บทที่ 72 ปกติอีกฝ่ายก็ไม่ได้สร้างบุญกุศลอะไรไว้เสียหน่อย!

สัตว์มีพิษพวกนี้มี 'ประสาทรับกลิ่น' ที่ไวมาก ก้อนเนื้อสดที่คลุกเคล้าผงยาวิเศษพอยื่นเข้าไปในกล่องเพาะเลี้ยง บรรดาสัตว์มีพิษที่หลบซ่อนตัวอยู่ต่างก็ทยอยคลานออกมา

เริ่มรุมล้อมก้อนเนื้อสด แล้วตั้งหน้าตั้งตากินด้วยท่าทางสารพัดรูปแบบ

พอเห็นพวกมันกินกันอย่างเอร็ดอร่อย ฉินกงอวี่ก็ไม่ได้เข้าไปกวนอะไรอีก เขาปิดไฟกกความร้อนเฉพาะทางแล้วเดินออกมา

พอกลับมาที่เคาน์เตอร์บริการ เหล่าหมาแมวทั้งหลายเห็นฉินกงอวี่เดินกลับมามือเปล่า ต่างก็อดไม่ได้ที่จะพากันส่งเสียง 'เหมียว' 'โฮ่งๆ' ประท้วงระงม

เหมือนกำลังตั้งคำถามว่า ทำของอร่อยขนาดนั้นแท้ๆ แต่ทำไมไม่เอามาให้พวกเรากินบ้าง?

"เงียบเลย ไม่งั้นอดมื้อเย็นทั้งฝูง!" ฉินกงอวี่ขู่ฟ่อ

พอโดนเอาเรื่องของกินมาขู่ เจ้าพวกหมาแมวก็จำต้องยอมสงบปากสงบคำลง ทว่าสายตายังคงจับจ้องไม่ละไปไหน

สายตาละห้อยแบบนั้นทำให้ฉินกงอวี่รู้สึกเหมือนอ่านคำว่า 'น้อยใจ' ออกมาจากแววตาพวกมันได้เลย

ช่างเถอะ ตอนให้อาหารเย็นค่อยผสมผงยาวิเศษเพิ่มให้อีกหน่อยแล้วกัน

ประเดี๋ยวพวกหมาแมวฝูงนี้จะหาว่าเขาไม่สองมาตรฐาน!

…

ฉินกงอวี่ก้มดูเวลา กะว่าจะไปหาอะไรกินเป็นมื้อเย็น

เขาลุกเดินไปที่ร้านอาหารข้างๆ แต่พอก้าวเท้าเข้าไปในร้าน ยังไม่ทันได้อ้าปากสั่งอาหาร

เถ้าแก่เนี้ยเห็นหมอฉินข้างบ้านเดินเข้ามา ก็รีบร้อนวิ่งเข้าไปในครัว แล้วลากตัวสามีออกมาทันที

เธอมายืนอยู่ตรงหน้าฉินกงอวี่ "หมอเทวดาฉิน ช่วยดูอาการให้สามีฉันหน่อยสิคะ"

"วันก่อนเขาขี่รถล้ม ช่วงนี้บ่นปวดเอวตลอดเวลา ไม่รู้ว่ากระดูกจะหักหรือเปล่า"

"ช่วยตรวจดูให้หน่อยนะคะว่าเป็นอะไร!"

ฉินกงอวี่เองก็นึกไม่ถึงว่าแค่เดินมาหาข้าวกิน จะโดนเกณฑ์ตัวมาทำงานซะงั้น

แต่ด้วยความเป็นเพื่อนบ้านที่สนิทกันดี แถมยังเป็นเรื่องแค่นิดๆ หน่อยๆ

เพียงแต่ไอ้คำว่าหมอเทวดาฉินนี่ มันสรรพนามบ้าบออะไรกันครับเนี่ย?

"พี่สะใภ้ เรียกผมว่าเสี่ยวฉินเหมือนเดิมเถอะครับ"

"จะมาเรียกหมอเทวดาทำไม ผมก็แค่หมอสัตว์คนหนึ่ง"

แล้วเขาก็หันไปพูดกับเถ้าแก่ "พี่ใหญ่ ถลกเสื้อขึ้นแล้วนอนคว่ำลงบนโต๊ะเลยครับ"

"เดี๋ยวผมคลำกระดูกตรวจดูอาการให้"

ทว่าเถ้าแก่เนี้ยกลับส่ายหน้าพรืด "ไม่ได้หรอกค่ะ"

"ในเน็ตเขาพูดกันให้แซ่ดว่าคุณเก่งกว่าหมอแผนจีนรุ่นเก๋าของคลินิกแพทย์แผนจีนแห่งมหานครโม่ตูไม่รู้ตั้งกี่เท่า"

"โรคที่หมอรุ่นเก่าตรวจไม่เจอ แต่คุณกลับมองปราดเดียวก็รู้เรื่อง"

"ข่าวลือทั้งนั้นแหละครับ พี่สะใภ้อย่าไปเชื่อข่าวโคมลอยเลย" ฉินกงอวี่ยิ้มแห้ง

จากนั้นก็บอกให้เถ้าแก่ถอดเสื้อแล้วขึ้นไปนอนบนโต๊ะอาหาร

แต่เถ้าแก่ยังมีท่าทีอิดออด เขาไม่ได้ไม่เชื่อใจฉินกงอวี่ เพียงแต่รู้สึกเกรงใจที่จะไปรบกวน

เถ้าแก่เนี้ยที่ยืนอยู่ข้างๆ รีบเร่ง "รีบถอดสิ ยืนบื้อทำอะไรอยู่ได้?"

"คนเขาอุตส่าห์ยอมตรวจให้ มันเป็นบุญของบ้านเราแท้ๆ"

"หรือว่าแกยังไม่ไว้ใจหมอเทวดาฉินเขาอีก?"

เถ้าแก่รีบส่ายหัวดิก "ฉันจะไปไม่ไว้ใจเสี่ยวฉินได้ยังไงล่ะ?"

"ก็แค่ล้มนิดหน่อย อีกสองสามวันก็หาย จะไปรบกวนเขาทำไมกัน"

ก็นะ นิสัยผู้ชายรักครอบครัว!

มักไม่อยากสร้างความเดือดร้อนให้คนรอบข้างโดยใช่เหตุ

แต่ฉินกงอวี่กลับเอ่ยปาก "เถ้าแก่ พูดแบบนั้นไม่ได้หรอกครับ"

"ถึงล้มกระแทกจะดูเป็นเรื่องเล็ก แต่บางทีก็ร้ายแรงเอาเรื่องเหมือนกันนะ"

"อีกอย่างพี่ก็ไม่ใช่วัยรุ่นแล้ว ร่างกายฟื้นตัวได้ไม่เหมือนเมื่อก่อนหรอก"

ได้ยินดังนั้น เถ้าแก่เนี้ยก็เตะสะกิดไปสองสามที "ได้ยินที่หมอเทวดาฉินพูดหรือยัง?"

"แกเป็นเสาหลักของบ้านนี้นะ ถ้าแกเป็นอะไรขึ้นมา ฉันกับลูกจะทำยังไงฮะ?"

พอโดนดุแบบนี้ เถ้าแก่จึงต้องยอมทำตามแต่โดยดี เขาดึงเสื้อขึ้นไปกองไว้ข้างบนแล้วนอนคว่ำลงกับโต๊ะอาหาร

มองจากภายนอกเห็นรอยเขียวช้ำอยู่สองสามจุด แต่ฉินกงอวี่รู้ดีว่าการบาดเจ็บจากการล้มกระแทกอาจส่งผลลามไปถึงกระดูกสันหลังส่วนเอวได้

เขาจึงเริ่มลงมือกดลงไปบนรอยฟกช้ำเหล่านั้นก่อน!

"ซี๊ดดด…" เถ้าแก่เจ็บจนสูดปากเสียงดัง

เถ้าแก่เนี้ยเห็นแล้วก็สงสาร ยื่นมือไปกุมมือสามีไว้แน่น

ส่วนฉินกงอวี่ก็ออกแรงกดเน้นๆ ตรงตำแหน่งแนวกระดูกเอวของเถ้าแก่อีกหลายจุด

คราวนี้เถ้าแก่ทนไม่ไหว ร้องลั่นออกมาด้วยความเจ็บปวด "โอ๊ยยย!"

"หมอเทวดาฉิน สามีฉันเป็นอะไรมากไหมคะ?" เถ้าแก่เนี้ยถามด้วยสีหน้ากังวล

เมื่อได้ยินเสียงโอดครวญของเถ้าแก่ ฉินกงอวี่กลับคลี่ยิ้มออกมา "ไม่มีปัญหาอะไรมากครับ!"

"แค่กล้ามเนื้อส่วนเอวฟกช้ำจากการกระแทก พักผ่อนให้ดีสักสองสามวันก็เกือบหายเป็นปกติแล้วครับ"

ถ้าเจ็บก็แสดงว่าแค่กล้ามเนื้อบาดเจ็บ แต่ถ้ากดลงไปแล้วรู้สึกชาแปลบๆ แถมมีอาการปวดลึกอยู่ข้างใน

นั่นถึงจะหมายความว่ากระดูกได้รับบาดเจ็บ และต้องรักษากันยกใหญ่

【แจ้งสาเหตุของโรคที่แน่ชัดแก่สิ่งมีชีวิต 1 ราย ได้รับแต้มบุญ 2 แต้ม】

เมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือนแต้มบุญจากระบบ รอยยิ้มของฉินกงอวี่ยิ่งกว้างขึ้น ทว่ามันก็ช่วยยืนยันข้อสันนิษฐานของเขาได้อีกเรื่อง

นั่นคือแต้มบุญที่เขาได้รับ น่าจะขึ้นอยู่กับตัวผู้ป่วยเองจริงๆ

หากอีกฝ่ายเป็นคนประพฤติดี แถมยังชอบช่วยเหลือผู้อื่น ต่อให้ตนแค่ตรวจดูอาการโดยไม่ได้ลงมือรักษา

ก็ยังสามารถได้รับแต้มบุญก้อนโตได้ เหมือนอย่างเถ้าแก่ร้านอาหารคนนี้

ที่มักจะมีน้ำใจแจกอาหารฟรีให้พวกคนจรจัดหรือคนที่กำลังลำบากอยู่เป็นประจำ

ตนแค่ตรวจดูอาการปวดเอวให้ ก็ได้รับแต้มบุญตั้งสองแต้มแล้ว

เมื่อเทียบกับแม่ของผู้จัดการเหลียงแล้ว!

ตนบอกปัญหาเรื่องเนื้องอกในสมองที่ร้ายแรงถึงชีวิต แต่กลับได้รับแต้มบุญมาแค่ห้าแต้มเท่านั้น

นึกภาพออกเลยว่าปกติอีกฝ่ายคงไม่ได้สร้างบุญสร้างกุศลอะไรไว้เลย!

มิน่าล่ะถึงได้มีท่าทางปากร้ายใจคอคับแคบขนาดนั้น!

"หา… ต้องพักตั้งหลายวันเลยเหรอ?"

"แล้วกิจการที่ร้านจะทำยังไงล่ะ?" เถ้าแก่ทำหน้าไม่อยากพัก

ร้านนี้เป็นร้านที่ผัวเมียช่วยกันทำ ถ้าเขาหยุดพัก ก็ไม่มีใครคอยผัดกับข้าว

มีหวังต้องปิดร้านหยุดยาวไปหลายวัน เสียรายได้แย่เลย!

ทว่าเถ้าแก่เนี้ยพอได้ยินเข้าก็ตบผัวไปหลายเพียะ "พักไม่กี่วันก็ต้องพักสิยะ!"

"สุขภาพร่างกายแก มันสำคัญน้อยกว่ากิจการหรือยังไง?"

"จริงๆ แล้วไม่ได้ร้ายแรงขนาดนั้นหรอกครับ แค่ช่วงสัปดาห์นี้อย่าเพิ่งออกแรงยกของหนักมากก็พอ" ฉินกงอวี่ช่วยอธิบาย

ร้านเล็กๆ แบบนี้ หยุดไปแค่วันเดียวก็ขาดทุนย่อยยับแล้ว ถ้าให้ปิดร้านหลายวันคงรับไม่ไหวจริงๆ

พอได้ยินเช่นนั้น เถ้าแก่ถึงได้ถอนหายใจโล่งอก

แล้วรีบกล่าวขอบคุณ "ขอบคุณหมอเทวดาฉินมากเลยนะครับ!"

ฉินกงอวี่โบกมือปฏิเสธ "ฮ่าๆ ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นหรอกครับ"

"เราคนกันเองเพื่อนบ้านใกล้เรือนเคียงทั้งนั้น เดี๋ยวก็เรียกคุณ เดี๋ยวก็เรียกหมอเทวดาฉินอยู่นั่น!"

"เรียกซะห่างเหินแบบนี้ผมทำตัวไม่ถูกนะเนี่ย"

"วันหลังเรียกเหมือนเดิมเถอะครับ"

แต่เถ้าแก่เนี้ยกลับส่ายหน้า "ไม่ได้หรอก เสี่ยวฉิน เธอเป็นถึงหมอเทวดานะ"

"ยอมมาตรวจรักษาให้พ่อบ้านฉันก็นับเป็นวาสนาของพวกเราแล้ว จะให้เรียกตามอำเภอใจได้ยังไงกัน?"

แล้วเธอก็ถามต่อ "เย็นนี้อยากกินอะไรล่ะ เดี๋ยวฉันให้พ่อบ้านผัดให้กิน"

"จะกินอะไรไม่สำคัญหรอกครับ แต่ถ้าพวกพี่ยังทำตัวเหินห่างแบบนี้ คราวหน้าผมไม่กล้ามาเหยียบร้านแล้วนะ" ฉินกงอวี่เอ่ย 'ขู่' อย่างจนปัญญา

คำเรียกว่าหมอเทวดาอะไรนั่น สำหรับเขาแล้วไม่มีประโยชน์อะไรเลยสักนิด

วิชาแพทย์ของเขาไม่จำเป็นต้องมีคำนำหน้าหรูหรา ฝีมืออยู่ระดับไหนมันก็คือระดับนั้น

ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าจะให้เรียกว่าหมอเทวดาจริงๆ เขายังห่างไกลจากคำนั้นอีกเยอะ

ระดับหมอเทวดาอย่างน้อยก็ต้องรักษาได้ทุกโรค แต่ตอนนี้เขารักษาได้แค่โรคทั่วไป ส่วนโรคที่เกี่ยวกับระดับพันธุกรรมลึกๆ

เขายังไม่มีปัญญารักษา ได้แต่มองตาปริบๆ ทำอะไรไม่ถูกเหมือนกัน!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง