บทที่ 97 ฉันเป็นคนแบบนั้นซะที่ไหนกัน!

เดิมทีเธอคิดจะใช้โอกาสนี้ผูกสัมพันธ์ให้สนิทสนมขึ้น แล้วค่อยตะล่อมถามเรื่องศูนย์ฝึกสุนัขตำรวจ แต่กลับถูกไล่ทางอ้อมเสียนี่

น่าเจ็บใจชะมัด!

ทว่าวันข้างหน้ายังอีกยาวไกล จะรีบร้อนเกินไปไม่ได้ เดี๋ยวจะทำให้อีกฝ่ายรำคาญใจเปล่าๆ

เธอจึงลุกขึ้นแล้วเดินกลับไปฝั่งของตัวเอง

ครู่ต่อมา เจ๊เจ้าของร้านก็จัดข้าวกล่องเสร็จ ยกถาดใบใหญ่เดินตรงเข้ามา

"เสี่ยวฉิน ข้าวได้แล้วจ้ะ เดี๋ยวเจ๊ช่วยยกไปส่งให้"

"ขอบคุณครับ" ฉินกงอวี่ไม่ได้ปฏิเสธ

เพราะเจ๊เจ้าของร้านขยิบตาให้ ดูท่าทางเหมือนมีเรื่องจะคุยกับเขา

ทั้งสองจึงพากันเดินออกจากร้านอาหาร

ระหว่างทาง เจ๊เจ้าของร้านกระซิบถามเสียงเบา "เสี่ยวฉิน ยัยนั่นไม่ได้มาขอให้เธอทำอะไรใช่ไหม?"

"น่าจะมีเรื่องแหละครับ แต่ผมไม่ได้สนใจ" ฉินกงอวี่ส่ายหน้าเบาๆ

อีกฝ่ายคงมีเรื่องจะพูดจริงๆ แต่โดนเขาดักคอตัดบทไปเสียก่อน

"เหอะ ฉันว่าแล้วเชียว ผู้หญิงคนนั้นดูยังไงก็ไม่ใช่คนดี"

"หน้าตาท่าทางจริตจะก้านอย่างกับนางจิ้งจอก ตอนเที่ยงมากินข้าวยังเรียกผัวฉันว่าพี่จ๋าพี่จ๊ะไม่หยุดปาก"

"ดัดเสียงจนฉันขนลุกไปหมด!" เจ๊เจ้าของร้านบ่นอุบ

ก่อนจะสำทับต่อ "เสี่ยวฉิน เธอต้องอยู่ให้ห่างๆ ไว้เลยนะ"

"เดี๋ยวจะหาเรื่องเดือดร้อนใส่ตัว!"

เธอเป็นห่วงว่าฉินกงอวี่เป็นแค่เด็กหนุ่ม ประสบการณ์รับมือกับพวกจิ้งจอกพันหน้าแบบนี้คงยังไม่พอ พลาดพลั้งไปจะติดกับดักอีกฝ่ายเข้าให้

"ขอบคุณที่เตือนครับ ผมจะระวังตัวไว้" ฉินกงอวี่พยักหน้ารับ

ดูจากท่าทางของเฉิงซูอี๋เมื่อครู่ เขาก็พอดูออกแล้วว่าอีกฝ่ายไม่ได้หวังดีอะไรแน่ๆ

ในฐานะลูกผู้ชายตัวคนเดียว ยังไงก็ต้องรู้จักระวังตัวเอาไว้ก่อน!

พอกลับเข้ามาในโถงโรงพยาบาล ฉินกงอวี่ก็เอ่ยบอกกับทุกคน "มากินข้าวกันเถอะครับ!"

พอเห็นฉินกงอวี่อุตส่าห์เป็นฝ่ายออกไปซื้อข้าวกล่องกลับมาให้ ทุกคนต่างก็รู้สึกเกรงใจขึ้นมาทันควัน

รู้สึกว่าตัวเองนี่ช่างสะเพร่ากันจริงๆ ถึงเวลาอาหารแล้วแท้ๆ แถมอยู่กันตั้งหลายคน กลับไม่มีใครนึกถึงเรื่องออกไปซื้อข้าวเลยสักคน

ผู้อำนวยการจางตบหน้าผากตัวเองพลางพูดอย่างเกรงใจ "รบกวนคุณจริงๆ เลยนะ หมอฉิน"

"ทั้งต้องผ่าตัด ทั้งต้องมาคอยดูแลพวกเราอีก"

"ไม่เป็นไรครับ มากินข้าวก่อนเถอะ" ฉินกงอวี่เอ่ยชวน

เจ๊เจ้าของร้านวางถาดอาหารไว้ด้านข้าง ทักทายต่ออีกสองสามคำแล้วจึงขอตัวกลับไป

จากนั้นทุกคนก็ทยอยเข้ามาหยิบกล่องข้าวแล้วลงมือกินกันอย่างหิวโซ

ก็แน่ละ ตั้งแต่เที่ยงยังกินข้าวไม่ทันเสร็จก็ต้องรีบพาสุนัขบาดเจ็บวิ่งโร่มาที่นี่ จนป่านนี้ฟ้ามืดค่ำไปแล้ว

ก่อนหน้านี้ไม่มีใครพูดถึงก็เลยไม่ทันรู้สึกหิว แต่พอมีคนเปิดประเด็น ท้องไส้ก็พากันประท้วงส่งเสียงร้องจ๊อกๆ ขึ้นมาทันที

ไม่นานนักทุกคนก็จัดการอาหารในกล่องจนเกลี้ยง

ฉินกงอวี่หยิบใบชาที่เพิ่งเด็ดมาจากมิติเมื่อเช้าออกมาหนึ่งใบ แม้จะยังไม่ได้นำไปคั่วตามกรรมวิธี

แต่เพียงแค่แช่ลงในน้ำร้อน ใบชาที่เปี่ยมด้วยพลังปราณก็ส่งกลิ่นหอมกรุ่นอบอวลไปทั่วทั้งห้องโถงในพริบตา

ทุกคนที่ได้กลิ่นชาต่างพากันกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันตา รู้สึกราวกับเรี่ยวแรงที่หดหายได้รับการฟื้นฟูกลับคืนมา

"หอมจังเลย!"

"หมอฉิน นี่มันชาอะไรน่ะครับ?"

"ดมกลิ่นดูเหมือนจะเป็นชาเขียว แต่ชาเขียวไม่น่าจะมีกลิ่นหอมเข้มข้นขนาดนี้นี่นา"

"หรือว่าจะเป็นชาขาว?" ผู้อำนวยการจางสูดกลิ่นพลางเอ่ยถาม

ตัวเขาเองก็เป็นคนในแวดวงราชการ ย่อมมีความรู้เรื่องใบชาอยู่บ้าง ชาประเภทต่างๆ ก็เคยลิ้มลองมาหมดแล้ว

แต่เขากลับไม่เคยได้กลิ่นใบชาที่หอมล้ำลึกติดตรึงใจขนาดนี้มาก่อนเลย

ต่อให้เป็นชาเกรดพิเศษที่เคยดื่มตอนไปพบพวกผู้ใหญ่ กลิ่นหอมก็ยังเทียบกับชานี้ไม่ได้เลยสักนิด

"ชาเขียวครับ แต่เป็นสายพันธุ์พิเศษ" ฉินกงอวี่เป่าไอร้อนเบาๆ อย่างสงบนิ่ง

ก่อนจะจิบน้ำชาเข้าไปคำเล็กๆ รสสัมผัสสดชื่นอันเป็นเอกลักษณ์ของชาเขียวพลันกระจายฟุ้งไปทั่วทั้งปากทันที

เรี่ยวแรงและสมาธิที่สูญเสียไปกับการผ่าตัดตลอดช่วงบ่าย ดูเหมือนจะได้รับการฟื้นฟูกลับคืนมาในพริบตา

เขาแอบชื่นชมอยู่ในใจ 'สมกับเป็นใบจากต้นชาเซียนจริงๆ ชาเขียวพลังปราณนี่ช่วยให้ตื่นตัวโล่งหัวดีชะมัด!'

เมื่อเห็นฉินกงอวี่ดื่มด้วยสีหน้าฟินสุดขีด ผู้อำนวยการจางก็เลียริมฝีปากแล้วถามขึ้น "หมอฉิน ขอน้ำชาให้ผมลองสักนิดได้ไหมครับ?"

เขาไม่ได้เป็นคนไร้มารยาท เพียงแต่ในใจเกิดความรู้สึกบางอย่างขึ้นมา ราวกับสัญชาตญาณในร่างกายกำลังสั่งให้เขาร้องขอดื่มสักถ้วย

อีกอย่างมันก็แค่ใบชา เขาถึงกล้าเอ่ยปากขอ

ทว่าฉินกงอวี่กลับส่ายหน้าปฏิเสธหน้าตาย "ไม่ได้ครับ ใบชานี้ล้ำค่ามาก"

"ผมเองก็มีไม่เยอะ เพราะฉะนั้นคงแบ่งให้ดื่มไม่ได้หรอกครับ!"

นี่มันยอดอ่อนที่สุดของต้นชาเซียนเลยนะ แถมหลังจากโตเต็มที่แล้ว แต่ละสัปดาห์ยังเก็บได้แค่ครั้งละหนึ่งตำลึงเท่านั้น

ขนาดตัวเขาเองยังต้องประหยัดไว้ดื่ม แล้วจะใจป้ำแจกคนอื่นได้ยังไง?

ยิ่งไปกว่านั้น ใบชาที่อัดแน่นไปด้วยพลังปราณขนาดนี้ คนธรรมดาดื่มเข้าไปตรงๆ ร่างกายคงรับไม่ไหวแน่

ถ้าไม่ใช่เพราะวิชาอู่ฉินซีของเขาบรรลุถึงขั้นที่สองจนสมรรถภาพทางกายแกร่งขึ้นมากโข เขาก็คงต้องเจือจางก่อนดื่มเหมือนกัน

"อ้าว…" ผู้อำนวยการจางหน้าเจื่อนลงทันควัน

ก่อนจะบ่นอุบอิบ "ทำไมเหมือนหัวหน้าเก่าฉันไม่มีผิด พอมีชาดีๆ เข้าหน่อยก็หวงนักหวงหนา กั๊กไว้คนเดียวตลอด?"

พอนึกถึงอดีตหัวหน้าจอมงกของตัวเองขึ้นมาได้ ทุกครั้งที่เขาไปเยี่ยมทีไร อีกฝ่ายเป็นต้องรีบซ่อนของดีๆ ไว้ทุกที

กลัวว่าเขาจะเอาของพวกนั้นไปผลาญทิ้งเสียอย่างนั้น!

คนอย่างเขาเป็นคนแบบนั้นซะที่ไหนกัน!?

คนอื่นๆ เห็นผู้อำนวยการจางหน้าแตกก็พากันแอบอมยิ้ม

โดยเฉพาะโจวจื้อจวินที่อยู่ข้างๆ ปกติเวลาเขาไปที่ห้องทำงานของผู้อำนวยการจาง พอเห็นของดีก็มักจะเอ่ยปากขอเหมือนกัน

แต่ก็มักจะโดนอ้างเหตุผลทำนองนี้ปฏิเสธกลับมาตลอด พอคราวนี้คำพูดนั้นย้อนกลับเข้าตัวผู้อำนวยการจางบ้าง ย่อมต้องขอดูเรื่องตลกให้สะใจ

ถึงกับแอบสะใจในใจพลางค่อนแคะ 'ตาเฒ่า แกเองก็มีวันนี้เหมือนกันสินะ?'

'ปกติชอบปฏิเสธฉันนัก คราวนี้โดนคนอื่นปฏิเสธใส่บ้างเป็นไงล่ะ!'

หลังจากเกิดเรื่องขำขันเล็กๆ น้อยๆ ฉินกงอวี่ก็ฟื้นฟูเรี่ยวแรงและพละกำลังกลับมาจนเต็มเปี่ยม

เขาก็พาสุนัขที่บาดเจ็บตัวถัดไปเข้าห้องผ่าตัดเพื่อทำการผ่าตัดต่อกระดูกและเส้นเอ็นต่อไป

…

เวลาล่วงเลยมาจนถึงตีสามกว่า

ฉินกงอวี่พันผ้าก๊อซเสร็จเรียบร้อยก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ

นี่เป็นสุนัขบาดเจ็บตัวสุดท้ายที่ต้องผ่าตัดแล้ว พอเสร็จเคสนี้เขาก็จะได้พักเสียที

การผ่าตัดติดกันสิบกว่าเคสในวันเดียว ช่างเหนื่อยสายตัวแทบขาดจริงๆ ยังดีที่มีน้ำชาคอยช่วยเติมพลัง

ไม่อย่างนั้นต่อให้ร่างกายจะแข็งแรงแค่ไหน ก็ไม่มีทางทำรวดเดียวเสร็จได้แน่

แต่ความเหนื่อยนี้ก็นับว่าคุ้มค่า เพราะหลังจากรักษาพวกสุนัขตำรวจจนครบทุกตัวแล้ว

แต้มบุญที่ได้รับรวมกับของเดิมที่มีอยู่ ก็พอดีที่จะใช้สุ่มรางวัลได้ถึงสามครั้ง!

เมื่อมองดูแต้มบุญสามร้อยกว่าแต้ม ฉินกงอวี่ก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ คราวนี้สุ่มได้ตั้งสามครั้ง ไม่รู้ว่าจะได้ของดีอะไรมาบ้าง

แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะมาสุ่มรางวัล เขาจึงดึงสมาธิกลับมา อุ้มสุนัขที่เพิ่งผ่าตัดเสร็จขึ้นบนรถเข็น

จากนั้นก็เปิดประตูเข็นออกไปข้างนอก พอเปิดประตูห้องผ่าตัด คนข้างนอกที่เริ่มคุ้นมือกันแล้ว

ก็รีบเข้ามารับรถเข็นไปจากมือฉินกงอวี่แล้วมุ่งหน้าตรงไปยังห้องพักฟื้นทันที

พวกเขาต่างเป็นครูฝึกและผู้ดูแล ขั้นตอนการดามเฝือกหรือจัดระเบียบร่างกายหลังจากนี้ถือเป็นเรื่องง่ายที่สุดสำหรับพวกเขาแล้ว

ดังนั้นหลังจากผ่านการผ่าตัดไปได้สองสามเคส งานจิปาถะพวกนี้พวกเขาจึงขันอาสาเข้ามาดูแลต่อเองโดยอัตโนมัติ ช่วยประหยัดเวลาให้ฉินกงอวี่ไปได้เยอะมาก

ฉินกงอวี่เก็บกวาดห้องผ่าตัดคร่าวๆ แล้วถอดชุดผ่าตัดออก ก่อนจะเดินตามมาที่ห้องพักฟื้น

ในตอนนี้ สุนัขตำรวจที่เข้ารับการผ่าตัดตั้งแต่ช่วงแรกๆ อย่างฝูไจ่และเสี่ยวหมู่

ต่างก็ทยอยฟื้นจากฤทธิ์ยาสลบกันหมดแล้ว บรรดาผู้ดูแลต่างนั่งเฝ้าอยู่ข้างกรงเพื่ออยู่เป็นเพื่อนพวกมัน

สุนัขตำรวจพวกนี้ได้รับการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี จึงไม่เหมือนสัตว์เลี้ยงทั่วไปที่พอเจ็บปวดก็เอาแต่ร้องครวญครางไม่หยุด

หรือพยายามใช้ลิ้นเลียแผลผ่าตัดอะไรทำนองนั้น

พวกมันว่าง่ายและนิ่งมาก!

พอเห็นฉินกงอวี่เดินเข้ามา ผู้อำนวยการจางก็เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแฝงความเหนื่อยล้า "หมอฉิน ตอนนี้แค่รอให้พวกมันฟื้นตัวอย่างเดียวแล้วใช่ไหมครับ?"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง