บทที่ 97 ซูอวี้ลงมือโหดเหี้ยม

ด่านฉือหลิน

เซี่ยอวิ๋นเยียนคาดไม่ถึงว่าฝ่าบาทจะตรัสจุดหมายปลายทางของนางออกมาตรงๆ จึงอดประหลาดใจไม่ได้ และในใจก็พลันบังเกิดความเคลือบแคลงสงสัยขึ้นมาอีกชั้น อดมิได้ที่จะทูลถาม “หากหม่อมฉันหาหลักฐานไม่ได้เล่าเพคะ”

“เช่นนั้นเจ้าก็จงอยู่ในฉางอันต่อไป เฝ้ามองตระกูลเส้าหรือผู้อื่นคว้าความชอบทางทหารที่ด่านฉือหลินไปเถิด”

ท่าทีของฝ่าบาทเช่นนี้ ชี้ชัดว่าทรงทราบดี หากพึ่งพาเพียงเซี่ยหยวนคนเดียว ด่านฉือหลินย่อมรักษาไว้ไม่อยู่

เช่นนั้นในชาติก่อน ที่ซูหลีนำทัพออกศึก เป็นเพราะฝ่าบาททรงเชื่อว่าเขาต้องการออกจากฉางอันไปหาประสบการณ์จริงหรือ

อีกทั้ง เดิมทีคิดว่าการจะทำให้ฝ่าบาทยินยอมให้นางไปแนวหน้าคงยากเย็นแสนเข็ญ แม้ราชวงศ์นี้จะเคยมีสตรีนำทัพออกศึกมาก่อน ทว่าก็นับเป็นส่วนน้อย เซี่ยอวิ๋นเยียนเตรียมใจที่จะยืดเยื้อกับฝ่าบาทไว้นานแล้ว ไม่นึกเลยว่าฝ่าบาทจะทรงยื่นเงื่อนไขเพียงข้อนี้

เบื้องหลังเรื่องนี้มีสิ่งใดแอบแฝงอยู่กันแน่

ในใจมีความคิดนับพันแล่นผ่าน ทว่าสีหน้าของเซี่ยอวิ๋นเยียนกลับมิได้แสดงออก นางก้มหน้าใคร่ครวญชั่วครู่แล้วทูลถาม “ขอฝ่าบาททรงชี้แนะให้หม่อมฉันกระจ่าง หลักฐานเช่นใดหรือเพคะ จึงจะนับเป็นหลักฐานที่ทำให้ผู้คนยอมสยบได้”

ในเมื่อเหอย่งออกมาฟ้องร้อง ทั้งยังมีจดหมายลับและสมุดบัญชีแล้ว ฝ่าบาทยังไม่ทรงพอพระทัย นางทูลถามเช่นนี้จึงนับเป็นเรื่องสมเหตุสมผล

ฝ่าบาทเอนพระวรกายพิงพนักเก้าอี้ ทรงหมุนที่ทับกระดาษบนโต๊ะเล่น “หลักฐานคือสิ่งใดไม่สำคัญเลย สิ่งสำคัญที่สุดคือ เจ้าต้องทำให้ราษฎรรู้สึกว่า หากให้ตระกูลเส้าไปปกป้องชายแดน พวกเขาจะนอนหลับไม่เป็นสุขในยามค่ำคืน”

เซี่ยอวิ๋นเยียนเข้าใจความหมายที่แท้จริงของฝ่าบาทในทันที

หลังจากแอบอ้างความชอบทางทหารที่ยอดเขาเทียนจู้ ฐานะของเส้าเฉิงในใจราษฎรก็พุ่งทะยานขึ้น แม้จะยังเทียบแม่ทัพเซี่ยผู้รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้งมิได้ แต่ก็มีคนไม่น้อยที่คิดว่าเขาเป็นแม่ทัพที่เก่งกาจที่สุดในราชวงศ์นี้ไปแล้ว

หลักฐานที่เหอย่งนำออกมามีน้ำหนักมุ่งเป้าไปทางราชสำนัก การซื้อขายตำแหน่งขุนนางและการยักยอกเบี้ยหวัดทหาร ทั้งสองเรื่องนี้สร้างความเดือดดาลให้เหล่าขุนนางในราชสำนักก็จริง ทว่าสำหรับราษฎรตาดำๆ ทั่วไป สองเรื่องนี้ล้วนห่างไกลจากพวกเขานัก หากลงทัณฑ์เส้าเฉิงด้วยเรื่องนี้ ราษฎรจะรู้สึกว่าแนวหน้าไม่มั่นคง หากเรื่องลุกลามใหญ่โตอาจทำให้มีผู้คนตื่นตระหนกละทิ้งถิ่นฐานกลายเป็นผู้ลี้ภัยสงคราม

ด้วยเหตุนี้ เซี่ยอวิ๋นเยียนจึงเข้าใจในที่สุดว่า เหตุใดในชาติก่อนทั้งที่ตระกูลเซี่ยไม่มีทางฟื้นคืนกลับมาได้แล้ว ตระกูลเส้ายังต้องยัดเยียดข้อหากบฏสมคบศัตรูให้ตระกูลเซี่ยอีก

หากไร้ซึ่งข้อหานี้ ราษฎรย่อมไม่ยอมให้ตระกูลเซี่ยที่เคยปกป้องความปลอดภัยของพวกเขาต้องสิ้นเนื้อประดาตัวจนบ้านแตกสาแหรกขาด

ใจราษฎร คือที่พึ่งพิงอันยิ่งใหญ่ที่สุดของผู้มีอำนาจ และเป็นสิ่งที่พวกเขากริ่งเกรงที่สุดเช่นกัน

นางโขกศีรษะอย่างนอบน้อม “ขอฝ่าบาททรงวางพระทัย ภายในสิบวัน หม่อมฉันจะต้องพิสูจน์ทุกอย่างให้กระจ่างได้อย่างแน่นอนเพคะ”

เพื่อตบตาให้แนบเนียน สุดท้ายฝ่าบาทยังคงพระราชทานหรูอี้ให้นางหนึ่งด้าม ราวกับชื่นชมในฝีมือการดีดพิณอันยอดเยี่ยมของนาง เซี่ยอวิ๋นเยียนแวะไปที่ตำหนักของพระสนมเสียนอีกครู่หนึ่ง มิได้อยู่นานนัก ก่อนจะก้าวออกจากวังมาด้วยเรื่องหนักใจเต็มอก

เพิ่งพ้นมาได้สองช่วงถนน ม่านรถม้าก็ไหววูบ ซูอวี้พลิ้วกายเข้ามาตามนัดหมาย เมื่อกวาดตามองทั่วร่างแล้วไม่พบร่องรอยการถูกลงทัณฑ์ เขาจึงเอ่ยถามทันที “เหตุใดจึงนานถึงเพียงนี้ เจ้าเป็นอะไรหรือไม่”

เขาไม่แม้แต่จะถามว่าเรื่องราวราบรื่นดีหรือไม่ สนใจเพียงว่านางรอดพ้นออกมาได้อย่างปลอดภัยหรือเปล่า

เซี่ยอวิ๋นเยียนยิ้มอย่างซาบซึ้งใจ “วางใจเถิด ฝ่าบาทมิได้บีบคั้นข้า”

จากนั้นนางจึงเล่าบทสนทนาในห้องทรงอักษรให้ฟังโดยละทิ้งบางส่วนไป ซูอวี้ยิ่งฟังสีหน้าก็ยิ่งคล้ำลง ในใจพลันบังเกิดความเสียดาย หากยามนี้เขาขอพระราชทานสมรสจากฝ่าบาทแล้ว เห็นแก่หน้าเขา ฝ่าบาทย่อมไม่ตั้งเงื่อนไขบีบคั้นเซี่ยอวิ๋นเยียนเช่นนี้

เขาขมวดคิ้ว “มิสู้แปลงเรื่องที่เส้าเฉิงลอบสังหารแม่ทัพเซี่ยเป็นบทงิ้ว แล้วนำไปแพร่กระจายในหมู่ชาวบ้าน เพียงแต่ต้องใช้เวลา สิบวันเกรงว่าจะไม่ทันการ…”

ทว่าตอนที่เซี่ยอวิ๋นเยียนได้ยินข้อเรียกร้องของฝ่าบาท ในใจนางก็มีแผนการรองรับอยู่แล้ว นางยกมือแตะปลายจมูกพลางเอ่ย “บทงิ้วอย่างไรเสียก็ทำได้แค่เหน็บแนมด่าทอ ตอนนี้เส้าเฉิงกำลังรุ่งโรจน์ถึงขีดสุด วิธีนี้ทำได้แค่สะกิดผิวเขาเท่านั้น เจ้าไม่ต้องกังวล ข้ามีหนทางแล้ว”

ด่านฉือหลิน นางต้องไปให้ได้

หากเปลี่ยนให้ผู้อื่นไป ด่านฉือหลินอาจรักษาไว้ได้ ทว่าตนไม่อาจมั่นใจได้เลยว่าท่านอาสองจะรอดชีวิตหรือไม่

ชาตินี้อุตส่าห์ดิ้นรนแทบตายเพื่อเปลี่ยนชะตากรรมที่เคยพังทลาย หากไม่อาจช่วยชีวิตท่านอาสองได้ ความพยายามที่ผ่านมาก็คงสูญเปล่า

หลังจากบอกเล่าแผนการคร่าวๆ ให้เขาฟังแล้ว เซี่ยอวิ๋นเยียนก็นึกถึงพระดำรัสของฝ่าบาทขึ้นมา นางแค่นยิ้มเย็น “แม่ทัพที่อ้างการศึกบังหน้า แต่เบื้องหลังกลับแก่งแย่งผลประโยชน์กับชาวบ้าน ขูดรีดเลือดเนื้อราษฎร ราษฎรย่อมไม่อาจวางใจฝากฝังชีวิตของตนไว้กับคนพรรค์นี้ได้หรอก”

ตัวตลกที่หน้าไหว้หลังหลอกและชอบประจบสอพลออย่างเส้าเฉิง ถึงเวลาต้องเผยหางจิ้งจอก และถูกผู้คนทั่วหล้าก่นด่าเสียที

ซูอวี้จ้องมองนางอยู่นาน ก่อนจะเอ่ยปากเนิบช้า “อวิ๋นเยียน ด่านฉือหลิน ข้าจะไปกับเจ้าด้วย”

“ไม่ได้เด็ดขาด”

ได้ยินเขาเอ่ยเช่นนั้น เซี่ยอวิ๋นเยียนก็เอ่ยปฏิเสธทันควัน “ยามนี้เจ้าประกาศออกไปว่าบาดแผลยังไม่หายดี หากติดตามข้าไป ซูหลีกับคนพวกนั้นย่อมได้ช่องเอาผิดเจ้า ที่สำคัญที่สุดคือ หากเจ้าละทิ้งฉางอันไป แล้วราชสำนักเกิดความเคลื่อนไหวที่พุ่งเป้ามายังเจ้าและข้าขึ้นมา จะรับมืออย่างไร”

แผนการเดิมที่พวกเขาวางไว้แต่แรก คือให้เซี่ยอวิ๋นเยียนนำทัพออกศึกไปก่อน เพื่อไปช่วยเซี่ยหยวนรักษาด่านฉือหลินไว้ ส่วนซูอวี้ให้อยู่คุมเชิงที่ฉางอัน คอยรับมือกับการลอบกัดของขั้วอำนาจเหลียงอ๋อง หลังจากพวกมันชวดผลงานทางทหารที่ด่านฉือหลิน

รอจนจัดการทุกอย่างเรียบร้อย ซูอวี้ค่อยนำกองกำลังม้าเร็วรุดหน้าไปยังด่านฉือหลิน ตระกูลเซี่ยได้ความชอบในการรักษาเมือง ซูอวี้ได้ความชอบในการยกทัพมาหนุน นับว่าสมบูรณ์แบบทั้งสองฝ่าย

ซูอวี้ขมวดคิ้ว “แต่อวิ๋นเยียน ข้าไม่วางใจเจ้า”

แม้รู้ว่านางทำเพื่อช่วยเขาชิงตำแหน่งซื่อจื่อ แต่ซูอวี้ย่อมไม่อาจปล่อยให้นางเกิดเรื่องใดขึ้นอีก ผู้อื่นรังแกนาง ลับหลังเขาจะเอาคืนเป็นพันเท่า หากนางต้องเกิดเรื่องเพราะตนเอง ซูอวี้ก็คงไม่อาจให้อภัยตัวเองได้เช่นกัน

เซี่ยอวิ๋นเยียนเม้มปาก ยื่นมือออกไปดึงแขนเสื้อของซูอวี้ไว้ พลางเอ่ยอย่างจริงใจ “ซูอวี้ เจ้าวางใจเถิด ข้าจะกลับมาอย่างปลอดภัย ข้ายังต้องรอดูท่านแม่คลอดน้องชาย และต้องฟื้นฟูตระกูลเซี่ยให้รุ่งเรือง ย่อมไม่ยอมล้มลงตรงนี้เด็ดขาด”

แววตาของนางแน่วแน่ยิ่งนัก ซูอวี้ฟังน้ำเสียงอ่อนโยนของนาง แม้ในใจจะสงบลง ทว่ากลับยิ่งเป็นกังวลขึ้นไปอีก

…เขาไม่อาจนึกภาพได้เลยว่าหากสูญเสียเซี่ยอวิ๋นเยียนไป วันเวลาหลังจากนี้จะเป็นเช่นไร

ความรู้สึกเช่นนี้รบกวนอยู่ในอก ทำให้ซูอวี้ทำตัวไม่ถูก

ในฐานะคนที่เคยผ่านร้อนผ่านหนาวในราชสำนัก ทั้งยังคอยติดตามสถานการณ์แนวหน้ามาตลอด เขาย่อมรู้ดีว่ายามนี้เซี่ยอวิ๋นเยียนคือคนที่เหมาะสมที่สุดในการนำทัพออกศึก หากถอยกลับมามองอีกก้าว ตนเองเคยทำเรื่องเสี่ยงภัยเฉียดตายมาตั้งเท่าไร มีครั้งใดบ้างที่กล้ารับประกันว่าจะชนะอย่างราบคาบ

สายตาของเขาจับจ้องไปยังมือของเซี่ยอวิ๋นเยียนที่ดึงแขนเสื้อตนอยู่ ถ้อยคำยืนกรานก็ไม่อาจเอ่ยออกมาได้อีก

กิริยาดึงแขนเสื้อพูดจากัน เดิมทีเป็นการปฏิบัติต่อกันระหว่างพี่น้องหรือชายหญิงที่มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดยิ่ง เพียงแต่มือที่ดึงแขนเสื้อเขาอยู่นี้ ไม่เหมือนกับมือของหญิงสูงศักดิ์ทั่วไปนัก แม้จะขาวเรียวดุจหยก ทว่าข้อนิ้วกลับเด่นชัด หากมองดูละเอียดก็ไม่ยากที่จะพบรอยด้านจากการฝึกยุทธ์มานานหลายปี

เซี่ยอวิ๋นเยียน นางไม่ควรถูกขังไว้ในเรือนลึก

ในที่สุดเขาก็เอ่ยปาก “หลังจากเจ้าไปถึงด่านฉือหลิน ข้าจะวานสหายส่งยอดฝีมือหน่วยกล้าตายและสายสืบกลุ่มหนึ่งไป เจ้าใช้ป้ายคำสั่งเรียกใช้ได้ตามใจชอบ รอข้าจัดการคนของเหลียงอ๋องเรียบร้อย จะรีบไปรับเจ้าที่ด่านฉือหลินทันที”

เซี่ยอวิ๋นเยียนถอนหายใจอย่างโล่งอก ริมฝีปากสีชาดแย้มยิ้ม กำลังจะเอ่ยปาก ก็ได้ยินซูอวี้กล่าวต่อด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

“แต่หากเจ้าเป็นอะไรไป ข้าจะเข่นฆ่าเจ้าแคว้นซีฉินและคนของเหลียงอ๋องให้สิ้นซาก เอาศีรษะของพวกมันมาเซ่นไหว้เจ้า”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง