บทที่ 94 เมื่อมีความสามารถ ย่อมไม่อาจปฏิเสธความรับผิดชอบ!

ฉินกงอวี่ชูนิ้วโป้งให้ตัวเอง กดไลก์ให้กับความฉลาดหลักแหลมของตัวเองไปหนึ่งที!

ส่วนเรื่องที่ว่าจ้าวเทียนเหอจะกลับมาได้หรือไม่นั้น ฉินกงอวี่ไม่ได้กังวลเท่าไรนัก

เพราะประเทศของเขาก็ไม่ใช่หมูในอวยให้ใครมาเคี้ยวเล่นเสียหน่อย การที่จู่ๆ ฝั่งนั้นสั่งห้ามนักธุรกิจต้าเซี่ยเดินทางกลับโดยไม่มีเหตุผลอันควร ย่อมต้องเจอบริการประณามชุดใหญ่จัดหนักจัดเต็มตามสูตรแน่นอน

คาดว่าพอทั้งสองประเทศเปิดฉากเจรจาต่อรองกันลับๆ สักยก สองพ่อลูกก็น่าจะได้กลับมาแล้ว

ท้ายที่สุดก็เป็นเพราะตัวเขาไม่ได้ตามไปด้วย ทางเป่ยอิงเลยทำได้แค่กักตัวสองพ่อลูกจ้าวเทียนเหอเอาไว้

แต่พวกนั้นไม่รู้สูตรยา และคงไม่กล้าถึงขั้นจับลูกชายของจ้าวเทียนเหอมาชำแหละชันสูตรตรงๆ

ไม่อย่างนั้นมันจะไม่บานปลายกลายเป็นข้อพิพาททางการทูตระดับวิกฤตระหว่างสองประเทศไปหรอกหรือ?

อีกอย่าง จ้าวเทียนเหอก็ไม่ใช่พวกยอมคนเสียด้วย คิดจริงๆ หรือว่าเถ้าแก่ใหญ่จะเป็นแค่ลูกแกะเชื่องๆ?

อยู่ในประเทศอาจจะทำตัวเป็นพลเมืองดีว่าง่าย แต่ถ้าเป็นต่างประเทศ ขอแค่มีเงินก้อนโตระดับตั้งค่าหัวประธานาธิบดีได้ ก็มีพวกเดนตายพร้อมรับงานไปลอบสังหารตั้งไม่รู้เท่าไร

ดังนั้นสมาคมการแพทย์แห่งเป่ยอิง อย่างมากที่สุดก็แค่ดึงเชิงยื้อเวลากับจ้าวเทียนเหอ รอดูว่าจะเค้นข้อมูลสำคัญอะไรจากตัวลูกชายได้บ้าง เพื่อลองดูว่าจะวิจัยอะไรออกมาได้หรือไม่

แต่น่าเสียดาย ต่อให้ผ่าร่างลูกชายของจ้าวเทียนเหอออกมา พวกนั้นก็ไม่มีทางได้อะไรไปอยู่ดี

เพราะยาน้ำหลอดนั้นที่ให้ไป เป็นเพียงการใช้พลังปราณจากยาวิเศษเข้าไปเติมเต็มพลังงานให้ร่างกายอีกฝ่ายใหม่อีกครั้ง

เปรียบเหมือนรถยนต์ที่ถังน้ำมันแตก ต่อให้รั่วหนักแค่ไหน แต่ขอแค่มีเชื้อเพลิงเติมเข้ามาไม่ขาดสาย

มันก็ยังคงโลดแล่นอยู่บนท้องถนนได้ดังเดิม ยาน้ำที่เขาให้ไปจึงทำหน้าที่เพียงแค่นี้

ทำให้ร่างกายของลูกชายจ้าวเทียนเหอที่กำลังสูญเสียพลังชีวิตไปอย่างต่อเนื่อง ได้รับพลังชีวิตอันยิ่งใหญ่กลับคืนมาอีกครั้ง

ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้เอายาน้ำส่งไปให้ทางเป่ยอิงวิจัย พวกนั้นก็ไม่มีทางคลำหาสาเหตุเจออยู่ดี

เพราะหัวใจสำคัญคือพลังปราณอันเปี่ยมล้นที่แฝงอยู่ในตัวยาต่างหาก

และในปัจจุบันก็ยังไม่มีเครื่องมือวิทยาศาสตร์ชิ้นไหนสามารถตรวจจับหรือจำแนกพลังปราณออกมาให้เห็นเป็นรูปธรรมได้

อย่างเก่งก็แค่วิเคราะห์ออกมาได้ว่า ยานี้มีส่วนผสมของโสมหรือเหอโส่วอูเท่านั้นเอง!

เขาเปิดดูข่าวที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้อีกรอบ พบว่าทางฝั่งในประเทศไม่ได้รายงานเรื่องนี้มากนัก

ดูทรงแล้วคงไม่มีใครสนใจเท่าไร เมื่อเป็นเช่นนั้นเขาก็ไม่ต้องไปใส่ใจให้มากความ

เรื่องนี้ยกระดับกลายเป็นการเจรจาระหว่างประเทศไปแล้ว ตนจะมานั่งกังวลก็ไม่มีประโยชน์อะไร

รอดูต่อไปดีกว่าว่าทางการจะจัดการเจรจาช่วยจ้าวเทียนเหออย่างไร!

เขาเลื่อนดูข่าวสารอื่นๆ อีกเล็กน้อยเพื่อตามสถานการณ์ทั้งในและต่างประเทศ จากนั้นก็เตรียมตัวจะงีบพักผ่อนยามบ่าย

ทว่าในจังหวะนั้นเอง เสียงเอะอะจอแจกลุ่มใหญ่ก็ดังแว่วมาจากด้านนอก

พอได้ยินเสียงฝีเท้าสับสนวุ่นวาย ฉินกงอวี่ก็เงยหน้าขึ้นด้วยความไม่สบอารมณ์เท่าไรนัก

เพราะทุกครั้งที่มีเสียงแบบนี้ดังขึ้น มักหมายความว่ามีคนมาหาเรื่องหาราว เขาจึงอดหงุดหงิดกับเสียงเอะอะไม่ได้

ทว่าคราวนี้พอเห็นว่าใครมา สีหน้ารำคาญใจก็พลันคลายลง เพราะหนึ่งในนั้นมีโจวจื้อจวินอยู่ด้วย

เมื่อมองกลุ่มคนที่เดินกรูเข้ามาในร้าน แต่ละคนต่างอุ้มสุนัขไว้ในอ้อมอก เพียงแต่ทุกตัวล้วนมีความพิการบกพร่องตามร่างกาย

เขาลุกขึ้นแล้วเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม "ผู้กองโจว พาพวกสุนัขบาดเจ็บมาแล้วเหรอครับ"

โจวจื้อจวินพยักหน้า "ครับ พวกนี้เป็นสุนัขบาดเจ็บจากศูนย์ของเราทั้งหมด"

"พวกมันล้วนได้รับบาดเจ็บระหว่างปฏิบัติหน้าที่ จนจำต้องปลดประจำการกลับมาพักเลี้ยงดู ก็เลยอยากรบกวนหมอฉินช่วยตรวจดูอาการบาดเจ็บหน่อยครับ"

"ดูว่าพอจะมีทางให้พวกมันกลับไปอยู่แนวหน้าได้อีกไหม!"

"ได้ครับ เดี๋ยวผมตรวจดูให้" ฉินกงอวี่ก้าวออกมาจากหลังเคาน์เตอร์

เดินตรงมาหยุดอยู่ตรงหน้าคนกลุ่มนี้

"ท่านนี้คือหัวหน้าศูนย์ของเรา ผู้อำนวยการจางครับ" โจวจื้อจวินแนะนำหัวหน้าที่กำลังอุ้มชางฉยงอยู่

ผู้อำนวยการจางส่งชางฉยงให้โจวจื้อจวินรับไป จากนั้นก็ทำความเคารพด้วยการทำวันทยหัตถ์ก่อน แล้วจึงยื่นมือมาจับทักทาย

"สวัสดีครับหมอฉิน ผมขอเป็นตัวแทนของเพื่อนร่วมงานทุกคนในศูนย์เพาะเลี้ยงสุนัขตำรวจ"

"ขอบคุณที่คุณหมอช่วยรักษาชางฉยงจนหายดีนะครับ!"

น้ำเสียงและท่าทีเปี่ยมไปด้วยความจริงใจอย่างยิ่ง

"ฮ่าๆ ตำรวจกับประชาชนเหมือนครอบครัวเดียวกัน ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นหรอกครับ" ฉินกงอวี่โบกมือปฏิเสธอย่างสุภาพ

เมื่อเห็นอีกฝ่ายพูดเช่นนี้ ผู้อำนวยการจางก็แอบพยักหน้าในใจ ช่างเป็นสหายที่ดีและมีจิตสำนึกสูงส่งสมคำบอกเล่าของเหล่าโจวจริงๆ

เพื่อไม่ให้เป็นการพูดไร้สาระหรือเสียเวลา เขาจึงเริ่มแนะนำสุนัขบาดเจ็บที่อยู่ด้านหลัง "หมอฉินครับ"

"ตัวนี้ชื่อฝูไจ่ เป็นพันธุ์…"

"มันก็โดนกับดักสัตว์หนีบจนขาขาดไปเหมือนกัน คุณหมอดูหน่อยสิครับว่าพอรักษาได้ไหม?"

พูดจบก็หันมามองฉินกงอวี่ด้วยสายตาเปี่ยมความหวัง

ขณะที่เจ้าหน้าที่ศูนย์สุนัขตำรวจทุกคน รวมถึงเหล่าสุนัขบาดเจ็บ ต่างก็พากันมองมาที่เขาเป็นตาเดียว

อยากจะได้ยินคำว่า 'รักษาได้!' หลุดออกมาจากปากของอีกฝ่ายเต็มแก่

ทว่าฉินกงอวี่ไม่ได้เอ่ยปากรับคำในทันที

คนเป็นหมอย่อมต้องมีความรอบคอบรัดกุม ต้องตรวจดูด้วยตัวเองก่อนเท่านั้นจึงจะยืนยันได้

เขาจึงลงมือตรวจดูอาการอย่างละเอียดรอบหนึ่ง พบว่าอาการใกล้เคียงกับชางฉยง

ต่างก็ต้องตัดขาเพราะบาดเจ็บ เพียงแต่บาดแผลของเจ้าตัวนี้เป็นมาเกือบสองปีแล้ว

แต่นี่ไม่ใช่เรื่องยากเย็นแต่อย่างใด เขาสามารถรักษาได้เช่นกัน

ดังนั้นท่ามกลางสายตาจับจ้องของทุกคน หลังจากตรวจเสร็จเขาก็พยักหน้า "รักษาได้ครับ!"

"อาการเหมือนกับชางฉยงเลยครับ ผ่าตัดเสร็จและพักฟื้นจนหายดี ต่อไปก็จะเคลื่อนไหวได้ตามปกติ"

เมื่อได้ยินดังนั้น แววตาของเจ้าหน้าที่ศูนย์สุนัขตำรวจทุกคนก็เปล่งประกายความดีใจออกมาในพริบตา

ก่อนจะพากันส่งเสียงเฮลั่นด้วยความดีใจจนแทบบ้า

"ยอดไปเลย ฝูไจ่จะกลับมาเป็นปกติได้แล้ว!"

"ใช่แล้ว ฝูไจ่จะหายดีแล้ว หายดีแล้วโว้ย!"

"ฝูไจ่ แก…"

ผู้อำนวยการจางเองก็ขอบตารื้อแดง อดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปกุมมือของอีกฝ่ายไว้แน่น

จากนั้นก็กล่าวขอบคุณไม่หยุดปาก "หมอฉิน ผมเป็นตัวแทนของฝูไจ่ขอบคุณคุณหมอจริงๆ นะครับ"

"ขอบคุณที่มอบร่างกายที่สมบูรณ์แข็งแรงคืนให้มันอีกครั้ง"

"ตราบใดที่มีความสามารถ ผมย่อมไม่ปฏิเสธหน้าที่นี้อยู่แล้วครับ!" ฉินกงอวี่ตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

พวกมันล้วนเป็นนักรบที่คอยปกป้องประชาชน ต่อให้ไม่ได้ผลประโยชน์อะไรเลย ขอเพียงตนมีความสามารถในการรักษา ก็ไม่มีทางปฏิเสธอย่างแน่นอน

เพราะการรักษาพวกมันให้หายดี ก็เท่ากับเป็นการปกป้องตัวเองด้วยเช่นกัน!

ในเวลานี้ ทุกคนต่างรู้สึกสะเทือนใจและเลื่อมใสในคุณธรรมอันสูงส่งของเขาอย่างลึกซึ้ง!

นี่แหละคือจิตใจแห่งความเมตตาของหมอที่แท้จริง ต่อให้อีกฝ่ายจะเป็นเพียงสัตวแพทย์ แต่มันก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อความรู้สึกในใจของพวกเขาเลยแม้แต่น้อย

ณ วินาทีนี้ อีกฝ่ายก็คือยอดแพทย์แห่งชาติผู้เปี่ยมด้วยจิตใจการุณย์และมีวิชาการรักษาเพื่อช่วยชีวิตคน!

"เอาละ หมอฉินช่วยมาดูเจ้าเสี่ยวหมู่หน่อยครับ!"

"มัน…" ผู้อำนวยการจางดึงตัวฉินกงอวี่ให้เดินไปยังสุนัขบาดเจ็บตัวถัดไป

ฉินกงอวี่ทำเหมือนเมื่อครู่ ตรวจดูอาการให้เสร็จเรียบร้อยก่อนแล้วจึงค่อยบอกว่ารักษาได้หรือไม่

และเมื่อได้รับคำตอบยืนยันอย่างชัดเจน เจ้าหน้าที่ศูนย์สุนัขตำรวจก็ส่งสายตาเคารพเลื่อมใสมาให้อีกระลอก

หลังจากนั้น ฉินกงอวี่ก็ได้ตรวจดูสุนัขบาดเจ็บทั้งหมดทีละตัวจนครบถ้วน และยืนยันว่าสามารถรักษาให้หายดีได้ทั้งหมด

ในพริบตานั้น ทุกคนต่างก็ระเบิดเสียงเฮลั่นด้วยความดีใจ

พวกเขากำลังร่วมเฉลิมฉลองล่วงหน้า ให้กับเหล่าสหายร่วมรบที่จะได้กลับมามีร่างกายแข็งแรงสมบูรณ์อีกครั้ง

หลังจากตรวจดูอาการเสร็จสิ้น

ฉินกงอวี่ไม่อยากเสียเวลา จึงเอ่ยขึ้นว่า "พวกเรามาลงทะเบียนกันก่อนนะครับ"

"แล้วผมจะได้เริ่มผ่าตัดให้พวกมัน"

"ได้เลยครับ ได้เลย" ผู้อำนวยการจางรีบขานรับทันควัน

จากนั้นทั้งหมดก็เดินมาที่เคาน์เตอร์ ฉินกงอวี่หยิบสมุดขึ้นมาลงทะเบียน จดบันทึกข้อมูลของสุนัขบาดเจ็บแต่ละตัวอย่างละเอียด

หลังจากใช้เวลาครู่หนึ่งจนลงทะเบียนเสร็จเรียบร้อย เขาก็อุ้มสุนัขตัวแรกที่ตรวจ ซึ่งก็คือเจ้าฝูไจ่

เดินตรงเข้าไปในห้องผ่าตัด

ทุกคนที่อยู่ด้านนอกต่างพากันเบียดเสียดอยู่ตรงหน้าประตู พลางชะเง้อคอมองผ่านช่องกระจกบนบานประตูเข้าไปข้างใน

ในใจของแต่ละคนต่างก็ตื่นเต้นกังวลจนอยู่ไม่สุข

แถมยังกระซิบกระซาบคุยกันเบาๆ ว่าการผ่าตัดจะสำเร็จหรือไม่

กระทั่งมีคนหนึ่งถึงกับเอ่ยขึ้นมาว่า "ตอนเมียฉันคลอดลูกชาย ยังไม่ลุ้นเท่าตอนนี้เลยให้ตายสิ"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง