บทที่ 87 ชื่นชมคนรุ่นใหม่ที่ขยันสู้ชีวิตหาเงินเป็นพิเศษ!

เขาชื่นชมคนหนุ่มสาวที่ขยันทำมาหากินสร้างเนื้อสร้างตัวเป็นพิเศษอยู่แล้ว!

ไม่สำคัญว่าจะทำงานสายไหน ขอแค่ไม่สร้างความเดือดร้อนให้ประเทศชาติหรือประชาชน ก็ถือเป็นผู้สู้ชีวิตทั้งนั้น

แถมยังช่วยสร้างรายได้ภาษีให้ประเทศอีกต่างหาก!

เมื่อได้ยินคำชม ใบหน้าซีดเซียวของหนุ่มโฮสต์ก็มีรอยยิ้มปรากฏขึ้นมาบ้าง

สิ่งที่เขาเลื่อมใสในตัวหมอฉินคนนี้ที่สุดไม่ใช่เรื่องฝีมือการรักษา แต่เป็นทัศนคติในการปฏิบัติต่อผู้คน

ไม่เคยดูถูกเหยียดหยามเพียงเพราะเขาทำงานในสายอาชีพพิเศษเลยสักนิด

หลังจากนั้นเขาก็งีบต่ออีกพักหนึ่ง พอรู้สึกว่าร่างกายฟื้นฟูกลับมาพอไหวแล้ว จึงเตรียมตัวกลับไปนอนหลับยาวๆ ชดเชย

เขายันตัวลุกขึ้นยืนอย่างโงนเงนแล้วพูดว่า "หมอฉิน เอาผงยาเพิ่มอีกห้าสิบซองครับ"

"รวมรอบนี้ด้วยทั้งหมดเท่าไหร่เหรอครับ?"

ฉินกงอวี่ยิ้มตอบ "ที่ช่วยชีวิตนายไปเมื่อกี้ใช้ยาตัวแพงน่ะครับ"

"แต่เห็นว่าเป็นลูกค้าประจำ คิดแค่ห้าหมื่นพอ ส่วนผงยาทั่วไปก็คิดราคาเดิมต่อซองครับ"

"ขอบคุณมากครับหมอฉิน" ชายหนุ่มโฮสต์ไม่รีรอ

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋าทันที แล้วสแกนจ่ายเงินไปสามแสนหยวน

แม้เงินก้อนนี้จะเทียบเท่าเงินดาวน์บ้านในเมืองเล็กๆ หายวับไปในพริบตา แต่ก็นับว่าคุ้มค่ามากจริงๆ

ถ้าไม่ได้หมอฉินช่วยไว้ ป่านนี้เขาคงลาโลกไปแล้ว ต่อให้ไม่ตายก็คงต้องแขวนเต้าเลิกทำอาชีพนี้ไปเลย

จะมามีสภาพแบบตอนนี้ได้อย่างไร แค่กลับไปพักผ่อนสักหน่อย ก็พร้อมลุยงานสร้างเนื้อสร้างตัวต่อได้แล้ว

ไม่นาน ฉินกงอวี่ก็หยิบผงยาออกมา พร้อมเขียนใบเสร็จเสร็จสรรพ

จักรพรรดิฮาที่กำลังกระโดดโลดเต้นไปทั่ว ยังไม่รู้ตัวเลยว่าชื่อเสียงอันเกรียงไกรของตนถูกคนเก็บอึทำลายป่นปี้ไปอีกระลอก

โดนป้ายความผิดเป็นค่าบำรุงไตยอดรวมสูงถึงสามแสนหยวนเข้าให้แล้ว

"หมอฉิน ผมไปก่อนนะครับ" หนุ่มโฮสต์ถือถุงยาแล้วเอ่ยลาเตรียมตัวกลับ

"เดินทางปลอดภัยครับ" ฉินกงอวี่ขานรับพลางลงบัญชีในใบเสร็จไปด้วย

จังหวะที่หนุ่มโฮสต์เดินพ้นประตูออกไป ก็ประจวบเหมาะเจอกับหลี่หยางหัวหน้าหน่วยนอกเครื่องแบบเข้าพอดี

สีหน้าของเขาพลันกระอักกระอ่วนขึ้นมาทันที รีบกระตุกสายจูงฮัสกี้ที่ยังไม่อยากไป แล้วสาวเท้าจ้ำอ้าวออกไปอย่างรวดเร็ว

หลี่หยางเองก็จำได้ตั้งแต่แวบแรกว่าหมอนี่เป็นใคร สีหน้าจึงเจื่อนลงไปด้วยความเก้อเขิน

ยังดีที่คนหนึ่งกำลังจะเข้า ส่วนอีกคนกำลังจะออก ความกระอักกระอ่วนจึงเกิดขึ้นแค่ไม่กี่วินาทีก่อนจะแยกย้ายกันไป

ไม่อย่างนั้น ถ้าต้องมายืนประจันหน้ากันอยู่ในนี้จริงๆ หลี่หยางคงอายจนอยากมุดแผ่นดินหนีแน่

เพราะจุดประสงค์ที่เขามาที่นี่ก็คือมาซื้อของนั่นเอง

ใช่แล้ว มันคือผงยาบำรุงไต

…

ด้วยเหตุนี้ พอเจอกับหนุ่มโฮสต์เข้าจังๆ ถึงได้ทำตัวไม่ถูกขนาดนี้

ไม่อย่างนั้น ระดับเขาที่เป็นถึงหัวหน้าหน่วยนอกเครื่องแบบ ผ่านร้อนผ่านหนาวมาสารพัดรูปแบบ

อีแค่เรื่องเข้าใจผิดจับคนผิดคราวก่อน จะทำให้เขารู้สึกกระดากอายได้ยังไงกัน?

เมื่อได้ยินเสียงคนเดินเข้ามาอีกครั้ง ฉินกงอวี่เงยหน้าขึ้นมอง ก็พบว่าเป็นหลี่หยางที่ไม่ได้เจอกันหลายวัน

แถมอีกฝ่ายยังจูงวั่งไฉมาด้วย จึงเอ่ยทักทายพร้อมรอยยิ้ม "หัวหน้าหลี่ ลมอะไรหอบมาครับเนี่ย?"

"ลมแห่งความเป็นชายน่ะสิ!" หลี่หยางดึงสายจูงวั่งไฉไว้แน่น ไม่ยอมให้มันวิ่งซนเพ่นพ่าน

พอตอบคำถามฉินกงอวี่ เขากลับแสดงท่าทีเปิดเผยผ่าเผย ไม่มีอาการเคอะเขินเลยแม้แต่น้อย

"ฮ่าๆ รอบนี้รับกี่ซองดีครับ?" ฉินกงอวี่ถามยิ้มๆ

หลี่หยางชูนิ้วขึ้นมาห้านิ้ว "รอบนี้ขอห้าซอง"

"ได้ครับ แต่รอบนี้จะลงบัญชีใครดีล่ะครับ?" ฉินกงอวี่เหลือบมองวั่งไฉแล้วถามขึ้น

คราวก่อนลงบัญชีชื่อวั่งไฉ ทำเอาโดนครอบครัวผู้การเจียงซักฟอกเสียยกใหญ่ คราวนี้เขาจำฝังใจแล้ว

"ลงชื่อวั่งไฉเหมือนเดิมนั่นแหละ" หลี่หยางบุ้ยปากไปทางวั่งไฉที่พยายามจะดิ้นให้หลุด

ฉินกงอวี่ส่ายหน้า "ไม่ได้หรอกครับ วั่งไฉคงลงบัญชีไม่ได้แล้วล่ะ"

"คราวก่อนผู้การเจียงยังมาซักไซ้เรื่องรายละเอียดในบิลตั้งนานสองนาน ถ้าขืนลงชื่อมันอีก กลัวว่าท่านจะไม่พอใจเอาน่ะสิครับ"

ของพวกนี้ต้องบันทึกประวัติการรักษาไว้ด้วย วันข้างหน้าถ้าภรรยาของผู้การเจียงมาขอพิมพ์ใบเสร็จแจกแจงรายการค่าใช้จ่ายของมันอีก

มันจะไม่เจอสถานการณ์น่าอึดอัดแบบนั้นอีกรอบหรือไง?

ใครจะไปคาดคิด หลี่หยางกลับเอ่ยขึ้นมาเรียบๆ ประโยคหนึ่ง "ในห้าซองนี้ มีซองหนึ่งฝากซื้อให้ผู้การเจียงโว้ย"

"ไม่งั้นคิดว่าฉันจะจูงวั่งไฉมาได้ยังไงกันล่ะ?"

"???" เครื่องหมายคำถามผุดเต็มหน้าฉินกงอวี่

แต่ในเมื่ออีกฝ่ายพูดมาขนาดนี้แล้ว ตัวเขาจะไปซักไซ้ต่อทำไมอีกล่ะ?

ความเข้าใจระหว่างลูกผู้ชายมันเก็ตกันง่ายๆ แค่นี้แหละ!

เขาจึงลุกขึ้นเดินไปด้านหลัง จัดการตักผงยาใส่ถุงมาห้าซองทันที

ตอนกำลังสแกนคิวอาร์โค้ดจ่ายเงิน หลี่หยางยังพูดแซวต่อ "เดิมทีฉันยังเหลือยาอยู่อีกซอง กะว่าจะมารอบหน้าเดือนหน้าแท้ๆ"

"แต่ผลปรากฏว่าช่วงสองสามวันมานี้ ผู้การแกคอยเลียบๆ เคียงๆ ถามผลลัพธ์การใช้งานของฉันอยู่ตลอด"

"พอรู้ว่าสรรพคุณมันเจ๋งเป้งสุดยอด แกก็ถามว่าเมื่อไหร่ฉันจะมาซื้ออีก ฉันก็บอกไปว่าคงต้องรอเดือนหน้า"

"ตอนนั้นแกก็ไม่ได้พูดอะไรนะ แค่ไล่ให้ฉันออกไปทำงานต่อ"

พูดถึงตรงนี้เขาก็หัวเราะร่า "ฮ่าๆ ที่ไหนได้ พอมาทำงานวันนี้ปุ๊บ"

"แกก็โยนวั่งไฉมาให้ฉันเฉยเลย แล้วสั่งให้ฉันช่วยแวะมาซื้อแทนแกซองนึง"

ได้ยินแบบนั้น ฉินกงอวี่ก็หลุดหัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้ พลางแซว "ผู้การเจียงนี่เป็นคนรักษาหน้าตาจริงๆ นะครับ"

นึกไม่ถึงเลยว่าระดับท่านผู้การใหญ่โต จะมีปัญหาหนักอกหนักใจเรื่องพรรค์นี้กับเขาด้วย!

หลี่หยางหัวเราะแหะๆ "มันก็แน่อยู่แล้วสิ"

"มีแต่ฉันที่เป็นลูกน้องเนี่ยแหละที่ต้องรับกรรม แถมยังพลอยดึงวั่งไฉมาซวยไปด้วยอีกตัว!"

ได้ยินประโยคนี้ ฉินกงอวี่ได้แต่ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ หัวหน้าหลี่คนนี้เป็นพวกขี้เล่นสองแง่สองง่ามตัวจริงเสียงจริง

สงสัยปกติอยู่ในที่ทำงานคงต้องเก๊กขรึมวางมาดน่าดู

ไม่อย่างนั้นคงไม่เล่นยิงมุกสองแง่สองง่ามใส่รัวๆ ทุกครั้งที่แวะมาหาเขาแบบนี้หรอก

หลังจากจ่ายเงินเสร็จ หลี่หยางก็ยื่นสายจูงของวั่งไฉส่งให้ "ผู้การบอกให้ฝากวั่งไฉไว้ที่นี่ก่อนนะ"

"เดี๋ยวแกจะให้ลูกสาวแกแวะมารับกลับไปเอง"

"รับทราบครับ" ฉินกงอวี่รับสายจูงมาถือไว้

ทำธุระเสร็จ ซื้อยาเรียบร้อย หลี่หยางก็เตรียมตัวจะกลับ

ในฐานะหัวหน้าหน่วยนอกเครื่องแบบ วันๆ เขามีราชการรัดตัวไปหมด

ที่แวะมาซื้อยานี่ก็แค่ถือโอกาสตอนผ่านมาพอดี ไม่อย่างนั้นก็ต้องยกให้เรื่องงานราชการมาก่อนเป็นอันดับแรกอยู่แล้ว

ทว่าวั่งไฉดูเหมือนจะเจอเพื่อนเก่าเข้า มันจึงหันไปเห่าใส่กรงด้านหนึ่ง

หลี่หยางมองตามสายตามันไป จู่ๆ แววตาก็หรี่แคบลงอย่างฉับพลัน ก่อนจะสาวเท้าก้าวเร็วๆ ตรงเข้าไปที่หน้ากรงช่องนั้น

หลังจากพิจารณาอยู่อึดใจหนึ่ง เขาก็เอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ "นี่มันชางฉยงนี่?"

"อ้าว คุณรู้จักมันด้วยเหรอครับ?" ฉินกงอวี่จูงวั่งไฉเดินตามไป

ขาของชางฉยงงอกกลับมาสมบูรณ์แล้ว ย่อมต้องย้ายออกจากห้องพักฟื้นมาไว้ที่โถงด้านหน้านี้แทน

ส่วนวั่งไฉก็ยังคงส่งเสียงเห่าทักทายชางฉยงไม่หยุด เหมือนกำลังทักทายกันอยู่

แต่ชางฉยงมีวินัยสูงมาก มันจำคำพูดของฉินกงอวี่เมื่อเช้าได้ขึ้นใจว่าถ้ามีคนมาห้ามเห่าส่งเสียงดังเอะอะ

มันจึงทำเพียงเดินมาประชิดลูกกรง สบตากับวั่งไฉที่กำลังเห่าเรียก โดยไม่ส่งเสียงร้องตอบแม้แต่แอะเดียว

"มันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?"

"แล้วก็… ขามันไม่ได้ถูกกับดักหนีบจนขาดไปแล้วเหรอ?" หลี่หยางเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจระคนสงสัย

ก่อนหน้านี้เขาเคยร่วมงานกับหน่วยปราบปรามยาเสพติด จึงรู้สึกประทับใจในตัวสุนัขตำรวจที่มีสมรรถภาพยอดเยี่ยมตัวนี้เป็นอย่างมาก

ทว่าในเวลาต่อมาได้ยินข่าวว่า ขาของมันถูกกับดักสัตว์หนีบเข้าในระหว่างปฏิบัติภารกิจ

ส่งผลให้ต้องถูกตัดขา และจำใจต้องปลดประจำการไปอย่างน่าเศร้า

แต่พอมองดูตอนนี้ ขาทั้งสี่ข้างของชางฉยงกลับอยู่ครบถ้วนสมบูรณ์ดีไม่มีที่ติ

หรือว่าข่าวลือที่ได้ยินมาจะผิดเพี้ยนไปเอง?

"ขามันขาดจริงๆ นั่นแหละครับ แต่ผมรักษามันหายแล้ว"

"ไม่ต้องทำเป็นตื่นตูมตกอกตกใจขนาดนั้นหรอกครับ!" ฉินกงอวี่เปิดประตูกรง แล้วปล่อยให้ชางฉยงเดินออกมาข้างนอก

เห็นว่าเป็นคนคุ้นเคยกันทั้งนั้น จะให้มายืนมองกันผ่านลูกกรงตลอดก็ใช่ที่

แต่เขากลับขังวั่งไฉเข้าไปแทน เพราะกลัวว่าประเดี๋ยวถ้ามันเล่นซนไม่ระวัง จะเผลอไปชนโดนขาข้างใหม่ของชางฉยงเข้า

ขณะที่หลี่หยางถึงกับร้องเสียงหลง "รักษาหายเนี่ยนะ?!"

"โดนตัดขาไปแล้วจะรักษาหายได้ยังไง นายเสกให้ขามันงอกใหม่ออกมาได้หรือไงกัน?!"

นั่นมันโดนตัดขาไปแล้วเลยนะเว้ย!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง