บทที่ 91 เจ้าหมาหน้าบัลลังก์ตัวใดบังอาจมาร้องทุกข์ฟ้องข้า กินจนบ้านจะล่มจมอยู่แล้ว!

อย่างเช่น ขอเธอเป็นแฟน หรือไม่ก็ขอจูบอะไรทำนองนั้น!

ใบหน้าของเธอจึงแดงระเรื่อ บิดตัวไปมาอย่างขวยเขินพลางเอ่ยถาม "นะ…นายอยากจะลงโทษอะไรฉันล่ะ?"

ในหัวเริ่มคิดเตลิดเปิดเปิงไปไกล ถ้าเกิดหมอนี่ขอแบบนั้นขึ้นมาจริงๆ ตัวเองควรจะตอบตกลงดีไหมนะ

อันที่จริงถ้าพูดกันตรงๆ เธอก็ไม่ใช่ว่าจะรับไม่ได้เสียหน่อย

ยังไงหมอนี่ก็หน้าตาหล่อเหลาเอาการ แถมยังตรงสเปกแบบที่เธอชอบเป๊ะเลยด้วย!

แต่ถ้าขืนตกลงง่ายๆ เขาจะมองว่าเธอใจง่ายเกินไปหรือเปล่านะ?

กลุ้มใจจังเลย มีใครพอจะช่วยตอบได้บ้างไหมเนี่ย?

รอคำตอบอยู่นะ! ด่วนมาก!

ติดแค่ตอนนี้ฉินกงอวี่ไม่มีวิชาแพทย์ด้านจิตเวชเท่านั้นแหละ ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ลังเลเลยสักนิด

คงได้บ่นอุบในใจอีกรอบแน่ว่า เมื่อไหร่อาการมโนเพ้อเจ้อของยัยผู้หญิงประสาทคนนี้จะหายไปเสียที?

น่าเสียดายที่ตอนนี้ฉินกงอวี่ยังรักษาโรคนี้ไม่ได้ เขาจึงคิดไตร่ตรองครู่หนึ่งก่อนจะเสนอการลงโทษ "งั้นต่อไปนี้ในแต่ละเดือน…"

"จากที่ต้องหาลูกค้ามาให้ผมสิบคน เพิ่มเป็นยี่สิบคนก็แล้วกัน!"

บนตัวเธอก็ไม่มีอะไรที่เขาอยากได้อยู่แล้ว เพราะฉะนั้นการเพิ่มยอดลูกค้าที่พามาจึงเป็นสิ่งตอบแทนที่ดีที่สุดสำหรับเขา

เจียงลั่วหลิงที่ยังคงฟุ้งซ่านอยู่ พอได้ยินประโยคนี้เข้าก็ถึงกับอึ้งกิมกี่ "นายว่าไงนะ?"

"ลูกค้าตั้งยี่สิบคนเนี่ยนะ?!"

ฉินกงอวี่กล่าวอย่างเป็นเรื่องปกติและสมเหตุสมผล "คุณไปพูดจาใส่ร้ายผมต่อหน้าวั่งไฉ เพิ่มลูกค้าอีกแค่สิบคนถือเป็นบทลงโทษ"

"คงไม่มีปัญหาใช่ไหมครับ?"

ถ้าหากเธอนินทาลับหลังกับหัวหน้าหลี่หรือคนอื่น เขาคงไม่สนใจเลยสักนิด

แต่ถ้าไปพูดต่อหน้าสัตว์เลี้ยง มันยอมไม่ได้เด็ดขาด!

เพราะเขามาจากตระกูลสัตวแพทย์ จะปล่อยให้ชื่อเสียงของตัวเองในสายตาพวกสัตว์เลี้ยงต้องป่นปี้ไม่ได้!

พอได้ยินว่าเป็นเพียงข้อเรียกร้องแค่นี้ สีหน้าของเจียงลั่วหลิงก็เผยความเสียดายอย่างถึงที่สุดออกมาทันที

เธอเริ่มสงสัยในเสน่ห์ของตัวเองแล้ว นี่ฉันไม่สวยตรงไหนเหรอ?

ทำไมหมอนี่ถึงไม่มีสายตาที่สื่อถึงความปรารถนาเลยแม้แต่นิดเดียว?

เมื่อเห็นอีกฝ่ายเงียบไป ฉินกงอวี่จึงเลิกคิ้วขึ้น "หรือว่าคุณคิดจะเบี้ยว?"

"งั้นวันหลังก็ไม่ต้องมาที่นี่อีก สำหรับคนที่ไม่รักษาคำพูด ปกติผมดูถูกที่สุดอยู่แล้วด้วย"

"ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นสักหน่อย!" เจียงลั่วหลิงรีบสวนทันควัน

แล้วถามต่ออีกว่า "นายต้องการแค่นี้จริงเหรอ?"

"บทลงโทษแค่นี้ยังไม่พออีกเหรอครับ?" ฉินกงอวี่มองไปอย่างสงสัย

ตกลงยัยคนนี้อยากจะพูดอะไรกันแน่?

วันๆ เอาแต่พูดจาอึกอักอ้ำอึ้ง ช่างไม่เด็ดขาดเอาเสียเลย

ทำไมพวกพี่สาวตำรวจคนสวยที่เขาเห็นในเน็ต แต่ละคนถึงดูเท่ทะมัดทะแมงกันทั้งนั้น

พอมาเป็นยัยผู้หญิงทึ่มคนนี้ กลับไม่มีความเท่เลยสักนิดเดียว?

"พอแล้วย่ะ!" เจียงลั่วหลิงตะโกนออกมาอย่างเคืองๆ

เธอรู้สึกเหมือนคุยกันคนละภาษาจริงๆ สิ่งที่เธอสื่อออกมาเมื่อกี้มันหมายความว่าอย่างนั้นซะที่ไหนเล่า?

หมอนี่ไม่เข้าใจความหมายของเธอเลยแม้แต่น้อย คนอะไรท่อนไม้สิ้นดี!

"นี่ยังจะมาโมโหอีก ไม่อยากทำก็ช่างเถอะครับ" ฉินกงอวี่โบกมืออย่างเบื่อหน่าย

เขารู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้นี่แปลกคนจริงๆ ตัวเองเป็นฝ่ายทำผิดแท้ๆ ที่ไปพูดจาใส่ร้ายเขาต่อหน้าวั่งไฉลับหลัง

ผลคือเขายังไม่ทันได้โกรธเลย อีกฝ่ายกลับมาโมโหใส่เขาซะงั้น โคตรจะสุดยอดเลยพับผ่า!

กับผู้หญิงเขาไม่เคยตามใจอยู่แล้ว เธออยากจะรักษาสัญญาพนันก็รักษาไป ไม่อยากทำตามก็ช่างหัวมัน

วันหลังก็ไม่ต้องมาคบค้าสมาคมกันอีก!

คนไม่รักษาคำพูด เขาไม่อยากจะสุงสิงด้วยหรอก

เขาจึงเดินกลับไปนั่งที่เคาน์เตอร์ เตรียมจะเคลียร์บิลให้เรียบร้อยแล้วค่อยออกไปซื้อข้าวที่ร้านข้างๆ มากิน

เมื่อเห็นฉินกงอวี่ไม่สนใจเธอแล้วเดินกลับไปนั่ง เจียงลั่วหลิงก็พลอยหงุดหงิดขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

คนอะไรไม่รู้จักง้อ ไม่รู้จักยอมคนอื่นเขาบ้างเลยหรือไง?

นี่มันผู้ชายทื่อขั้นสุดแบบที่เขาว่ากันในเน็ตชัดๆ!

เธอจึงคิดจะออกไปจากที่นี่ ถือว่าให้ตัวเองได้อารมณ์เย็นลงสักหน่อย

อย่าไปต่อปากต่อคำกับหมอนั่นเลย เดี๋ยวจะพาลทำให้ตัวเองโมโหจนอกแตกตายเสียเปล่าๆ

ทว่าพอเตรียมจะก้าวขายาวๆ เดินออกไป ก็นึกขึ้นได้ว่าวั่งไฉยังอยู่ในกรง และเห็นมันยังคงก้มหน้าก้มตาสวาปามอาหารหมาอย่างเมามัน

เธอจึงเดินเข้าไปอย่างอารมณ์เสีย แล้วลากตัวมันออกมาจากกรง

ตอนที่โดนดึงออกมา วั่งไฉถึงเพิ่งรู้ตัวว่าพี่สาวของมันมาแล้ว แต่มันยังไม่อยากกลับ

อาหารหมายังยัดไม่หมดเลยนะ!

มันจึงส่งเสียง "หงิงๆ" ไม่หยุด สี่ขายังคอยตะกุยตะกาย ดื้อแพ่งไม่ยอมออกจากกรงท่าเดียว

แต่ผู้หญิงที่กำลังโกรธน่ะมีพลังเทียบเท่าแม่เสือ มีหรือที่วั่งไฉจะต้านทานไหว?

มันโดนเจียงลั่วหลิงล็อกคอแล้วลากออกมานอกกรงอย่างไร้ความปรานี ก่อนจะโดนขยี้ฟัดไปชุดใหญ่

เมื่อต้องเผชิญกับความรุนแรงในครอบครัว วั่งไฉผู้น่าสงสารก็ไร้หนทางขัดขืน ทำได้เพียงยอมจำนนให้อีกฝ่ายย่ำยีแต่โดยดี

วั่งไฉส่งเสียง "ครางหงิง" อยู่ในอ้อมอกของเจียงลั่วหลิง ร่างกายถูกบีบขยำจนเปลี่ยนรูปทรงไปมาไม่หยุด

และเสียงที่มันเปล่งออกมาก็ดูเหมือนกำลังฟ้องร้องว่า 'พ่อจ๋าช่วยหนูด้วย พี่สาวเขารังแกหนูอีกแล้ว!'

แต่น่าเสียดายที่พ่อของมันไม่ได้อยู่ที่นี่!

ฉินกงอวี่จัดการบิลเสร็จ เงยหน้าขึ้นมาเห็นภาพนี้เข้า ในใจก็แอบไว้อาลัยให้เจ้าวั่งไฉเงียบๆ

แต่เขาก็ช่วยอะไรไม่ได้อยู่ดี!

นี่มันเรื่องในครอบครัว ต่อให้วั่งไฉโทรแจ้งความ คนรับสายก็อาจจะเป็นเจียงลั่วหลิงเองด้วยซ้ำ!

‘มีหมาตัวไหนบังอาจมาร้องทุกข์ฟ้องข้าหรือ?’

แต่ด้วยหัวอกคนที่คิดว่าช่วยได้ก็อยากช่วย ฉินกงอวี่จึงเอ่ยถามขึ้นมา "คุณจะพามันกลับไปเลยไหมครับ?"

"เดินมาจ่ายค่าบริการตรงนี้หน่อยนะ"

ค่ายาบำรุงไตนั้นหลี่หยางจ่ายไปแล้ว แต่ค่ารับฝากเลี้ยงยังไม่ได้จ่าย

เดิมทีระยะเวลาตั้งแต่หลี่หยางเอามาฝากจนถึงตอนที่เจียงลั่วหลิงมารับ มันสั้นมากจนไม่จำเป็นต้องคิดเงินหรอก แต่วั่งไฉดันสวาปามอาหารเม็ดไปตั้งครึ่งกะละมัง

แถมยังเป็นอาหารเม็ดสูตรเสริมผงยาวิเศษที่เขาผสมขึ้นเป็นพิเศษไว้ให้ชางฉยงกินบำรุงร่างกายตอนพักฟื้นอีกต่างหาก

เรื่องอะไรเขาจะต้องยอมขาดทุนจริงไหมล่ะ

หลังจากได้ฟัดวั่งไฉจนหนำใจและระบายความอัดอั้นออกไปหมด เจียงลั่วหลิงก็รู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมาก

เธอรีบลุกขึ้นยืนอย่างร่าเริงพลางหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาถาม “เท่าไรคะ”

ฝ่ายวั่งไฉก็ถือโอกาสนี้ชิ่งหนี พุ่งตัวกระโดดผลุงเดียวกลับเข้าไปในกรง

แล้วก้มหน้าก้มตากินอาหารเม็ดต่ออย่างเอร็ดอร่อย อาหารเม็ดรอบนี้อร่อยจริงๆ อร่อยกว่าที่เคยกินมาทั้งหมดเลย

เมื่อเห็นวั่งไฉกระโดดกลับเข้าไป ฉินกงอวี่ก็ยกมือขึ้น กางนิ้วเรียวยาวทั้งห้าออก

แล้วตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ห้าร้อยครับ”

เจียงลั่วหลิงยังไม่ทันได้ชื่นชมเลยว่านิ้วมือของเขาดูสวยกว่ามือของเธอเสียอีก ก็ต้องสะดุ้งตกใจกับราคาที่ได้ยิน

สีหน้าร่าเริงพลันแข็งค้างลงทันตา ถามด้วยความตกตะลึง “เท่าไรนะคะ”

“ห้าร้อยเหรอคะ”

“ใช่ครับ อาหารเม็ดกะละมังที่วั่งไฉกินไปมันคือ…” ฉินกงอวี่อธิบายที่มาที่ไปของอาหารเม็ดให้ฟัง

เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายเข้าใจผิดว่าเขาตั้งราคาเอาตามใจชอบ

แต่สำหรับเจียงลั่วหลิงแล้ว คำพูดอื่นๆ แทบไม่เข้าหัวเธอเลยแม้แต่น้อย จำได้แค่ราคาอาหารเม็ดเท่านั้น

ห้าร้อย!

ตอนสแกนจ่ายเงิน หัวใจของเธอแทบจะหลั่งน้ำตาออกมาเป็นสายเลือด พลางก่นด่าฉินกงอวี่ในใจไม่หยุด

นายมันปล้นกันชัดๆ แต่ดันหาเหตุผลฟังขึ้นมาอ้างหน้าตาเฉย!

ช่างอบอุ่นหัวใจซะจริงเลยนะ!

ในใจเธอตั้งมั่นเด็ดขาดแล้วว่า พากลับไปถึงบ้านเมื่อไรจะต้องดัดนิสัยวั่งไฉให้เลิกติดอาหารเม็ดของที่นี่ให้ได้

ไม่อย่างนั้นถ้าขืนมันยังติดใจกินไอ้สิ่งที่เรียกว่าอาหารเม็ด ‘สูตรเสริม’ นี่ต่อไปล่ะก็ มีหวังบ้านแตกสาแหรกขาดเพราะค่าอาหารหมาแน่

กะละมังละห้าร้อย วันหนึ่งต้องกินสองมื้อ นั่นก็ตกวันละหนึ่งพันหยวนเข้าไปแล้ว!

เดือนหนึ่งมีสามสิบวัน

ให้ตายสิ เดือนหนึ่งแค่ค่าอาหารหมาอย่างเดียวก็ปาเข้าไปสามหมื่นหยวนแล้วเนี่ยนะ!

บ้านรวยล้นฟ้ามาจากไหนกัน ถึงจะมาเปย์ค่าอาหารหมาเดือนละสามหมื่นหยวนได้

ลำพังเงินเดือนพ่อแม่รวมกับเงินเดือนของเธอ คำนวณดูแล้วยังไม่พอเลี้ยงปากท้องวั่งไฉเลยด้วยซ้ำ

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง