บทที่ 99 ตระกูลเหยาแย่งชิงสินค้า ลงมือทำร้ายคน

เนื่องด้วยฮูหยินมหาเสนาบดีหยางขาแข้งเดินเหินไม่สะดวก ผู้ที่มาแทนจากจวนมหาเสนาบดีจึงเป็นจี้ซื่อ สะใภ้ใหญ่ของนาง ซึ่งเป็นกุลสตรีผู้เพียบพร้อมและอ่อนโยน

ยามนี้จี้ซื่อแย้มยิ้มพลางกล่าว “นั่นเป็นเพราะน้องอวิ๋นเยียนมีแก่ใจ ยามข้ายังไม่ออกเรือน วันๆ เอาแต่ปักผ้าอยู่ในห้อง ไหนเลยจะคิดอ่านได้รอบคอบเพียงนี้ ต้องบอกว่ามีแบบแผนสืบทอดจากตระกูล ถึงจะเปลี่ยนเรื่องกุศลให้บังเกิดผลจริงได้”

เซี่ยอวิ๋นเยียนยิ้มรับอย่างถ่อมตน ทว่าอดไม่ได้ที่จะลอบมองจี้ซื่ออีกหลายครา

วาจาของนางมีชั้นเชิงยิ่งนัก ภายนอกดูเหมือนชมตน แต่แท้จริงแล้วคือยกย่องตระกูลเซี่ยทั้งตระกูล ที่หาได้ยากที่สุดคือไม่มีคำใดขาดตกบกพร่อง แม้แพร่งพรายออกไปก็ไม่เป็นช่องว่างให้ผู้ใดนำไปว่าร้ายได้เลย

หลายคนสนทนาเคล้าเสียงหัวเราะ บรรยากาศภายในห้องกลมเกลียวยิ่ง เซี่ยอวิ๋นเยียนเหลือบมองเวลา จึงแสร้งขอตัวไปดูว่าของว่างเจจัดเตรียมไปถึงไหนแล้ว นางก้าวพ้นประตูแล้วเรียกป้านเซี่ยเข้ามา

“ฝ้ายกับเสบียงขบวนหลังมาถึงหรือยัง”

ป้านเซี่ยส่ายหน้า “ยังเลยเจ้าค่ะ”

พอกล่าวจบสามคำ ก็สังเกตเห็นสีหน้าของเซี่ยอวิ๋นเยียนแปรเปลี่ยนไป “คุณหนูใหญ่ ท่านเป็นอะไรไปหรือเจ้าค่ะ”

เซี่ยอวิ๋นเยียนขมวดคิ้วเล็กน้อย “หญิงรับใช้คุมเกวียนบอกว่า เกวียนหลายคันนั้นกว้านซื้อเสร็จก็ออกเดินทางพร้อมกัน ไฉนป่านนี้ยังมาไม่ถึงอีก”

ในใจบังเกิดความกระวนกระวายขึ้นมาลางๆ

นางกำชับบ่าวไพร่ซ้ำแล้วซ้ำเล่าให้ใส่ใจเรื่องการจัดซื้อให้มาก ส่งเกวียนเสร็จแล้วจะได้รับเงินค่าแรงเพิ่มอีกหนึ่งส่วน หรือว่าคนพวกนั้นจะไม่เข้าใจความหมายที่แฝงอยู่ในคำพูด?

หากนางไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม เอาแต่กว้านซื้อยกใหญ่โดยไม่คำนึงถึงสภาพตลาดและไม่สนใจความปลอดภัยของบ่าวไพร่ แม้จะได้ชื่อเสียงมา แต่หากถูกเส้าหว่านหรือพวกเหยาเยว่ฉวยโอกาสเล่นงานจนเกิดเรื่องผิดพลาดขึ้นมา จะทำเช่นไร

นี่เป็นครั้งแรกหลังจากท่านพ่อพลีชีพในสนามรบที่ท่านแม่ออกหน้านำพาทำเรื่องกุศล หากไม่ได้ผลดีก็แล้วไปเถิด แต่หากกลายเป็นว่าเห็นแก่ชื่อเสียงจอมปลอมจนไม่ไยดีความปลอดภัยของบ่าวไพร่ เช่นนั้นคงกลายเป็นเรื่องน่าขันให้ผู้คนหัวเราะเยาะ

ยิ่งไปกว่านั้น เรื่องนี้ยังเกี่ยวพันถึงเงื่อนไขที่ฝ่าบาททรงตั้งไว้ว่าจะยอมให้นางไปด่านฉือหลินหรือไม่…

เซี่ยอวิ๋นเยียนสั่งให้ป้านเซี่ยไปคอยจับตาดูต่อ หากมีข่าวคราวใดให้รีบมารายงานทันที ขณะกำลังจะเดินกลับเข้าไป ก็เห็นเหวินชิวสาวเท้าเร่งร้อนเข้ามาในเรือน ด้านหลังยังมีหญิงรับใช้ตัวเปรอะเปื้อนโคลนตามมาอีกคน

นางชะงักฝีเท้า ถามเสียงเข้ม “เกิดเรื่องอันใดขึ้น”

“คุณหนูใหญ่ เรื่องจัดซื้อเกิดปัญหาแล้วเจ้าค่ะ” ป้านเซี่ยรีบก้าวขึ้นหน้ารายงาน “เดิมทีพวกเราตกลงราคากับพ่อค้าฝ้ายและร้านข้าวสารเรียบร้อยแล้ว เกวียนคันแรกก็ออกเดินทางอย่างราบรื่น แต่จู่ๆ ก็มีคนกลุ่มหนึ่งโผล่มา เอ่ยปากว่าจะจ่ายสามเท่าเพื่อกว้านซื้อฝ้ายและข้าวสารทั้งหมด นี่คือแม่เฒ่ายานที่คุมเกวียน นางเล่าได้ชัดเจนกว่า บ่าวจึงถือวิสาสะพานางเข้ามาเจ้าค่ะ”

เซี่ยอวิ๋นเยียนพยักหน้า ปรับน้ำเสียงให้อ่อนโยนลง “มีบาดแผลที่ใดหรือไม่ มีเรื่องอะไรค่อยๆ พูด ข้าจะจัดการเอง”

นางมิได้ซักไซ้ไล่เลียงด้วยถ้อยคำเกรี้ยวกราด อารมณ์ของแม่เฒ่ายานจึงค่อยๆ สงบลง เอ่ยว่า “เรียนคุณหนูใหญ่ พอคนพวกนั้นมาถึง ไม่เพียงแต่จะกว้านซื้อของที่มีอยู่ในร้านเท่านั้น แม้แต่ของที่พวกเราขนขึ้นเกวียนเสร็จแล้วก็ยังจะแย่งซื้อ พอพวกเราไม่ยอม พวกมันก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง ถลาเข้ามาแย่งชิงทันที พวกมันพาชายฉกรรจ์มาหลายคน พวกเราสู้ไม่ไหว ของ…ของก็เลยถูกพวกมันแย่งไปหมดเจ้าค่ะ”

เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ในตอนนั้น แม่เฒ่ายานก็โกรธจนตาแทบพ่นไฟ “พวกมันยังโยนทองคำแท่งหนึ่งลงพื้น บอกว่าเป็นค่าสินค้าให้พวกเรา ชัดเจนว่าเจตนาดูถูกพวกเราแท้ๆ!”

เซี่ยอวิ๋นเยียนครุ่นคิดแล้วเอ่ยถาม “ได้บอกพวกมันหรือไม่ว่า นี่คือสิ่งของบรรเทาทุกข์ที่ตระกูลเซี่ยร่วมมือกับอีกหลายตระกูลจะส่งไปยังแนวหน้า”

“พวกเราบอกตั้งแต่แรกแล้วเจ้าค่ะ ไม่ใช่แค่พวกเรา แม้แต่พ่อค้าฝ้ายกับร้านข้าวสารก็บอกว่าไม่มีใครทำการค้าเยี่ยงนี้ แต่พวกมันกร่างเกินไป หลงจู๊ทั้งสองร้านก็โดนทุบตีจนไม่กล้าเอ่ยปากอันใดอีกเจ้าค่ะ”

จังหวะนั้นเอง จี้ซื่อก็เดินออกมา เมื่อเห็นเซี่ยอวิ๋นเยียนยืนอยู่ตรงนี้ จึงเดินเข้ามาถามเสียงเบา “เมื่อครู่เห็นสีหน้าน้องไม่ค่อยดี เกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือ”

อย่างไรเสียก็เป็นการร่วมมือกันระดมเสบียงของหลายตระกูล เซี่ยอวิ๋นเยียนจึงมิได้ปิดบัง เล่าเรื่องราวตั้งแต่ต้นจนจบให้นางฟัง

จี้ซื่อใคร่ครวญชั่วครู่ แล้วถามว่า “รู้หรือไม่ว่าเป็นคนของตระกูลใด”

แม่เฒ่ายานกล่าว “ข้าเห็นคนกลุ่มนั้นล้วนมีฝีมือหมัดมวย จึงเอะใจแอบหลอกถามไปสองสามประโยค พวกมันบอกว่าเป็นคนของตระกูลเหยา แถมยังโอ้อวดป้ายเอวให้ข้าดูด้วย พ่อบ้านฝ่ายนอกที่ไปด้วยกันบอกกับข้าระหว่างทางว่า บนป้ายสลักคำว่า ‘เหยา’ จริงๆ เจ้าค่ะ”

“เหยาหรือ” จี้ซื่อพึมพำ “จวนเสนาบดีกรมขุนนางหรือนี่”

แม้เซี่ยอวิ๋นเยียนจะคาดเดาไว้แล้ว ทว่าสีหน้าประหลาดใจในยามนี้ก็มิได้แสร้งทำ

นางคิดไว้ว่าเหยาเยว่กับเส้าหว่านจะต้องแย่งชิงความชอบ แต่คิดไม่ถึงว่าคนตระกูลเหยาจะกำเริบเสิบสานถึงเพียงนี้ เพื่อแย่งชิงหน้าตาความดีความชอบ ถึงกับลงมือปล้นชิงสินค้าอย่างอุกอาจ

“ไม่เป็นไร พวกเราค่อยไปลองสอบถามร้านอื่นดูอีกที” เซี่ยอวิ๋นเยียนสั่งการเหวินชิว “ไปตามท่านหมอมาตรวจดูอาการของพวกเขา หากมีบาดแผลให้รีบรักษาโดยเร็ว แล้วปูนบำเหน็จคนละห้าร้อยอีแปะเป็นค่ายาทำขวัญ”

แม่เฒ่ายานรีบคุกเข่าลง กล่าวคำสรรเสริญเยินยอในความมีเมตตาดั่งพระโพธิสัตว์ของเซี่ยอวิ๋นเยียนไม่ขาดปาก เหวินชิวตาไว เห็นว่าจี้ซื่อมีเรื่องจะสนทนากับเซี่ยอวิ๋นเยียน จึงรีบก้าวเข้าไปพยุงแม่เฒ่ายานออกไป

“น้องอวิ๋นเยียน เจ้าอย่าเพิ่งร้อนใจไป” จี้ซื่อช่วยออกความคิด “ข้าจะให้พ่อบ้านที่เรือนรีบออกไปสืบดู ไม่แน่อาจจะมีลู่ทางอื่นให้กว้านซื้อฝ้ายและข้าวสารได้อีก”

น้ำเสียงจริงใจยิ่งนัก

ความหวังดีของผู้อื่นก็เฉกเช่นเดียวกับความมุ่งร้าย ย่อมจำแนกแยกแยะได้ง่ายดาย แม้จะไม่รู้ว่าจี้ซื่อทำเช่นนี้เพราะเห็นแก่ฮูหยินหยางหรือด้วยเหตุผลอื่น แต่ในเมื่ออีกฝ่ายมีไมตรีจิตต่อตน เซี่ยอวิ๋นเยียนย่อมตอบแทนด้วยไมตรีเช่นเดียวกัน

นางจึงกล่าวว่า “ข้าก็คิดเช่นนั้นเจ้าค่ะ ตระกูลเหยาคงไม่อาจกว้านซื้อฝ้ายและข้าวสารทั่วทั้งเมืองฉางอันไปจนหมดสิ้นได้ หากทำเช่นนั้นก็ไม่ใช่การทำกุศลแล้ว แต่เป็นการผูกพยาบาทสร้างศัตรูเสียมากกว่า”

จี้ซื่อชะงักไปเล็กน้อย คิดไม่ถึงว่าเซี่ยอวิ๋นเยียนอายุเพียงสิบกว่าปีจะสุขุมเยือกเย็นได้ถึงเพียงนี้

มิน่าเล่าท่านแม่สามีถึงได้ให้ความสำคัญกับนางนัก

ได้ยินเซี่ยอวิ๋นเยียนกล่าวต่อไปว่า “คนบางคนละโมบชื่อเสียง คนบางคนละโมบผลประโยชน์ ย่อมต้องมีคนคอยแย่งชิงอยู่ข้างหน้าเป็นธรรมดา พวกเราเพียงแค่อยากทำเรื่องดีๆ ให้สุดกำลัง ไม่จำเป็นต้องไปแก่งแย่งชิงดีกับพวกเขาหรอกเจ้าค่ะ”

อย่างไรเสีย การกระทำของคนพวกนั้นก็คือการรนหาที่ตายเอง

“เรื่องนี้บอกกล่าวกับเหล่าฮูหยินไว้ก่อนจะดีกว่า ประเดี๋ยวเข้าไปข้างใน ข้าจะเป็นผู้อธิบายให้พวกนางฟังเอง” จี้ซื่อเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าแฝงไว้ด้วยความหนักแน่นเด็ดเดี่ยว

นี่ก็เพื่อป้องกันไม่ให้เหล่าฮูหยินชั้นสูงคิดว่าเซี่ยอวิ๋นเยียนยังเด็กเกินไปจนทำงานไม่เรียบร้อย

จี้ซื่อมีวาทศิลป์ยิ่งนัก เมื่อชี้แจงเสร็จสิ้น แม้รอยยิ้มบนใบหน้าของเหล่าฮูหยินจะจางลงไปบ้าง แต่ก็ไม่มีผู้ใดขุ่นเคือง

ฮูหยินท่านหนึ่งจึงเอ่ยขึ้นว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ มิสู้พวกเราแต่ละจวนต่างกลับไปสั่งคนให้ช่วยกันคิดหาหนทาง ดูว่าพอจะหาพ่อค้ารายอื่นได้หรือไม่ ซื้อมาได้เท่าใดก็เอาเท่านั้น”

ฮูหยินเซี่ยกล่าว “ฮูหยินกล่าวได้ถูกต้องแล้ว หลายคนย่อมมีหลายลู่ทาง หากพวกเราเอาแต่นั่งรอกันอยู่ที่นี่ ฝ้ายกับข้าวสารคงไม่ตกลงมาจากฟ้าเป็นแน่”

วาจาของนางแฝงอารมณ์ขัน ทำให้ทุกคนหัวเราะออกมา บรรเทาความอึดอัดภายในห้องลงไปได้

เมื่อตกลงกันว่าไม่ว่าจะหาพ่อค้ารายใหม่ได้หรือไม่ อีกสองวันจะนัดพบกันอีกคราเพื่อหารือขั้นตอนต่อไป เซี่ยอวิ๋นเยียนจึงพาสาวใช้ไปส่งเหล่าฮูหยินชั้นสูงออกจากวัดหานถานด้วยตนเอง

ครั้นส่งคนกลับไปหมดแล้ว เหวินชิวก็ก้าวเข้ามารายงาน “บ่าวจัดแจงให้ท่านหมอไปตรวจดูอาการแล้วเจ้าค่ะ หญิงรับใช้คุมเกวียนกับพ่อบ้านทั่วไปไม่ได้เป็นอะไรมาก แต่มีเด็กรับใช้คนหนึ่ง ได้รับบาดเจ็บค่อนข้างหนัก…”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง