายแห่งต่างดั้นด้นเดินทางมาตรวจรักษาที่นี่กันทั้งนั้น

หลังจากไปกดรับบัตรคิวข้างนอกเรียบร้อย

สองแม่ลูกก็นั่งรอด้วยใจคอตุ้มๆ ต่อมๆ อยู่ในห้องพักคอยเกือบสองชั่วโมง ในที่สุดก็ถึงคิวของพวกเขาสักที

เมื่อก้าวเข้าไปในห้องตรวจ ก็พบกับชายชราวัยประมาณหกสิบปี สวมเสื้อกั๊กผ้าป่านสไตล์ถังจวง

ท่าทางแฝงกลิ่นอายของผู้ทรงภูมิ กำลังนั่งจัดกระเป๋าใส่เข็มฝังเข็มอยู่ตรงโต๊ะตรวจหลัก

บนโต๊ะมีป้ายตั้งเอาไว้ ระบุชื่อว่า ลู่เหวินรุ่ย!

ผู้ช่วยที่ยืนอยู่ข้างๆ เอ่ยขึ้นทันที "เชิญคนไข้นั่งตรงนี้เลยครับ"

ผู้จัดการเหลียงประคองแม่เดินเข้าไปนั่ง สองมือของทั้งคู่ยังคงกุมประสานกันแน่น บ่งบอกชัดเจนว่าจิตใจยังคงตึงเครียดไม่คลาย

"มีอาการป่วยตรงไหนมาล่ะ?" แพทย์แผนจีนอาวุโสลู่เหวินรุ่ยเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"คุณหมอคะ ช่วงหลายวันมานี้ฉันมีอาการเวียนหัวแล้วก็ปวดหัวน่ะค่ะ" หญิงชรารีบตอบทันควัน

ลู่เหวินรุ่ยฟังแล้วก็ยังไม่รีบร้อนยื่นมือไปจับชีพจร

แต่พินิจดูสีหน้าของแม่ผู้จัดการเหลียงอย่างละเอียดถี่ถ้วน แล้วบอกให้แกแลบลิ้นออกมา เพื่อดูสีและสภาพของฝ้าบนลิ้น

จากนั้นจึงชี้นิ้วบอก "วางมือลงบนนี้สิ เดี๋ยวฉันจะจับชีพจรดูให้!"

แม่ผู้จัดการเหลียงรีบวางมือลงไปทันที ไม่มีท่าทีเรื่องมากแต่อย่างใด

ท่าทางแตกต่างจากตอนที่อยู่โรงพยาบาลสัตว์ราวฟ้ากับเหว

ในใจยังแอบค่อนขอดฉินกงอวี่อีกด้วยว่า ดูสิ แพทย์แผนจีนของจริงมันต้องแบบนี้ มีการตรวจดูอาการเบื้องต้นก่อนจะจับชีพจร

ไม่เหมือนกับไอ้เด็กเมื่อวานซืนนั่น โผล่มาก็จะจับชีพจรเลย แล้วยังมาขู่ให้ตกใจกลัวอีก

ด้านผู้จัดการเหลียงที่ยืนอยู่ข้างๆ ไม่ได้มีความคิดฟุ้งซ่านเหมือนแม่ เขาเอาแต่จ้องเขม็งไปที่สีหน้าของหมอชรา กลัวเหลือเกินว่าอีกฝ่ายจะขมวดคิ้วขึ้นมาอีกคน

แล้วจะพูดอะไรที่ทำให้หัวใจแทบหยุดเต้นออกมา

ผ่านไปหลายสิบวินาที ลู่เหวินรุ่ยก็ดึงมือกลับ

ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยท่าทางใจดี "ช่วงหลายวันมานี้น่าจะมีเรื่องให้กลัดกลุ้มใจใช่ไหมล่ะ เลยส่งผลให้จิตใจกระสับกระส่าย"

"เดี๋ยวฉันจะจัดเทียบยาให้สักชุด เอาไปกินปรับสมดุลสักสองสามวันก็ไม่มีอะไรแล้ว"

"ส่วนเรื่องที่กลัดกลุ้มใจ นั่นก็ต้องไปคลี่คลายด้วยตัวเองแล้วล่ะ"

โรคทางใจก็ต้องใช้ยาทางใจมารักษา เขาเป็นหมอแผนจีนอาวุโส ไม่ใช่จิตแพทย์ แถมยังมีธุระอีกตั้งเยอะแยะ

ย่อมไม่มานั่งฟังอีกฝ่ายบ่นพร่ำเพ้อตรงนี้ แล้วต้องมาคอยเปลืองสมองหาทางปลอบประโลมเป็นแน่

พอได้ยินคำนี้ ผู้จัดการเหลียงก็ถามขึ้นมาด้วยความดีใจทันที "มะ…แม่ผมไม่ได้เป็นอะไรอย่างอื่นจริงๆ ใช่ไหมครับ"

"ไม่มีอะไรหรอก!" ลู่เหวินรุ่ยตอบอย่างสุขุมพลางเขียนใบสั่งยาไปด้วย

"ดีจริงๆ เลย ดีเหลือเกิน!" ผู้จัดการเหลียงดีใจจนกระโดดโลดเต้นเหมือนเด็ก

ผู้ช่วยเห็นจนชินตาแล้ว คนไข้หลายคนที่รู้ว่าตัวเองไม่เป็นอะไรก็มักจะมีอาการแบบนี้กันทั้งนั้น

ชินชาไปเรียบร้อยแล้ว!

ส่วนแม่ของผู้จัดการเหลียง ความกลัดกลุ้มใจก็แปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มในพริบตา

แกเอ่ยขอบคุณหมอชราเป็นการใหญ่ "ขอบคุณคุณหมอมากนะคะ ขอบคุณจริงๆ ค่ะ!"

"ฉันรู้อยู่แล้วเชียวว่าตัวเองดวงแข็ง บุญรักษา ไม่มีทางเป็นอะไรหรอก!"

แล้วก็หันไปก่นด่าฉินกงอวี่ขึ้นมาอีก "ไอ้เด็กเวรนั่นพูดจาเพ้อเจ้อจริงๆ ด้วย"

"มาบอกว่าในสมองฉันมีเนื้องอก แถมยังระยะสุดท้ายอีก มีแต่จะคิดขู่ให้ฉันตกใจกลัว"

"คอยดูเถอะ เดี๋ยวฉันจะกลับไปฉีกเนื้อมันให้แหลกคามือ!"

ผู้จัดการเหลียงที่อยู่ข้างๆ ในเวลานี้ก็นึกเคืองฉินกงอวี่อยู่ในใจเหมือนกัน โทษฐานที่ทำเรื่องแบบนี้ไม่ถูกต้อง

ถึงแม้ท่าทีของแม่ตนจะไม่ค่อยดีเท่าไร

แต่ก็ใช่ว่าจะต้องพูดจาแบบนั้นมาหลอกให้แม่ตนตกอกตกใจนี่นา?

ถ้าหากทำให้แม่ตกใจจนร่างกายเป็นอะไรไปขึ้นมาจะทำยังไง?

ทว่าลู่เหวินรุ่ยพอได้ยินเข้ากลับถามขึ้นมาอย่างนึกสนุก "อ้าว ก่อนหน้านี้มีคนตรวจให้คุณแล้วงั้นเหรอ"

แม่ของผู้จัดการเหลียงรีบเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในโรงพยาบาลสัตว์เมื่อครู่ทันที แถมยังเหยียบย่ำดูแคลนฉินกงอวี่ไม่หยุดปาก

คำพูดเหล่านั้นทำให้ลู่เหวินรุ่ยยิ้มบางๆ แล้วตอบรับไปอย่างไม่ค่อยใส่ใจนักสองสามประโยค "ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง"

"แต่คนหนุ่มฝีมือยังไม่ถึงขั้น พูดจาพล่อยๆ ก็สมควรต้องได้รับบทเรียนเสียบ้างจริงๆ"

ตอนแรกนึกว่าเป็นคนในวงการเดียวกันที่จับชีพจรพลาดจนวินิจฉัยโรคผิด

ไว้คราวหน้าตอนมีการรวมตัวของคนในวงการ จะได้เอาไว้หัวเราะเยาะเย้ยอีกฝ่ายเสียหน่อย

แต่ที่ไหนได้ กลับกลายเป็นแค่หมอสัตว์ในโรงพยาบาลสัตว์ แถมยังเป็นไอ้หนุ่มเมื่อวานซืนวัยยี่สิบปี

แบบนี้ก็ย่อมหมดอารมณ์จะคุยต่อโดยสิ้นเชิง!

ไม่มีเหตุผลอื่นใด ก็แค่สถานะมันต่างชั้นกันเกินไปเท่านั้นเอง!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง