บทที่ 54 ไม่เป็นไร แค่จิตใจว้าวุ่นงั้นเหรอ ไม่กล้าเถียงกลับ กลัวโดนตบทรัพย์!

ตนเองเป็นถึงหมอชื่อดังระดับประเทศ จะให้ลดตัวไปเปรียบกับหมอสัตว์เนี่ยนะ?

นอกจากจะเทียบกันไม่ได้แล้ว พูดออกไปคนอื่นมีหวังได้หัวเราะเยาะเอาพอดี!

“ท่านผู้เฒ่าพูดถูกที่สุดเลยค่ะ โชคดีจริงๆ ที่ฉันไม่เชื่อ แล้วมารับการตรวจกับคุณหมอที่นี่”

“ไม่อย่างนั้นคงโดนไอ้เด็กเวรนั่นต้มจนเปื่อยไปแล้ว!” สีหน้าของแม่ผู้จัดการเหลียงฉายแววเดือดดาลขึ้นมาทันควัน

ไอ้เด็กเปรตสมควรตายนั่น เธอจะต้องไปเอาเรื่องมันให้สาสม

กล้าดียังไงมาขู่ให้ตกอกตกใจขนาดนี้ ถ้าไม่สั่งให้มันคุกเข่าโขกหัวขอขมาลาโทษยายแก่คนนี้ดีๆ ละก็

เรื่องนี้ไม่มีวันจบลงง่ายๆ แน่!

“การรักษาโรคภัยไข้เจ็บสุดท้ายก็ต้องมาโรงพยาบาลที่ได้มาตรฐาน คนพวกนั้นบางคนอาจพอมีวิชาติดตัวตกทอดมาบ้าง”

“แต่ยังไงก็คงไม่เท่าไหร่หรอก ไม่อย่างนั้นคงไม่ไปเป็นหมอสัตว์” ลู่เหวินรุ่ยเอ่ยเตือนไปสองสามประโยค

สิ่งที่เขาเกลียดที่สุดก็คือคนไข้พวกนี้ ที่ชอบรั้นไปหลงเชื่อยาผีบอกหรือสูตรลับพิสดารอะไรทำนองนั้น

ถ้าหากมีสูตรลับที่รักษาโรคได้ชะงัดขนาดนั้นจริง ป่านนี้คงมีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่ววงการแล้ว จะต้องให้คนไข้ไปงมหาเองทำไมกัน?

“ใช่ค่ะๆ คุณหมอพูดถูกทุกอย่างเลย” แม่ผู้จัดการเหลียงเออออเห็นพ้อง

“เอาละ ออกไปรับยาข้างนอกเถอะ”

“ต้มน้ำเจ็ดชาม… รับรองว่ายาดีโรคหายปลิดทิ้ง!” ลู่เหวินรุ่ยยื่นใบสั่งยาไปให้

แม่ผู้จัดการเหลียงซาบซึ้งใจจนกล่าวขอบคุณไม่หยุดปาก “ขอบคุณค่ะคุณหมอ ขอบคุณมากๆ เลยนะคะคุณหมอ!”

ลู่เหวินรุ่ยโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ พลางส่งสัญญาณให้ผู้ช่วยส่งแขกและเรียกคิวถัดไปเข้ามา

ครึ่งชั่วโมงให้หลัง สองแม่ลูกก็หิ้วห่อยาเดินออกมาข้างนอก

คราวนี้ความกำเริบเสิบสานของแม่ผู้จัดการเหลียงยิ่งพวยพุ่งขึ้นเป็นเท่าตัว “ไป พวกเรากลับไปคิดบัญชีกับไอ้เด็กเวรนั่นกัน”

“มันบังอาจมาแช่งฉันแบบนี้ ต้องบังคับให้มันคุกเข่าโขกหัวขอโทษให้ได้!”

ทว่าแม้ผู้จัดการเหลียงจะเคืองอยู่บ้าง แต่เขากลับมองว่าไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนั้น

อย่างไรเสียตอนนี้แม่ของตนก็ไม่ได้เป็นอะไร อีกทั้งก่อนหน้านี้ก็เป็นฝ่ายแม่ของตนเองที่ไม่ถูกที่ไปด่าทอว่าร้ายใส่เขาไม่หยุดหย่อน

ต่อไปก็แค่ไม่ไปเหยียบโรงพยาบาลสัตว์แห่งนั้นอีกก็สิ้นเรื่อง ทำไมจะต้องกลับไปหาเรื่องใส่ตัวอีกเล่า?

เขาจึงเอ่ยเกลี้ยกล่อม “แม่ครับ ช่างมันเถอะน่า ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว”

“ช่างมันงั้นเหรอ?” แม่ผู้จัดการเหลียงเบิกตากว้าง

พลางด่ากราดทันที “ไอ้เด็กเวรนั่นมันแช่งแม่แกขนาดนี้ แกยังจะไร้น้ำยาปล่อยให้มันผ่านไปง่ายๆ อีกเหรอ?”

“ฉันคลอดลูกชายที่ไม่มีกระดูกอย่างแกออกมาได้ยังไงกันเนี่ย?”

“แกจะไปไหม?”

“ถ้าไม่ไป ฉันจะไปคนเดียว!”

เมื่อเห็นแม่มีท่าทีแบบนี้ ผู้จัดการเหลียงก็ไม่กล้าพูดขัดอีก เพราะกลัวว่าขืนปล่อยให้โมโหต่อไปเดี๋ยวจะได้ล้มป่วยขึ้นมาจริงๆ

สุดท้ายจึงจำใจขับรถพาแม่ย้อนกลับไป!

…

ทางด้านห้องพักฟื้นของโรงพยาบาลสัตว์

โจวจื้อจวินผู้ดูแลสุนัขตำรวจ เห็นบริเวณรอยต่อขาที่ขาดของชางฉยงยังมีเลือดซึมออกมาทีละนิดอย่างต่อเนื่อง

เขาจึงเอ่ยถามด้วยความกังวลใจ “หมอฉินครับ แบบนี้จะไม่มีปัญหาแน่นะครับ?”

“ถ้าเลือดยังไหลซึมอยู่เรื่อยๆ แบบนี้ มันจะกระทบกับสุขภาพร่างกายของมันไหมครับ?”

“ไม่เป็นไรหรอกครับ เดี๋ยวผมจะป้อนยาสมุนไพรที่ช่วยบำรุงเลือดลมให้ คุณวางใจได้เลย” ฉินกงอวี่ตอบกลับไป

เมื่อได้ยินดังนั้น โจวจื้อจวินถึงค่อยเบาใจลงเล็กน้อย ก่อนจะลูบหัวชางฉยงด้วยความทะนุถนอม

พร้อมกับกระซิบกระซาบพูดคุยกับมันเบาๆ

ส่วนฉินกงอวี่เดินกลับออกมาข้างหน้า พอเห็นเจียงลั่วหลิงกำลังเดินเตร็ดเตร่ไปมา เขาก็ไม่ได้สนใจเธอแล้วเดินกลับไปนั่งประจำที่เคาน์เตอร์บริการ

ครู่ต่อมา เจียงลั่วหลิงกลับชะโงกหน้าเข้ามาใกล้ พลางเอ่ยถาม “นายมั่นใจจริงๆ แน่นะ?”

“ถึงเวลาอย่าให้มันกลายเป็นเรื่องแย่จนแก้ไม่ตกเชียวล่ะ นั่นน่ะเป็นถึงสุนัขสร้างผลงาน หากทำส่งเดชขึ้นมานายต้องติดคุกจริงๆ นะ”

แม้แต่จะสนใจเขายังไม่อยากจะสนใจเลย ถามอยู่นั่นแหละ ถามซ้ำถามซาก ฉินกงอวี่รู้สึกรำคาญใจเป็นที่สุด

เขาจึงตั้งหน้าตั้งตาเล่นไพ่สู้เจ้านายไป วันนี้มีเรื่องเข้ามาค่อนข้างเยอะ ยังไม่ได้กวาดเหรียญฟรีจากเถ้าแก่ม้าจนครบโควตาเลย

คาดว่าเธอเองก็คงจะว่างจัด อีกทั้งยังต้องรอโจวจื้อจวินด้วย

เจียงลั่วหลิงจึงมายืนอยู่ข้างๆ คอยดูฉินกงอวี่เล่นไพ่สู้เจ้านาย แต่พอยืนดูไปได้เพียงสองตา

เธอก็แทบอยากจะถีบฉินกงอวี่ให้กระเด็นแล้วลงไปเล่นแทนเองให้รู้แล้วรู้รอด

มันน่าหงุดหงิดเกินไปแล้วจริงๆ บนโลกนี้จะมีคนแบบนี้อยู่ได้ยังไงกัน?

เล่นไพ่สู้เจ้านายประสาอะไรถึงได้เล่นได้กากเบอร์นี้?

ทั้งที่เห็นอยู่ทนโท่ว่าฝั่งเจ้านายเหลือแต่ไพ่เดี่ยว หมอนี่เดินเกมไปเดินเกมมา จู่ๆ ก็ดันทะลึ่งทิ้งไพ่แต้มสามตัวกระจิ๋วหลิวออกไปซะงั้น

ทำเอาเพื่อนร่วมทีมเดือดดาลจนต้องรัวแป้นพิมพ์ด่าพ่อล่อแม่กันยกใหญ่!

“นี่ นายเลิกเล่นเกมนี้สักทีได้ไหม ไปเปลี่ยนเป็นเกมอื่นเถอะน่า ขอร้องละ”

“เกมนี้นายไม่มีพรสวรรค์จริงๆ อย่าไปเป็นตัวถ่วงเพื่อนร่วมทีมเขาเลย” เจียงลั่วหลิงกำหมัดแน่นพลางเอ่ยขึ้น

ตอนนี้เธอเข้าใจอย่างลึกซึ้งแล้วว่า คำว่า ‘ดูหมากไม่ส่งเสียง’ มันช่างยากลำบากขนาดไหน

ไม่ได้ตั้งใจจะหาเรื่องชวนคุยเลยสักนิด แต่มองดูคนพวกนี้เล่นแล้ว มันอดรนทนไม่ให้พูดไม่ได้จริงๆ

“เดี๋ยวนะ ถ้าคุณว่างนัก ก็กลับบ้านไปให้อาหารวั่งไฉสิครับ”

“จะมายืนจู้จี้กวนใจผมตรงนี้ทำไมเนี่ย?” ฉินกงอวี่กลอกตามองบนใส่หนึ่งที

ก่อนจะชี้ไปยังวั่งไฉที่กำลังพยายามมุดหัวเข้าไปในกรงจนแทบจะติด “ดูสิ วั่งไฉน้ำลายสอจนแทบจะขาดใจตายอยู่แล้วนั่นน่ะ”

“คุณรีบพามันกลับไปกินข้าวได้แล้วครับ!”

เจียงลั่วหลิงเหลียวหลังกลับไปมอง ก็เห็นวั่งไฉกำลังจ้องมองสุนัขตัวอื่นที่กำลังเอร็ดอร่อยกับอาหารเม็ดตรงหน้า

น้ำลายของมันหยดย้อยไหลลงมาเป็นกะละมัง ขาหน้าทั้งสองข้างยังตะกุยตะกายไปมาไม่หยุด!

สารรูปน่าอนาถแบบนี้ ทำเอาขายหน้าตระกูลเจียงจนหมดสิ้นแล้วจริงๆ

เธอจึงตีหน้าขรึมเดินเข้าไปลากตัววั่งไฉกลับมา ก่อนจะดุสั่งสอน “นี่ฉันอดอาหารแกงั้นเหรอ?”

“ทำไมมาที่นี่ทีไร ถึงต้องทำตัวเป็นผีหิวโซอดอยากปากแห้งทุกทีเลยหืม?”

‘โฮ่งๆ หงิง～’ วั่งไฉส่งเสียงครางประท้วงอย่างน้อยเนื้อต่ำใจกลับมาสองสามคำ

ก็ให้มาทีละนิดเดียว แล้วมันจะไปอิ่มท้องได้ยังไงเล่า?

สู้ตอนนอนอยู่ที่โรงพยาบาลก็ไม่ได้ ทุกมื้อมีกินจนพุงกางตลอด

“ฮึ่ม แกยังกล้าเถียงอีกเหรอ?”

“ดูซิว่าฉันจะจัดการแกยังไง” เจียงลั่วหลิงบีบแก้มของวั่งไฉเอาไว้ แล้วเริ่มลงมือขยำขยี้ไปมา

วั่งไฉก็พยายามสะบัดตัวดิ้นรนสุดชีวิต เพื่อต่อต้านความรุนแรงในครอบครัวที่เกิดขึ้น

ฉินกงอวี่ที่อยู่ด้านข้างเมื่อเห็นภาพนี้ ก็อดที่จะอมยิ้มขึ้นมาไม่ได้ ผู้หญิงคนนี้ปฏิบัติต่อสัตว์เลี้ยงได้ไม่เลวเลยทีเดียว

เฮ้อ～ เสียดายอย่างเดียวตรงที่สมองไม่ค่อยจะทำงานนี่แหละ!

เขาส่ายหน้าเบาๆ แล้วก้มลงไปเล่นไพ่สู้เจ้านายในคอมพิวเตอร์ต่อ ตัวเขายังคงมั่นใจในฝีมือตัวเองอย่างยิ่ง

คำใส่ร้ายป้ายสีของคนอื่น ไม่อาจส่งผลกระทบต่อภารกิจฟาร์มเงินยังชีพรายวันจากเถ้าแก่ม้าของเขาได้แม้แต่น้อย

ทันใดนั้นเอง ด้านนอกก็มีเสียงกรีดร้องแหลมสูงดังลั่นเข้ามา “ไอ้เด็กเวร ไสหัวออกมาเดี๋ยวนี้นะ!”

“รีบคลานกราบเข้ามาคุกเข่าโขกหัวขอโทษฉันยายแก่คนนี้ซะดีๆ ไม่อย่างนั้นอย่าหวังเลยว่าโรงพยาบาลสัตว์ของแกจะได้เปิดต่อ!”

สิ้นเสียงตะโกน ร่างของคนสองคนก็ก้าวฉับๆ เข้ามาด้านใน

เจียงลั่วหลิงที่กำลังแกล้งวั่งไฉอยู่ ผุดลุกขึ้นแล้วมองไปยังทิศทางตรงประตูหน้า ก่อนจะหันกลับมามองฉินกงอวี่อีกครั้ง

ในใจพลันรู้สึกกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่นิดๆ คิดว่าในที่สุดก็มีคนมาหาเรื่องหมอนี่เข้าให้แล้ว

ฉินกงอวี่ที่กำลังเล่นไพ่สู้เจ้านายอยู่ พอเงยหน้าเห็นว่าเป็นสองแม่ลูกผู้จัดการเหลียง ก็ลุกขึ้นยืนด้วยความฉงนใจ

สองคนนี้ไม่ยอมไปนอนโรงพยาบาล อ้อนวอนกราบกรานขอให้หมอช่วยชีวิต แต่กลับแล่นมาหาตนถึงที่นี่เพื่ออะไรกัน?

หรือว่าคิดจะมาตายที่นี่เพื่อตบทรัพย์ตนกันแน่?

“ไอ้เด็กเวร ฉันรู้อยู่แล้วว่าแกมันคิดร้าย แช่งให้ฉันยายแก่คนนี้ต้องตาย”

“ไอ้คนใจคออัปลักษณ์ หัวเป็นฝี เท้ามีหนอง…” แม่ของผู้จัดการเหลียงพ่นด่าไม่หยุดปาก รัวเป็นชุดอยู่คนเดียวร่วมนาทีเต็ม

ถ้าไม่ใช่เพราะต้องหยุดหายใจเข้า ป่านนี้คงไม่มีทีท่าว่าจะหยุดด่าเลยด้วยซ้ำ

สำหรับคนที่จวนเจียนจะตาย ฉินกงอวี่มักไม่นึกอยากต่อปากต่อคำด้วย เพราะกลัวว่าถ้าเถียงกลับไปสักคำ

อีกฝ่ายอาจจะทิ้งตัวล้มลงกับพื้น แล้วตู่เอาดื้อๆ ว่าตนเป็นคนด่าจนช็อกตาย จากนั้นก็เรียกร้องให้ชดใช้ค่าเสียหาย

เรื่องพรรค์นี้เคยเกิดขึ้นในพื้นที่อื่นมาแล้ว แถมยังโดนไถเงินไปตั้งแสนกว่าหยวน

เขาจึงหันไปมองผู้จัดการเหลียงแล้วถามว่า “นี่มันเรื่องอะไรกันครับ?”

แม้ผู้จัดการเหลียงจะไม่ชอบใจที่แม่พุ่งพรวดเข้ามาเปิดฉากด่ากราด แต่กับคนที่แช่งแม่ตัวเอง เขาก็ไม่มีอารมณ์จะพูดดีด้วยเช่นกัน

เขาจึงตอบเสียงห้วน “หมอฉิน ผมพาแม่ไปตรวจที่อื่นมาแล้ว”

“หมอแผนจีนอาวุโสที่นั่นบอกว่า แม่ผมแค่มีความกังวลใจนิดหน่อย ไม่ได้เป็นเนื้องอกอะไรเลยสักนิด”

“ได้ยินหรือยัง ไอ้เด็กเวร ไอ้ตัวบัดซบ แกนึกจะมาหลอกคนแก่อย่างฉันงั้นเหรอ!” แม่ของผู้จัดการเหลียงสูดหายใจเข้าเต็มปอดแล้วตะโกนด่าซ้ำขึ้นมาอีกรอบ

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง