บทที่ 86 ผมไม่รักษาพวกเนรคุณกับเดรัจฉานหรอก! โฮสต์หนุ่มไม่ถามที่มาที่ไป!

สุดท้ายดันโร่ไปให้หมอเถื่อนรักษา พอเรื่องพังก็ย้อนกลับมาหาเรื่องหมอฉิน นี่มันไม่ใช่แค่สมองมีปัญหาธรรมดาแล้วมั้ง?

ตอนนี้ชาวเน็ต ถ้าเห็นใครทำตัวเหมือนสมองมีรอยหยักไม่พอ ก็จะส่งรูปแม่ของผู้จัดการเหลียงไปให้

ความหมายก็คือ หัวแกมีก้อนเนื้อหรือไง!

พอได้ยินเสียงหัวเราะครืนรอบข้าง ลูกค้าคนที่เอ่ยปากถามแทนเพื่อนทีแรกกลับไม่ได้หัวเราะตาม แต่สีหน้าเจื่อนลงเล็กน้อย

ในใจเริ่มนึกบ่นเพื่อนสนิทอย่างผู้จัดการเหลียงขึ้นมา

หมอฉินออกจะเป็นคนดีขนาดนี้ นายจะไปมีเรื่องมีราวกับเขาทำไม ไม่รู้จริงๆ ว่าในหัวคิดอะไรอยู่!

ฉินกงอวี่เองก็พลอยหัวเราะตามไปด้วยสองที ก่อนจะเอ่ยว่า "ฮ่าๆ ทุกคนก็รู้กันดีอยู่แล้ว"

"ผมไม่รักษาพวกเนรคุณกับพวกเดรัจฉานครับ เพราะงั้นเรื่องของพวกเขาอย่ามาถามผมเลย ถามไปคำตอบก็คือไม่รู้จะแก้ยังไงอยู่ดี"

จากนั้นเขาก็เริ่มโฆษณาต่อด้วยสีหน้าจริงจัง "แต่ว่า ทุกคนฟังทางนี้ให้ดีนะครับ"

"สำหรับคนที่ในสมองมีเนื้องอก หรือร่างกายมีติ่งมีก้อนเนื้ออะไรโตขึ้นมา ผมมีวิธีรักษาทั้งนั้น"

"ไม่ได้ล้อเล่นนะครับ ใครมีคนรู้จักที่ตรวจเจอ ก็พามาให้ผมดูที่นี่ได้"

พอได้ยินแบบนั้น ลูกค้าคนอื่นรอบๆ ต่างพากันทำสีหน้าประหลาดใจ

ลูกค้าคนหนึ่งเอ่ยถามด้วยความสงสัย "หมอฉิน ผมไม่ได้กังขาในฝีมือหมอนะครับ"

"แต่ไอ้เรื่องเนื้องอกหรือติ่งเนื้อที่งอกขึ้นมาในร่างกายเนี่ย มันไม่ต้องผ่าตัดหรอกเหรอครับ?"

"ที่นี่คงไม่มีอุปกรณ์สำหรับผ่าตัดคนใช่ไหมล่ะครับ?"

ลูกค้าข้างๆ พยักหน้าเห็นด้วยเป็นแถว

เรื่องฝีมือการรักษาของหมอฉิน พวกเขาไม่สงสัยและไม่มีสิทธิ์จะไปกังขาอยู่แล้ว

แต่สามัญสำนึกทั่วไปพวกเขายังพอมีอยู่บ้าง เนื้อเยื่อส่วนเกินอย่างพวกเนื้องอกยังไงก็ต้องลงมีดผ่าตัดเฉือนทิ้งทั้งนั้น

ที่นี่เป็นแค่โรงพยาบาลสัตว์ จะไปมีเครื่องมือแพทย์ระดับที่ใช้กับคนได้ยังไง

"ดูถูกวิชาแพทย์ประจำตระกูลผมเกินไปแล้วใช่ไหมล่ะครับ?"

"ถึงผมจะไม่มีเครื่องมือผ่าตัด แต่ผมรักษาพวกเนื้องอกอะไรเทือกนั้นให้หายได้โดยไม่ต้องลงมีดเลยสักแผล"

ฉินกงอวี่ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง ยกมือชี้ขึ้นไปเหนือหัว ตรงป้ายคำว่า 'ตระกูลสัตวแพทย์' สี่ตัวอักษรเด่นหรา

เมื่อไหร่ก็ตามที่มีคนกังขาในวิชาแพทย์ หรือถามว่าสูตรยาได้มาจากไหน

ก็แค่โยนให้บรรพบุรุษไปให้หมด ยังไงก็ไม่มีใครลงไปถามใต้ดินอยู่แล้ว

"หมอฉิน จริงเหรอครับเนี่ย?"

"ไอ้ส่วนที่ผิดปกติพวกนี้ ถ้าไม่ผ่าตัดทิ้ง แล้วจะแก้ยังไงล่ะครับ?!"

บรรดาลูกค้าต่างเอ่ยถามด้วยความข้องใจ พวกเขาไม่เคยได้ยินวิธีอื่นนอกจากการผ่าตัดมาก่อนเลย

"นี่เป็นสูตรลับเฉพาะของผมครับ ถ้าไม่เชื่อจะพาคนมาลองดูก็ได้"

"อีกอย่าง ถึงผมจะรักษาไม่ได้ ก็ถือว่าช่วยตรวจเช็กสภาพร่างกายให้ญาติสนิทมิตรสหายของพวกคุณได้นี่ครับ!"

สำหรับการกำจัดเนื้องอกพวกนี้ วิธีที่ง่ายที่สุดย่อมเป็นการลงมีดผ่าตัด ดังนั้นต่อให้ฉินกงอวี่ตรวจเจอ

เขาก็ยังคงแนะนำให้คนไข้ไปโรงพยาบาลอยู่ดี เพราะการรักษาฟื้นฟูโดยไม่ผ่าตัด อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาสองเดือนขึ้นไป

แถมยังเปลืองแรงเปลืองเวลา เว้นเสียแต่ว่าคนไข้จะร่างกายอ่อนแอจัดจนทนรับการผ่าตัดไม่ไหวจริงๆ

ไม่อย่างนั้นมันก็คืองานเหนื่อยฟรีที่ไม่คุ้มค่าเอาเสียเลย

อันที่จริง ตัวเขาเองไม่ได้เดือดร้อนอะไร หัวอกคนเป็นหมอย่อมไม่กลัวความยุ่งยากอยู่แล้ว

แต่กับคนไข้มันดูจะไม่ค่อยยุติธรรมเท่าไหร่ เรื่องที่ลงมีดทีเดียวจบ กลับต้องมายืดเยื้ออยู่สองเดือนครึ่งปี

ใครจะมีเวลาและเรี่ยวแรงมาผลาญทิ้งขนาดนั้นกัน?

ทุกคนยังต้องทำมาหากินกันอยู่นะ!

"หมอฉินจริงดิ อย่ามาอำพวกเรานะ มีวิธีรักษาโดยไม่ต้องผ่าตัดจริงๆ เหรอ?"

พวกลูกค้าสนใจจุดนี้กันมาก ส่วนเรื่องจะพาคนมารักษาไหมน่ะเหรอ

ก่อนหน้านี้เพิ่งเกิดเรื่องชวนหงุดหงิดไปหยกๆ พวกเขาก็กลัวว่าคนที่พามาจะเรื่องมากติโน่นตินี่ ในใจทุกคนตอนนี้เลยยังไม่มีความคิดจะพาใครมาทั้งนั้น

ฉินกงอวี่ตอบกลับด้วยสีหน้าจริงจัง "เรื่องวิชาแพทย์ผมไม่เคยล้อเล่นครับ"

"บอกว่ามีวิธีก็ต้องมีวิธีแน่นอน แต่สถานการณ์จริงก็ต้องดูเป็นรายกรณีไปตามอาการของโรค"

"แต่ถ้าพวกคุณจะพาคนมาตรวจ ผมยินดีต้อนรับเสมอครับ"

ได้ยินแบบนี้ ลูกค้าทุกคนต่างก็พอใจ

พวกเขารู้สึกดีกับหมอฉินคนนี้มาโดยตลอด แถมยังมีสิทธิพิเศษตรวจสุขภาพให้ฟรีอีก

ในใจยิ่งรู้สึกว่าการมาใช้บริการที่นี่มันคุ้มค่าเกินราคาจริงๆ

คุยเล่นกันอีกพักหนึ่ง จัดการธุระเสร็จสรรพ

ลูกค้าก็ฝากสัตว์เลี้ยงไว้ที่นี่ แล้วแยกย้ายกันไปทำงานอย่างสบายใจ

…

พอเห็นว่ายังไม่มีลูกค้า ฉินกงอวี่จึงเตรียมจะเปิดภารกิจฟาร์มแต้มประจำวัน

ทว่ายังไม่ทันได้เริ่ม ก็ได้ยินเสียงดังมาจากทางหน้าประตู

จากนั้น ฮัสกีตัวหนึ่งก็ลากทาสหมาที่ดูท่าทางใกล้หมดลมเดินโซซัดโซเซเข้ามา

"เมื่อคืนจัดไปกี่คนกันเนี่ยคุณ?" ฉินกงอวี่เหลือบมองแล้วเอ่ยแซวขำๆ

คนๆ นี้ก็คือคนที่โดนหลี่หยางลากเข้าโรงพักไปด้วยกันอย่างไม่รู้อีโหน่อีเหน่เมื่อวันก่อน

และยังเป็นลูกค้ารายใหญ่ที่สุดที่เหมายาบำรุงไตของเขาไป พ่อหนุ่มโฮสต์นั่นเอง

ชื่อแซ่เขาเองก็ไม่รู้ โบราณว่าไว้ โฮสต์หนุ่มไม่ถามหาที่มา

คนเขาอุตส่าห์ปิดบังชื่อเสียงเรียงนามมา 'ขยันขันแข็ง' ทำงานที่นี่ จะไปเปิดเผยข้อมูลส่วนตัวของเขาไม่ได้ เดี๋ยววันหน้ากลับตัวกลับใจแล้วจะโดนคน 'รู้จัก' แฉเอา

พ่อหนุ่มโฮสต์พอเข้ามาถึง ก็รีบทิ้งตัวลงนอนแผ่บนเก้าอี้ตรงโถงรับรองทันที

พูดด้วยน้ำเสียงไร้เรี่ยวแรงว่า “หมอ… หมอฉิน ยาที่บ้านเอาไม่อยู่แล้วครับ”

“ผมรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะตาย ช่วยผมด้วย!”

ได้ยินแบบนั้น ฉินกงอวี่ถึงกับยกนิ้วโป้งให้ “สุดยอด!”

ยาที่เขาให้อีกฝ่ายไปล้วนจัดเป็นสุดยอดยาบำรุง แต่อีกฝ่ายกินเข้าไปแล้วกลับยังเอาไม่อยู่

คิดดูแล้วกันว่าศึกรอบนี้มัน ‘หนักหน่วง’ เบอร์ไหน

“หมอฉินช่วยผมด้วยเถอะครับ ผมรู้สึกว่าตัวเองจะตายจริงๆ แล้ว!” พ่อหนุ่มโฮสต์ร้องขอความช่วยเหลืออย่างอ่อนระโหยโรยแรง

เขารู้สึกเหมือนวิญญาณจะหลุดออกจากร่างจริงๆ แล้ว

“รอเดี๋ยว ผมไปชงยาให้” ฉินกงอวี่ลุกขึ้นเดินไปด้านหลัง

จากนั้นก็หยิบผงเปลือกกิ่งโกจิเบอร์รี่ดำที่บดเตรียมไว้ในห้องเก็บของ ออกมาผสมกับตัวยาบำรุงปราณและสงบประสาทชนิดอื่น

แล้วออกมากดน้ำร้อนด้านนอก คนผงยาจนละลายเข้ากันดี ก่อนจะยกมาวางตรงหน้าอีกฝ่าย

พ่อหนุ่มโฮสต์ยื่นมืออันสั่นเทามารับไป แล้วกระดกพรวดเดียวจนเกลี้ยงแก้ว

จากนั้นก็หลับตาพักไปสองสามนาที พอเปิดเปลือกตาขึ้นมาอีกครั้ง ร่างกายก็เริ่มฟื้นคืนเรี่ยวแรงกลับมาบ้าง

อย่างน้อยเวลาพูดก็เริ่มมีเสียง ไม่ได้ทำท่าพะงาบๆ กึ่งเป็นกึ่งตายเหมือนเมื่อครู่อีก

“ฟู่… รอดตายแล้ว”

“ขอบคุณครับหมอฉิน เมื่อกี้ผมรู้สึกเหมือนจะตายจริงๆ ตัวมันเบาหวิวไปหมดเลย”

“ฮ่าๆ ตราบใดที่นายยังคลานมาหาผมก่อนตายได้ ก็รักษาชีวิตไว้ได้อยู่แล้ว” ฉินกงอวี่ยืนพิงเคาน์เตอร์บริการพลางหัวเราะ

ก่อนจะเอ่ยเตือนต่อว่า “ถึงยาจะช่วยบำรุงปราณตั้งต้นได้ แต่ก็อย่าหักโหมขนาดนั้น”

“ไม่งั้นคราวหน้ายังไม่ทันได้คลานมาถึงที่นี่ คงได้เหนื่อยตายคาเตียงไปซะก่อน”

คราวนี้อีกฝ่ายเล่นเกินเบอร์ไปจริงๆ สภาพร่างกายถึงได้สูญเสียปราณตั้งต้นอย่างหนัก แถมไตยังสึกหรออย่างรุนแรง

ที่รอดมาได้คราวนี้ต้องยกความดีความชอบให้กับการกินยามาต่อเนื่อง ปราณตั้งต้นในร่างถึงยังพอมีประคองไว้ ไม่อย่างนั้นถ้าพลาดพลั้งไปนิดเดียว

คาดว่าคงได้สิ้นลมคาเตียงไปแล้วแน่ๆ!

“เฮ้อ”

“มันช่วยไม่ได้นี่ครับ รอบนี้พวกพี่สาวกระเป๋าหนักทุ่มให้ตั้งหกแสน”

“จะไม่ให้ผมยอมเอาชีวิตเข้าแลกได้ยังไงล่ะครับ!” พ่อหนุ่มโฮสต์ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้

นั่นมันตั้งหกแสนเชียวนะ!

พอเป็นเงินดาวน์บ้านสักหลังในเมืองใหญ่ทั่วไปได้เลย แล้วจะไม่ให้เขาสู้สุดชีวิตได้ยังไง?

เขาส่ายหน้าพลางเล่าต่อว่า “เพื่อเอาใจพวกพี่สาว ผมทุ่มเทปรนนิบัติสุดตัวไปตั้งสามวันเต็ม”

“ระหว่างนั้นก็แอบกินยาไปตั้งหลายรอบ ไม่งั้นคงลากสังขารมาไม่ถึงที่นี่หรอกครับ”

เจอแบบนี้เข้าไป ฉินกงอวี่จะพูดอะไรได้อีก?

ทำได้แค่เอ่ยชมจากใจจริงไปประโยคหนึ่งว่า “ทุ่มเทกับงานจริงๆ นะเรา!”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง