บทที่ 89 ฝืนกฎชีววิทยาชัดๆ! รัฐเบิกจ่ายให้ ไม่ต้องเกรงใจเด็ดขาด!

เรื่องนี้ทำให้โลกทัศน์ของเขาพังทลายลงโดยสิ้นเชิง เพราะตลอดหลายสิบปีที่ผ่านมาในความรับรู้ของเขา

หมาขาขาดไปแล้ว มันก็คือขาดไปแล้ว ไม่มีทางงอกใหม่ได้อีกเด็ดขาด

เขาหันไปมองขาข้างที่เคยหายไปของชางฉยงด้วยความตกตะลึงพลางตะโกน "เป็นไปได้ยังไงกัน!"

"นี่มันฝืนกฎชีววิทยาชัดๆ!"

เมื่อได้ยินเสียงอุทานนั้น ฉินกงอวี่จึงละสายตาล้อเลียนจากเจียงลั่วหลิง

แล้วตอบกลับอย่างเรียบเฉย "ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้หรอกครับ"

"ตราบใดที่สัตว์เลี้ยงยังเหลือลมหายใจอยู่ ต่อให้ส่งมาที่ผมก็รักษาชีวิตไว้ได้ทั้งนั้น นับประสาอะไรกับแค่รักษาขาข้างเดียว"

พอน้ำเสียงของฉินกงอวี่ช่างดูไม่สะทกสะท้านขนาดนี้ หลี่หยางก็อยากจะพุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้ออีกฝ่ายจริงๆ

แล้วตะโกนใส่หน้าว่า แกรู้ตัวไหมเนี่ยว่ากำลังพูดอะไรอยู่!

คำว่านับประสาอะไรกับแค่รักษาขาข้างเดียวนี่มันหมายความว่าไงวะ!

ถ้าแค่กระดูกหักแล้วรักษาจนหาย เขาคงไม่ตกตะลึงตาค้างขนาดนี้หรอก

แต่นั่นมันถูกตัดขาไปแล้วนะเว้ย แล้วมันงอกขาใหม่ออกมาทั้งท่อนเลยเนี่ยนะ!

เรื่องนี้มันยากกว่าการช่วยชีวิตสัตว์เลี้ยงจากเส้นแบ่งความเป็นความตายเป็นพันเป็นหมื่นเท่าเสียอีก!

การช่วยชีวิตสัตว์ที่ใกล้ตาย เขายังพอทำใจรับได้ หรืออาจจะเอ่ยปากชมด้วยซ้ำว่าฝีมือการแพทย์ยอดเยี่ยม

แต่การทำให้ขาที่กุดด้วนไปแล้วงอกกลับคืนมาได้เนี่ย มันไม่ใช่แค่เรื่องฝีมือการแพทย์แล้ว!

แต่มันเป็นอิทธิฤทธิ์ของเซียนชัดๆ!

ไม่อย่างนั้นจะทำให้แขนขาที่ขาดไปงอกใหม่ได้ยังไง?

กระทั่งนักวิทยาศาสตร์ระดับท็อปของโลกยังทำไม่ได้เลยมั้งที่จะช่วยให้หมาขาขาดงอกใหม่น่ะ?

แกเป็นแค่หมอสัตว์ เอาปัญญาที่ไหนมาทำได้วะ?

หรือว่าแกจะเป็นเซียนจริงๆ?

คำถามมากมายหลายข้อแล่นพล่านจนหัวสมองของเขาปั่นป่วนไปหมด!

ใช้เวลาอยู่นานกว่าจะสงบสติอารมณ์ลงได้นิดหน่อย ก่อนจะเอ่ยถาม "หมอฉิน คุณทำได้ยังไงกัน?"

"ทำให้ขาที่ขาดไปของชางฉยงงอกใหม่ได้ยังไง?"

น้ำเสียงที่ถามเต็มไปด้วยความตื่นตะลึงอย่างสุดขีด

เพราะถ้าเรื่องนี้เกิดกับใครหน้าไหน คนคนนั้นก็ต้องอึ้งตาค้างจนสติหลุดกันทั้งนั้น

"ความลับทางการค้าครับ" ฉินกงอวี่ล้วงกระเป๋าสองข้าง ตอบกลับไปสี่คำถ้วน

'ฟู่~ ฮู~' หลี่หยางสูดหายใจเข้าลึกๆ อยู่หลายเฮือก ถึงจะระงับความอยากชักปืนออกมาได้

คำตอบนี้แม่งก็ไม่ผิดหรอก แต่ไอ้ท่าทางกวนประสาท น้ำเสียง และทัศนคติเวลาตอบนั่นน่ะสิ

มันชวนให้คนฟังรู้สึกเดือดดาลจนไฟลุกพรึบขึ้นมาในใจอย่างบอกไม่ถูกจริงๆ!

จะพรรณนายังไงดีล่ะ?

มันให้ความรู้สึกแบบว่า ทั้งที่เป็นเพื่อนซี้กันแท้ๆ แต่อีกฝ่ายดันมาทำเป็นเก๊กหล่อ แถมยังโพสท่าโชว์เหนือใส่หน้าแกซะงั้น!

แบบนี้มันจะไปทนไหวได้ยังไง?

ถ้าหากว่าเขายังหนุ่มกว่านี้สักสิบกว่าปีละก็ คงชักปืนออกมาจ่อแล้วบอกให้เลิกเก๊กไปแล้ว!

โดยเฉพาะอย่ามาเก๊กใส่หน้าเขาแบบนี้!

แต่อนิจจา ตอนนี้เขาไม่ใช่วัยรุ่นอีกต่อไปแล้ว ถึงวัยที่เวลาจะส่งการบ้านยังต้องพึ่งยากินเลยด้วยซ้ำ!

…

"หมอฉิน ขอบคุณมากนะ"

"ขอบคุณที่ช่วยชางฉยงไว้ แล้วก็ขอบคุณที่ช่วยคู่หูของผม!" โจวจื้อจวินโค้งตัวขอบคุณจากใจจริง

ทว่าฉินกงอวี่ยกมือขึ้นห้ามอีกฝ่ายไว้พลางยิ้มบางๆ "ชางฉยงเป็นสุนัขตำรวจนะครับ"

"จะพูดว่าผมเป็นคนช่วยมันได้ยังไง?"

"ต้องบอกว่าตำรวจกับประชาชนผูกพันเหมือนครอบครัวเดียวกันมากกว่า อีกอย่าง มันเองก็คอยปกป้องพวกเราประชาชนอยู่ไม่ใช่เหรอครับ?"

ตัวเขาเองสามารถใช้ชีวิตอยู่อย่างสงบสุขและหาเงินได้ที่นี่

ไม่ใช่เพราะมีคนที่ยอมแบกรับภาระอันหนักอึ้งเดินอยู่ข้างหน้าหรอกเหรอ?

เพราะงั้นคราวนี้ก็ถือว่าตำรวจกับประชาชนช่วยเหลือซึ่งกันและกันก็แล้วกันครับ!

คำพูดนี้ทำเอาทั้งหลี่หยางและเจียงลั่วหลิงรู้สึกว่า คุณธรรมของฉินกงอวี่ช่างเปล่งประกายจนแสบตา

ยิ่งไปกว่านั้น ในใจของหลี่หยางก็เริ่มเกิดความเลื่อมใสในตัวฉินกงอวี่ขึ้นมาแล้ว

แถมวิชาแพทย์ของอีกฝ่ายเนี่ย มันสะเทือนฟ้าสะเทือนดินจนผีสางยังต้องร่ำไห้เลยไม่ใช่เรอะ?

แขนขาขาดแล้วงอกใหม่ได้เนี่ยนะ!

มองไปทั่วทั้งโลกคงมีแค่เขาคนเดียวเท่านั้น แล้วการที่ตนเองได้มีบุญตาเห็นกับตาตัวเองแบบนี้ มันจะไม่ใช่เกียรติของตัวเองได้ยังไง?

ส่วนเจียงลั่วหลิงเองก็ละอายใจอย่างยิ่ง เธอคิดว่าก่อนหน้านี้ตัวเองช่างตื้นเขินเหลือเกิน

แค่เพราะหญิงแก่ปากคอเราะรายคนเดียว ก็ดันเกิดความคิดผิดๆ ที่จะตีตัวออกห่างจากฉินกงอวี่

และความจริงที่ปรากฏหลังจากนั้นก็พิสูจน์แล้วว่า คำพูดของฉินกงอวี่ถูกต้องและไม่ได้ด่าว่าพวกเธอเลย

อีกทั้งเรื่องในครั้งนี้ยังแสดงให้เห็นถึงคุณธรรมของเขา ที่สูงส่งกว่าตัวเธอเองไม่รู้กี่เท่า

คิดดูสิ ตัวเองยังบังอาจไปตั้งข้อสงสัยในคุณธรรมของเขา มันน่าตบหน้าตัวเองสักสองทีจริงๆ

โจวจื้อจวินยกนิ้วโป้งให้ พลางเอ่ยชมด้วยความชื่นชม "หมอฉินนี่มีจิตสำนึกสูงส่งจริงๆ"

"สมกับเป็นคนรุ่นใหม่ที่ดีของชาติแท้ๆ!"

ฉินกงอวี่ยิ้มรับโดยไม่ได้ตอบอะไร

"ไม่ว่าจะยังไง ผมกับชางฉยงก็ติดหนี้บุญคุณหมออยู่ดี"

"วันหน้าถ้ามีเรื่องอะไรที่ผมพอจะช่วยได้ หมอฉินส่งเสียงมาคำเดียวได้เลย" โจวจื้อจวินตบอกตัวเองพูดด้วยความจริงใจ

"ไม่เป็นไรหรอกครับ วันหน้าถ้ามีสุนัขตำรวจตัวอื่นที่เจอกรณีแบบเดียวกันนี้"

"ก็ส่งมารักษาที่นี่ได้เหมือนกัน โดยพื้นฐานแล้วผมรักษาให้หายดีได้หมดครับ" ฉินกงอวี่ถือโอกาสนี้โปรโมตหาลูกค้าทันที

ต้องรู้ก่อนนะว่าอีกฝ่ายมาจากศูนย์เพาะพันธุ์สุนัขตำรวจ สุนัขตำรวจที่ต้องปลดประจำการเพราะบาดเจ็บ นอกจากจะมีคนรับไปเลี้ยงแล้ว ที่เหลือก็ถูกส่งกลับไปให้ศูนย์เลี้ยงดูจนแก่เฒ่า

ในนั้นต้องมีตัวที่บาดเจ็บพิการอยู่ไม่น้อยแน่ๆ ถ้าส่งมารักษาที่นี่ได้หมดละก็ นั่นมันแต้มบุญก้อนโตชัดๆ

แถมวันหน้าถ้ามีตัวไหนบาดเจ็บ ก็จะต้องส่งมาที่นี่อีก

แบบนี้เขาก็มีแหล่งเก็บแต้มบุญที่มั่นคงถาวรแล้วน่ะสิ โห สบายแฮสุดๆ เลย!

เมื่อได้ยินดังนั้น โจวจื้อจวินก็ดีใจจนแทบคลั่ง "หมอฉิน เรื่องจริงเหรอครับ?!"

"ที่ศูนย์ยังมีสุนัขตำรวจที่บาดเจ็บอยู่อีกสิบกว่าตัว เดี๋ยวผมจะรีบกลับไปพาพวกมันมาหาหมอเดี๋ยวนี้เลย"

ที่ศูนย์เพาะเลี้ยงยังมีสุนัขตำรวจอีกไม่น้อยที่ต้องปลดประจำการไปอย่างน่าเสียดายเพราะอาการบาดเจ็บต่างๆ

ก่อนหน้านี้ทำได้แค่มองพวกมันส่งสายตาหงอยเหงาออกมา แต่ถ้าตอนนี้รักษาให้หายได้ละก็

ไม่แน่ว่าพวกมันอาจจะได้กลับคืนสู่แนวหน้าอีกครั้ง!

"แน่นอนครับ" ฉินกงอวี่ยิ้มพลางพยักหน้า

ในใจก็แอบคิดคำนวณว่า ถ้ามีสิบกว่าตัวจริง แบบนี้เขาก็ได้หมุนวงล้อแต้มบุญตั้งหลายครั้งเลยสิเนี่ย?

"ตกลงครับ เดี๋ยวผมกลับไปจะพาพวกมันมาเลย" โจวจื้อจวินตบอกรับปาก

ก่อนจะถามต่อ "หมอฉินครับ แล้วค่ารักษาของชางฉยงเท่าไหร่เหรอครับ?"

"หนึ่งแสนครับ!" ฉินกงอวี่เดินกลับไปที่เคาน์เตอร์ พิมพ์ใบเสร็จออกมายื่นให้อีกฝ่าย

"ไม่มีปัญหาครับ" โจวจื้อจวินรีบสแกนจ่ายเงินทันที

ไม่ได้พูดเลยสักนิดว่าราคานี้แพง เพราะเงินแค่นี้มันต่างอะไรกับการรักษาให้ฟรีๆ เล่า?

สุนัขตำรวจที่ผ่านมาตรฐานสักตัว ค่าเพาะเลี้ยงและฝึกฝนตั้งแต่เล็กจนโตสูงถึงหลักหลายแสน หรืออาจจะถึงหลักล้านด้วยซ้ำ

แถมหยาดเหงื่อแรงกายและหยดเลือดที่ทุ่มเทลงไป ยังเป็นสิ่งที่ประเมินค่าเป็นเงินไม่ได้อีก

ไม่ต้องพูดถึงว่าชางฉยงยังเป็นสุนัขตำรวจที่มีผลงานระดับวีรบุรุษ สมรรถภาพและทักษะของมันยอดเยี่ยมที่สุดในระดับแถวหน้าอย่างไม่ต้องสงสัย

เพราะฉะนั้น เงินแค่หนึ่งแสนหยวน แต่กอบกู้สุนัขตำรวจผู้สร้างคุณงามความดีที่ต้องจำใจปลดประจำการเพราะบาดเจ็บกลับมาได้

มันโคตรจะคุ้มค่าอย่างไม่มีข้อกังขาเลยสักนิด!

กระทั่งพอจ่ายเงินเสร็จ โจวจื้อจวินยังถามด้วยความเป็นห่วงอย่างใส่ใจว่า "หมอฉิน คุณจะไม่ขาดทุนแน่นะครับ?"

"คุณอย่าลดกระหน่ำซัมเมอร์เซลเพียงเพราะว่าชางฉยงเป็นสุนัขตำรวจเด็ดขาดเลยนะ"

"ชางฉยงมีสถานะบรรจุเป็นข้าราชการ ค่าใช้จ่ายทั้งหมดของมันสามารถเบิกได้ทุกบาททุกสตางค์ เพราะงั้นคิดตามจริงได้เลยครับว่าควรได้เท่าไหร่"

"ไม่ต้องเกรงใจเด็ดขาดนะ!"

หลี่หยางที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็เอ่ยปากช่วยเสริม "ผู้กองโจวพูดถูกแล้ว"

"หมอฉินไม่ต้องดูแลเป็นกรณีพิเศษหรอก ควรคิดเท่าไหร่ก็คิดไปตามนั้นเลย"

คำพูดของคนทั้งคู่ทำเอาฉินกงอวี่พูดไม่ออกบอกไม่ถูก เขาดูเหมือน 'คนซื่อบื้อ' ขนาดนั้นเลยเหรอ?

อีกอย่างเขาก็ไม่ได้โง่ ในเมื่อรู้ฐานะของชางฉยงแล้ว จะไม่รู้เชียวเหรอว่าเบิกเงินรัฐได้น่ะ?

เขาจึงโบกมือปัด "ผมไม่ได้เกรงใจอะไรหรอกครับ"

"แค่เกณฑ์ราคาค่ารักษาของผมมันเป็นแบบนี้อยู่แล้ว พวกคุณอย่าพูดมากความกันอีกเลย"

ขาหมาหนึ่งข้าง มารักษาจนหายดีที่นี่ก็ราคานี้แหละ ซื่อตรงโปร่งใส ไม่โกงเด็กไม่หลอกคนแก่ ไม่ขาดไม่เกิน

เมื่อได้ยินดังนั้น ทั้งสามคนที่อยู่ในที่นั้นกลับไม่มีใครเชื่อเขาสักคนเดียว

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง