บทที่ 71 ยิ่งรักมากก็ยิ่งแค้นลึก! หวังว่าคนขายจะจับตัวที่สองได้นะ!

ในเมื่อคลินิกแพทย์แผนจีนไร้คุณธรรมก่อน ก็อย่ามาโทษว่าพวกตนไร้น้ำใจก็แล้วกัน

บรรดาเกรียนคีย์บอร์ดที่พากันสวมหน้ากากตัวตลก เริ่มออกปฏิบัติการสาดโคลนและด้อยค่าคลินิกแพทย์แผนจีนแห่งมหานครโม่ตูไปทั่วทุกแพลตฟอร์ม

ในชั่วพริบตา คลินิกแพทย์ ‘เทวดา’ บนโลกออนไลน์แห่งนี้ ก็กลายสภาพเป็นคลินิกเถื่อนที่ใครเห็นเป็นต้องรุมประณาม

เรื่องฉาวโฉ่ที่แต่งขึ้นสารพัดรูปแบบล้วนถูกพวกเกรียนคีย์บอร์ดสาดใส่ไม่ยั้ง

เรียกได้ว่า ก่อนหน้านี้เคยอวยไว้เว่อร์วังแค่ไหน ตอนนี้ก็เหยียบย่ำซ้ำเติมและใส่ร้ายป้ายสีหนักข้อขึ้นเป็นเท่าตัว!

รักมากก็ยิ่งแค้นลึก มันคงเป็นแบบนี้ละมั้ง!

…

ช่วงบ่ายแก่ๆ เกือบพลบค่ำ ณ โรงพยาบาลสัตว์

พายุลมฝนบนโลกออนไลน์ไม่ได้อยู่ในสายตาของฉินกงอวี่เลยสักนิด

ตัวเขาเป็นคนเรียกร้องไม่มาก ขอแค่ไม่มีใครมาปิดล้อมหน้าประตูโรงพยาบาลก็พอ

ส่วนเวลานี้ เขากำลังเพลิดเพลินกับการรับพัสดุ หลังจากสั่งซื้อของกองโตไปเมื่อไม่กี่วันก่อน

ผ่านการขนส่งมาหลายวัน ในที่สุดของก็มาส่งจนครบ

เนื่องจากสั่งพัสดุมาเยอะมาก พื้นที่ฝั่งซ้ายของโถงใหญ่จึงถูกกล่องพัสดุกองสุมจนเต็ม

เพียงแต่พวกหมาแมวในกรงต่างพากันต่อต้านพัสดุขนาดเล็กใหญ่เหล่านี้อย่างเห็นได้ชัด

พวกมันมองไปยังกองพัสดุด้วยความกระวนกระวาย ขาหน้าคอยตะกุยตะกายไปมา

แถมยังส่งเสียงเห่าขู่ใส่กองพัสดุเป็นระยะๆ โถงใหญ่ของโรงพยาบาลจึงดังก้องไปด้วยเสียง ‘บรู๋ววว’ และเสียง ‘โฮ่งๆ’ ที่ไม่ได้ยินมาเนิ่นนาน

ราวกับว่าในกล่องพัสดุมีบางสิ่งบางอย่างที่ทำให้พวกมันรู้สึกไม่สบายใจเอาเสียเลย

หลังจากเซ็นรับพัสดุกล่องสุดท้ายเสร็จ ฉินกงอวี่ก็หันไปเอ็ดสัตว์เลี้ยงทุกตัว "อย่าส่งเสียงดัง"

"ไม่งั้นมื้อเย็นจะได้กินแค่อาหารเม็ดธรรมดานะ!"

ด้วยความที่ถูกฝากเลี้ยงไว้นาน พวกสัตว์เลี้ยงจึงฟังภาษาคนรู้เรื่อง แม้ในใจจะยังหวาดระแวง

และยังคงกระสับกระส่ายอยู่ในกรง แต่ต่างก็ยอมหุบปากลงทันควัน

เพื่อจะได้ไม่ต้องทนมองดูตัวอื่น (ทั้งแมวและหมา) ได้กินของดีๆ ตอนค่ำ!

ฉินกงอวี่วางพัสดุไว้ข้างตัว จากนั้นหยิบกรรไกรเล่มเล็กมาเริ่มลงมือกรีดเปิดกล่องพัสดุที่กองพะเนินเป็นภูเขาย่อมๆ

เขาแกะกล่องแรกออกก่อน ข้างในเป็นกล่องโปร่งใสที่อัดแน่นไปด้วยดินร่วน

พอยกขึ้นมาเขย่าเบาๆ แมงมุมแปดขาตัวจิ๋วที่มีประกายแสงสีน้ำเงินเมทัลลิกวับวาวก็คลานออกมา

พอลองตรวจดูความกระฉับกระเฉงของมัน พบว่ามันดูซึมๆ ไปหน่อย แต่ไม่เป็นไร เลี้ยงดูฟูมฟักสักพักก็น่าจะดีขึ้น

เจ้าแมงมุมตัวนี้มีชื่อทางวิทยาศาสตร์ว่า โคบอลต์บลู!

มีพิษ!

แถมสำหรับมนุษย์แล้ว พิษของโคบอลต์บลูร้ายแรงมากทีเดียว

คนที่ถูกกัดจะปวดแสบปวดร้อนอย่างแสนสาหัส พิษของมันยังทำลายระบบทางเดินหายใจส่วนปกติได้อีกด้วย

ทว่าฉินกงอวี่กลับไม่ได้กลัวสักนิด เพราะพิษสงของแมงมุมตัวนี้ หากเทียบกับบรรดาสิ่งมีชีวิตในกองพัสดุทั้งหมด

ก็นับว่าอยู่ในระดับปานกลางเท่านั้น ในกองพัสดุพวกนี้ยังมีของที่พิษร้ายกาจยิ่งกว่านี้อีกเยอะ!

อีกอย่าง ในประเทศก็มีคนไม่น้อยที่เลี้ยงเจ้าตัวนี้เป็นสัตว์เลี้ยง ไม่รู้เหมือนกันว่าคิดอะไรกันอยู่

ส่วนตัวเขาจำเป็นต้องใช้มันสำหรับหลอมกู่ ไม่อย่างนั้นตามปกติก็คงไม่เฉียดเข้าไปยุ่งกับของมีพิษพวกนี้หรอก

เขาหยิบคู่มือการเพาะเลี้ยงที่แนบมาในกล่องพัสดุขึ้นมาอ่านดูครู่หนึ่ง

จากนั้นก็นำกล่องใส่แมงมุมไปวางแยกไว้ด้านข้าง แล้วลงมือแกะพัสดุกล่องอื่นต่อ

หลังจากนั้น สารพัดสัตว์มีพิษ ทั้งงู แมลง มด แมงป่อง และอื่นๆ อีกเพียบ!

ต่างก็ถูกทยอยหยิบออกมาจากกล่องพัสดุทีละตัว

เมื่อกล่องใส่แมลงมีพิษถูกนำมาวางเรียงรายไว้บนพื้นทีละกล่อง เหล่าหมาแมวก็ยิ่งกระวนกระวายใจหนักขึ้น

เพราะพวกมันต่างสัมผัสได้ว่าสิ่งของเหล่านี้อันตรายมาก และทำร้ายพวกมันได้

ฉินกงอวี่จึงต้องส่งเสียงปลอบประโลมพวกมัน เพื่อไม่ให้เสียงเห่าหอนของหมาแมวทำให้พวกสัตว์มีพิษตกใจ

เพราะสัตว์มีพิษบางชนิด หากตกใจขึ้นมา จะหลั่งน้ำพิษสารพัดรูปแบบออกมา

ทว่าการหลั่งน้ำพิษแบบนั้น มันแลกมาด้วยการเผาผลาญพลังชีวิตของพวกมันเอง

เดิมทีสัตว์มีพิษเหล่านี้ผ่านการขนส่งมาระยะทางไกล สภาพร่างกายก็ร่อแร่เต็มทีอยู่แล้ว

ถ้าเกิดตายขึ้นมาแล้วต้องสั่งซื้อใหม่ คงจะวุ่นวายน่าดู เพราะสัตว์มีพิษหลายชนิดใช่ว่าจะมีของพร้อมส่งเสมอไป

สัตว์มีพิษส่วนใหญ่คือคนขายจับอะไรได้ เขาก็ซื้ออันนั้น มีแค่ส่วนน้อยที่เขาจำเป็นต้องใช้จริงๆ แล้วต้องจ้างคนชำนาญการออกไปตามจับสดๆ มาให้

ใครจะไปรู้ว่าครั้งหน้าพวกเขาจะยังจับตัวแบบเดิมมาได้อีกหรือเปล่า

ยิ่งสัตว์มีพิษจากต่างประเทศบางชนิดที่เป็นสายพันธุ์เอเลี่ยน คนขายก็แค่บังเอิญไปจับมาได้เท่านั้น

ถ้าไม่มีของก็คือไม่มี ต้องรอความบังเอิญในครั้งต่อไปอย่างเดียว

สัตว์มีพิษพวกนี้ ตัวเขาต้องอาศัยช่องทางพิเศษในการสั่งซื้อ

ถ้าเขาไม่ได้เป็นสัตวแพทย์ละก็ ต่อให้มีเงินก็ไม่มีทางหาซื้อได้แน่นอน

เพราะสัตว์มีพิษหลายชนิดในประเทศไม่อนุญาตให้ซื้อขายกันได้อย่างอิสระ ได้แต่ลักลอบแอบซื้อขายกันลับๆ เท่านั้น

เพื่อที่จะกว้านซื้อสัตว์มีพิษพวกนี้มาได้ เขาต้องควักกระเป๋าจ่ายไปไม่น้อย หลายตัวเป็นสายพันธุ์หายากทั้งนั้น

และสัตว์มีพิษที่ซื้อมาเหล่านี้ ก็คือวัตถุดิบที่เขาจะใช้ทดลองหลอมกู่เป็นครั้งแรก

หวังว่าจะหลอมสำเร็จได้ในคราวเดียวเถอะนะ!

ไม่อย่างนั้น ถ้าต้องไปรวบรวมสัตว์มีพิษมาใหม่ คงต้องรอไปอีกนานเลย

หลังจากแกะพัสดุออกหมดทุกกล่องแล้ว เขาก็ถ่ายรูปสัตว์มีพิษที่ตายระหว่างการขนส่งเอาไว้

แล้วส่งรูปไปให้คนขายแต่ละเจ้า เพื่อให้พวกเขาช่วยหาตัวใหม่มาทดแทน

เมื่อมองดูสัตว์มีพิษที่นอนตายสนิทสิบกว่าตัว ฉินกงอวี่ก็รู้สึกปวดใจแทนกระเป๋าเงินตัวเองเหลือเกิน

สัตว์มีพิษที่ตายระหว่างการขนส่งพวกนี้ คนขายไม่ยอมคืนเงินให้หรอกนะ!

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ในนั้นยังมีงูหางแฮ่มเขียวอยู่ตัวหนึ่งด้วย!

งูชนิดนี้จับยากมาก และหาพบได้ยากยิ่ง การที่เขาซื้อมาได้ก็นับว่าโชคดีมากแล้ว

พอดีคนขายบังเอิญจับมาได้ตัวหนึ่ง แต่คิดไม่ถึงเลยว่าจะมาตายระหว่างทางเสียได้

เดิมทีเขาตั้งความหวังกับมันไว้ไม่น้อยเลย เพราะงูชนิดนี้มีชื่อเสียงโด่งดังมาก

แถมพิษสงยังร้ายกาจอย่างยิ่ง มีโอกาสสูงมากที่จะเอาชนะตัวอื่นในกระบวนการหลอมกู่จนกลายมาเป็นหนอนกู่ที่แท้จริง

น่าเสียดายจริงๆ ดันมาตายระหว่างขนส่งซะได้!

หวังว่าคนขายจะจับตัวที่สองได้อีกนะ!

หลังจากตรวจนับจำนวนตัวที่ยังมีชีวิตรอดเรียบร้อยแล้ว เขาก็ค่อยๆ ทยอยยกพวกสัตว์มีพิษขึ้นไปจัดเก็บไว้ชั้นบนทีละกล่อง

หลายวันมานี้ เขาเตรียมห้องข้างบนไว้เรียบร้อยแล้ว

มันคือห้องเก็บของชั้นบน ซึ่งตอนนี้ได้รับการดัดแปลงโฉมใหม่หมดจด

นอกจากทางเดินตรงกลางเวลาเปิดประตูเข้าไปแล้ว สองข้างทางล้วนดัดแปลงเป็นตู้กระจก และกั้นแยกเป็นช่องๆ อย่างเป็นระเบียบ

สัตว์มีพิษชุดนี้จะถูกนำมาเลี้ยงไว้ที่นี่ชั่วคราวก่อน หากการหลอมกู่ประสบความสำเร็จ

วันหน้าถ้าคิดจะหลอมราชันกู่ ค่อยไปหาที่เลี้ยงแห่งใหม่

เขาสวมถุงมือแล้วใช้ปากคีบคีบพวกสัตว์มีพิษออกมา แล้วนำไปปล่อยไว้ในตู้กระจกของแต่ละตัว

ใช้เวลานานกว่าครึ่งชั่วโมง ในที่สุดสัตว์มีพิษเหล่านี้ก็ถูกจัดวางเข้าที่อย่างเรียบร้อย

เมื่อเห็นพวกมันมุดตัวซ่อนอยู่ตามมุมในตู้เพาะเลี้ยงของตัวเอง ฉินกงอวี่ก็ไม่ได้ไปรบกวนพวกมันอีก

เขาเดินลงมาชั้นล่างเพื่อนำเนื้อสดบดละเอียดที่เตรียมไว้ล่วงหน้า มาคลุกเคล้าให้เข้ากับผงกิ่งก้านยาวิเศษ

ผสมให้เข้ากันดี จากนั้นเตรียมจะนำขึ้นไปป้อนให้พวกมันกิน

ทว่าพวกสัตว์เลี้ยงที่ฝากเลี้ยงไว้ พอดมได้กลิ่นหอมนี้เข้า ต่างก็พากันเหลียวมองไปยังห้องด้านในพลางน้ำลายสอ

อาหารเม็ดที่พวกมันได้กินอยู่ทุกวัน ก็แค่ผสมผงกิ่งก้านยาวิเศษเข้าไปเพียงเศษเสี้ยวเท่านั้น

แต่อาหารสำหรับเพาะเลี้ยงหนอนกู่ของฉินกงอวี่ กลับเป็นเนื้อสดผสมกับผงยาวิเศษในอัตราส่วนสองต่อหนึ่งเลยทีเดียว

แน่นอนว่ามันเย้ายวนใจยิ่งกว่าอาหารที่พวกมันกินตามปกติ… ไม่สิ ต้องบอกว่าเย้ายวนใจพวกหมาแมวมากกว่าเดิมเป็นร้อยเท่าพันเท่าต่างหาก!

เหล่าหมาแมวจึงเริ่มส่งเสียงร้องขานรับ อยากจะมุดเข้าไปดูให้เห็นกับตาว่าข้างในมีอะไรถึงได้หอมขนาดนี้

แต่ของพวกนี้ไม่มีส่วนของพวกมันหรอกนะ เว้นเสียแต่ว่าเหล่าทาสของพวกมันจะยอมจ่ายเงินเพิ่ม!

แต่เห็นได้ชัดว่า ค่าใช้จ่ายเดือนละหกพันหยวน ก็นับเป็นขีดจำกัดสูงสุดของบรรดาทาสทั้งหลายแล้ว

หากขืนเรียกเก็บเพิ่มขึ้นไปอีก เกรงว่าคงต้องยอมถอดใจทิ้งหมาทิ้งแมวกันพอดี!

ท่ามกลางสายตาละห้อยเปี่ยมไปด้วยความปรารถนาของเหล่าหมาแมว ฉินกงอวี่ก็ยกถาดอาหารสำหรับสัตว์มีพิษเดินขึ้นบันไดไป แล้วทยอยแบ่งใส่ลงในตู้เพาะเลี้ยงแต่ละตู้

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง