บทที่ 55 ยินดีด้วยที่ได้พบ ‘ยอด’ หมอ! แพทย์แมลงชัดๆ!

ได้ยินแบบนั้น ฉินกงอวี่กลับไม่ได้ใส่ใจเลยสักนิด

หมอจีนอาวุโสบอกว่าไม่เป็นไรก็ไม่เป็นไรสิ ยังไงการวินิจฉัยของเขาก็บอกชัดเจนว่าที่สมองมีเนื้องอกระยะสุดท้าย

แถมถ้าถึงเวลาโรคลุกลามขึ้นมา คนที่ตายก็ไม่ใช่เขาเสียหน่อย จะแจ้นมาโวยวายอะไรที่นี่?

แต่เพื่อเห็นแก่การค้าขาย เขาก็ยังตอบกลับไปประโยคหนึ่ง “ยินดีด้วยนะครับผู้จัดการเหลียงที่ได้พบ ‘ยอด’ หมอ”

“แค่คำยินดีก็จบเหรอ!” แม่ผู้จัดการเหลียงเท้าสะเอวแผดเสียงลั่น

ฉินกงอวี่สังเกตสีหน้าของอีกฝ่ายพลางกะเวลาในใจ

ก่อนจะเมินเธอแล้วหันไปถามผู้จัดการเหลียง “ไม่ทราบว่ามาที่นี่มีธุระอะไรอีกครับ?”

เมื่อเห็นว่าไอ้หนุ่มเมื่อวานซืนตรงหน้าเมินตนครั้งแล้วครั้งเล่า แม่ผู้จัดการเหลียงก็แทบจะอกแตกตาย

เธอก้าวพรวดเข้ามาสองก้าวแล้วตะโกนลั่น “มีธุระอะไรน่ะเหรอ?”

“ก็เรื่องที่แกขู่ขวัญฉันไว้น่ะสิ!”

“แกพูดจาเพ้อเจ้อว่าในหัวฉันมีเนื้องอก แถมยังแช่งให้หญิงแก่อย่างฉันต้องตายในไม่กี่วันนี้”

“แกคิดว่าเรื่องนี้จะจบลงง่ายๆ แบบนี้เรอะ?”

“ถุย!”

เจียงลั่วหลิงที่ยืนอยู่ข้างๆ เห็นเหตุการณ์เข้าก็รู้สึกขึ้นมาทันทีว่า ยายแก่หน้าดุคนนี้ชักจะพูดจารุนแรงเกินไปแล้ว

แม้เธออยากจะรอดูเรื่องสนุกของฉินกงอวี่เหมือนกัน แต่ยายแก่เล่นใหญ่ขนาดนี้ เธอก็รู้สึกว่ามันเกินเบอร์ไปหน่อย

จึงช่วยไกล่เกลี่ยขึ้นมา “คุณป้าคะ มีอะไรเราค่อยๆ นั่งคุยกันดีกว่าค่ะ”

“อย่าเพิ่งโมโหเลย ด่าทอกันไปมันก็ไม่ดีนะคะ”

“ฉันด่ามันไม่ดี แล้วที่มันแช่งฉันมันดีหรือไง!” แม่ผู้จัดการเหลียงตวัดสายตามองค้อนขวับ

ฉินกงอวี่โบกมือส่งสัญญาณให้เจียงลั่วหลิงเงียบปากไป

จากนั้นก็เอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง “คุณป้าครับ”

“ผมมั่นใจในวิชาแพทย์ของผมมาก เพราะงั้นผมแค่พูดความจริง ไม่ได้คิดจะแช่งอะไรคุณป้าเลยสักนิด”

“ที่บอกว่าในหัวคุณป้ามีเนื้องอก มันก็มีเนื้องอกจริงๆ นั่นแหละ!”

แล้วยังแถมท้ายให้อีกประโยค “แถมยังเป็นระยะสุดท้ายด้วย!”

พอคำนี้หลุดออกมา อย่าว่าแต่แม่ผู้จัดการเหลียงกับลูกชายเลย กระทั่งเจียงลั่วหลิงก็ยังรู้สึกว่า

คำพูดเมื่อกี้มันคือการด่าชัดๆ ไอ้คำว่าฉันบอกว่าแกมีเนื้องอกก็คือมีเนื้องอกนี่มันอะไรกัน?

เจียงลั่วหลิงถึงกับร้องโอดครวญในใจ พี่ชาย นายเป็นแค่หมอสัตว์นะยะ!

ไม่ใช่ศัลยแพทย์ประจำโรงพยาบาล แล้วก็ไม่ใช่หมอแผนจีนมีใบประกอบโรคศิลปะเสียหน่อย

เอาสิทธิ์อะไรมาฟันธงขนาดนั้นว่าในหัวคนแก่เขามีเนื้องอก?

ไม่แปลกใจเลยที่เขาจะด่าเอา สมน้ำหน้าจริงๆ!

“หมอฉิน คุณพูดเกินไปแล้วนะ!” ผู้จัดการเหลียงเอ่ยด้วยความโมโห

แม่ผู้จัดการเหลียงเองก็โกรธจนแทบคลั่ง สบถด่าด้วยภาษาถิ่นโม่ตู “ไอ้เด็กเปรตนี่”

“ยังกล้ามาแช่งหญิงแก่อย่างฉันต่อหน้าอีก ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วใช่ไหมฮะ?”

“หมอจีนอาวุโสบอกว่าฉันไม่ได้เป็นอะไร แกจะไปเก่งกว่าเขาได้ยังไง?”

“เจตนาจะแช่งให้หญิงแก่อย่างฉันตายชัดๆ มิน่าล่ะหมอจีนอาวุโสถึงได้ด่าว่าแกวิชาไม่เอาไหน”

“ฉันจะตีแกให้ตาย ไอ้เด็กเปรต!”

ว่าแล้วก็ทำท่ากางกรงเล็บจะพุ่งเข้าไปขยุ้มฉินกงอวี่

ทว่าถูกลูกชายขวางเอาไว้เสียก่อน

ผู้จัดการเหลียงจ้องมองฉินกงอวี่ด้วยความโกรธจัดพลางตวาด “หมอฉิน คุณขอโทษแม่ผมเดี๋ยวนี้”

“ไม่อย่างนั้นหลังจากนี้อย่าหวังเลยว่าผมจะมาเหยียบที่นี่อีก”

“แล้วผมจะไปบอกคนอื่นด้วย ให้พวกเขารู้กันไปเลยว่าคุณเป็นคนแบบไหน!”

เรื่องพรรค์นี้ ฉินกงอวี่เกลียดการถูกข่มขู่ที่สุด เขาจึงตอบกลับอย่างเรียบเฉย “พูดความจริงแล้วทำไมต้องขอโทษด้วยครับ?”

“อีกอย่างผมแค่ชี้แจงข้อเท็จจริง ถ้าพวกคุณไม่เชื่อผมก็ช่วยไม่ได้”

“แต่เห็นแก่ที่คุณเป็นลูกค้าเก่าของคลินิกผม ผมขอแนะนำให้คุณไปทำเรื่องหนึ่ง”

“นั่นคือช่วงบ่ายพวกคุณไปหาหมอที่ไหนมา ช่วงนี้ก็ไปเฝ้าอยู่ที่นั่นไว้เถอะครับ”

“ใบเสร็จจ่ายเงินก็เก็บไว้ให้ดีด้วย ถึงเวลาถ้าเกิดอาการกำเริบขึ้นมา จะได้เรียกเงินชดเชยได้ก้อนโต!”

สำหรับหมอจีนอาวุโสที่ด่าตนเอง ฉินกงอวี่ไม่รังเกียจที่จะหาเรื่องปวดหัวไปโยนใส่สักหน่อย

ด้วยนิสัยแบบยายแก่คนนี้ เชื่อเลยว่าพอมีคำพูดนี้ของเขา ถึงเวลาที่โรคกำเริบขึ้นมาจะต้องไปอาละวาดบ้านแตกแน่

โรงพยาบาลที่ตรวจให้นั่นแหละ คงได้กุมขมับกันยาวๆ

ผู้จัดการเหลียงโกรธจนหน้าดำหน้าแดง แต่ก่อนเขาเห็นว่าฉินกงอวี่เป็นคนใช้ได้เลยเคยแนะนำลูกค้าให้ด้วยซ้ำ

แต่ผลลัพธ์คือตอนนี้อีกฝ่ายกลับมีท่าทีแบบนี้ มันช่างชวนให้หมดศรัทธาจริงๆ

ไม่ยอมรับความผิดพลาดก็ช่างเถอะ แต่นี่กลับยังเอาแต่แช่งแม่ของเขาไม่หยุดหย่อน

เขาควักโทรศัพท์ออกมากดโทรหาเพื่อนสนิทหลายคนตรงนั้น เล่าเรื่องทั้งหมดแล้วบอกไม่ให้พวกนั้นมาที่นี่อีก

หลังจากนั้นก็สบถด้วยความโมโหอีกสองสามประโยค ก่อนจะลากตัวแม่ที่ยังคงอยากจะด่าต่อเดินออกไป

ทางด้านหลัง เจียงลั่วหลิงมองฉินกงอวี่ด้วยสายตาซับซ้อนโดยไม่พูดอะไร

ก่อนหน้านี้เธอคิดแค่ว่าฉินกงอวี่ชอบขี้โม้กับปากดีไปวันๆ

แต่ตอนนี้เธอรู้สึกจริงๆ แล้วว่านิสัยของหมอนี่มีปัญหาใหญ่หลวง คนเขาไปตรวจที่โรงพยาบาลมาแล้ว

ผลตรวจก็เห็นตำตาอยู่ตรงหน้า ยังจะปากแข็งไม่ยอมรับ แถมยังเอ่ยปากแช่งเขาอีก

สันดานแบบนี้ เธอไม่รู้จะหาคำไหนมาบรรยายจริงๆ

“ทำไม มีอะไรจะพูดกับผมเหรอ?” ฉินกงอวี่มองเจียงลั่วหลิงด้วยความประหลาดใจพลางเอ่ยถาม

ยัยผู้หญิงทึ่มคนนี้ ในหัวกำลังคิดเรื่องพิลึกอะไรอยู่อีกเนี่ย?

เจียงลั่วหลิงส่ายหน้าไม่พูดไม่จา ก่อนจะจูงวั่งไฉเดินเลี่ยงไปอีกทาง

ในใจตั้งมั่นแล้วว่าจะต้องตีตัวออกห่าง คนพรรค์นี้ไม่ควรค่าแก่การคบหาเลยสักนิด!

ส่วนฉินกงอวี่เมื่อเห็นเจียงลั่วหลิงเดินหนีไป ก็รู้สึกสบายใจหายห่วงพลางเดินกลับไปนั่งที่เดิม เพื่อผลาญสิทธิ์เล่นฟรีประจำวันในเกมต่อ

…

ช่วงสายของสามวันต่อมา

หลังจากจัดการเคสของลูกค้าเสร็จสิ้น ฉินกงอวี่ก็กลับมานั่งที่โต๊ะแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็กสถานะพัสดุ

พอเห็นว่าจะมาส่งถึงในวันนี้ เขาก็เอนหลังพิงเก้าอี้แล้วหลับตาลง ดูภายนอกเหมือนกำลังหลับตาพักผ่อน

แต่ความจริงแล้วเขากำลังศึกษาวิชาควบคุมแมลงที่สุ่มได้มาเมื่อหลายวันก่อนต่างหาก!

หลังจากศึกษามาตลอดหลายวันนี้ ในที่สุดก็เริ่มจับทางได้บ้างแล้ว

วิชาควบคุมแมลงนี้ดูเผินๆ เหมือนจะไม่เกี่ยวข้องกับวิชาแพทย์แม้แต่น้อย แต่แท้จริงแล้วมันจัดอยู่ในศาสตร์หายากที่เรียกว่า แพทย์แมลง

เป็นวิชาแพทย์เฉพาะตัวที่สืบทอดกันในแถบเทือกเขาแสนบรรพตแดนใต้แต่โบราณ

ในเทือกเขาแสนบรรพต บรรดาหมอผีผู้ทำพิธีกรรมตามหมู่บ้านบนเขาแถบนั้นอาศัยแมลงพวกนี้ในการรักษาโรคให้คนในเผ่า

มันมีความคล้ายคลึงกับวิชากู่ที่บรรยายไว้ในซีรีส์ ภาพยนตร์ หรือนิยายอยู่บ้าง!

เพียงแต่ในนิยายและสื่อภาพยนตร์ทั้งหลาย วิชากู่มักจะถูกจัดให้อยู่ในประเภทศาสตร์ชั่วร้าย

แต่ในความเป็นจริงแล้ว มันจะมีพลังที่แบ่งแยกว่าฝ่ายธรรมะหรืออธรรมได้อย่างไรกัน?

มีเพียงแค่ความโลภของผู้ครอบครองมันต่างหากว่ามีมากน้อยเพียงใด!

และวิชาควบคุมแมลงก็เป็นเช่นนี้ มีหลักการคล้ายคลึงกับวิชากู่เป็นส่วนใหญ่ คือจำเป็นต้องเพาะเลี้ยงแมลง

แต่จุดที่ต่างกันคือ ในภาพยนตร์หรือนิยายมักจะใช้มันเป็นเครื่องมือในการทำร้ายคน

ทว่าเนื้อหาในวิชาควบคุมแมลงกลับเน้นไปที่วิธีควบคุมแมลงกู่เพื่อใช้รักษาโรคและช่วยชีวิตคนเป็นหลัก

ยกตัวอย่างเช่น หากฝึกฝนวิชาควบคุมแมลงจนถึงขั้นบรรลุ จะสามารถเพาะเลี้ยงแมลงระดับนาโนขึ้นมาได้ และยังสามารถควบคุมพวกมันได้อย่างคล่องแคล่วดั่งใจนึก

ถ้าเป็นเช่นนั้น เนื้องอกระยะสุดท้ายในสมองของยายแก่เมื่อคราวก่อน ก็ไม่จำเป็นต้องเสี่ยงผ่าตัดใหญ่ให้เป็นอันตรายเลย

เพียงแค่ควบคุมแมลงระดับนาโนให้มุดผ่านโพรงจมูกเข้าไปในสมอง จากนั้นก็ให้มันกัดกินเนื้องอกจนหมดก็เป็นอันเรียบร้อย

วิธีนี้เรียกได้ว่าน่าอัศจรรย์สะเทือนฟ้าดิน หากทำได้จริงในสายตาของทุกคน มันก็ไม่ต่างอะไรจากวิชาของเทพเซียนเลยสักนิด

แต่นี่ก็เป็นเพียงแค่หนึ่งในวิชาหลังจากฝึกฝนวิชาควบคุมแมลงจนถึงขั้นบรรลุเท่านั้น

กระทั่งโรคมะเร็งอีกสารพัดชนิด หากมีวิชาควบคุมแมลงก็สามารถแก้ไขได้หมด เช่น เซลล์มะเร็งที่ยากจะกำจัดให้หมดจด

แต่ขอเพียงแค่ควบคุมแมลงกู่ได้ ก็สามารถสั่งให้มันกัดกินเฉพาะส่วนที่กลายพันธุ์ทิ้งไปได้ในพริบตา แก้ไขปัญหาได้ถึงระดับรากเหง้าอย่างแท้จริง

ทว่าน่าเสียดายที่แมลงกู่ไม่ได้เพาะเลี้ยงกันได้ง่ายๆ หรือจะเรียกว่าต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจอย่างมหาศาลเลยก็ว่าได้

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง