บทที่ 67 แม่ผมไม่ได้ป่วยใช่ไหม ผมก็หวังให้มันเป็นแค่เรื่องล้อเล่นเหมือนกัน!

ถ้าพาเขาไปที่โรงพยาบาลสัตว์ด้วยก็คงดี

รับรองว่าต้องตอกหน้าไอ้เด็กเมื่อวานซืนนั่นจนเถียงไม่ออกแน่!

เธอคิดว่าคราวหน้าอาจมีเรื่องแบบนี้อีก จึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาขอแลกช่องทางติดต่อกับอีกฝ่าย

หัวหน้าแผนกหนุ่มก็ยิ้มพลางกดเพิ่มเพื่อน ยังไงซะเพื่อนเก่าคนนี้ก็เป็นถึงผู้บริหารระดับสูง มีเส้นสายเพิ่มอีกทางก็เท่ากับมีลู่ทางรอดเพิ่มขึ้น

คุยสัพเพเหระกันต่ออีกสักพัก อาหารก็เริ่มทยอยนำมาเสิร์ฟ

ผู้จัดการเหลียงจึงเอ่ยชวนเพื่อนเก่ารวมถึงพวกนักข่าวให้เริ่มลงมือทาน

ทว่าเพิ่งกินไปได้ไม่กี่คำ เสียงโทรศัพท์ของหัวหน้าแผนกหนุ่มก็ดังขึ้น พอมองดูชื่อคนที่โทรเข้ามา

ก็เห็นว่าเป็นลูกน้องในแผนกของตัวเอง จึงกดรับสายอย่างสบายอารมณ์ “ฮัลโหล”

“หัวหน้าครับ ตอนนี้อยู่ไหนเหรอครับ” ลูกน้องเอ่ยถาม

“ฉันออกมากินข้าวที่ภัตตาคารข้างนอก มีอะไรเหรอ” หัวหน้าแผนกหนุ่มพูดเรื่อยเปื่อย

ปลายสายรีบเอ่ยถามอย่างประจบประแจง “ผลตรวจฟิล์มเอ็มอาร์ไอเคสด่วนที่หัวหน้าสั่งไว้ ตอนนี้ออกแล้วนะครับ”

“จะให้เอาไปวางไว้ที่ห้องทำงานหัวหน้า หรือว่าจะให้ส่งเข้าคลังเอกสารส่วนกลางดีครับ”

ได้ยินดังนั้น หัวหน้าแผนกหนุ่มก็ประหลาดใจเล็กน้อย “ออกแล้วเหรอ เร็วขนาดนี้เลย?”

“ของที่หัวหน้าสั่ง ผมต้องรีบทำให้เป็นอันดับแรกอยู่แล้วครับ” ลูกน้องพูดยกยอปอปั้น

“งั้นเอาไปวางไว้ที่ห้องทำงานฉันก่อน เดี๋ยวพอกลับไปฉันจะไปดู” หัวหน้าแผนกหนุ่มตอบกลับด้วยสีหน้าพึงพอใจ

ทว่าในตอนนั้นเอง แม่ของผู้จัดการเหลียงก็เอ่ยขึ้นมา “ผลตรวจออกแล้วเหรอ”

“ใช่ครับคุณป้า พอกลับไปถึงโรงพยาบาลพวกเราก็จะได้เห็นกันแล้วครับ” หัวหน้าแผนกหนุ่มพยักหน้า

“ถ้างั้นจะรบกวนให้คนเอาผลตรวจมาส่งที่นี่ได้ไหมจ๊ะ” แม่ของผู้จัดการเหลียงถาม

เธอไม่อยากกลับไปโรงพยาบาลสักเท่าไร กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อข้างในมันแรงจนสูดแล้วเวียนหัว ไม่ค่อยสบายตัวเอาเสียเลย

“ได้ครับ” หัวหน้าแผนกหนุ่มไม่ได้ปฏิเสธ

เรื่องแค่นี้ขี้ผงมาก เขาบอกพิกัดให้ลูกน้องปลายสายเสร็จสรรพแล้ววางสายไป

ส่วนในห้องไลฟ์ตอนนี้ บรรดาคนดูต่างตื่นเต้นจนนั่งไม่ติด เฝ้ารอผลตรวจที่จะมาถึงอย่างใจจดใจจ่อ

พวกเกรียนคีย์บอร์ดตัวตลกทั้งหลายเริ่มคันไม้คันมือ วางนิ้วทาบลงบนแป้นพิมพ์เตรียมพร้อม

ขอแค่ผลตรวจมาถึงเมื่อไหร่ จะรัวนิ้วด่าสวนพวกติ่งสมองกลวงของฉินกงอวี่ให้ยับ

แถมด้วยการรุมสวดส่งตัวฉินกงอวี่เองด้วย!

ทางด้านหลังบ้านของห้องไลฟ์ รองผู้อำนวยการสถานีถือกล่องข้าวค้างไว้ในมือ พอเห็นว่าผลตรวจกำลังจะมาส่ง

ก็รีบสั่งการให้ลูกน้องกระจายข่าวไปตามแพลตฟอร์มต่างๆ ดึงดูดพวกชอบมุงเรื่องชาวบ้านให้แห่กันเข้ามา

ชั่วพริบตาเดียว ยอดคนดูในห้องไลฟ์ก็พุ่งทะยานสู่จุดสูงสุดเป็นประวัติการณ์ แตะหนึ่งล้านคนเข้าไปแล้ว!

หัวหน้าฝ่ายดูแลระบบหลังบ้านเห็นตัวเลขสถิติแล้วดีใจจนหุบยิ้มไม่ลง

ถึงกับตะโกนลั่นอย่างตื่นเต้น “ทำลายสถิติแล้ว ทำลายสถิติแล้วครับ!”

รองผู้อำนวยการสถานีเองก็ตื่นเต้นจนเนื้อเต้น นี่มันผลงานชิ้นโบแดงของเขาชัดๆ!

จึงออกคำสั่งกับตากล้องในสถานที่จริงว่า เดี๋ยวต้องจดจ่อให้เต็มที่ เก็บภาพสถานการณ์ตรงหน้าให้ละเอียดถี่ถ้วน

โดยเฉพาะสีหน้าของทุกคน ห้ามพลาดเด็ดขาด!

นอกจากนี้ยังสั่งการมาอีกหนึ่งเรื่อง นั่นคือหลังจากตรงนี้เสร็จสิ้น ให้รีบกลับไปที่โรงพยาบาลสัตว์ทันที

เอาผลตรวจไปแจ้งให้หมอสัตว์คนนั้นรู้ ถ่ายสีหน้าของหมอสัตว์คนนั้นเอาไว้ แล้วสัมภาษณ์เพิ่มเติมสักหน่อย

ตากล้องและนักข่าวสาวทางฝั่งร้านอาหารได้ยินแล้วก็พยักหน้ารับ เป็นสัญญาณว่ารับทราบคำสั่งจากเบื้องบนแล้ว

…

สิบนาทีต่อมา

เสียงเคาะประตูดังขึ้นจากนอกห้องส่วนตัว จากนั้นชายรูปร่างค่อนข้างผอมคนหนึ่งก็ก้าวเข้ามา

พอเห็นหัวหน้าแผนกหนุ่ม เขาก็วิ่งเหยาะๆ เข้ามายื่นซองสีขาวแบบพิเศษในมือให้

“หัวหน้าครับ นี่ฟิล์มเอ็มอาร์ไอครับ!”

“อืม ลำบากแย่เลยนะ” หัวหน้าแผนกหนุ่มรับมา

“ไม่ลำบากเลยครับ ไม่ลำบากสักนิด!” ลูกน้องโบกไม้โบกมือ

หัวหน้าแผนกหนุ่มไม่ได้พูดอะไรต่อ อีกฝ่ายก็แค่เด็กฝึกงานเบี้ยล่างในแผนกตัวเอง ไม่จำเป็นต้องเกรงอกเกรงใจกันขนาดนั้น

ยังไงซะสมัยก่อนเขาก็เคยผ่านจุดนี้มาเหมือนกัน คนเรียนหมอมีใครบ้างที่ไม่เคยผ่านชีวิตเบี้ยล่างมาห้าหกปี?

เขาดึงแผ่นฟิล์มออกจากซอง จากนั้นก็เริ่มก้มมองดูรายละเอียดข้างใน

แม่ผู้จัดการเหลียงกับผู้จัดการเหลียงต่างก็ชะเง้อคอมองไปทางนั้น

นักข่าวรายการหวงจินเหยี่ยนที่อยู่ข้างๆ ไม่เพียงแต่ชะโงกดู แต่ยังถ่ายคลิปไปด้วย ตากล้องถึงขั้นแบกกล้องเข้าไปจ่อถ่ายใกล้ๆ

สายตาของทุกคนล้วนจับจ้องไปที่ฟิล์มเอ็มอาร์ไอแผ่นนั้น

ทว่าแผ่นฟิล์มเอ็มอาร์ไอมีเพียงสีเทา ขาว และดำ ภาพที่ปรากฏอยู่บนนั้น

คนนอกวงการอย่างพวกเขามองไม่ออกเลยสักนิด ทำได้แค่มองเห็นเค้าโครงรูปทรงของสมองเท่านั้น

ส่วนที่เหลือดูไม่ออกเลยว่าคืออะไร!

“เพื่อน ผลตรวจไม่มีอะไรใช่ไหม” ผู้จัดการเหลียงเอ่ยถาม

แม้จะเคยไปตรวจที่คลินิกแพทย์แผนจีนมาแล้ว แต่ก็อย่างที่โบราณว่าไว้ พอเจอหมอแล้วใจมันก็ฝ่อ

ต่อให้ร่างกายจะแข็งแรงดีแค่ไหน เวลาอยู่ต่อหน้าหมอก็ยังอดไม่ได้ที่จะตกอยู่ในความระแวงสงสัยตัวเอง

“จะมีเรื่องอะไรได้ล่ะ ท่านปรมาจารย์ลู่ก็บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าไม่มีอะไร”

“คำพูดผีๆ พวกนั้นมันก็แค่คำขู่ของไอ้เด็กเวรนั่นทั้งนั้นแหละ!” แม่ผู้จัดการเหลียงส่งค้อนวงใหญ่ให้ลูกชาย

ยังไงใจเธอก็โล่งอกไปเปลาะใหญ่แล้ว เพราะมีคำยืนยันของหมอจีนอาวุโสช่วยเป็นเกราะคุ้มกันอยู่

ทว่าคราวนี้หัวหน้าแผนกหนุ่มกลับไม่ได้ตอบคำถาม สายตาเอาแต่จ้องเขม็งไปยังจุดหนึ่งบนแผ่นฟิล์มเอ็มอาร์ไอตาไม่กระพริบ

พอไม่ได้รับคำตอบ ผู้จัดการเหลียงก็ใจหายวาบทันที รีบเอ่ยถาม “เพื่อน…”

“แม่ฉัน มีตรงไหนผิดปกติเหรอ”

คนอื่นๆ เองก็พากันกลั้นหายใจ รอคอยคำตอบจากหัวหน้าแผนกหนุ่ม

แต่หัวหน้าแผนกหนุ่มก็ยังคงเงียบกริบ เพียงแต่เดินไปที่ริมหน้าต่าง แล้วยกแผ่นฟิล์มขึ้นส่องกับแสงสว่าง

ท่าทางแบบนี้ทำเอาบรรยากาศในห้องตึงเครียดขึ้นมาในฉับพลัน

แม่ผู้จัดการเหลียงรีบขยับเข้าไปใกล้ ถามด้วยความกังวลใจระคนหวาดหวั่น “เกิดอะไรขึ้นเหรอ”

ตากล้องรายการหวงจินเหยี่ยนที่อยู่ข้างๆ แทบจะเอากล้องเข้าไปจ่อชิดติดใบหน้าอยู่รอมร่อ

ผ่านไปสิบกว่าวินาที สีหน้าของหัวหน้าแผนกหนุ่มก็เคร่งขรึมลงอย่างยิ่ง เขาไม่ได้ตอบคำถามของแม่ผู้จัดการเหลียง

แต่กลับหันไปซักไซ้ลูกน้องของตัวเอง “แกแน่ใจนะว่าไม่ได้หยิบฟิล์มมาผิดแผ่น?”

พอลูกน้องได้ยินแบบนั้นก็รีบโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน “จะเป็นไปได้ยังไงครับหัวหน้า”

“หลังจากสแกนเสร็จ ผมก็เป็นคนบันทึกข้อมูลเข้าระบบหลังบ้านทันที ไม่มีทางหยิบฟิล์มผิดแน่นอนครับ”

พอได้ยินประโยคนี้ สีหน้าของหัวหน้าแผนกหนุ่มก็ยิ่งทวีความตึงเครียดขึ้นมาทันควัน

“เพื่อน นี่… มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่” ผู้จัดการเหลียงเอ่ยถามด้วยความกระวนกระวายใจ

ตอนนี้เขารู้สึกถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ดีเอาเสียเลย!

หัวหน้าแผนกหนุ่มสูดหายใจเข้าลึกพลางชี้นิ้วไปที่จุดหนึ่งบนแผ่นฟิล์มเอ็มอาร์ไอ

ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “บริเวณตรงนี้ในสมองของคุณป้า เมื่อดูจากแผ่นฟิล์มแล้ว…”

“มีวัตถุที่ไม่ทราบชนิดงอกขึ้นมา เส้นผ่านศูนย์กลางประมาณห้ามิลลิเมตรครับ”

ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา บรรยากาศทั่วทั้งห้องก็เงียบกริบลงทันตา!

ส่วนคนดูในห้องไลฟ์ต่างพากันสูดปากค้างด้วยความตกตะลึงยกใหญ่!

สูดปากกันแรงเสียจนอุณหภูมิโลกแทบจะพุ่งสูงขึ้นอีกศูนย์จุดศูนย์ศูนย์ห้าองศา!

ผ่านไปครู่ใหญ่ แม่ผู้จัดการเหลียงถึงได้เอ่ยปากขึ้นมาอย่างติดๆ ขัดๆ “เธอ เธอคงไม่ได้มองผิดไปใช่ไหม”

ในเมื่อเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับวิชาชีพของตัวเอง ต่อให้จะมองผิดไปจริงๆ หัวหน้าแผนกหนุ่มก็ไม่มีทางยอมรับผิดหน้ากล้องเด็ดขาด

ยิ่งไปกว่านั้นคราวนี้เขาไม่ได้มองผิดเสียด้วย จึงชี้ไปที่แผ่นฟิล์มแล้วตอบกลับอย่างหนักแน่น “ผมไม่มีทางมองผิดแน่นอนครับ!”

“ฟิล์มเอ็มอาร์ไอของคุณป้า ตรงบริเวณนี้ของสมอง ปรากฏจุดแปลกปลอมขึ้นมาอย่างชัดเจน”

“รายละเอียดว่ามันคืออะไรคงต้องตรวจวินิจฉัยเพิ่มเติม แต่มันมีก้อนอะไรบางอย่างงอกขึ้นมาจริงๆ ครับ”

คำยืนยันที่หนักแน่นถึงเพียงนี้ เปรียบดั่งคลื่นยักษ์ที่ซัดโถมเข้าใส่จนแม่ผู้จัดการเหลียงถึงกับเซถอยหลังกรูด!

ถ้าไม่ได้ผู้จัดการเหลียงช่วยประคองเอาไว้ เธอคงทรุดลงไปนั่งก้นจ้ำเบ้ากับพื้นไปแล้ว

“มะ… มะ… ไม่จริง!”

“ฉันไม่ได้ป่วย ในหัวฉันไม่มีอะไรทั้งนั้น!” แม่ผู้จัดการเหลียงกรีดร้องโวยวายอย่างเสียขวัญ

ด้านผู้จัดการเหลียงรีบประคองตัวแม่ของตนไว้แน่น จากนั้นก็เอ่ยถามด้วยความหวังอันริบหรี่ “เพื่อน นาย… นายล้อเล่นใช่ไหม”

“แม่ฉันไม่ได้ป่วยใช่ไหม”

ทว่าเรื่องคอขาดบาดตายพรรค์นี้ หัวหน้าแผนกหนุ่มย่อมไม่กล้าให้ความหวังลมๆ แล้งๆ อยู่แล้ว เพราะนี่มันเกี่ยวพันถึงชื่อเสียงและหน้าที่การงานของตัวเขาเองโดยตรง

เขาจึงส่ายหน้า “ฉันเองก็อยากให้มันเป็นแค่เรื่องล้อเล่นเหมือนกัน!”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง