บทที่ 98 อวิ๋นเยียนคิดถึงซูอวี้อย่างไม่อาจควบคุม

ในเรือนหลังของจวนเหยา เหยาเยว่กำลังปักเข็มลงบนผ้าในมืออย่างเบื่อหน่ายไร้อารมณ์

อุตส่าห์ใช้ป้ายคำสั่งในมือเส้าหว่านสั่งการเหอย่งได้ นึกว่าเซี่ยอวิ๋นเยียนต่อให้ไม่ตาย ชาตินี้ก็คงแหลกลาญไปแล้ว ใครจะรู้ว่านับตั้งแต่วันนั้นที่เหอย่งส่งข่าวมาว่าลักพาตัวเซี่ยอวิ๋นเยียนไป ล่วงเลยมาหลายวัน ป่านนี้กลับยังไม่ได้ยินข่าวลือที่ส่งผลเสียต่อเซี่ยอวิ๋นเยียนแม้แต่ครึ่งคำ

พอนึกถึงท่าทางของเซี่ยอวิ๋นเยียนที่ไม่ไว้หน้านางแม้แต่น้อย มือที่ปักผ้าของเหยาเยว่ก็ลงแรงหนักขึ้น ราวกับว่าสิ่งที่อยู่ใต้เข็มมิใช่ผ้าไหมเนื้อละเอียด แต่เป็นใบหน้างดงามสะกดสายตาของเซี่ยอวิ๋นเยียน

สตรีสูงศักดิ์ในใต้หล้านี้มีถมเถไป แต่เซี่ยอวิ๋นเยียนกลับชอบวางท่าสูงส่งไม่พึ่งพาผู้ใด เห็นแล้วชวนให้หงุดหงิดใจสิ้นดี

ยิ่งนึกถึงตอนที่ตนเองถูกซูอวี้ขับไล่ออกจากจวนจิ้งกั๋วกงอย่างไร้เยื่อใย เหยาเยว่ก็ยิ่งว้าวุ่นใจทวีคูณ

อวี่เฉียน สาวใช้คนสนิทชั้นเอกยกน้ำกุหลาบเข้ามาปรนนิบัติ รู้ว่าคุณหนูของตนอารมณ์ไม่ดี นางจึงจงใจใช้ชุดน้ำชาที่ปกติคุณหนูโปรดปรานที่สุด ทว่าคิดไม่ถึงว่าเหยาเยว่จิบไปเพียงคำเดียวแล้วก็ยังคงจ้องสะดึงปักผ้าในมือด้วยสายตากราดเกรี้ยว

อวี่เฉียนเอ่ยช้าๆ “คุณหนูยังเสียใจเรื่องคุณชายซูอยู่หรือเจ้าคะ คาดว่าคุณชายซูคงฟังคำนินทาว่าร้ายของคนอื่น ถึงได้…”

เหยาเยว่เขวี้ยงสะดึงปักผ้าทิ้งอย่างแรง พลางเคียดแค้น “ข้าไม่มีวันทำตัวเยี่ยงสตรีไร้ยางอายพวกนั้นเด็ดขาด ที่จงใจหาจังหวะตอนซูอวี้บาดเจ็บไปประจบเอาใจ เส้าหว่านล่ะ ยังไม่มาอีกหรือ”

อวี่เฉียนตอบว่า “บ่าวเฝ้าประตูเพิ่งมารายงาน บอกว่าถึงหน้าประตูแล้วเจ้าค่ะ”

เหยาเยว่แค่นเสียงเย็น กล่าวด้วยน้ำเสียงหยิ่งยโส “เรียกสาวใช้ตัวเล็กๆ สักคน แอบพานางเข้ามาทางประตูด้านข้างที่ใช้ขนของซื้อเข้าจวนทุกวัน อย่าให้ใครเห็นเข้าล่ะ จริงสิ กำชับคนนำทางให้จับตาดูนางไว้ให้ดี หากในจวนมีอะไรหายไป พวกเจ้ากับเส้าหว่านอย่าหวังว่าจะได้อยู่อย่างสงบสุข”

อวี่เฉียนยิ้มประจบ “บ่าวเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ รู้ว่าวันนี้นางจะมา บ่าวยังจงใจไปค้นชุดน้ำชาที่พวกบ่าวไพร่ใช้มาจากห้องเก็บของ ประเดี๋ยวชงเศษใบชาขึ้นไป ก็ถือว่าให้นางได้ลิ้มรสชาดีแล้วเจ้าค่ะ”

รออยู่ไม่นาน อวี่เฉียนก็เปิดม่านด้วยรอยยิ้มเปี่ยมหน้า ต้อนรับเส้าหว่านเข้ามาในห้อง ครั้นรินชาเสร็จ ก็พาคนรับใช้ที่คอยปรนนิบัติออกไปข้างนอก

เส้าหว่านลูบถ้วยชาเคลือบขาวซูโจวที่เกลี้ยงเกลาละเอียดอ่อนในมือ สายตากวาดมองชุดน้ำชาข้างมือของเหยาเยว่อย่างรวดเร็ว

ชุดน้ำชาเตาหรูเหยาชั้นเลิศสีฟ้ากระจ่างหลังฝนพรำ เตาหนึ่งราคาอย่างน้อยพันตำลึงทอง…

ส่วนกลิ่นชาในถ้วยของทั้งสองคน ก็มีความแตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด

ความดูแคลนที่เหยาเยว่มีต่อนาง แสดงออกอย่างโจ่งแจ้งยิ่งนัก

“หลายวันมานี้ข้าเห็นเซี่ยอวิ๋นเยียนยังอยู่สุขสบายดีนี่” เหยาเยว่มองเส้าหว่าน น้ำเสียงเยียบเย็น “เจ้ามิได้รับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะกับข้าหรอกหรือ ว่าเหอย่งเป็นคนสนิทของพ่อเจ้า ต่อให้จัดการเซี่ยอวิ๋นเยียนไม่ถึงตาย ก็ทำให้นางไม่มีหน้าไปพบผู้คนตลอดชีวิตที่เหลือได้”

ในใจของเส้าหว่านใช่ว่าจะไม่ก่นด่าเหอย่ง

งานยังทำไม่สำเร็จแท้ๆ ก็รีบส่งข่าวกลับมา บัดนี้เป็นอย่างไรเล่า เขาหายสาบสูญไร้ร่องรอย เหยาเยว่ที่ดีใจเก้อจึงได้แต่ระบายโทสะทั้งหมดใส่ตน

“เซี่ยอวิ๋นเยียนจิตใจชั่วร้าย ซ้ำร้ายยังเสแสร้งเก่ง ข้าว่าแปดส่วนคงใช้ลูกไม้อะไรหลบหนีไปได้กระมังเจ้าคะ” เส้าหว่านยิ้มประจบ “แต่หลายวันนี้ข้าขบคิดอย่างหนักอยู่ที่บ้าน ในที่สุดก็คิดหาวิธีชดเชยให้ท่านได้ จึงกล้ามาเยือนถึงเรือนเจ้าค่ะ”

“วิธีอะไร” เหยาเยว่ถาม

พอนึกถึงสายสืบที่มารายงานว่า หลายวันมานี้เซี่ยอวิ๋นเยียนยังคงเข้าออกจวนจิ้งกั๋วกงตามปกติ นางก็ยิ่งไม่ยอมจำนน

“คุณชายซูอวี้ก็นับว่าต้องพระเนตรฝ่าบาท คาดว่าอีกไม่นานคงได้เลื่อนขั้นปูนบำเหน็จ น่าเสียดายที่เพราะเซี่ยอวิ๋นเยียนไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง คุณหนูเหยาจึงมิอาจสมหวังได้ผูกวาสนาวิวาห์กับคุณชายซู”

เส้าหว่านชะงักไปเล็กน้อย ดึงความสนใจจนเหยาเยว่อยากรู้เต็มประดา แล้วจึงเอ่ยอย่างมีความหมายลึกซึ้ง “แต่งภรรยาต้องเลือกที่เพียบพร้อม หากชื่อเสียงด้านความเพียบพร้อมอ่อนโยนของท่านขจรขจายไปทั่วจนไม่มีใครไม่รู้ ยังต้องกลัวว่าคุณชายซูจะไม่มาสู่ขอถึงจวนอีกหรือเจ้าคะ”

เหยาเยว่ไม่เข้าใจ “เจ้าหมายความว่าอย่างไร”

เส้าหว่านจิบชาไปคำหนึ่งแล้วกล่าวว่า “ข้าได้ยินข่าวจากวัดหานถาน ตระกูลเซี่ยเป็นแกนนำ ร่วมมือกับสตรีจากตระกูลสูงศักดิ์หลายบ้านกำลังรวบรวมฝ้ายและเสบียงอาหาร ได้ยินว่าเป็นความคิดของเซี่ยอวิ๋นเยียน บอกว่าฤดูหนาวใกล้จะมาถึงแล้ว ต้องการเย็บเสื้อกันหนาวให้ทหารแนวหน้า พร้อมทั้งส่งเสบียงอาหารไปยังชายแดนด้วย”

พอเหยาเยว่ได้ยินว่าเซี่ยอวิ๋นเยียนกลับคิดแผนการเช่นนี้ขึ้นมาได้ ตัวเองไม่ต้องลงแรงอะไร ก็ได้ชื่อเสียงที่ดีไปเปล่าๆ พอนึกว่าต่อไปไม่ว่าจะไปที่ใดก็มีแต่คนสรรเสริญเยินยอเซี่ยอวิ๋นเยียน ในใจก็คล้ายมีเข็มนับร้อยเล่มทิ่มแทง

“คุณหนูเหยา บนถนนสายตะวันออกตะวันตกมีร้านข้าวสารไม่น้อยที่เป็นกิจการของตระกูลเหยานะเจ้าคะ” เส้าหว่านยิ้มอย่างมีเลศนัย “ตระกูลเซี่ยตกต่ำถึงเพียงนี้ แม้แต่นาไร่และเรือนพักตากอากาศยังขายทิ้ง จะควักเงินออกมาได้สักเท่าใดกันเชียวเพื่อตระเตรียมเสบียงสองสิ่งนี้”

เหยาเยว่ยินดียิ่งนัก

นางเปลี่ยนจากท่าทีกดข่มเย่อหยิ่งเมื่อครู่ มาจับมือเส้าหว่านไว้อย่างสนิทสนม “เจ้าช่างฉลาดจริงๆ! มีสหายเช่นเจ้า ช่างเป็นโชคดีของข้าแท้ๆ”

นางยังถึงขั้นดึงปิ่นปักผมประดับพลอยตาแมวบนศีรษะออกมา ปักลงบนมวยผมของเส้าหว่าน

เส้าหว่านยิ้มอย่างตื่นเต้นและเอียงอาย ยามที่เหยาเยว่หันไปเรียกสาวใช้เข้ามาด้วยความกระตือรือร้น แววตาที่ดูน่าสงสารอ่อนหวานคู่นั้นจึงเผยความเย็นชาที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ออกมา

นางไม่เหมือนคุณหนูสูงศักดิ์อย่างเหยาเยว่ ตั้งแต่เล็กจนโตไม่มีอำนาจวาสนาให้พึ่งพิง

ทว่าแล้วอย่างไรเล่า

ขอเพียงเชี่ยวชาญการชักจูงจิตใจคน คุณหนูสูงศักดิ์ที่มองคนอื่นด้วยหางตาพวกนี้มิใช่ยอมให้ตนใช้งานด้วยความเต็มใจ และกลายเป็นมีดสังหารคนหรอกหรือ

ให้เหยาเยว่ไปทำลายเรื่องดีๆ ของตระกูลเซี่ย ครั้งนี้เซี่ยอวิ๋นเยียนคงได้ลิ้มรสชาติของการร่วงหล่นจากก้อนเมฆจนร่างแหลกละเอียดเสียที

ไว้ค่อยให้เหอย่งเอาเรื่องที่ลักพาตัวนางไปป่าวประกาศอีกสักหน่อย เซี่ยอวิ๋นเยียน สุดท้ายแล้วก็ต้องมาคุกเข่าแทบเท้า ร้องขอความเมตตาเหมือนสุนัขจนตรอก

ส่วนเหยาเยว่…

มองดูเหยาเยว่ที่จมดิ่งอยู่ในภาพฝันอันงดงาม เส้าหว่านก็ลอบเยาะเย้ยในใจ มีนางคอยก่อความวุ่นวายอยู่ในเรือนหลังของซูอวี้ ตนกับซูหลีร่วมมือกันแล้ว ยังต้องกลัวว่าจะไม่ได้สืบทอดบรรดาศักดิ์จิ้งกั๋วกงอีกหรือ

***

ฝ้ายขบวนแรกถูกส่งไปถึงวัดหานถานอย่างราบรื่น

ฮูหยินเซี่ยกำลังนั่งสนทนากับเหล่าสตรีสูงศักดิ์ที่ร่วมกันจัดเตรียมการนี้อยู่ในห้องปีกเรือน เซี่ยอวิ๋นเยียนนั่งเป็นเพื่อนอยู่ด้านข้าง ทว่าในหัวกลับอดไม่ได้ที่จะนึกถึงคำพูดประโยคนั้นของซูอวี้เมื่อคืน

‘เอาศีรษะของพวกมันมาเซ่นไหว้เจ้า’

ไอสังหารและกลิ่นอายดุดันที่แผ่ออกมาจากร่างของเขา มิใช่การล้อเล่นแต่อย่างใด

แม้แต่ชาติก่อนในยามที่ทั้งสองขับเคี่ยวกันรุนแรงที่สุด เซี่ยอวิ๋นเยียนก็ไม่เคยสัมผัสได้ถึงแรงกดดันเช่นนี้จากตัวเขามาก่อน

เขามักจะดูสง่างามผึ่งผาย อ่อนโยนดั่งหยกเสมอมา เหตุใดพอเป็นเรื่องที่นางจะมุ่งหน้าไปยังด่านฉือหลินเพียงลำพัง ถึงได้เผยด้านเช่นนี้ออกมาเล่า

ซูอวี้ที่เป็นเช่นนี้ นางมิได้หวาดกลัว แต่กลับนึกเหตุผลไม่ออกจนมืดแปดด้าน

ฮูหยินจิงจ้าวเอ่ยยิ้มๆ “ความดีความชอบครั้งแรกนี้ต้องยกให้อวิ๋นเยียนเชียวล่ะ หากมิใช่เพราะนางเสนอเรื่องรวบรวมเสื้อกันหนาวและเสบียงอาหาร พวกเราคงนึกไม่ออกเลยว่าจะช่วยทำประโยชน์อันใดให้เหล่าทหารหาญที่แนวหน้าได้ คราวนี้เมื่อได้สวมเสื้อกันหนาวหนานุ่ม ได้กินอิ่มท้อง ทหารทั้งหลายคงต้องนึกถึงน้ำใจของอวิ๋นเยียนกันแน่เจ้าค่ะ”

หลังจากเรื่องวุ่นวายในงานเลี้ยงปะการังที่จวนจิ้งกั๋วกง ฮูหยินจิงจ้าวก็สังเกตเห็นได้อย่างเฉียบคมว่า ตระกูลเซี่ยเป็นตระกูลที่ควรค่าแก่การผูกมิตรอย่างยิ่ง เวลานี้ดูเหมือนจะตกต่ำ ทว่าด้วยสติปัญญาและไหวพริบของเซี่ยอวิ๋นเยียน อีกไม่นานย่อมพลิกฟื้นกลับมารุ่งโรจน์ได้อย่างแน่นอน

กำลังกังวลอยู่ว่าจะหาทางเข้าหาอย่างไร พลันได้ยินว่าฮูหยินเซี่ยต้องการหาคนร่วมรวบรวมเสบียงสิ่งของ จึงรีบเข้าร่วมเป็นคนแรก

ฮูหยินเซี่ยได้ยินเช่นนั้นก็เผยรอยยิ้ม “ท่านกล่าวเช่นนี้ยกยอนางเกินไปแล้วเจ้าค่ะ พวกเราทำสิ่งใดล้วนทำเพื่อการศึกที่แนวหน้า ใครจะไปใส่ใจชื่อเสียงจอมปลอมที่ไม่อาจปกป้องบ้านเมืองเช่นนั้นกันเล่า”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง