บทที่ 92 เรื่องตลกระดับโลก! อุ่นมาก ของแท้ ของเดิมจากโรงงาน!

ถ้าไม่ดัดนิสัยให้เลิกกินล่ะก็ เกรงว่าไม่ถึงสองเดือน ครอบครัวเธอคงถูกเจ้าวั่งไฉกินจนล้มละลายแหงๆ

หลังจากจ่ายเงินเสร็จ อารมณ์ดีๆ ที่ได้จากการขยี้เจ้าวั่งไฉของเจียงลั่วหลิง ก็ถูกราคาค่างวดนี้ทำให้เตลิดหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้

ถือว่ากรรมตามสนองก็แล้วกัน!

เธอดึงเจ้าวั่งไฉออกมาจากกรงอีกรอบ แล้วเคาะหัวมันไปทีหนึ่ง "ไม่ต้องกินแล้ว บ้านจะล้มละลายเพราะแกแล้วเนี่ย"

จากนั้นก็ลากเจ้าวั่งไฉออกไปทันที โดยไม่แม้แต่จะเอ่ยลาฉินกงอวี่สักคำ

เรื่องนี้ฉินกงอวี่ก็ไม่ได้ใส่ใจ เขาเก็บใบเสร็จเข้าแฟ้มทำต้นขั้วเรียบร้อย แล้วจึงเดินออกจากร้านไปหาซื้อข้าวที่ร้านข้างๆ

…

อีกด้านหนึ่ง ณ ศูนย์เพาะเลี้ยงและฝึกสุนัขตำรวจ มหานครโม่ตู

ที่นี่ตั้งอยู่แถบชานเมือง โจวจื้อจวินจึงต้องขับรถอยู่พักใหญ่กว่าจะกลับมาถึง

พอจอดรถเสร็จ เขาก็อุ้มชางฉยงเดินดิ่งไปยังห้องทำงานของผู้บังคับบัญชาด้วยความตื่นเต้น

ทว่าตอนนี้ถึงเวลาพักกินข้าวแล้ว ในห้องทำงานจึงไม่มีใครอยู่

เขาจึงอุ้มชางฉยงเดินมาที่โรงอาหาร ก็มีคนเอ่ยทักทายขึ้นมาทันที

"ผู้กองโจว ไปไหนมาครับเนี่ย?"

"นั่นสิ ช่วงหลายวันมานี้ไม่ค่อยเห็นหน้าเห็นตาเลย"

"เอ๊ะ นั่นมันชางฉยงไม่ใช่เหรอ?"

"ฉันก็ว่าอยู่ทำไมไม่เห็นชางฉยงเลย ที่แท้ก็โดนนายพาตัวไปนี่เอง"

เมื่อเจอคำทักทายของเพื่อนร่วมงาน โจวจื้อจวินทำเพียงพยักหน้ารับ แล้วสาวเท้าเร็วๆ ตรงไปยังโต๊ะของหัวหน้า

เขายกชางฉยงขึ้นพร้อมตะโกนเสียงดัง "หัวหน้า ดูสิครับว่านี่อะไร!"

หัวหน้ากำลังไถดูคลิปพลางกินข้าว จู่ๆ โดนทักแบบนี้เข้าก็เกือบทำมือถือหลุดมือ

ยังดีที่สติมั่นคงพอ ถึงได้คว้าจับโทรศัพท์ไว้ได้ทัน ไม่อย่างนั้นมือถือคงได้ลอยละลิ่วไปแล้ว

หลังจากสงบสติอารมณ์ได้ หัวหน้าก็พูดอย่างหงุดหงิดว่า "เหล่าโจว ฉันไม่อยากจะว่านายเลยนะ"

"โตจนป่านนี้แล้ว ยังเล่นเอะอะมะเทิ่งเป็นเด็กๆ ไปได้ มันสนุกตรงไหน?"

"ไม่ใช่ครับหัวหน้า หัวหน้าดูนี่ก่อน" โจวจื้อจวินวางชางฉยงลงตรงหน้าอีกฝ่าย

หัวหน้ากวาดสายตามองผ่านๆ แล้วเอ่ย "ดูอะไรกัน ก็ชางฉยงไม่ใช่เหรอ?"

"ฉันก็ว่าทำไมหลายวันมานี้ไม่เห็นมัน ที่แท้ก็เป็นนายพาไป…?"

พูดไปได้ครึ่งทาง จู่ๆ เขาก็ชะงักค้างไป

เพราะตอนนี้ชางฉยงกำลังยืนอยู่อย่างมั่นคงตรงหน้าเขา แถมยังมีขาทั้งสี่ข้างครบถ้วน

แต่เขาจำได้อย่างแม่นยำนี่ว่า ชางฉยงถูกตัดขาไปข้างหนึ่งแล้วไม่ใช่เรอะ!

ไม่ใช่แค่จำได้ด้วย ตอนที่ชางฉยงปลดประจำการกลับมา เขายังเคยเข้าไปกอดมันตั้งหลายครั้ง

ตะ…แต่นี่มันเรื่องอะไรกัน?

สี่ขากลับมาครบเนี่ยนะ?

หรือว่าเขาตาฝาดไปเอง?

เขาจึงรีบขยี้ตาแล้วเพ่งมองดูอีกรอบอย่างละเอียด ก็พบว่าสี่ขาอยู่ครบจริงๆ

"เชี่ย!" หัวหน้าตะโกนลั่นออกมาคำหนึ่ง

สายตาของทุกคนรอบข้างต่างถูกเสียงอุทาน 'เชี่ย' ของหัวหน้าดึงดูดความสนใจเข้ามาทันที

ส่วนหัวหน้ารีบยื่นมือออกไป อุ้มชางฉยงขึ้นมาแล้วยืนตรวจดูอย่างละเอียด

คนอื่นๆ เห็นหัวหน้าทำแบบนั้น ก็พากันล้อมวงเข้ามาด้วยความสงสัย พลางส่งเสียงวิพากษ์วิจารณ์เซ็งแซ่

"น…นี่มันเป็นไปได้ยังไง?"

"ม…ไม่ใช่ขาเทียม ขาจริง นี่มันขาจริงๆ เลยนี่หว่า!" หัวหน้าลูบคลำขาข้างที่เดิมทีถูกตัดทิ้งไปแล้ว

ก่อนจะส่งเสียงร้องออกมาอย่างไม่อยากเชื่อ

เพื่อไม่ให้ตัวเองจำผิด เขายังลองลูบขาข้างอื่นๆ ดูด้วย แต่ขาทั้งสี่ข้างก็สมบูรณ์ดีจริงๆ

ไม่ใช่เขาจำผิดไป แต่เป็นขาของชางฉยง มัน…มันกลับมาแล้วจริงๆ!

จังหวะนี้คนที่มุงดูอยู่รอบๆ ต่างก็มองเห็นภาพนี้กันถ้วนหน้า ต่างคนต่างยืนอึ้งตาค้างเป็นไก่ตาแตกไปตามๆ กัน

เพราะตอนที่ชางฉยงต้องปลดประจำการเพราะถูกตัดขา เป็นเรื่องที่รู้กันทั่วทั้งศูนย์ฝึก

แต่ตอนนี้ขาของมันกลับงอกสมบูรณ์ไร้ตำหนิกลับมา เรื่องมหัศจรรย์พันลึกขนาดนี้

จะไม่ให้ทุกคนตกตะลึงได้อย่างไร?

"ฮ่าๆ ใช่แล้วครับหัวหน้า"

"ขาของชางฉยง มันกลับมาแล้วครับ!" โจวจื้อจวินตะโกนบอกด้วยความตื่นเต้น

คำพูดนี้ทำเอาทุกคนถึงกับสมองชาตื้อไปหมด!

กลับมาแล้วเหรอ?

ขาที่ถูกตัดทิ้งไปแล้วเนี่ยนะงอกกลับมาได้?

เรื่องพรรค์นี้มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน?

"น…นายรีบเล่ามาเดี๋ยวนี้เลยว่ามันเกิดอะไรขึ้น"

"ขาที่ถูกตัดไปของชางฉยงมันกลับมาหายดีเหมือนเดิมได้ยังไง นายรีบสารภาพมาให้หมดเดี๋ยวนี้เลยนะ"

หัวหน้าออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงสั่นสะท้านระคนตกใจ ให้เขารีบสารภาพความจริงมาตามตรง

เรื่องนี้มันเหลือเชื่อเกินไปแล้วจริงๆ ทั้งที่เห็นชัดๆ ว่าขาของชางฉยงถูกตัดทิ้งไปแล้ว มันไม่มีอยู่อีกแล้วนี่นา!

แต่ตอนนี้มันกลับสมบูรณ์พร้อมไร้รอยแผล ตกลงแล้วมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

เขาต้องรู้ความจริงให้ได้!

คนอื่นๆ ต่างก็จับจ้องตาเป็นมัน มองโจวจื้อจวินเพื่อรอฟังว่าเขาจะอธิบายเรื่องนี้อย่างไร

เรื่องขาที่ขาดไปแล้วงอกกลับมาใหม่อย่างเดิมเนี่ย อย่าว่าแต่เคยเห็นเลย แม้แต่ได้ยินก็ยังไม่เคยได้ยินมาก่อน

เมื่อเห็นสายตาอันเร่าร้อนของเหล่าหัวหน้าและเพื่อนร่วมงานที่มองมา โจวจื้อจวินก็รู้สึกมีอารมณ์ซับซ้อนอย่างยิ่ง

เขาจึงเริ่มเล่าเรื่องราว "เมื่อหลายวันก่อน สหายเสี่ยวเจียงจากกองบัญชาการตำรวจนครบาล เธอ…"

เขาเล่าเรื่องราวทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบออกมาตามความเป็นจริง

ทำเอาทุกคนที่ได้ฟังต่างอึ้งกิมกี่ไปตามๆ กัน

ถึงขั้นเริ่มสงสัยในชีวิตจริงขึ้นมาเลยทีเดียว!

นี่พวกเขาเพิ่งได้ยินอะไรไปนะ โรงพยาบาลสัตว์แห่งหนึ่งในตัวเมือง มีความสามารถรักษาขาขาดของสัตว์ให้งอกใหม่ได้งั้นเหรอ?

พูดตรงๆ ถ้าแม่งไม่ได้เห็นกับตาตัวเองว่าตอนนี้ขาของชางฉยงหายดีจริงๆ ล่ะก็

ต่อให้โจวจื้อจวินตีให้ตาย พวกเขาก็ไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด

แค่โรงพยาบาลสัตว์แห่งหนึ่ง โรงพยาบาลสัตว์ที่โนเนมไร้ชื่อเสียงเนี่ยนะ

จะสามารถทำให้ขาของชางฉยงที่ถูกตัดทิ้งไปแล้ว เกิดการเจริญเติบโตขึ้นใหม่อีกครั้งได้

ถ้าวันนี้เป็นวันเอพริลฟูลส์ พวกเขาคงปักใจเชื่อไปแล้วว่าโจวจื้อจวินกำลังเล่นตลกอยู่แน่ๆ

แถมยังเป็นเรื่องตลกระดับโลกซะด้วย!

เพราะต่อให้เป็นระดับสากล ก็ไม่เคยได้ยินว่าใครจะมีความสามารถทำให้สัตว์งอกอวัยวะที่ขาดไปขึ้นมาใหม่ได้

แต่นี่แกกำลังจะบอกว่า ในมหานครโม่ตูของเรา โรงพยาบาลสัตว์แห่งหนึ่งในตัวเมืองมีวิชาแพทย์ที่แม้แต่ระดับโลกยังไม่มีอย่างนั้นเหรอ?

นี่มันไม่ใช่เรื่องตลกระดับโลกแล้วจะเป็นอะไรได้อีก?

แต่น่าเสียดายที่หลักฐานอันหนักแน่นดั่งเหล็กกล้า มันกลับถูกวางประจักษ์อยู่ตรงหน้าจะจะแบบนี้เนี่ยสิ!

เวลานี้ สายตาของทุกคนต่างจับจ้องไปที่ขาข้างที่เดิมทีเคยถูกตัดทิ้งไปของชางฉยง

ในหัวของทุกคนต่างคิดเหมือนกันว่า โรงพยาบาลสัตว์แห่งนั้นมันเป็นแดนศักดิ์สิทธิ์มาจากไหนกันแน่

แล้วหมอฉินคนนั้นเป็นผู้วิเศษมาจากแดนใด ถึงได้ทำให้ขาที่ขาดไปของชางฉยงงอกใหม่ได้ขนาดนี้?

เรื่องราวทั้งหมดทั้งมวลนี้ ทำให้ทุกคนในที่นั้น ต่างจินตนาการถึงหมอฉินผู้ลึกลับคนนี้ไปต่างๆ นานา

พากันคาดเดาว่าอีกฝ่ายเป็นเซียนลงมาจุติหรืออย่างไร ถึงทำให้ชางฉยงฝืนกฎเกณฑ์ทางชีววิทยา เสกให้ขาที่ขาดไปงอกใหม่ขึ้นมาได้

หรือว่าวิชาแพทย์ของเขามันขั้นเทพจริงๆ จนครอบครองศาสตร์การแพทย์ที่มีเพียงหนึ่งเดียวในโลกนี้กันแน่?

บางคนที่ยังระแวงสงสัย ก็ยื่นมือไปลูบคลำขาข้างนั้นดู

แล้วก็พบว่า: อุ่นมาก เป็นของจริง เป็นของแท้ดั้งเดิมแน่นอน!

และทุกคนที่ได้ลองลูบดูแล้ว ต่างก็มีความคิดสรุปผลการตรวจสอบตรงกันว่า ขาข้างนี้: ของแท้ร้อยเปอร์เซ็นต์!

เมื่อทุกคนมั่นใจและแน่ใจแล้วว่า ขาของชางฉยงนั้น

ได้งอกกลับขึ้นมาใหม่อย่างแท้จริง บรรยากาศรอบข้างก็พลันเงียบสงัดลงในชั่วพริบตา

เพราะทุกคนต่างไม่รู้ว่าจะเอ่ยปากพูดอย่างไรดี หรือพูดให้ถูกคือไม่รู้จะพูดอะไรออกมาได้อีก

ส่วนชางฉยงที่ตกเป็นเป้าสายตาของทุกคน เมื่อไม่มีใครมาคอยดึงคอยรั้ง มันก็ยืนตัวตรงแน่วอยู่บนโต๊ะ แสดงท่าทางยืนตรงตามที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างสง่างาม

ภาพตรงหน้านี้ ทำเอาขอบตาของคนรอบข้างเริ่มรื้นไปด้วยหยาดน้ำตา

ในฐานะคนเพาะเลี้ยงสุนัขตำรวจ ตอนที่ชางฉยงต้องปลดประจำการเพราะอาการบาดเจ็บ ทุกคนต่างก็รู้สึกเศร้าสะเทือนใจแทนมัน

และเมื่อได้เห็นชางฉยงกลับมา แม้ว่าจะเหลือเพียงแค่สามขา แต่มันก็ยังพยายามจะเข้าร่วมการฝึกซ้อมประจำวันอยู่เสมอ

ในใจทุกคนต่างรู้สึกทั้งภาคภูมิใจในตัวมัน และก็รู้สึกปวดใจเป็นอย่างยิ่ง

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง