บทที่ 93 จนก็จนสิ! นายทุนเป่ยอิงหน้าเลือด มีอะไรบ้างที่ทำไม่ลง

ยิ่งยามที่เห็นชางฉยงหมอบอยู่ในมุม คอยมองสุนัขตำรวจตัวอื่นวิ่งเล่นฝึกซ้อมได้ตามปกติ ในใจทุกคนยิ่งรู้สึกปวดร้าวอย่างบอกไม่ถูก

แต่ตอนนี้ พวกเขาได้เห็นชางฉยงกลับมายืนตรงได้ตามปกติอีกครั้ง

ไม่ใช่การยืนแบบตัวสั่นเทาอีกต่อไป!

ไม่ใช่การโซเซไปมาเพื่อพยายามทรงตัวอีกต่อไป!

หลังจากนี้มันจะสามารถวิ่งโผนทะยานอย่างสง่างาม เข้าร่วมการฝึกซ้อมต่างๆ รวมถึงกลับไปยังแนวหน้าที่เป็นของมันได้อีกครั้ง

ในวินาทีนี้ ทุกคนต่างรู้สึกดีใจแทนมันจากก้นบึ้งของหัวใจ

แปะ แปะ แปะ!

หัวหน้าเริ่มปรบมือนำขึ้นมาก่อน

และคนอื่นๆ ก็ร่วมส่งเสียงปรบมืออันจริงใจที่สุด เพื่อแสดงความยินดีกับการฟื้นตัวของชางฉยงในทันที

เพื่อเฉลิมฉลองให้คู่หู สหายร่วมรบของพวกเขา ที่ได้ร่างกายอันสมบูรณ์แข็งแรงกลับคืนมา

สามารถออกวิ่งได้อีกครั้ง สามารถกลับไปยังแนวหน้าที่เป็นของมันได้อีกครั้ง

เสียงปรบมือดังกึกก้องไม่ได้ทำให้ชางฉยงตื่นตระหนก มันยังคงยืนตัวตรงอย่างสงบนิ่ง

มันเป็นถึงสุนัขสร้างผลงาน เสียงปรบมือหรือการแสดงอะไรทำนองนี้ได้ยินและได้เห็นมานับไม่ถ้วนแล้ว

ฉากแค่นี้เรื่องจิ๊บๆ น่า!

"ดี ดี ดีจริงๆ เลยโว้ย!" หัวหน้าปาดน้ำตา ตะโกนออกมาด้วยความดีใจ

"หัวหน้าครับ หมอฉินยังบอกอีกนะว่า ไม่ว่าสุนัขตำรวจจะบาดเจ็บแบบไหน"

"ขอแค่พาไปหาเขา เขารักษาให้หายได้หมดเลยครับ พวกเรารีบพาสุนัขตำรวจทั้งหมดไปรักษากันเถอะ!"

โจวจื้อจวินเอ่ยถึงเป้าหมายสำคัญที่สุดในการกลับมาครั้งนี้ด้วยความตื่นเต้น

คำพูดนี้ไม่ต่างอะไรกับระเบิดลูกใหญ่ที่ทิ้งลงมา ทำเอาทุกคนถึงกับอึ้งตาค้าง

พอดึงสติกลับมาได้ หัวหน้าก็ตื่นตัวขึ้นมาทันที "หมอฉินเขายังรักษาสุนัขตัวอื่นที่บาดเจ็บได้อีกเหรอ"

แค่รักษาชางฉยงให้หายได้ ก็นับเป็นเรื่องช็อกโลกสำหรับเขาแล้ว นึกไม่ถึงว่าจะรักษาตัวอื่นได้อีกด้วย

มันเหนือความคาดหมายไปไกลลิบเลย!

โจวจื้อจวินพยักหน้าหงึกๆ พลางพูดอย่างตื่นเต้น "ใช่แล้วครับ ผมถึงรีบกลับมาทำเรื่องขออนุมัติจากหัวหน้า"

"จะพาสุนัขบาดเจ็บทุกตัวไปรักษาที่โรงพยาบาลหมอฉินครับ"

พอได้ยินแบบนั้น หัวหน้าก็ตบโต๊ะฉาดทันที "ยังจะมามัวทำเรื่องขออนุมัติบ้าบออะไรอีก!"

"พวกแก รีบๆ หน่อย ขนสุนัขบาดเจ็บขึ้นรถให้หมด ด่วนที่สุดเลยนะ พาไปรักษาที่โรงพยาบาลเดี๋ยวนี้"

"รีบทำเวลาเข้า!"

เรื่องดีระดับฟ้าประทานขนาดนี้ ยังจะมานั่งทำเรื่องขออนุมัติหาพระแสงอะไรอีกล่ะ

ต้องรีบส่งตัวไปรักษาถึงจะถูก!

"ครับๆ" โจวจื้อจวินยิ้มรับ

แต่ก็ยังลังเลนิดหน่อยแล้วพูดขึ้น "แต่ว่าเรื่องค่ารักษา…"

ยังไม่ทันพูดจบ หัวหน้าก็ฟาดมือลงบนไหล่เขาดังปึก "ค่ารักษาจะแพงหน่อยแล้วมันน่ากลัวตรงไหน"

"แลกกับการได้คู่หูของเรากลับมา ได้ร่างกายที่สมบูรณ์แข็งแรงกลับคืนมานะเว้ย"

"แพงก็ช่างมันสิ ต่อให้ต้องทุ่มงบประมาณหลายปีเข้าไป ฉันยอมรัดเข็มขัดประหยัดกินประหยัดใช้ก็ยังได้!"

คนอื่นๆ ต่างก็พยักหน้าเห็นพ้อง บอกเป็นเสียงเดียวกันว่าพวกเรายอมรัดเข็มขัดก็ได้ ขอแค่แลกกับร่างกายที่แข็งแรงสมบูรณ์ของคู่หูกลับมา

จะจนลงหน่อยก็ช่างปะไร!

ทว่าโจวจื้อจวินส่ายหน้า เตรียมจะอธิบายเรื่องเงิน ว่าไม่ใช่เพราะมันแพง แต่เขาอยากจะจ่ายให้เยอะกว่านั้นต่างหาก

ก็แหม ราคาค่ารักษามันถูกเกินไป ถ้าไม่ให้เพิ่ม มีหวังโรงพยาบาลของหมอฉินได้ขาดทุนจนเจ๊งปิดตัวลงพอดี

แต่หัวหน้าไม่อยากฟังอะไรต่อแล้ว เขาอุ้มชางฉยงขึ้นมาแล้วโบกมือสั่งการ "พวกแก รีบไปจัดการข้าวของเร็วเข้า"

"พาสุนัขบาดเจ็บขึ้นรถให้หมด เราจะพาคู่หูไปรักษาตัวกัน"

แล้วยังชี้ไปที่โจวจื้อจวิน "เหล่าโจว แกนำทาง"

จากนั้นก็เหวี่ยงแขนสั่งลุย "ไป ไป ไป รีบๆ หน่อย เร็วเข้า"

ทั้งโรงอาหารพลันคึกคักขึ้นมาทันตาเห็น หัวหน้าอุ้มชางฉยงเดินนำหน้า โจวจื้อจวินเองก็ถูกฝูงชนลากถูไปด้วย

ทุกคนพากันเดินออกจากโรงอาหาร มุ่งหน้าตรงไปยังเรือนนอนของสุนัขตำรวจทันที!

…

ตอนเที่ยง เถ้าแก่เนี้ยร้านข้างๆ ยุ่งกับงานเสร็จแล้วก็เดินมาเก็บชาม

เธอเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี "เสี่ยวฉิน เธอรู้ไหมว่าร้านแถวถัดไปนั่นกำลังตกแต่งอยู่น่ะ"

ฉินกงอวี่นึกถึงสภาพแวดล้อมรอบๆ แล้วตอบรับ "รู้ครับ เริ่มมาตั้งแต่เดือนที่แล้วแล้ว"

"มีอะไรเหรอครับ"

เถ้าแก่เนี้ยเอามือป้องปาก แล้วกระซิบเสียงเบา "มีสิ"

"วันนี้เถ้าแก่เนี้ยร้านนั้นเขามากินข้าวที่ร้านฉัน ก็เลยได้คุยกันสองสามคำ"

"เธอรู้ไหมว่าเขาเปิดร้านอะไร"

"ร้านอะไรเหรอครับ" ฉินกงอวี่รับมุกถามต่อ

"ร้านกรูมมิ่งดูแลสัตว์เลี้ยงน่ะสิ!" เถ้าแก่เนี้ยพูดอย่างตื่นตระหนก

พอได้ยินว่าเป็นร้านประเภทนี้ ฉินกงอวี่ก็เข้าใจได้ทันที มิน่าล่ะเถ้าแก่เนี้ยถึงได้เจาะจงมาบอกเขา

ที่แท้ร้านใหม่ร้านนั้นก็เป็นร้านประเภทเดียวกับเขานี่เอง

เขารับรู้ได้ถึงความหวังดีของเถ้าแก่เนี้ย แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรขนาดนั้น "ไม่เป็นไรหรอกครับ เขาเปิดของเขา ผมก็เปิดของผม"

"อีกอย่าง ที่นี่เป็นโรงพยาบาลสัตว์ ส่วนฝั่งนั้นเป็นแค่ร้านดูแลสัตว์เลี้ยง ธรรมชาติของธุรกิจมันต่างกันโดยสิ้นเชิงครับ"

ที่ของเขาคือโรงพยาบาลสัตว์ ซึ่งอยู่จุดสูงสุดของห่วงโซ่ธุรกิจสายออฟไลน์ ต้องใช้ใบอนุญาตและคุณสมบัติรับรองสารพัด

ส่วนร้านสัตว์เลี้ยงนั้นเป็นแค่ระดับล่างสุดของสายงาน แทบไม่มีเกณฑ์อะไรจำกัด ขอแค่มีเงินก็เปิดได้แล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น แม้ที่นี่จะรับฝากเลี้ยงเหมือนกัน แต่ลูกค้าล้วนเป็นระดับพรีเมียม ค่าใช้จ่ายเริ่มต้นที่เดือนละหกพันหยวนทั้งนั้น

พวกทาสหมาทาสแมวที่กำลังทรัพย์ไม่พอก็ย่อมเลือกไปฝากตามร้านสัตว์เลี้ยงทั่วไปอยู่แล้ว

เพราะงั้นการที่อีกฝ่ายมาเปิดร้านตรงนี้ จึงแทบไม่มีผลกระทบต่อเขาเลย หรือจะพูดว่าไม่นับเป็นภัยคุกคามเลยก็ยังได้

"เสี่ยวฉิน เธออย่าประมาทไปนะ"

"ฉันดูแล้ว เถ้าแก่เนี้ยคนนั้นไม่น่าจะใช่คนที่รับมือได้ง่ายๆ เขาคอยมาสืบเรื่องของเธอกับฉันตลอดเวลาเลย"

"แต่พวกเรามันเพื่อนบ้านเก่าแก่กัน ฉันก็เลยตอบส่งๆ ไปสองสามคำพอปัดให้พ้นตัว"

"ฉันว่าเขามองมาที่ร้านเธอด้วยสายตาเป็นศัตรูเอามากๆ เลยนะ!" เถ้าแก่เนี้ยเตือนด้วยความเป็นห่วง

เถ้าแก่เนี้ยร้านสัตว์เลี้ยงคนนั้นดูท่าทางไม่ใช่คนดีอะไรเลย เธอเลยกลัวว่าเสี่ยวฉินจะต้องมาเสียเปรียบให้

"ไม่เป็นไรหรอกครับ ที่นี่เป็นโรงพยาบาลสัตว์ ส่วนเขาเป็นแค่ร้านสัตว์เลี้ยงธรรมดา"

"สองอย่างนี้มันคนละระดับกันเลย เพราะงั้นไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอกครับ" ฉินกงอวี่ปลอบให้เธอสบายใจ

เขาไม่ได้เอาเรื่องร้านสัตว์เลี้ยงที่กำลังจะเปิดใหม่มาใส่ใจเลยแม้แต่น้อย

พอได้ยินฉินกงอวี่พูดอย่างนั้น เถ้าแก่เนี้ยก็โล่งอกขึ้นมาหน่อย แต่ก็ยังไม่วายกำชับเตือนอีกสองสามประโยค

ก่อนจะเก็บชามตะเกียบแล้วเอ่ยลาเดินกลับไป

ฉินกงอวี่นั่งเปิดอ่านข่าวไปเรื่อยๆ จนกระทั่งสะดุดตากับข่าวหนึ่งเข้า ทำให้เขาเริ่มคิดตาม

เนื้อหาข่าวบอกว่า มีนักธุรกิจแซ่จ้าวในประเทศท่านหนึ่ง ถูกสมาคมการแพทย์เป่ยอิงสั่งห้ามเดินทางออกนอกประเทศ

ส่วนทางสถานทูตก็ได้ยื่นหนังสือประท้วงเรื่องนี้ไปแล้ว และตอนนี้กำลังอยู่ระหว่างการติดตามสถานการณ์อย่างใกล้ชิด

เมื่อเห็นแบบนั้น ฉินกงอวี่ก็ลูบคางพลางคิดในใจ หากเขาเดาไม่ผิด

นักธุรกิจแซ่จ้าวคนนี้ คงเป็นจ้าวเทียนเหออย่างไม่ต้องสงสัย!

และการที่ถูกสมาคมการแพทย์เป่ยอิงสั่งห้ามเดินทางออกนอกประเทศ ก็ต้องเป็นเพราะลูกชายของเขาได้รับการรักษาจนอาการทรงตัวแล้วแน่นอน

จนไปสะดุดตาพวกเบื้องบนของเป่ยอิงเข้า พวกนั้นเลยใช้เล่ห์เหลี่ยมกักตัวเขาไว้ เพื่อสืบหาความจริงว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

ดูท่าการตัดสินใจของเขาในตอนแรกจะถูกต้องจริงๆ แค่ส่งยาไปช่วยชีวิตลูกชายอีกฝ่าย ก็ถึงขั้นถูกเป่ยอิงสั่งห้ามกลับประเทศแล้ว

ถ้าหากตัวเขาเดินทางไปรักษาเองที่นั่น ไม่แคล้วคงโดนพวกมันจับตัวไปแน่

แถมยังคงงัดเอาสารพัดวิธีมาบีบบังคับให้เขาส่งมอบสูตรยา หรือไม่ก็บังคับให้เขาทำการวิจัยให้พวกมัน

สิ่งเหล่านี้เป็นเรื่องที่การันตีได้เลยว่าจะต้องเกิดขึ้นหากเขาไปที่นั่น

ก็นะ พวกนายทุนเป่ยอิงหน้าด้านพรรค์นั้น มีเรื่องชั่วอะไรบ้างที่ทำไม่ลง?

โชคดีที่ตนเองฉลาดเป็นกรด ไม่เคยคิดจะเหยียบไปที่นั่นเลยสักนิด ไม่อย่างนั้นคงได้ซวยหนักแน่

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง