บทที่ 88 ภาพลักษณ์ในสายตาคนจะพังก็ช่าง แต่ในสายตาสัตว์จะพังไม่ได้เด็ดขาด!

ไม่ใช่แค่กระดูกขาหักอะไรทำนองนั้นที่จะมาผ่าตัดต่อคืนทีหลังได้เสียหน่อย

ต้องเข้าใจก่อนว่าสำหรับสุนัขตำรวจอย่างชางฉยง ถ้าแค่ขาหักธรรมดา ยังไงทางหน่วยก็ไม่มีทางยอมให้ปลดประจำการเด็ดขาด

"ก็รักษาจนหาย แล้วมันก็งอกออกมาเองน่ะสิครับ" ฉินกงอวี่พูดด้วยน้ำเสียงสบายๆ

อย่าว่าแต่ขาขาดของหมาเลย ต่อให้เป็นแขนขาคน ตัวเขาก็รักษาให้งอกใหม่ได้เหมือนกัน

น่าเสียดายที่ยังไม่มีเคสแบบนั้นส่งมาให้เขารักษา แถมเงื่อนไขก็ยังไม่เข้าเกณฑ์

เมื่อเห็นท่าทีไม่ทุกข์ไม่ร้อนของฉินกงอวี่ หลี่หยางก็เดาะลิ้น "พูดจาฟังดูง่ายเชียวนะนายเนี่ย"

"นั่นมันถูกตัดขาทิ้งไปแล้ว ขาใหม่จะไปงอกออกมาได้ยังไงกันเล่า"

เขาไม่เชื่อคำพูดของฉินกงอวี่เลยสักนิด คิดว่าอีกฝ่ายกำลังโม้โอ้อวดไปเรื่อย

เพราะยังไงชางฉยงก็เป็นหมา ไม่ใช่จิ้งจกหรือปูเสียหน่อย

โดนตัดขาไปแล้ว จะงอกใหม่ขึ้นมาได้ยังไง

ถ้างอกใหม่ได้ แล้วหน่วยจะให้มันปลดประจำการทำไมล่ะ

"หลักฐานทนโท่อยู่ตรงหน้าแล้ว คุณไม่เชื่อก็คงไม่ได้แล้วล่ะครับ" ฉินกงอวี่ชี้ไปที่ขาข้างใหม่ของชางฉยง

ทว่าหลี่หยางก็ยังคงไม่เชื่อ ความรู้ที่ร่ำเรียนมาไม่ได้เสียเปล่า สามัญสำนึกทางสรีรวิทยาทั่วไปยังพอมีอยู่

เขาจึงเอ่ยแซว "หมอฉิน ฉันได้ยินหลิงหลิงพูดบ่อยๆ ว่านายน่ะชอบโม้ไม่ดูตาม้าตาเรือ"

"ตอนแรกคิดว่าพูดเล่น ที่ไหนได้ดันเป็นเรื่องจริง โม้น้ำไหลไฟดับได้ทุกเรื่องหน้าตาเฉยเลยนะ"

"คุณหมายถึงเจียงลั่วหลิงเหรอครับ" ฉินกงอวี่ถามย้ำถึง 'หลิงหลิง' ที่อีกฝ่ายพูดถึง

"ก็ใช่น่ะสิ ฉันเห็นอยู่บ่อยๆ เวลาหลิงหลิงว่างทีไรนะ"

"เป็นต้องชอบไปนั่งบ่นเรื่องนายให้วั่งไฉฟัง บอกว่านายน่ะดีแต่โม้ แถมยังขี้โม้สะเทือนฟ้าสะเทือนดิน!"

"ปากแข็งเป็นบ้า นิสัยก็ไม่ดีอีกต่างหาก!"

น้ำเสียงของหลี่หยางแฝงแววล้อเลียนอย่างเห็นได้ชัด

ได้ยินแบบนี้ทำเอาฉินกงอวี่เคืองขึ้นมาทันควัน นึกว่าช่วงหลายวันมานี้

ที่เจียงลั่วหลิงไม่โผล่หน้ามาคอยถามคำถามซ้ำซากกวนใจ เขาอุตส่าห์คิดว่าเธอจะมีพัฒนาการขึ้นมาบ้างแล้ว

ที่ไหนได้ ตอนนี้แสบกว่าเดิม ไม่ได้มาป่วนเขาต่อหน้า แต่แอบไปนินทาลับหลังแทน

ที่สำคัญดันไปบ่นให้วั่งไฉฟัง นี่มันจงใจทำลายภาพลักษณ์ของเขาในใจหมาชัดๆ!

อย่าลืมนะว่าเขาเป็นหมอสัตว์ ต่อให้ภาพลักษณ์ในสายตาคนจะพังยับแค่ไหน แต่ภาพลักษณ์ในสายตาสัตว์ต้องห้ามพังเด็ดขาด!

ยัยนี่มันน่าโมโหเกินไปแล้วจริงๆ

และโบราณว่าไว้ พูดถึงโจโฉ โจโฉก็มา!

…

ตรงหน้าประตู เจียงลั่วหลิงกับโจวจื้อจวินกำลังเดินเข้ามาจากด้านนอก

เพราะหลี่หยางไม่ได้ลดเสียงลงเลย ทั้งสองคนจึงได้ยินสิ่งที่เขาพูดชัดเจนทุกถ้อยคำ

ใบหน้าของเจียงลั่วหลิงพลันแดงก่ำด้วยความอับอาย ไม่คิดเลยว่าเรื่องขายหน้าแบบนี้จะโดนหัวหน้าหลี่แฉออกมาหมดเปลือก

แถมยังแฉต่อหน้าเจ้าตัวอีก ช่างน่าอายจนแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี

"หัวหน้าหลี่ครับ" โจวจื้อจวินเอ่ยทักทายอย่างกระอักกระอ่วน

เพิ่งมาถึงก็เจอช็อตเด็ดเข้าให้ บรรยากาศเลยชวนอึดอัดขึ้นมาทันตา

สีหน้าของหลี่หยางเองก็เจื่อนสนิท นินทาเขาแล้วดันโดนจับได้คาหนังคาเขา คราวนี้ภาพลักษณ์ตัวเองมีหวังพังยับแน่

ดังนั้นพอโดนทัก จึงตอบกลับไปด้วยใบหน้าแข็งค้าง “หลิงหลิง ผู้กองโจว พวกคุณมาได้ยังไงกั—”

พูดไปได้ครึ่งทางก็นึกขึ้นได้ว่าชางฉยงอยู่ที่นี่

จึงรีบเปลี่ยนคำพูดทันควัน “มารับชางฉยงเหรอครับ”

“ใช่แล้วหัวหน้าหลี่ ผมมาดูชางฉยงน่ะ!” โจวจื้อจวินพยักหน้า ก่อนจะเดินตรงดิ่งเข้าไปหาชางฉยง

เมื่อเห็นว่าขาข้างที่ขาดไปบัดนี้งอกออกมาสมบูรณ์ดีแล้ว เขาก็โผเข้าไปกอดมันไว้ทันที

กอดรัดไว้แนบอกด้วยความตื่นเต้นดีใจ “หายแล้ว หายแล้วจริงๆ มันงอกออกมาแล้ว!”

“แกจะได้กลับไปสนามรบอีกครั้งแล้วนะ ฮือๆ…”

พอถึงประโยคหลัง น้ำเสียงก็เริ่มสั่นเครือ น้ำตาไหลพรากออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

เห็นได้ชัดเลยว่าโจวจื้อจวินดีใจจนกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่จริงๆ

ชางฉยงเองก็ตอบรับอย่างกระตือรือร้น แลบลิ้นเลียหน้าโจวจื้อจวินไม่หยุด

หนึ่งคนหนึ่งตัวเปิดฉากแสดงมิตรภาพ ‘สหายร่วมรบ’ อันน่าซาบซึ้งใจขึ้นมาตรงนั้นทันที

หลี่หยางยืนงงเป็นไก่ตาแตก เอ่ยถามขึ้นว่า “หลิงหลิง สองคนนั้นเป็นอะไรกันน่ะ”

“แล้วทำไมชางฉยงถึงเอามาฝากเลี้ยงไว้ที่นี่ล่ะ ที่ศูนย์ฝึกสุนัขตำรวจไม่มีที่ให้อยู่แล้วหรือไง”

โจวจื้อจวินปาดน้ำตาพลางปรายตามองอีกฝ่าย “คุณจะไปรู้อะไร”

“ผมพาชางฉยงมารักษาต่างหากล่ะ หลายวันก่อนขาของมัน…”

เขาเล่าเรื่องที่พาชางฉยงมารักษาขาจนหมดเปลือก

ทำเอาหลี่หยางอ้าปากค้างกว้างจนแทบยัดไข่ไก่เข้าไปได้สามฟอง

อยู่นานสองนานกว่าจะได้สติ ชี้นิ้วไปทางฉินกงอวี่แล้วพูดด้วยความไม่อยากจะเชื่อ “คุณกำลังจะบอกว่า ขาที่ถูกตัดไปของชางฉยงน่ะ…”

“หมอฉินรักษาจนมันงอกขาใหม่ขึ้นมาอีกข้างอย่างนั้นเหรอ”

“ก็ใช่น่ะสิ!” โจวจื้อจวินอุ้มชางฉยงไว้ พลางยื่นมือไปจับขาข้างใหม่โชว์ให้ดู

แต่หลี่หยางกลับไม่ยอมเชื่อเด็ดขาด “ผู้กองโจว คุณละเมอเพ้อเจ้ออะไรเนี่ย”

“มันจะเป็นไปได้ยังไง”

“นั่นมันถูกตัดขานะ ไม่ใช่กระดูกหัก!”

“จะไปรักษาจนงอกขาใหม่ออกมาอีกข้างได้ยังไงกัน”

“เฮอะ ผมจะโกหกคุณไปเพื่ออะไร ได้ประโยชน์ตรงไหนไม่ทราบ” โจวจื้อจวินกลอกตาใส่

ตอนแรกเขาก็ไม่เชื่อเหมือนกัน แต่ตลอดเวลาหลายวันที่มาคอยอยู่ดูแลชางฉยงระหว่างรับการรักษาที่นี่

ส่วนที่ขาดไปนั้นค่อยๆ งอกยาวขึ้นมาทีละวัน จนกระทั่งวันนี้งอกออกมาสมบูรณ์ครบถ้วน

พูดได้เลยว่า ขาที่ขาดของชางฉยงเนี่ย เขาเฝ้ามองมันงอกขึ้นมากับตาตัวเองเลย

เมื่อเห็นท่าทางแบบนี้ของผู้กองโจว หลี่หยางก็รู้สึกว่าอีกฝ่ายไม่ได้โกหก แต่สามัญสำนึกกลับคอยเตือนเขาอยู่ว่า

หมาไม่ใช่ปู ไม่ใช่จิ้งจก ขาขาดแล้วจะงอกใหม่ได้ยังไง

เขาจึงส่ายหัวไปมา หันไปถามเจียงลั่วหลิงที่ยืนอยู่ข้างๆ “หลิงหลิง เธอว่าเรื่องที่ผู้กองโจวพูดเป็นเรื่องจริงไหม”

ตอนนี้เจียงลั่วหลิงยังคงจมอยู่ในความอับอายอย่างที่สุด

ไม่เพียงแค่เพราะการนินทาลับหลังถูกเจ้าตัวจับได้คาหนังคาเขาเท่านั้น แต่ยังเป็นเพราะสายตาของฉินกงอวี่ที่เอาแต่จ้องเป๋งมาทางเธอไม่วางตาอีกด้วย

เธอจึงไม่ได้สนใจเลยแม้แต่น้อยว่าหลี่หยางกำลังพูดอะไรอยู่

“นี่ หลิงหลิง เธอได้ยินที่ฉันพูดไหมเนี่ย” หลี่หยางตะโกนเรียกเสียงดัง

เจียงลั่วหลิงสะดุ้งโหยง ถามละล่ำละลัก “คะ? มีอะไรเหรอคะ”

“ฉันถามว่า ชางฉยงมัน…” หลี่หยางถามซ้ำอีกรอบ

พอเจียงลั่วหลิงได้ฟังก็พยักหน้ารัวๆ “ผู้กองโจวพูดถูกแล้วค่ะ”

“หมอฉินเป็นคนรักษาจนหายจริงๆ วันก่อนเขายัง…”

น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความทึ่ง เพราะตอนแรกที่พาชางฉยงมาที่นี่

ใจหลักๆ ก็แค่อยากจะมาจับโกหกคำคุยโตของอีกฝ่าย ส่วนเรื่องลองรักษาก็แค่อยากลองเสี่ยงดูเผื่อฟลุกเท่านั้น

ไม่นึกเลยว่าฉินกงอวี่จะรักษาชางฉยงจนหายได้จริงๆ แถมยังเสกให้ขาที่ขาดไปงอกใหม่ขึ้นมาได้อีก!

มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว นี่มันหมอเทวดาชัดๆ!

ทว่าหลี่หยางกลับคิดว่าเจียงลั่วหลิงจงใจเออออไปกับโจวจื้อจวิน เพื่อเอาคืนที่เขาเพิ่งจะแฉเธอไปเมื่อครู่

เขาจึงก้าวพรวดเข้าไปดึงตัวชางฉยงมา แล้วเริ่มตรวจดูขาข้างที่บอกว่างอกใหม่อย่างละเอียด ไล่คลำตั้งแต่โคนขาลงไปจนทั่ว

จากนั้นก็ดึงขาข้างอื่นๆ ขึ้นมาตรวจดูทีละข้างว่ามีความผิดปกติอะไรไหม

ท่าทางของเขาค่อนข้างกระโชกโฮกฮาก โจวจื้อจวินจึงรีบแย่งชางฉยงกลับคืนมา พร้อมกับผลักอีกฝ่ายออกไปด้วยความหงุดหงิด

พลางหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดรูปเก่าๆ ให้อีกฝ่ายดู “ไปๆ อย่ามาทำชางฉยงเจ็บนะเว้ย”

“เอาภาพเก่าให้ดูเลยเอ้า!”

“ดูซะ ดูให้ชัดเต็มสองตา ชางฉยงขาขาดไปข้างหนึ่งใช่ไหมล่ะ”

หลี่หยางรีบคว้าโทรศัพท์มาจ้องดูทันที แล้วเทียบกับสุนัขตรงหน้า ปรากฏว่ามันเคยขาขาดไปข้างหนึ่งจริงๆ ด้วย!

แต่เมื่อกี้ตอนที่เขาใช้มือคลำดู ขาข้างที่เคยถูกตัดกลับไม่มีจุดไหนที่ดูผิดแผกไปเลยสักนิดเดียว

ถ้าไม่ได้ดูรูปถ่ายนี้ ย่อมไม่มีทางเชื่อเด็ดขาดว่ามันเคยพิการขาขาดไปข้างหนึ่ง

เพราะสัมผัสที่มือเมื่อครู่ ขาทั้งสี่ข้างล้วนเป็นเนื้อหนังกระดูกจริงๆ ทั้งหมด!

‘ซี๊ด…’ หลี่หยางถึงกับสูดปาก หนาวสะท้านไปถึงสันหลังวาบทันที

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง