บทที่ 96 ไม่ต้องมาขายของ ผมไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น! รู้สึกว่าคำพูดอีกฝ่าย… กลิ่นชาเขียวหึ่ง!

ฝ่ายหลังรีบอุ้มสุนัขบาดเจ็บขึ้นรถเข็น พลางคอยปลอบประโลมมันไม่หยุด แล้วเดินตามมาส่งจนถึงหน้าห้องผ่าตัด

เมื่อประตูปิดลง ฉินกงอวี่เข็นสุนัขบาดเจ็บมาที่เตียงผ่าตัด

เขานำเครื่องมือที่เพิ่งใช้ไปล้างทำความสะอาดและฆ่าเชื้อ จากนั้นก็ฉีดยาสลบหนึ่งเข็ม สุนัขบาดเจ็บค่อยๆ ล้มตัวลงนอนนิ่ง

ฉินกงอวี่จึงเริ่มลงมือผ่าตัดซ่อมแซมให้มันทันที!

เวลาล่วงเลยไปจนถึงหกโมงกว่าในตอนเย็น!

ฉินกงอวี่เดินออกมาจากห้องผ่าตัด แล้วเข็นสุนัขบาดเจ็บบนรถเข็นไปส่งยังห้องพักฟื้น

หลังจากจัดการเรื่องพวกนี้เสร็จ เขาก็ยังไม่เริ่มผ่าตัดเคสถัดไป

แต่กลับเข้าไปในห้องผ่าตัดเพื่อถอดชุดกาวน์ ล้างมือฆ่าเชื้อ แล้วยืดเส้นยืดสายคลายความเมื่อยล้า กะว่าจะกินมื้อเย็นก่อนค่อยกลับมาลุยงานต่อ

ก็นะ กองทัพต้องเดินด้วยท้อง ขาดไปสักมื้อมีหวังหิวจนตาลาย!

ยิ่งไปกว่านั้น ตลอดช่วงบ่ายเขาผ่าตัดติดต่อกันไปตั้งหลายเคส ถ้าไม่ได้วิชาอู่ฉินซีขั้นที่สองที่ช่วยยกระดับสมรรถภาพร่างกายขึ้นไปอีกขั้น ป่านนี้คงเหนื่อยจนหมดสภาพคาห้องผ่าตัดไปแล้ว

เมื่อเดินมาถึงโต๊ะต้อนรับ ผู้อำนวยการจางกำลังช่วยรับรองลูกค้าที่มารับสัตว์เลี้ยงอยู่พอดี

ช่วงที่เขาติดเคสผ่าตัด เรื่องจิปาถะพวกนี้เลยต้องรบกวนให้พวกผู้อำนวยการจางช่วยจัดการให้

ยังไงก็แค่ฝากเลี้ยงแล้วมารับกลับตามปกติ แถมคนที่มาล้วนเป็นลูกค้าประจำ จึงไม่ได้มีเรื่องต้องถามอะไรจุกจิก

ลูกค้าประจำบางคนเห็นคนนั่งรออยู่เต็มห้องโถงจนเกือบแน่นทุกเก้าอี้ แถมข้างกายแต่ละคนยังมีหมานั่งอยู่ด้วย

ก็อดถามด้วยความสงสัยไม่ได้ว่า "อ้าว หมอฉิน วันนี้ลูกค้าแน่นร้านเลยนะครับเนี่ย"

"จัดโปรโมชั่นอะไรอยู่หรือเปล่าครับ?"

ปกติเวลาพวกเขาแวะมารับสัตว์เลี้ยง ไม่เคยเห็นคนมานั่งรอเยอะขนาดนี้มาก่อนเลย

"พวกเขาเป็นคนจากศูนย์ฝึกสุนัขตำรวจน่ะครับ พาสุนัขตำรวจมารักษาที่นี่"

"ก็เลยมาพร้อมๆ กันครับ" ฉินกงอวี่ยิ้มพลางอธิบาย

ถือโอกาสช่วยโปรโมตและสร้างชื่อเสียงให้โรงพยาบาลของตัวเองไปด้วยในตัว

ก็นะ ขนาดสุนัขตำรวจยังพามาให้เขารักษา แล้วพวกคุณที่มีสัตว์เลี้ยงทั่วไปจะยังต้องลังเลอะไรอยู่อีก?

เป็นไปตามคาด พอลูกค้าได้ยินแบบนั้น สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที

สายตาที่มองมายังฉินกงอวี่แฝงความเลื่อมใสยกย่องในแบบที่ไม่เคยมีมาก่อน

ก่อนหน้านี้ ต่อให้ฝีมือการรักษาของฉินกงอวี่จะเก่งกาจแค่ไหน ก็ยังเป็นแค่ความสามารถส่วนตัว

พวกเขาทึ่งก็ส่วนทึ่ง เคารพก็ส่วนเคารพ!

แต่ตอนนี้อีกฝ่ายถึงขั้นมีความสัมพันธ์กับหน่วยงานของรัฐแล้ว สถานะและชื่อเสียงย่อมไม่ธรรมดาแน่นอน

ยิ่งไปกว่านั้น ในใจของเหล่าลูกค้ายังแอบรู้สึกภูมิใจลึกๆ ขนาดสุนัขตำรวจของทางการยังมารักษาที่นี่

แล้วสัตว์เลี้ยงของตัวเองก็มารักษาที่นี่เหมือนกัน แบบนี้ระดับของพวกมันจะไม่พลอยถูกยกระดับตามไปด้วยหรอกเหรอ?

พูดคุยกันไปสองสามประโยค ฉินกงอวี่ก็เดินออกจากร้านเพื่อไปยังร้านอาหารข้างๆ

…

เขาสั่งข้าวกล่องกับเจ๊เจ้าของร้านไปยี่สิบกว่ากล่อง

"เสี่ยวฉิน ทำไมสั่งเยอะขนาดนี้ล่ะจ๊ะ?" เจ๊เจ้าของร้านถามด้วยความสงสัย

"ที่ร้านผมมีคนจากศูนย์ฝึกสุนัขตำรวจมาน่ะครับ พวกเขาพาสุนัขตำรวจมารักษา"

"ผมเลยสั่งข้าวกล่องเผื่อพวกเขาด้วยครับ" ฉินกงอวี่อธิบายสั้นๆ

เจ๊เจ้าของร้านพยักหน้ารับ "อ๋อ เป็นแบบนี้นี่เอง เจ๊ก็ว่าทำไมที่ร้านเธอถึงมีคนเยอะแยะขนาดนั้น"

"รอเดี๋ยวนะ เดี๋ยวเจ๊ไปใส่กล่องให้"

ฉินกงอวี่พยักหน้า แล้วเดินไปหาที่นั่งตามสบาย

ร้านนี้เป็นร้านแนวอาหารตามสั่งผสมข้าวแกงจานด่วน

เนื่องจากฝั่งนั้นคนเยอะมาก ฉินกงอวี่จึงไม่สั่งพวกกับข้าวตามสั่ง แต่ให้เจ๊เจ้าของร้านตักใส่กล่องไปเลยจะได้เร็วขึ้น

ตัวเขาเองก็ถือโอกาสหลับตาพักสายตาไปพลางๆ ผ่าตัดติดต่อกันไปหลายเคสขนาดนี้ แถมแต่ละเคสยังต้องใช้สมาธิและสายตาอย่างหนัก

มันเหนื่อยเอาเรื่องจริงๆ!

ทว่าในจังหวะนั้นเอง ผู้หญิงคนหนึ่งที่พาลูกสาวตัวเล็กๆ มาด้วย ก็เดินมานั่งลงตรงหน้าฉินกงอวี่

เธอเอ่ยทัก "สวัสดีค่ะสุดหล่อ!"

พอลืมตาขึ้นมาเห็นผู้หญิงตรงหน้า ฉินกงอวี่ก็รู้สึกงงๆ เล็กน้อย

เขานึกว่าอีกฝ่ายเป็นพนักงานขายของ จึงตัดบทไปตรงๆ "ไม่ต้องเสนอขายอะไรหรอกครับ ผมไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น"

เวลาของเขามีค่ามาก จะเอาเวลาที่ไหนไปนั่งฟังเรื่องพวกนี้กัน?

คำพูดนี้ทำเอาหญิงคนนั้นหน้าเจื่อนไปทันที แต่หนังหน้าเธอยังหนาพอ จึงเอ่ยต่อว่า "สุดหล่อเข้าใจผิดแล้วค่ะ"

"ฉันเป็นเจ้าของร้านสัตว์เลี้ยงที่กำลังจะเปิดใหม่ตรงใกล้ๆ นี้เองค่ะ"

"ที่มาเนี่ย ก็เพราะมีเรื่องอยากจะปรึกษา ขอคำชี้แนะจากคุณสักหน่อยค่ะ"

ได้ยินแบบนั้น ฉินกงอวี่ก็เหลือบมองเด็กหญิงตัวน้อยที่กำลังนั่งกินข้าวอยู่ข้างๆ

แววตาพลันผุดประกายเข้าใจขึ้นมา นี่คงเป็นเจ้าของร้านสัตว์เลี้ยงที่เจ๊เจ้าของร้านเพิ่งเตือนเขาเมื่อตอนเที่ยงสินะ

ด้วยความคิดที่ว่าต่อไปจะต้องเป็นเพื่อนบ้านกัน เขาจึงตอบกลับอย่างสุภาพ "ขอโทษด้วยครับ ช่วงนี้เจอพวกเซลส์ขายของบ่อยไปหน่อย"

"เลยเข้าใจผิดไปครับ"

เมื่อเห็นว่าเปิดบทสนทนาได้แล้ว หญิงคนดังกล่าวจึงพูดต่อ "ไม่เป็นไรค่ะ พวกเซลส์พวกนั้นมันน่ารำคาญจริงๆ นั่นแหละ"

"ขอแนะนำตัวก่อนนะคะ ฉันชื่อเฉิงซูอี๋ ต่อไปก็จะได้เป็นเพื่อนบ้านกับสุดหล่อแล้วนะคะ"

"สวัสดีครับ ผมฉินกงอวี่ เป็นหมอของโรงพยาบาลสัตว์ครับ" ฉินกงอวี่ตอบกลับตามมารยาท

"คิกๆ สุดหล่อไม่ต้องแนะนำตัวหรอกค่ะ ชื่อเสียงของคุณน่ะฉันได้ยินมาจนหูชาแล้ว" เฉิงซูอี๋ยกมือป้องปากหัวเราะ

ทว่าฉินกงอวี่แค่มองปราดเดียวก็ดูออกว่า ผู้หญิงคนนี้ดูท่าทางจะไม่ใช่คนดีเด่อะไรสักเท่าไหร่!

เขาคิดในใจ: ดูท่าที่เจ๊เจ้าของร้านเตือนไว้จะมีเหตุผล ยัยคนนี้ไม่ใช่ตะเกียงขาดน้ำมันจริงๆ ด้วย

เขาจึงขี้เกียจจะรักษามารยาทอีกต่อไป เลยถามออกไปว่า "ไม่ทราบว่าคุณมีธุระอะไรกับผมเหรอครับ?"

เฉิงซูอี๋แสร้งโบกไม้โบกมือ "ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ไม่มีอะไร แค่อยากมาทำความรู้จักไว้เฉยๆ"

"อีกอย่างพวกเราก็เป็นเพื่อนบ้านกันแล้ว โบราณว่าไว้ ญาติไกลสู้เพื่อนบ้านใกล้ไม่ได้ แถมเรายังทำอาชีพสายเดียวกันอีก"

"วันข้างหน้าจะได้ช่วยเหลือเกื้อกูลกันไงคะ!"

ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า แต่ฉินกงอวี่รู้สึกว่าคำพูดของหล่อน… กลิ่นชาเขียวหึ่งเชียว!

แถมหน้าตาของหล่อนก็จัดว่าดูดี เมื่อบวกกับการแต่งหน้าโทนอ่อนหวานเรียบหรู สำหรับคนทั่วไปที่มีความขี้สงสารล้นเหลือ

โดยเฉพาะพวกผู้ชาย คงเกิดความรู้สึกสงสารเห็นใจและอยากปกป้องขึ้นมาแน่ๆ!

ประกอบกับอายุของเธอก็ยังไม่มากเท่าไหร่ อย่างมากก็แค่สามสิบต้นๆ

การแต่งตัวแบบนี้ผสมกับคำพูดจริตชาเขียวชวนอ้อน ย่อมดึงดูดพวกผู้ชายสายชอบเมียชาวบ้านให้ยอมทุ่มเทเปย์ให้ได้อย่างง่ายดาย

แต่น่าเสียดาย ฉินกงอวี่เป็นหมอ

แถมยังเป็นหมอที่เชี่ยวชาญทั้งอายุรศาสตร์ ศัลยศาสตร์ และแพทย์แผนจีน

คนที่คุ้นเคยกับการผ่าเปิดท้องควักไส้เป็นประจำย่อมรู้ดีว่า พอได้ลงมีดผ่ามาเยอะๆ แล้ว

ต่อให้เป็นนางฟ้าจำแลงลงมา เวลาเขามองดูก็ไม่ต่างอะไรกับการมองโครงกระดูกหุ้มเนื้อหนัง

ดังนั้น เครื่องสำอางบนใบหน้าและจริตคำพูดชวนเลี่ยนเมื่อครู่ จึงไม่มีผลกับเขาเลยแม้แต่น้อย

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การที่อีกฝ่ายเดินเข้ามาทักทายในเวลานี้ ย่อมไม่มีทางหวังดีแน่นอน

ไม่อย่างนั้นทำไมถึงไม่แวะไปทักทายที่โรงพยาบาลให้เป็นเรื่องเป็นราว แต่กลับมาแอบสืบเรื่องของเขาจากเจ๊เจ้าของร้านแทนล่ะ?

คงไม่ใช่ว่าคิดจะพาลูกสาวมาหาคนซื่อๆ มารับเป็นพ่อเด็กหรอกนะ?

เขาจึงตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "เรื่องเพื่อนบ้านช่วยเหลือกันก็มีอยู่หรอกครับ"

"แต่จริงๆ แล้วก็คงช่วยอะไรกันไม่ได้มากหรอก ต่างคนก็แค่ตาสีตาสาธรรมดาๆ กันทั้งนั้น"

ได้ยินคำตอบแบบนี้ของฉินกงอวี่ สีหน้าของเฉิงซูอี๋ก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

เธอคิดไม่ถึงเลยว่า หนุ่มหล่อตรงหน้าจะตอบกลับมาด้วยท่าทีที่เย็นชาขนาดนี้

ต้องรู้ไว้ก่อนนะว่าหน้าตาของเธอก็ไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่ ขนาดในชีวิตประจำวันยังมีผู้ชายมารุมตื๊อตั้งเยอะแยะ อยากจะเสนอตัวเป็นคนซื่อมารับเลี้ยงดูเธอกับลูก

ในจำนวนนั้นยังมีพวกวัยรุ่นหนุ่มๆ ที่อยากจะลิ้มลอง 'ความรัก' ของพี่สาวคนนี้อยู่ไม่น้อย!

แต่ความกระตือรือร้นที่เธอแสดงออกไป อีกฝ่ายกลับทำเป็นทองไม่รู้ร้อนเสียอย่างนั้น

หรือว่าเขาจะมองไม่เห็นหัวเธอ หรือแค่เป็นท่อนไม้ทื่อๆ ที่ไม่ประสีประสาเรื่องหญิงชายกันแน่?

เธอจึงคิดจะลองหยั่งเชิงดูอีกรอบ "หมอฉิน อย่าพูดแบบนั้นสิคะ"

"คุณน่ะเป็นถึงหมอเทวดาที่ชาวเน็ตยอมรับกันทั้งประเทศเลยนะ วันข้างหน้าถ้าฉันเกิดไม่สบายตรงไหนขึ้นมา คุณจะรังเกียจแล้วปฏิเสธไม่ยอมรักษาให้ไม่ได้นะคะ"

พูดพลางกะพริบตาปริบๆ ราวกับกำลังส่งกระแสไฟวิบวับออกมา

ฉินกงอวี่ยังคงพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบเช่นเดิม "หมอเทวดาคงไม่กล้ารับหรอกครับ แต่ถ้าตรวจดูอาการทั่วไปก็พอไหว"

แล้วเขาก็พูดเสริมขึ้นว่า "ผมเพิ่งทำงานเสร็จมารู้สึกเหนื่อยๆ ขอพักผ่อนสักหน่อยจะได้ไหมครับ?"

พูดจบ เขาก็หลับตาลง ไม่สนใจไยดีอีกฝ่ายอีกต่อไป

เขาไม่มีทางยอมเสียเวลาอันมีค่าของตัวเองไปกับคนที่ไม่เกี่ยวข้องกันหรอก

คำพูดนี้ทำเอาเฉิงซูอี๋ที่กำลังจะอ้าปากพูดต่อ ต้องกลืนคำพูดทั้งหมดกลับลงคอไปโดยปริยาย

เมื่อเห็นอีกฝ่ายหลับตาเมินเฉยใส่ เธอจึงได้แต่กำหมัดแน่นด้วยความคับแค้นใจอยู่ลึกๆ

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง