บทที่ 100 การพบกันครั้งแรกของอวิ๋นเยียนกับเหลียงเหยียนหมิง

เซี่ยอวิ๋นเยียนใจหายวาบ รีบถามขึ้นทันที “ใส่ยาหรือยัง จะทนรอจนเฮ่อเหลียนซื่อกลับมาจากจวนจิ้งกั๋วกงคืนนี้ไหวหรือไม่”

เหวินชิวส่ายหน้า “ล้วนเป็นบาดแผลภายนอกเจ้าค่ะ ใส่ยาสมานแผลเรียบร้อยแล้ว โชคดีที่อากาศหนาว แผลคงไม่เน่าเปื่อยเร็ววัน มิฉะนั้นแล้ว…”

เมื่อเห็นสีหน้าที่ยังไม่หายตระหนกของอีกฝ่าย เซี่ยอวิ๋นเยียนซึ่งเคยผ่านความตายมาแล้วชาติหนึ่ง พลันนึกถึงความเจ็บปวดจากการถูกทรมานในกาลก่อนจนหัวใจกระตุกวูบ

เพียงเพราะเสบียงเกวียนเดียว ตระกูลเหยากลับลงมือเหี้ยมโหดถึงเพียงนี้ ชัดเจนว่าเจตนาใช้เรื่องนี้ระบายโทสะ

ดูจากรอยขาดวิ่นบนเสื้อผ้าของแม่เฒ่ายาน อีกฝ่ายคงพกพาอาวุธมาด้วยเป็นแน่ หากฟันโดนจุดชีพจรสำคัญเข้า แม้ช่วงแรกจะดูไม่เป็นไร ทว่าหากปล่อยให้เลือดไหลซึมไม่หยุดนานเข้า ย่อมเป็นอันตรายถึงชีวิต

“พาไปไว้ที่เพิงรักษาฟรีแล้วใช่หรือไม่” เมื่อนึกถึงจุดนี้ เซี่ยอวิ๋นเยียนก็ยกชายกระโปรงแล้วก้าวข้ามธรณีประตูเรือนออกไปทันที “ข้าจะไปดูเสียหน่อย”

“คุณหนูใหญ่ ตอนนี้ที่นั่นวุ่นวายยิ่งนักนะเจ้าคะ รอก่อนแล้วค่อย…” เหวินชิวห้ามไม่ทัน ได้แต่กระทืบเท้าด้วยความร้อนใจแล้วรีบวิ่งตามไป

แม้ช่วงนี้เฮ่อเหลียนซื่อจะอยู่ในเมืองฉางอัน ทว่าเพิงรักษาฟรียังมิได้รื้อถอน การบาดเจ็บฟกช้ำทั่วไปอาศัยเด็กรับใช้จัดยาที่เฮ่อเหลียนซื่อทิ้งไว้คอยตรวจดูก็เพียงพอ หากมีผู้ป่วยอาการหนักหนาสาหัสจริงๆ ก็จะใช้ยาลูกกลอนบำรุงปราณที่เซี่ยอวิ๋นเยียนปรุงขึ้นช่วยยื้อชีวิตไว้ก่อน แล้วค่อยส่งข่าวเร่งด่วนให้เฮ่อเหลียนซื่อกลับมาฝังเข็ม

ยามนี้ในเพิงรักษาฟรีมีบ่าวไพร่นั่งรออยู่ไม่น้อยหลังจากเพิ่งใส่ยาเสร็จ เด็กรับใช้จัดยาสองคนวุ่นวายจนมือเป็นระวิง ครั้นเห็นเซี่ยอวิ๋นเยียนเดินเข้ามา จึงรีบก้าวเข้ามารายงาน “คุณหนูเซี่ย ขี้ผึ้งทารอยฟกช้ำเริ่มจะไม่พอแล้วขอรับ”

สาวใช้อีกคนก็วิ่งเข้ามารายงานเช่นกัน “คุณหนูใหญ่ ผ้าขาวสำหรับพันแผลหมดแล้วเจ้าค่ะ”

เซี่ยอวิ๋นเยียนกวาดสายตามองสถานการณ์ภายในเพิงคร่าวๆ ก่อนสั่งการ “ต้องการสิ่งใดให้เขียนรายการไว้ แล้วส่งให้เหวินชิวไปเบิกที่คลัง หากในคลังมีไม่พอ ก็เอาป้ายประจำตัวของข้าออกไปกว้านซื้อข้างนอก”

เมื่อมีนางอยู่ ทุกคนในเพิงรักษาฟรีจึงเหมือนมีหลักยึด ภายใต้คำสั่งของเซี่ยอวิ๋นเยียน บ่าวไพร่เลิกตื่นตระหนกเหมือนก่อนหน้า และเริ่มลงมือทำงานกันอย่างเป็นระเบียบ เหวินชิวกวาดสายตามองรอบด้าน ก่อนจะดึงตัวป้านเซี่ยเข้ามาร่วมด้วย ช่วยกันต้มยาและพันแผล

เมื่อเห็นว่าสถานการณ์เริ่มเข้าที่ เซี่ยอวิ๋นเยียนจึงเดินลึกเข้าไปด้านในไม่กี่ก้าว ก็แลเห็นเด็กหนุ่มคนหนึ่งนั่งอยู่ตรงมุมห้อง เนื้อตัวเปรอะเปื้อนไปด้วยโคลน ร่างกายพันผ้าพันแผลไว้เต็มไปหมด นางจึงรู้ได้ทันทีว่านี่คือเด็กรับใช้ที่เหวินชิวบอกว่าบาดเจ็บหนักที่สุด

เมื่อเห็นว่าแม้กระทั่งบนใบหน้าของเขายังมีรอยแผลแตก เซี่ยอวิ๋นเยียนก็ขมวดคิ้ว สั่งสาวใช้ข้างกายว่า “ไปเอาขี้ผึ้งสมานแผลในคลังมาขวดหนึ่ง แล้วให้เหวินชิวไปหยิบขวดยาลูกกลอนในห้องข้ามาด้วย เป็นยาห้ามเลือดที่คุณชายซูแห่งจวนจิ้งกั๋วกงเหลือไว้”

สาวใช้ผู้นั้นชะงักไปเล็กน้อย “ท่านหมอบอกแล้วว่าแค่แผลภายนอก ดูน่ากลัวไปเท่านั้นเองเจ้าค่ะ มิอาจนำยาล้ำค่าพรรค์นั้นมาใช้ได้หรอกเจ้าค่ะ”

เซี่ยอวิ๋นเยียนมองนางด้วยสายตาราบเรียบ น้ำเสียงเย็นชา “ก็แค่ยาขวดเดียว จะสำคัญอันใดนักหนา”

เพียงประโยคสั้นๆ กลับแฝงไว้ด้วยอำนาจที่มิอาจปฏิเสธ สาวใช้จึงรีบก้มหน้ารับคำ “บ่าวจะรีบไปบอกพี่เหวินชิวจัดการเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ”

เซี่ยอวิ๋นเยียนพยักหน้ารับ

พอนางก้าวไปข้างหน้าอีกสองก้าว เด็กรับใช้ผู้นั้นพลันได้ยินเสียงฝีเท้า พอลืมตาขึ้นก็รีบพยุงกายจะลุกขึ้นทำความเคารพ “บ่าวน้อยคารวะคุณหนูใหญ่ขอรับ”

เซี่ยอวิ๋นเยียนส่งสัญญาณให้เด็กรับใช้จัดยาห้ามเขาไว้ ก่อนจะถามด้วยความประหลาดใจ “เจ้าเคยพบข้าหรือ”

แม้หลังจากเกิดใหม่นางจะจัดระเบียบเรือนในและเรือนนอกของจวนแม่ทัพเสียใหม่ ทว่าเรื่องราวในเรือนนอกล้วนสั่งการผ่านพ่อบ้านซานทั้งสิ้น มีเด็กรับใช้เพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่เคยยลโฉมหน้าที่แท้จริงของนาง

เด็กรับใช้ผู้นั้นเผยรอยยิ้มเปิดเผยจริงใจ “บ่าวน้อยเพิ่งเข้าจวนแม่ทัพมาได้ไม่นาน ยังไม่มีโอกาสได้ติดตามพ่อบุญธรรมไปกราบคารวะท่านและฮูหยินขอรับ แต่ในกระโจมตรวจโรคการกุศลของตระกูลเซี่ย สตรีที่ชอบสวมชุดแดง งดงามจับใจ และสามารถควบคุมสถานการณ์ได้ด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำ นอกจากท่านแล้ว บ่าวน้อยก็นึกไม่ออกว่าจะเป็นผู้ใดได้อีก”

ความเฉลียวฉลาดตรงไปตรงมาของเขาทำให้เซี่ยอวิ๋นเยียนรู้สึกถูกชะตายิ่งขึ้น จึงเอ่ยถามว่า “เจ้าชื่ออันใดหรือ”

“บ่าวน้อยแซ่เหลียง มีนามว่าเหยียนหมิง ทุกคนมักเรียกข้าตามพ่อบุญธรรมว่าอาเหลียงขอรับ”

เขาก็คือเหลียงเหยียนหมิงนี่เอง!

เซี่ยอวิ๋นเยียนตกตะลึง นางพิจารณาแม่ทัพหนุ่มผู้มีชื่อเสียงระบือนามในชาติก่อนอย่างละเอียดโดยไม่รู้ตัว

นี่เป็นครั้งแรกในสองชาติภพที่นางได้พบเหลียงเหยียนหมิง

เด็กหนุ่มดูมีอายุเพียงสิบเจ็ดสิบแปดปี แม้รูปโฉมจะไม่งดงามหมดจดเท่าซูอวี้ ทว่าผึ่งผายสง่างาม แม้ยามนี้เนื้อตัวจะเปรอะเปื้อนโคลนและเต็มไปด้วยบาดแผล แต่ก็ไม่อาจบดบังพลังชีวิตอันเปี่ยมล้นที่ชวนให้ผู้พบเห็นรู้สึกเอ็นดูได้

คิ้วกระบี่ดวงตาดุจดวงดาว ยามแย้มยิ้มยังมีเขี้ยวเล็กๆ ดูเหมือนเด็กหนุ่มข้างบ้านมากกว่า ไม่มีเค้าลางของดาวมฤตยูตามคำร่ำลือแม้แต่น้อย

เซี่ยอวิ๋นเยียนสะกดความประหลาดใจในใจลง มองบาดแผลของเขาแล้วถามว่า “เหตุใดจึงบาดเจ็บหนักถึงเพียงนี้”

“อ้อ ท่านหมายถึงรอยพวกนี้บนตัวข้าหรือขอรับ” เหลียงเหยียนหมิงก้มมองเนื้อตัวตนเอง “ก็แค่ดูน่ากลัวเท่านั้น ไม่ได้บาดเจ็บเข้ากระดูกกระเดี้ยวอันใดหรอกขอรับ ขบวนคุ้มกันสินค้ารอบนี้นอกจากข้าที่เป็นคนหนุ่มเพียงคนเดียว ที่เหลือก็ล้วนเป็นคนเฒ่าคนแก่รุ่นราวคราวเดียวกับแม่เฒ่ายานทั้งสิ้น หากพวกเขาล้มพับไปสักที คงต้องนอนซมอยู่นานครึ่งค่อนเดือน ข้าหนังหนาเนื้อเหนียว โดนทุบตีเพิ่มอีกสักหน่อยก็ไม่เป็นไรหรอกขอรับ”

เซี่ยอวิ๋นเยียนเลิกคิ้ว “เอาแต่ยอมให้เขาตี ไม่ได้ตอบโต้เลยหรือ”

นางไม่มีทางเชื่อเด็ดขาดว่าคนของตระกูลเหยาจะรู้จักยั้งมือ อย่าว่าแต่ไม่ถึงแก่ชีวิตเลย แม้แต่แขนขาคนพวกนี้ก็ยังอยู่ดีไม่มีหัก

เหลียงเหยียนหมิงหัวเราะร่าขึ้นมาทันที “ย่อมไม่เป็นเช่นนั้นอยู่แล้วขอรับ! ข้าซัดคนฝั่งนั้นล้มคว่ำไปตั้งสามคน หากไม่ต้องคอยพะวงปกป้องแม่เฒ่ายาน ข้ายังซัดกับพวกมันต่อได้อีกยก!”

ได้ยินเช่นนี้ เซี่ยอวิ๋นเยียนก็กลั้นไว้ไม่อยู่ หลุดขำออกมาคำหนึ่ง

เมฆหมอกอึมครึมในใจที่ตระกูลเหยาก่อไว้ พลันสลายหายไปมากโขเพราะคำพูดของเด็กหนุ่มตรงหน้า

ครั้นหัวเราะเสร็จ นางก็พยายามปั้นสีหน้าให้กลับมาเคร่งขรึมดังเดิมแล้วเอ่ยว่า “คราวหน้าห้ามทำเช่นนี้อีก สู้ไม่ได้ วิ่งหนีไม่เป็นหรืออย่างไร”

เหลียงเหยียนหมิงฟังแล้วย่อมไม่ค่อยยอมรับ เขาตบอกตนเองดังอั่ก “ท่านพูดเช่นนี้ไม่ถูกนะขอรับ ข้าได้ยินพ่อบ้านซานบอกว่า ตระกูลเซี่ยของเราเป็นถึงจวนแม่ทัพ มีที่ไหนแม่ทัพเห็นว่าสู้ไม่ได้แล้วจะวิ่งหนี… โอ๊ย! คุณหนูใหญ่ ท่านเบามือหน่อยขอรับ!”

เซี่ยอวิ๋นเยียนชักมือขวาที่แกล้งกดลงบนแผลตรงแขนเขาเบาๆ กลับมา พลางเลิกคิ้ว “แม่ทัพเมื่อรู้ว่าสู้ไม่ไหว สิ่งแรกที่ต้องทำย่อมเป็นการนำทัพถอยร่นเพื่อดึงศึกให้ยืดเยื้อและรักษาขุมกำลังไว้ เจ้าจงจำให้ดี แพ้ชนะล้วนเป็นเพียงเรื่องชั่วคราว มีชีวิตรอดต่อไปได้ต่างหากจึงสำคัญที่สุด”

นางชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเสริมอีกประโยค “คำพูดนี้ท่านพ่อเป็นผู้สอนข้าเอง”

วาจานี้ทำเอาข้อโต้แย้งทั้งหลายของเหลียงเหยียนหมิงกลืนหายลงคอไปทันที

เซี่ยอวิ๋นเยียนตรวจชีพจรของเขา พบว่าไม่มีอาการบาดเจ็บภายในดังที่เจ้าตัวว่าไว้จริงๆ “เจ้าเคยฝึกยุทธ์มาหรือ”

“พ่อของข้าเคยเป็นผู้คุ้มภัย ตอนเด็กๆ ท่านเคยสอนข้าอยู่สองสามกระบวนท่าขอรับ” เหลียงเหยียนหมิงกล่าวด้วยน้ำเสียงสลดลง “ท่านพ่อกับท่านแม่ประสบเคราะห์ร้ายตอนไปคุ้มกันสินค้า หลังจากกลายเป็นเด็กกำพร้า เพื่อเอาชีวิตรอด ข้าจึงคลำทางคิดค้นกระบวนท่าตุกติกที่เอาขึ้นหน้าขึ้นตาไม่ได้ขึ้นมาเอง หากไม่ใช่เพราะท่านแม่ทัพเซี่ยเห็นว่าข้าน่าเวทนาแล้วรับเข้ากองทัพตระกูลเซี่ย ป่านนี้ข้าก็คงยังแย่งข้าวกินกับพวกขอทานอยู่ในวัดร้างที่ไหนสักแห่งเป็นแน่ขอรับ”

คนที่มีความสุขในใต้หล้าล้วนคล้ายคลึงกัน ทว่าคนที่มีเคราะห์กรรมกลับมีอดีตอันน่าเวทนาแตกต่างกันไป

“เรื่องในอดีตมิอาจหวนคืน คนเราต้องมองไปข้างหน้า” เซี่ยอวิ๋นเยียนชักมือกลับ สบสายตากับดวงตาสุกใสดำขลับของเหลียงเหยียนหมิงอย่างจริงจัง “คำนี้ข้าจะถามเจ้าเพียงครั้งเดียว เหลียงเหยียนหมิง เจ้าอยากฝึกยุทธ์ อยากไปแนวหน้าเพื่อปกป้องบ้านเมืองเหมือนกองทัพตระกูลเซี่ยในกาลก่อนหรือไม่”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง