บทที่ 66 ที่แย่งกันคือหม้อข้าว คือศักดิ์ศรีการแพทย์ในประเทศ! แม่ผู้จัดการเหลียง พูดได้ตรงใจฉันเลย!

ผู้จัดการเหลียงพยักหน้า "ได้ครับ"

จากนั้นก็เดินกลับมาบอกแม่ของตน "ต้องรออีกหนึ่งชั่วโมงครับ เราไปกินข้าวกันก่อนแล้วค่อยกลับมา"

ไม่พูดก็ไม่รู้สึก พอพูดขึ้นมา แม่ผู้จัดการเหลียงก็เริ่มรู้สึกหิวจนไส้กิ่ว

ก็นะ อาละวาดที่โรงพยาบาลสัตว์ไปตั้งครึ่งค่อนวัน ใช้แรงไปเยอะขนาดนั้น จะไม่ให้หิวได้ยังไง!

ทั้งสองจึงเดินออกจากแผนกตรวจเอ็มอาร์ไอ

ข้างนอกนั้น นักข่าวสาวจากรายการหวงจินเหยี่ยนกำลังยืนรออยู่หน้าห้องตรวจ

เพราะทางโรงพยาบาลไม่อนุญาตให้คนนอกเข้าไป ไม่อย่างนั้นเธอคงตามติดเข้าไปแล้ว พอเห็นสองแม่ลูกตระกูลเหลียงเดินออกมา

เธอก็รีบปรี่เข้าไปหาทันที "คุณป้าคะ ผลตรวจเป็นยังไงบ้างคะ?"

แม่ผู้จัดการเหลียงปรายตามองนักข่าวสาวแวบหนึ่ง ไม่อยากจะคุยด้วยเท่าไร

เพราะรู้สึกว่าแม่นักข่าวคนนี้ใจเอียงกะเท่เร่ไปเข้าข้างไอ้เด็กเวรนั่น

ทั้งที่เป็นนักข่าวที่ตนเรียกมาเองแท้ๆ แต่ตอนอยู่ที่โรงพยาบาลสัตว์ กลับไม่ยอมช่วยพูดเข้าข้างตนสักแอะ

ไม่รู้จะเรียกมาทำซากอะไร!

แม่ผู้จัดการเหลียงไม่ยอมอ้าปาก แต่ผู้จัดการเหลียงทำแบบนั้นไม่ได้ เพราะยังไงอีกฝ่ายก็เป็นนักข่าวจากสถานีโทรทัศน์

เขาจึงตอบไปว่า "ยังต้องรออีกหนึ่งชั่วโมงครับ ถึงจะได้ผลสแกนเอ็มอาร์ไอ"

พอได้ยินแบบนี้ ทั้งนักข่าวสาวและผู้ชมที่ดูไลฟ์สดอยู่ต่างก็รู้สึกผิดหวังไปตามๆ กัน

พวกเขากำลังตั้งตารอผลตรวจรอบสุดท้ายกันทั้งนั้น

โดยเฉพาะพวกตัวตลกคีย์บอร์ดที่โดนด่าจนหัวร้อน คนพวกนี้ใจร้อนยิ่งกว่าใครเพื่อน

อยากจะรีบถอดหน้ากากตัวตลกของตัวเองทิ้ง แล้วเอาไปสวมให้พวกติ่งหน้ามืดตามัวของฉินกงอวี่จะแย่

แต่น่าเสียดาย ที่พวกเขายังต้องรอต่อไปอีกหนึ่งชั่วโมง ถึงจะได้ฤกษ์เป่าแตรเปิดฉากตอบโต้ขั้นเด็ดขาด!

"ไปกินข้าวเที่ยงด้วยกันก่อนไหมครับ" ผู้จัดการเหลียงเอ่ยชวน

อีกฝ่ายเป็นนักข่าว ผูกมิตรไว้ก็มีแต่ได้กับได้ อีกอย่างแม่ของเขาก็เป็นคนชวนมาเองด้วย

ถ้าไม่เลี้ยงข้าวสักมื้อ เกรงว่าอีกฝ่ายคงจะขุ่นเคืองในใจ

"จะดีเหรอคะ?" นักข่าวสาวพูดอย่างลังเล

"มีอะไรไม่ดีล่ะครับ พวกคุณก็ช่วยแม่ผมมาทั้งเช้าแล้ว พอดีตอนนี้ถึงเวลาอาหารเที่ยงแล้วด้วย"

"ไปทานมื้อง่ายๆ ด้วยกันสักมื้อจะเป็นไรไปครับ?" ผู้จัดการเหลียงคะยั้นคะยอต่อ

เมื่อได้ยินดังนั้น เดิมทีนักข่าวสาวคิดจะปฏิเสธ แต่ในหูฟังกลับมีเสียงหัวหน้าสั่งการมา

สั่งให้เธอตอบรับคำเชิญ เพราะถ้าไม่ตามสองแม่ลูกคู่นี้ไปกินมื้อเที่ยง

ก็มีแต่ต้องปิดห้องไลฟ์ชั่วคราว หรือไม่ก็นั่งถ่ายบรรยากาศโรงพยาบาลไปเรื่อยๆ ซึ่งยอดคนดูกับกระแสคงดิ่งลงเหวแน่นอน

เมื่อเป็นเช่นนี้ นักข่าวสาวจึงได้แต่พยักหน้า "งั้นต้องรบกวนด้วยนะคะ"

"รบกวนอะไรกันครับ เรื่องเล็กน้อย" ผู้จัดการเหลียงบอกว่าไม่ต้องเกรงใจ

จากนั้นคนทั้งหมดก็ยืนรอคุณหมอหัวหน้าแผนกอยู่ที่หน้าประตู พอเขามาถึงก็พากันเดินไปที่ภัตตาคารข้างๆ

ภายในห้องส่วนตัว

ระหว่างรออาหารมาเสิร์ฟ ผู้จัดการเหลียงกับเพื่อนสมัยเรียนที่เป็นหมอก็เริ่มคุยกันถึงเรื่องของแม่ตน

แถมยังเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อช่วงเช้าให้ฟังทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบ

"เพื่อนเหลียง เรื่องนี้ฉันสนับสนุนนายเต็มที่"

"หมอสัตว์แบบนั้น เดิมทีก็คือพวกที่สอบหมอคนไม่ติดแล้วโดนคัดทิ้งทั้งนั้น"

"ถึงพอจะมีวิชาติดตัวอยู่บ้าง แต่ก็ไม่มีความน่าเชื่อถืออะไรเลยสักนิด ยิ่งมาพูดจาดูหมิ่นคุณป้าแบบนี้อีก" คุณหมอหัวหน้าแผนกออกความเห็น

แน่นอนว่าคำพูดนี้ย่อมแฝงการพูดเอาใจและเออออตามน้ำอยู่ด้วย

"จะไม่ให้พูดแบบนั้นได้ยังไงล่ะ?"

"วันนั้นฉันก็ขี้เกียจ คิดว่าบังเอิญรู้จักหมอนั่นอยู่พอดี ก็เลยพาแม่แวะไป"

"ถ้ารู้แต่แรกว่าเขาเป็นคนแบบนั้น ฉันคงพาไปคลินิกแพทย์แผนจีนตั้งแต่แรกแล้ว" ผู้จัดการเหลียงเองก็นึกเสียใจภายหลังไม่หาย

วันนั้นเขาแค่คิดว่าคุ้นเคยกับฉินกงอวี่ดี อีกฝ่ายก็พอจะมีวิชาแพทย์อยู่บ้าง

เลยกะว่าจะให้ช่วยตรวจดูสักหน่อย ใครจะไปคิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ตามมา

ถ้าเขารู้อนาคตล่วงหน้าได้ล่ะก็ ต่อให้พูดยังไงก็ไม่มีทางพาแม่ไปให้หมอสัตว์นั่นตรวจเด็ดขาด

เรื่องยุ่งยากพวกนี้ก็คงไม่ตามมาเป็นพรวนแบบนี้!

ถึงแม้เขาจะรู้อยู่แก่ใจว่าแม่ของตนเป็นฝ่ายเริ่มก่อน แต่คนเรามันก็ต้องเข้าข้างคนกันเองมากกว่าความถูกต้องไม่ใช่เหรอ?

จะให้ไปว่าแม่ตัวเองก็ไม่ได้ ย่อมต้องโทษฉินกงอวี่อยู่แล้ว

"จริงๆ แล้ว มาโรงพยาบาลน่ะดีที่สุด แพทย์แผนจีนถึงจะรักษาโรคได้ไม่น้อยก็จริง"

"แต่เรื่องภายในร่างกายคนเรา ทางแพทย์แผนจีนยังไม่สามารถตรวจดูสภาพภายในได้อย่างทะลุปรุโปร่ง"

"โรงพยาบาลมีเครื่องไม้เครื่องมือสารพัด แค่สแกนทีเดียวก็มองเห็นรอยโรคได้ทั้งหมดแล้ว" คุณหมอหัวหน้าแผนกกล่าว

เขาเรียนแพทย์แผนปัจจุบันมา ย่อมต้องพูดเข้าข้างฝั่งตัวเองอยู่แล้ว

ความจริงถ้าไม่มีนักข่าวอยู่ด้วย แถมยังตั้งกล้องถ่ายอยู่ตลอดเวลา เขาคงต้องพูดยกตนข่มท่าน แขวะแพทย์แผนจีนไปอีกหลายประโยค

นี่ไม่ใช่เรื่องที่มีอคติต่อแพทย์แผนจีนหรือไม่ แต่มันคือการแย่งชิงอู่ข้าวอู่น้ำระหว่างแพทย์แผนปัจจุบันกับแพทย์แผนจีนต่างหาก

ตอนที่เขายังเรียนตามอาจารย์ที่ปรึกษา อาจารย์เคยสอนเขาไว้ประโยคหนึ่งว่า ไม่ว่าจะเมื่อไหร่ก็ต้องคอยกดแพทย์แผนจีนเอาไว้

เพราะสิ่งที่แย่งชิงกันอยู่คือปากท้อง คืออำนาจนำในวงการแพทย์ของประเทศ!

ถ้าแพทย์แผนปัจจุบันถูกแพทย์แผนจีนกดข่มจนมิด จะมีหมอแผนปัจจุบันต้องตกงานกี่คน จะมีบริษัทยาแผนปัจจุบันต้องเจ๊งไปกี่แห่ง?

เพราะแพทย์แผนจีนน่ะ หลายครั้งแค่ใช้เข็มเล่มเล็กๆ ไม่กี่เล่ม ก็รักษาโรคหายได้ตั้งสารพัด

แล้วยาที่ต้องใช้รักษาโรคพวกนั้น จะไม่กลายเป็นของไร้ประโยชน์ไปเลยเหรอ?

พอยาขายไม่ได้ โรงงานยาก็ต้องเจ๊ง แล้วพวกเขาก็จะสูญเสียผลประโยชน์ที่เป็นท่อน้ำเลี้ยงไปด้วย!

ดังนั้น ในฐานะแพทย์แผนปัจจุบัน พวกเขาจึงต้องคอยปกป้องผลประโยชน์หลักที่เป็นรากฐานทำมาหากินของตัวเองอย่างแข็งขัน!

จังหวะนั้นเอง นักข่าวสาวก็เอ่ยถามขึ้นมาข้อหนึ่ง "ขอโทษนะคะ อยากจะสอบถามสักนิดค่ะ"

"แพทย์แผนจีนสามารถใช้วิธีการ มอง ดม ถาม แมะ"

"ตรวจจนรู้แน่ชัดได้เลยไหมคะว่าภายในร่างกายมีเนื้องอก หรือมีเนื้อเยื่อส่วนไหนผิดปกติหรือเปล่า?"

เพราะเธอจำได้ว่าแม่ผู้จัดการเหลียงเคยเล่าให้ฟังอย่างละเอียด ถึงเรื่องที่ฉินกงอวี่จับชีพจรในวันนั้น

อีกฝ่ายยังไม่ได้ทำขั้นตอนก่อนหน้าเลยด้วยซ้ำ ทำแค่วิธีการสุดท้ายอย่างเดียว นั่นคือ 'แมะ' หรือก็คือการเอามือไปแตะจับชีพจร

แล้วก็ฟันธงอย่างมั่นอกมั่นใจทันทีว่า ในสมองของแม่ผู้จัดการเหลียงมีเนื้องอกระยะลุกลาม

แถมยังระบุตำแหน่งได้อย่างแม่นยำ ซึ่งมันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย พอดีสบโอกาสจึงลองถามดู

สำหรับเรื่องแพทย์แผนจีนนั้น แม้คุณหมอหัวหน้าแผนกจะไม่ได้รู้ลึกซึ้งอะไรมาก แต่ความหมายของคำพื้นฐานพวกนี้เขาย่อมรู้อยู่แล้ว

เขาจึงตอบอย่างมั่นใจ "อาจจะมีแพทย์แผนจีนที่เก่งกาจมากๆ สามารถรับรู้ได้จากชีพจรว่าอวัยวะภายในร่างกาย"

"มีส่วนไหนที่ทำงานผิดปกติ แต่ถ้าถึงขั้นบอกว่ามีเนื้องอกหรือเซลล์มะเร็ง รวมถึงรอยโรคเฉพาะจุดอื่นๆ"

"เรื่องพวกนี้ ต่อให้เป็นแพทย์แผนจีนก็ยากที่จะระบุตำแหน่งได้อย่างละเอียดแม่นยำครับ"

เขาชี้ไปที่หน้าอกของตัวเองพร้อมทำท่าประกอบ "ยกตัวอย่างเช่น ถ้าผมมีภาวะหัวใจรั่ว"

"แพทย์แผนจีนอาจจะพอจับความรู้สึกได้ว่าหัวใจของคุณมีปัญหา แต่ถ้าจะให้ระบุว่ามันรั่วตรงจุดไหนกันแน่"

"แพทย์แผนจีนไม่มีทางชี้ชัดได้หรอกครับ มีแต่ต้องผ่านการทำซีทีสแกนหรือเอ็มอาร์ไอ เพื่อดูภาพถ่ายที่ได้จากเครื่องมือให้เห็นชัดเจนเท่านั้น"

คำพูดนี้ทำเอาผู้ชมในห้องไลฟ์สดฟังแล้วรู้สึกสะใจเป็นที่สุด

ต่างพากันกดชื่นชมคุณหมอชายคนนี้ไม่ขาดสาย หลายคนถึงกับพิมพ์คำว่า 'พวกเดียวกัน' ขึ้นมาเต็มหน้าจอ

เพราะคำพูดพวกนี้ของคุณหมอ แม้จะไม่ได้เอ่ยปากหักหน้าคำพูดของฉินกงอวี่ตรงๆ

แต่เนื้อหาแทบทุกประโยค มันคือการเหยียบซ้ำคำพูดของอีกฝ่ายให้จมดินชัดๆ

จากนั้น คุณหมอหัวหน้าแผนกก็หัวเราะออกมาเบาๆ แล้วพูดกับนักข่าวสาวต่อ "อันที่จริงผมก็ไม่อยากจะพูดจาด้อยค่าใครหรอกนะครับ"

"แต่เท่าที่ได้ยินเพื่อนเก่าของผมเล่าให้ฟัง หมอสัตว์ที่โรงพยาบาลสัตว์คนนั้น"

"พูดจาอวดดีโอหัง บอกว่าถ้าเขาบอกว่าใครป่วย คนนั้นก็ต้องป่วย!"

"คำพูดแบบนี้มันออกจะยโสโอหังเกินไปหน่อยแล้ว ถ้าทุกคนทำได้อย่างเขากันหมด โรงพยาบาลของผมจะซื้อเครื่องมือแพทย์แพงๆ มาทำไมกันครับ?"

"สู้จ้างเขามาทำหน้าที่เป็นเครื่องสแกนมนุษย์ไปเลยไม่ดีกว่าเหรอ?"

ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา ไม่เพียงแต่ทำให้คนดูในห้องไลฟ์รู้สึกว่าคุณหมอพูดได้ตรงจุดและโดนใจสุดๆ

จนพากันเอาคำพูดเมื่อครู่ไปรุมถล่มด่าพวกติ่งไร้สมองของฉินกงอวี่ในห้องไลฟ์อย่างเมามัน

แต่ยังทำให้แม่ผู้จัดการเหลียงรู้สึกว่า เพื่อนของลูกชายคนนี้ ช่างพูดจาได้โดนใจและสะใจเธออย่างที่สุดจริงๆ

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง