บทที่ 90 ดูเหมือนเธอจะไร้ศีลธรรมไปหน่อยนะ! ถ้าขอโทษแล้วหาย จะมีตำรวจไว้ทำไม

เพราะนั่นมันคือการรักษาขาข้างที่ขาดหายไปของชางฉยงให้งอกกลับมาเชียวนะ!

วิชาการแพทย์ระดับนี้ ทั่วทั้งโลกไม่เคยมีใครทำได้มาก่อน แล้วมันจะราคาถูกขนาดนี้ได้ยังไง?

แค่หนึ่งแสนหยวน ก็ทำให้สุนัขตำรวจที่ขาขาดมีขาใหม่ขึ้นมาได้ ไปเล่าให้ใครฟังก็คงหาว่าโม้ทั้งนั้น!

ถ้าทำได้ขนาดนี้จริง สุนัขตำรวจปลดประจำการทั่วประเทศคงได้แห่กันมารักษาที่นี่หมดแล้ว

โจวจื้อจวินสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะทำความเคารพอย่างจริงจัง “ขอบคุณในความมีน้ำใจของคุณครับ”

“ผมขอเป็นตัวแทนของสุนัขตำรวจที่บาดเจ็บทุกตัว ขอบคุณคุณจากใจจริง!”

“ผมจะรีบกลับไปพาสุนัขบาดเจ็บตัวอื่นมารักษาเดี๋ยวนี้เลย”

เขารู้สึกซาบซึ้งว่าคุณธรรมของอีกฝ่ายช่างสูงส่งเหลือเกิน ต้องเป็นเพราะเห็นว่าชางฉยงเป็นสุนัขตำรวจแน่ๆ ถึงยอมคิดค่ารักษาถูกขนาดนี้

ไม่อย่างนั้นด้วยวิชาแพทย์ปาฏิหาริย์ที่ไม่เคยปรากฏที่ไหนมาก่อนในโลก จะคิดเงินแค่หนึ่งแสนหยวนได้ยังไงกัน?

เพราะงั้นเขาต้องรีบกลับศูนย์ เพื่อคุยกับเบื้องบนให้เข้าใจ ว่าตอนพาสุนัขตำรวจตัวอื่นมารักษา

จะต้องจ่ายค่ารักษาพยาบาลเพิ่มให้อีกให้ได้!

ว่าแล้ว พอทำความเคารพเสร็จ เขาก็อุ้มชางฉยงแล้วรีบจ้ำอ้าวจากไปทันที!

มองตามแผ่นหลังที่รีบร้อนของอีกฝ่ายแล้ว บนหัวฉินกงอวี่ก็มีเครื่องหมายคำถามลอยขึ้นมาเต็มไปหมด

เดี๋ยวนะ ชักจะไม่ใช่แล้วมั้ง!

เหมือนผมจะยังไม่ได้บอกให้พาชางฉยงออกจากโรงพยาบาลสักหน่อยไม่ใช่เหรอ?

ขานี่เพิ่งจะงอกออกมาใหม่ๆ แท้ๆ ยังต้องอยู่ที่นี่กินอาหารสุนัขผสมพลังปราณเพื่อฟื้นฟูร่างกายต่ออีกสักสองวันสิ

กะว่าจะตะโกนเรียก แต่อีกฝ่ายดันติดสปีดเดินเร็วเป็นบ้า พริบตาเดียวก็ก้าวพ้นประตูหายวับไปแล้ว

ฉินกงอวี่จึงหันไปพูดกับหลี่หยาง “หัวหน้าหลี่ คุณช่วยรีบไปเรียกเขาไว้หน่อยครับ”

“เขาเดินไวเกินจนผมพูดไม่ทัน ชางฉยงยังต้องแอดมิทดูอาการที่นี่อีกสักสองวัน ช่วยไปบอกให้เขาอุ้มกลับมาทีครับ”

“อ้าวเรอะ?” หลี่หยางชะงักไป

จากนั้นก็รีบวิ่งออกไปหวังจะตะโกนเรียก แต่พอกวาดสายตามองไป คนก็หายลับไปอย่างไร้ร่องรอยเสียแล้ว

ทำได้เพียงเดินคอตกกลับมาอย่างจนปัญญา “ไม่ทันแล้ว วิ่งหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้”

“งั้นคุณก็โทรหาเขาสิครับ” ฉินกงอวี่เอ่ยอย่างใจเย็น

เพิ่งออกไปได้ไม่ไกล โทรแป๊บเดียวก็คงวนรถกลับมาส่งได้แล้ว

หลี่หยางตอบกลับมาอย่างกระอักกระอ่วน “คือว่า…ผมไม่มีเบอร์ผู้กองโจวน่ะสิ!”

“?” ฉินกงอวี่ส่งสายตาว่างเปล่ามองไป

“แหะๆ ผมกับผู้กองโจวเคยเจอกันแค่ไม่กี่ครั้งเอง เลยไม่ได้ขอเบอร์ไว้น่ะ” หลี่หยางแก้ตัว

เขาเป็นหัวหน้าหน่วยนอกเครื่องแบบ ส่วนอีกฝ่ายเป็นคนของศูนย์ฝึกสุนัขตำรวจ แถมยังไม่ใช่ระดับผู้บริหารอะไร

เคยเจอกันผ่านๆ แค่ไม่กี่หน ไม่มีเบอร์โทรศัพท์มันก็เรื่องปกติไม่ใช่เหรอ

“เจริญจริงๆ ครับ” ฉินกงอวี่ทำมือสัญลักษณ์คารวะยกนิ้วโป้งกับนิ้วก้อยให้

ก่อนจะเตรียมก้มลงพลิกดูใบเสร็จเมื่อครู่เพื่อหาเบอร์โทรของโจวจื้อจวิน

ทว่าเจียงลั่วหลิงพอเห็นเข้า ก็คิดขึ้นมาได้ทันที นี่มันโอกาสไถ่โทษของฉันชัดๆ เลยไม่ใช่เหรอ?

เธอจึงรีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วเอ่ยว่า "ฉันโทรเองค่ะ!"

จากนั้นก็กดโทรหาโจวจื้อจวิน พอปลายสายรับก็รีบอธิบายสถานการณ์ให้ฟังทันที

ฝ่ายหลังที่กำลังขับรถกลับ พอได้ยินก็ตบหน้าผากตัวเองดังเพียะๆ ไปหลายที จังหวะที่กำลังจะเลี้ยวรถกลับนั่นเอง

เขาก็พลันนึกขึ้นมาได้ว่า อีกเดี๋ยวตัวเองก็ต้องพาสุนัขบาดเจ็บตัวอื่นมาส่งอยู่ดีนี่นา

แถมการพาชางฉยงกลับไปด้วยตอนนี้ ยังใช้เป็นเคสตัวอย่างที่มีชีวิต เพื่อจะได้ไปเกลี้ยกล่อมพวกหัวหน้าในศูนย์ให้ง่ายขึ้นด้วย

เขาจึงบอกว่าเดี๋ยวขากลับค่อยพามันมาส่งอีกรอบ

หลังจากวางสาย เจียงลั่วหลิงก็อธิบายเรื่องนี้ให้ฉินกงอวี่ฟัง

ฉินกงอวี่พยักหน้าเห็นด้วย คิดว่าถ้ามีชางฉยงไปเป็นตัวอย่าง หัวหน้าของศูนย์ก็น่าจะยิ่งเชื่อมั่นมากขึ้นจริงๆ

ส่วนหลี่หยางที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ยกแขนขึ้นดูเวลาบนนาฬิกาข้อมือ แล้วเอ่ยว่า "ฉันยังมีธุระต้องไปจัดการ ขอตัวก่อนนะ"

"ครับ หัวหน้าหลี่เดินทางปลอดภัยครับ" ฉินกงอวี่โบกมือลา

หลี่หยางหันไปพูดกับเจียงลั่วหลิงอีกว่า "วั่งไฉก็อยู่ที่นี่ด้วย เดี๋ยวเธอดูก็แล้วกันว่าจะพามันกลับไปด้วยไหม"

พูดจบ เขาก็เดินออกจากร้านไป

"วั่งไฉเนี่ยนะ?" เจียงลั่วหลิงยืนงงเป็นไก่ตาแตก

วั่งไฉไม่ได้ถูกพ่อของเธอพาไปที่สถานีตำรวจเทศบาลหรอกเหรอ?

ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ?

แต่พอคิดจะถามให้รู้เรื่อง หลี่หยางก็ดันเดินลิ่วไปเสียแล้ว เธอจึงได้แต่กวาดสายตามองไปรอบๆ คลินิก

แล้วก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ วั่งไฉอยู่ในกรงอีกฝั่ง กำลังก้มหน้าก้มตาเขมือบอาหารเม็ดในชามหมาอย่างเมามัน

มิน่าล่ะ ถึงไม่ส่งเสียงเห่าทักทายเธอเลยสักแอะ!

…

"แอแฮ่ม คุณตำรวจเจียงครับ" ฉินกงอวี่แกล้งกระแอมแล้วเอ่ยเรียก

เจียงลั่วหลิงสะดุ้งโหยงไปทั้งตัว พลันนึกถึงฉากน่ากระอักกระอ่วนใจเมื่อครู่นี้ขึ้นมาอีกรอบ

"ดูเหมือนคุณจะทำตัวไม่ค่อยมีคุณธรรมเท่าไหร่เลยนะครับ!" ฉินกงอวี่พูดต่อ

คำพูดนี้ทำเอาเจียงลั่วหลิงจิกนิ้วเท้าเกร็ง อายจนแทบจะเอาเท้าขุดสร้างบ้านสามห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่นให้โรงพยาบาลได้อยู่แล้ว

ในใจเริ่มก่นด่าหลี่หยาง เป็นผู้หลักผู้ใหญ่แท้ๆ ดันมานินทาหลานสาวตัวเองลับหลังแบบนี้

หน้าตาคนเป็นผู้ใหญ่ยังเอาไว้อยู่ไหมเนี่ย?

"คุณไม่มีอะไรอยากจะพูดกับผมหน่อยเหรอครับ?" ฉินกงอวี่ลุกขึ้นยืน ล้วงกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้าง พลางปรายตามองอีกฝ่ายอย่างเฉียบคม

ยัยคนนี้น่าโมโหจริงๆ บังอาจไปทำลายภาพลักษณ์อันเจิดจ้าและขาวสะอาดของผมต่อหน้าเจ้าวั่งไฉ

ต้องชดใช้ให้ผมซะดีๆ!

"ฉะ…ฉันขอโทษนายด้วยนะ ฉันขอโทษจริงๆ ค่ะ!" เจียงลั่วหลิงก้มหน้าลงแล้วยกมือไหว้ปลกๆ เอ่ยขอโทษด้วยน้ำเสียงจริงใจสุดชีวิต

ที่จริงเธอก็ไม่ได้เป็นคนชอบนินทาคนอื่นลับหลังเสียหน่อย

ครั้งนั้นมันเป็นเพราะเรื่องที่มีป้าแก่กับลูกชายมาหาเรื่องก่อกวนนั่นต่างหาก

วันต่อมาพอว่างๆ ถึงได้ไปบ่นระบายเรื่องฉินกงอวี่ให้วั่งไฉฟัง ใครจะไปนึกกันล่ะว่าจะถูกหัวหน้าหลี่แอบได้ยินเข้า

จริงๆ เรื่องนี้มันก็ไม่ได้มีอะไรมากหรอก เพราะจากสถานการณ์ในตอนนั้น บ่นไปก็แค่ระบายอารมณ์เฉยๆ

ถึงขั้นที่ว่าหลังจากวันนั้น เธอก็ไม่คิดจะกลับมาเหยียบที่นี่อีกเลยด้วยซ้ำ

ก็คนมันปากแข็ง ไม่ยอมรับผิด แถมคุณธรรมความเป็นหมอก็แย่

เธอไม่อยากจะข้องแวะด้วยอีก ทว่าใครจะไปนึกเล่าว่าเรื่องราวมันจะพลิกผันหน้ามือเป็นหลังมือในภายหลัง!

ในหัวของยายแก่ปากร้ายคนนั้น ดันมีเนื้องอกระยะสุดท้ายอยู่จริงๆ

นั่นก็พิสูจน์แล้วว่าวันนั้นฉินกงอวี่ไม่ได้ปากแข็งไม่ยอมรับผิด แต่เขากำลังแจ้งอาการป่วยอย่างตรงไปตรงมาต่างหาก

มีแค่สองแม่ลูกคู่นั้นที่ไม่ยอมเชื่อความจริงกันเอง

ส่วนตัวเธอเองก็เข้าใจเขาผิดไป เรื่องมันก็เลยกลายเป็นความกระอักกระอ่วนใจขึ้นมา

แต่ยังดีที่อีกฝ่ายไม่รู้เรื่อง เธอจึงยังมีโอกาสแกล้งเนียนเอาตัวรอดไปได้ อุตส่าห์เตรียมใจอยู่ตั้งหลายวัน

กะว่าจะอาศัยจังหวะที่มาดูชางฉยงพร้อมกับลุงโจว เพื่อปรับความสัมพันธ์ให้กลับมาเป็นปกติ

ก่อนหน้านี้เธอคิดไปเองว่าทั้งคู่เข้ากันได้ดีทีเดียว ความสัมพันธ์ขยับมาเป็นเพื่อน ‘ทั่วไป’ ได้แล้ว

เรื่องน่าขายหน้าก็ผ่านไปแล้ว แถมยังพูดคุยหยอกล้อกันได้ ไม่มีเรื่องอะไรติดค้างในใจอีก

แต่ใครจะไปรู้ว่าพอมาถึงหน้าโรงพยาบาล ก็ดันได้ยินหัวหน้าหลี่แฉเรื่องน่าอายของเธอเข้าเต็มสองหู

วินาทีนั้นเธอรู้สึกจริงๆ ว่าต่อหน้าฉินกงอวี่ เธอคงไม่มีวันเงยหน้ามองเขาตรงๆ ได้อีกแล้ว

ทุกครั้งต้องเป็นเพราะเรื่องน่าขายหน้าพวกนี้ ทำให้โดนเขาดูถูกอยู่เรื่อย!

“เหอะ ถ้าขอโทษแล้วหาย จะมีตำรวจไว้ทำไมล่ะครับ” ฉินกงอวี่แค่นหัวเราะ

แต่พอพูดจบก็รู้สึกว่าประโยคนี้มันแหม่งๆ เพราะอีกฝ่ายดันเป็นตำรวจอยู่พอดี

“ฉันรู้ว่าเป็นความผิดของฉันเองค่ะ ฉันไม่ควรเอาคุณไปนินทาลับหลังเลย”

“ยกโทษให้ฉันเถอะนะ!” เจียงลั่วหลิงเอ่ยขอโทษอย่างจริงใจต่อไป

ฉินกงอวี่หัวเราะหึ “ยกโทษให้คุณเหรอครับ”

“อื้อ” เจียงลั่วหลิงกะพริบตาโตปริบๆ พยักหน้ารับด้วยความคาดหวัง

“จะยกโทษให้ก็ใช่ว่าจะไม่ได้หรอกนะ แต่คุณต้องยอมรับบทลงโทษหน่อย” ฉินกงอวี่ลุกเดินออกมาจากเคาน์เตอร์

จากนั้นก็มายืนอยู่ตรงหน้าเธอพลางลูบคางพูดขึ้น

อาจเป็นเพราะวิธีคิดของผู้ชายกับผู้หญิงเวลามองปัญหามันช่างแตกต่างกันคนละขั้ว

เจียงลั่วหลิงเลยรู้สึกว่าบรรยากาศแบบนี้ กับคำพูดที่ฉินกงอวี่เอ่ยออกมา ราวกับทุกถ้อยคำจะแฝงน้ำเสียงชวนใจสั่นเอาไว้เต็มไปหมด

เธอคิดว่าเขาจะต้องยื่นข้อเสนอบทลงโทษอะไรที่ค่อนข้าง ‘ล้ำเส้น’ กับเธอแน่ๆ

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง