บทที่ 95 ยอดแพทย์แห่งชาติผู้เปี่ยมด้วยเมตตาและฝีมือ เขาคู่ควรอย่างแท้จริง!

คนอื่นๆ ก็พากันหัวเราะ ถือว่าช่วยคลายบรรยากาศตึงเครียดลงได้บ้าง ทว่าความกังวลก็ยังคงอบอวลอยู่ดี

มีเพียงโจวจื้อจวินที่เคยผ่านประสบการณ์มาแล้ว จึงไม่ได้กังวลเหมือนเพื่อนร่วมงาน

อีกทั้งตอนนี้เขาเชื่อมั่นในฝีมือการรักษาของหมอฉินแบบไม่มีข้อกังขา

เขาจึงเอ่ยปลอบเพื่อนร่วมงาน ให้ทุกคนผ่อนคลายลงหน่อย อย่าไปเครียดกันเกินเหตุ

ทว่าก็ไม่ค่อยได้ผลนัก เพราะทุกคนต่างเพิ่งเคยเจอกับเรื่องแบบนี้เป็นครั้งแรก แถมก่อนหน้านี้ก็ไม่เคยได้ยินเรื่องพรรค์นี้มาก่อนเลย

ดังนั้นจะห้ามไม่ให้ตื่นเต้นกังวลย่อมเป็นไปไม่ได้

แม้กระทั่งผู้อำนวยการจางเอง ต่อให้ไม่ได้ไปยืนเบียดเสียดมุงหน้าห้องผ่าตัดเหมือนคนอื่น

แต่สายตาที่เหลือบมองไปยังห้องผ่าตัดเป็นระยะ ก็ฟ้องชัดเจนว่าเขาก็กำลังจับตาดูอย่างใจจดใจจ่อไม่แพ้กัน

…

ผ่านไปชั่วโมงกว่า

ภายในห้องผ่าตัดของโรงพยาบาลสัตว์ ในที่สุดฉินกงอวี่ก็ผ่าตัดเสร็จสิ้น

เนื่องจากอีกฝ่ายถูกตัดขามานานเกินไป เวลาที่ใช้จัดระเบียบเส้นประสาทจึงยาวนานกว่าตอนรักษาชางฉยงอยู่บ้าง

ทว่าแม้กระบวนการจะยากลำบาก แต่ผลลัพธ์กลับสมบูรณ์แบบ เขาใช้เข็มเงินผนึกจุดลมปราณของมันเอาไว้

จากนั้นก็โรยผงยาต่อกระดูกลงบนผ้ากอซ แล้วพันแผลไว้หลวมๆ

การผ่าตัดของเจ้าฝูไจ่เป็นอันเสร็จสิ้นอย่างสมบูรณ์แบบ ที่เหลือก็แค่รอให้มันนอนพักฟื้นเงียบๆ เท่านั้น

เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้น!

【รักษาสิ่งมีชีวิตขาขาด 1 ตัว ได้รับแต้มบุญ 12 แต้ม!】

น้อยกว่าชางฉยงอยู่ 3 แต้ม คงเป็นเพราะแต้มบุญในตัวมันมีไม่เท่าชางฉยง

ก็นะ ตัวนั้นเป็นถึงสุนัขตำรวจชั้นยอดที่สร้างผลงาน ส่วนฝูไจ่เป็นแค่สุนัขตำรวจทั่วไป

แต่อันที่จริงพวกมันต่างก็เป็นนักรบที่คอยปกป้องประชาชนเหมือนกัน แต้มบุญจะมากหรือน้อยไม่ได้ตัดสินอะไรเสียหน่อย

ทุกคนต่างมีหน้าที่ของตัวเองนี่นา!

เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ ล้างมือเล็กน้อย ก่อนจะอุ้มฝูไจ่ขึ้นรถเข็น

แล้วเข็นตรงไปยังประตูห้องผ่าตัด

ด้านนอก บรรดาครูฝึกที่ยังคงตื่นเต้นและยืนเฝ้ามองอยู่

พอเห็นฉินกงอวี่ด้านในกำลังเข็นรถ เหมือนว่าการผ่าตัดเสร็จสิ้นและกำลังจะออกมา ต่างก็ส่งเสียงฮือฮากันลั่น

"ดูเหมือนผ่าตัดเสร็จแล้ว พวกเขาออกมาแล้ว!"

"ใช่แล้ว ออกมาแล้วจริงๆ ด้วย"

ประโยคเดียวเหมือนก้อนหินทุ่มลงน้ำจนเกิดคลื่นยักษ์!

ครูฝึกทุกคนพลันขยับตัวทันควัน ต่างพากันกรูเข้าไปล้อมหน้าประตูห้องผ่าตัดอีกรอบ

ผู้อำนวยการจางที่นั่งเงียบมาตลอด ถึงกับพุ่งพรวดผลักทุกคนออกไป แล้วพาตัวเองไปยืนอยู่แถวหน้าสุด

‘แกร๊ก’ ประตูห้องผ่าตัดเปิดออก

ยังไม่ทันที่ฉินกงอวี่จะได้อ้าปาก เสียงสารพัดจากรอบทิศทางก็แทบจะกลืนร่างเขาให้จมมิด

ทุกคนต่างส่งเสียงถามถึงผลการผ่าตัดกันระงม!

คล้ายรู้ว่าสถานการณ์กำลังจะวุ่นวาย ผู้อำนวยการจางจึงตวาดลั่น "หุบปาก!"

"เอะอะโวยวายกันแบบนี้ยังมีวินัยกันอยู่ไหม!"

"หมอฉินเขามีปากเป็นร้อยปากหรือไง ถึงจะตอบคำถามพวกแกพร้อมกันทีเดียวได้น่ะหืม?"

คำพูดนี้ทำเอาทุกคนก้มหน้าด้วยความละอายใจ พวกเขาคุมอารมณ์ตื่นเต้นไม่อยู่จริงๆ นั่นแหละ

เมื่อรอบด้านสงบลง ผู้อำนวยการจางจึงค่อยเอ่ยถาม "หมอฉิน ผลการผ่าตัดเป็นยังไงบ้างครับ?"

แม้น้ำเสียงจะไม่ได้ติดอ่าง แต่จากปลายเสียงที่สั่นระริก

ก็เดาได้ไม่ยากเลยว่าอารมณ์และจิตใจของผู้อำนวยการจางเอง ก็แทบจะระงับความตื่นเต้นเอาไว้ไม่อยู่เหมือนกัน!

ฉินกงอวี่ดึงหน้ากากอนามัยลง ยิ้มพลางพยักหน้า "การผ่าตัดสำเร็จเรียบร้อยดีครับ"

"พักฟื้นสักสิบวัน ก็จะกลับมามีร่างกายที่สมบูรณ์แข็งแรงเหมือนชางฉยงแล้วครับ"

ทันทีที่ทุกคนได้ยินประโยคนี้ เสียงโห่ร้องดีใจก็ระเบิดก้องขึ้นมาทันที

คราวนี้ผู้อำนวยการจางไม่ได้เอ็ดอะไร เพราะตัวเขาเองก็น้ำตาคลอเบ้าเช่นกัน

เมื่อครู่ในใจเขาคอยแต่กังวล กลัวว่าการที่ชางฉยงหายดีนั้นจะเป็นเพียงแค่ความบังเอิญ

แต่การผ่าตัดของฝูไจ่ในครั้งนี้ประสบความสำเร็จ นั่นหมายความว่าสุนัขบาดเจ็บตัวอื่นๆ ก็สามารถกลับมาเป็นปกติได้เหมือนกัน

หากมองให้ไกลกว่านั้น ต่อไปในอนาคต สุนัขตำรวจทุกตัวจะไม่ต้องปลดประจำการเพราะความพิการอีกต่อไปแล้ว!

นี่มันเป็นเรื่องที่น่ายินดีปรีดาขนาดไหนกัน?

ต้องรู้ก่อนนะว่าในฐานะหัวหน้าศูนย์ แม้ในแต่ละปีเขาจะส่งสุนัขตำรวจออกไปประจำการตามหน่วยงานต่างๆ มากมาย

แต่ในแต่ละปีก็มีสุนัขตำรวจที่ต้องปลดประจำการเพราะอาการบาดเจ็บกลับมาไม่น้อยเช่นกัน

เขาเฝ้ามองสุนัขตำรวจพวกนี้ที่จำต้องปลดประจำการอย่างหมดหนทางเพราะอาการบาดเจ็บ

แถมเพราะร่างกายพิการ จึงทำได้เพียงนอนมองสุนัขตัวอื่นวิ่งเล่นอย่างอิสระตาละห้อย ในใจเขานั้นปวดร้าวแทนพวกมันจนบอกไม่ถูก

แต่ตอนนี้ดีแล้ว ที่นี่สามารถรักษาสุนัขบาดเจ็บให้หายได้ แม้แต่ขาที่ขาดไปก็ยังรักษาให้งอกใหม่ได้

ต่อไปในภายภาคหน้า จะไม่มีสุนัขตำรวจตัวไหนต้องปลดประจำการเพราะความพิการอีก

และจะไม่ต้องเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความหวังแต่ไร้หนทางของพวกมันอีกต่อไปแล้ว!

หลังจากโห่ร้องยินดีกันอยู่ราวครึ่งนาที ทุกคนก็หันกลับมามองฉินกงอวี่อีกครั้ง

เป็นเขา เป็นหมอสัตว์หนุ่มตรงหน้านี่เอง

ที่ทำให้คู่หูของพวกเขากลับมามีร่างกายที่สมบูรณ์อีกครั้ง ภายใต้การนำของผู้อำนวยการจาง

ทุกคนจึงโค้งคำนับให้ฉินกงอวี่อย่างสุดซึ้ง

พร้อมทั้งพากันกล่าวขอบคุณฉินกงอวี่ไม่ขาดสาย!

"ขอบคุณหมอฉินที่มอบโอกาสให้ฝูไจ่ได้กลับไปสู่แนวหน้าอีกครั้งครับ"

"นั่นสิครับ ถ้าไม่ได้หมอฉิน ฝูไจ่คงต้องใช้ชีวิตที่เหลืออย่างหม่นหมองอยู่ในศูนย์ไปตลอดแน่"

"ยังมีชางฉยงอีก มันเพิ่งจะอายุสามขวบเอง ถ้าต้องปลดประจำการเร็วขนาดนี้มันน่าเศร้าเกินไปจริงๆ"

"ผมขอเป็นตัวแทนของสุนัขบาดเจ็บทุกตัว ขอบคุณหมอฉินด้วยนะครับ!"

"ขอบคุณหมอฉินครับ!"

เมื่อเผชิญกับคำขอบคุณอันจริงใจเหล่านี้ ฉินกงอวี่ก็ยังคงตอบกลับอย่างจริงจัง "ไม่ต้องทำถึงขนาดนี้หรอกครับ"

"ตำรวจกับประชาชนเราเหมือนครอบครัวเดียวกัน สุนัขตำรวจเองก็ได้รับบาดเจ็บจากพวกคนร้ายเพราะคอยปกป้องชาวบ้าน"

"ในเมื่อผมมีความสามารถตรงนี้ ก็ย่อมต้องช่วยให้พวกมันกลับมามีร่างกายที่สมบูรณ์แข็งแรงอยู่แล้วครับ"

"พวกเราต่างช่วยเหลือเกื้อกูลกัน ไม่จำเป็นต้องขอบคุณกันเป็นเรื่องเป็นราวขนาดนี้หรอกครับ"

สุนัขตำรวจก็คือนักรบที่คอยปกป้องชาวบ้านเหมือนกัน ในเมื่อเขามีความสามารถตรงนี้ ย่อมเป็นหน้าที่ที่ไม่อาจปฏิเสธได้ที่จะต้องยื่นมือเข้าช่วย

แม้ว่าคำพูดทำนองนี้ ทุกคนจะได้ยินมาแล้วรอบหนึ่งก่อนหน้านี้

แต่นั่นก็ไม่ได้ขัดขวางสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเลื่อมใสซึ่งทุกคนมองไปยังฉินกงอวี่ในชุดผ่าตัดได้เลย

ยอดแพทย์ผู้ยิ่งใหญ่แห่งชาติที่มีทั้งคุณธรรมและฝีมืออันเลิศล้ำ เขาคู่ควรกับคำนี้อย่างแท้จริง!

ผู้อำนวยการจางจึงนำทีมทุกคนยกมือขึ้นทำความเคารพฉินกงอวี่อีกรอบ

ฉินกงอวี่รู้สึกจนปัญญาต่อความกระตือรือร้นของพวกเขาอยู่บ้าง ทว่าสิ่งนี้ก็เป็นเครื่องพิสูจน์ได้เป็นอย่างดีว่า มิตรภาพระหว่างพวกเขากับคู่หูสี่ขานั้น

แน่นแฟ้นลึกซึ้งถึงเพียงใด!

เขาจึงอาศัยจังหวะที่มีฝูไจ่นอนอยู่บนรถเข็น เอ่ยขึ้นว่า "ทุกคนช่วยหลีกทางหน่อยครับ"

"ผมต้องพาฝูไจ่ไปพักที่ห้องพักฟื้นก่อน"

พอได้ยินเช่นนั้น คนอื่นๆ ก็เงียบเสียงลงทันควัน แล้วรีบถอยกรูดไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว

ถึงขนาดที่บางคนถอยร่นเร็วเกินไปจนสะดุดล้มลงไปกองกับพื้น!

ทำเอาฉินกงอวี่ถึงกับต้องกลั้นขำ ได้แต่ส่ายหน้าอย่างเอ็นดูกับภาพตรงหน้า

ก่อนจะเข็นรถพาฝูไจ่เข้าไปในห้องพักฟื้น จากนั้นก็อุ้มมันเข้าไปไว้ในกรง ได้รับการดูแลในระดับเดียวกับชางฉยงทุกประการ

เขาหันไปพูดกับคนที่อยู่ข้างๆ "ฉีดยาสลบไปแล้ว น่าจะอีกสักครึ่งชั่วโมงถึงจะตื่นครับ"

"พวกคุณตามสบายนะ เดี๋ยวผมจะพาสุนัขตัวต่อไปไปผ่าตัด"

มีสุนัขที่บาดเจ็บมาเป็นสิบตัว หากดูจากความคืบหน้าของฝูไจ่แล้ว คาดว่าวันนี้คงต้องทำงานล่วงเวลาแหงๆ

"ได้เลยครับ หมอฉินลงมือทำได้อย่างสบายใจเลย ทางนี้พวกเราจะช่วยดูแลฝูไจ่เองครับ" ผู้อำนวยการจางรีบรับปากทันที

พวกเขาต่างเป็นครูฝึกผู้ช่ำชอง แม้จะรักษาขาของสุนัขตำรวจไม่ได้ แต่เรื่องการดูแลปรนนิบัตินั้นบอกเลยว่าระดับแนวหน้าของโลกแน่นอน

ฉินกงอวี่เองก็รู้เรื่องนี้ดี จึงไม่ได้กำชับอะไรให้มากความ

เผลอๆ ประสบการณ์ในการดูแลสุนัขตำรวจของคนกลุ่มนี้ จะเชี่ยวชาญกว่าเขาตั้งหลายเท่าด้วยซ้ำ

อย่ามัวเสียเวลาอยู่ตรงนี้เลยดีกว่า เขาหันไปสั่งคนที่อยู่ข้างๆ "ช่วยยกสุนัขบาดเจ็บขึ้นรถเข็นทีครับ"

"ผมจะเข็นมันไปผ่าตัด"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง