บทที่ 96 เจรจาต่อรองกับฮ่องเต้

เซี่ยอวิ๋นเยียนเงยหน้า สบสายพระเนตรของฝ่าบาทอย่างสงบนิ่ง “หม่อมฉันเข้าใจ แต่ก็ยังมีเรื่องไม่เข้าใจอยู่เพคะ”

ฝ่าบาททรงปิดสมุดบัญชี ทว่าเพียงยกถ้วยชาขึ้นจิบ ยังคงไม่ปรายตามองเซี่ยอวิ๋นเยียน “วางแผนบีบให้ตระกูลเหยากับตระกูลเส้าเผยตัวเหอย่งที่เป็นสายลับออกมา บีบให้เจิ้นต้องเผชิญหน้ากับความผิดกฎหมายของขุนพลคนสำคัญทั้งสองในราชสำนัก เจ้ายังมีสิ่งใดไม่เข้าใจอีก”

พระองค์ประเมินบุตรสาวของเซี่ยเสวียนผู้นี้ต่ำไปจริงๆ เด็กสาวที่เพิ่งผ่านพิธีปักปิ่นมาได้ไม่นาน กลับมีแผนการลึกล้ำถึงเพียงนี้ คว้าเงื่อนงำเส้นเดียวเอาไว้โดยไม่กระโตกกระตาก พลิกแพลงชั้นเชิง ลากเอาพรรคพวกกลุ่มใหญ่ของฝ่ายเหลียงอ๋องในราชสำนักออกมาจากเรื่องสกปรกของสตรีฝ่ายใน

ก่อนหน้านี้ไม่ยอมให้มีข่าวรั่วไหลแม้แต่น้อย จนกระทั่งบัดนี้มีหลักฐานแน่นหนาดุจขุนเขาอยู่ในมือ จึงค่อยชักกระบี่ออกจากฝัก กำหนดชัยชนะได้ในกระบวนท่าเดียว

เมื่อนึกถึงเรื่องราวก่อนหน้านี้ ฝ่าบาทก็อดแค่นยิ้มเย็นมิได้ ยังคงเป็นโอรสของพระองค์รวมถึงพวกเบื้องล่างที่เป็นกลุ่มคนโง่เง่า หากมิใช่เพราะพวกสตรีหาเรื่องเซี่ยอวิ๋นเยียนไว้ก่อน ต่อให้เหอย่งลงมือกับนางแล้วจะเป็นอย่างไร ในทางเปิดเผยก็ไม่มีความเกี่ยวข้องกับผู้ใดทั้งสิ้น

บัดนี้มีใครบ้างไม่รู้ ในเมืองฉางอันมีเพียงไม่กี่ตระกูลที่เห็นเซี่ยอวิ๋นเยียนเป็นเสี้ยนหนาม หากนางเกิดเรื่อง ทุกคนย่อมคิดไปเองตามสัญชาตญาณว่าเป็นฝีมือของตระกูลเส้าหรือซูหลีแห่งจวนจิ้งกั๋วกง

แต่ทั้งสองตระกูลนี้ ดันเป็นคนฝ่ายเหลียงอ๋องที่ทำตัวเอิกเกริกเสียด้วย

เซี่ยอวิ๋นเยียนกล่าวอย่างจะแจ้ง “หม่อมฉันไม่เข้าใจเพคะ ในเมื่อฝ่าบาททรงทราบเรื่องสกปรกของตระกูลเส้าไปจนถึงฝ่ายเหลียงอ๋องตั้งนานแล้ว เหตุใดจึงปล่อยให้พวกเขารังแกตระกูลเซี่ยตามอำเภอใจ นอกจากสายของท่านอาสอง คนทั้งตระกูลเซี่ยล้วนตายตกอยู่ที่ยอดเขาเทียนจู้ หรือว่าฝ่าบาทต้องกำจัดพวกหม่อมฉันที่เป็นแม่ม่ายและลูกกำพร้าให้สิ้นซากถึงจะพอพระทัยเพคะ”

นางเข้าใจทะลุปรุโปร่งตั้งนานแล้วว่าฝ่าบาทจะไม่ตัดรากถอนโคนตระกูลเซี่ย ทว่าธรรมดาของมนุษย์ ย่อมไม่มีใครชอบให้ผู้อื่นมองความคิดตนออกจนหมดเปลือก ในเรื่องนี้ หากเอ่ยความคิดออกมาโดยไม่สงวนท่าที สิ่งที่ได้รับกลับมาจะมีแต่ผลเสีย

แต่หากปล่อยให้พระองค์ทรงอธิบายด้วยพระองค์เอง ย่อมทำให้ฝ่าบาทรู้สึกพึงพอใจในศาสตร์แห่งการปกครองคนของตน แม้ว่าฮ่องเต้จะทรงพระปรีชาสามารถเพียงใด ก็มิอาจรอดพ้นลูกไม้ตื้นๆ นี้ไปได้

การทอดบันไดให้ลง ก็ต้องมีชั้นเชิงในการทอดเช่นกัน

เป็นไปตามคาด น้ำเสียงของฝ่าบาทแฝงความภาคภูมิใจอยู่รางๆ “หากเจิ้นคิดจะกำจัดตระกูลเซี่ยให้สิ้นซากจริงๆ เพียงแค่เปรยออกไปคำเดียว ก็มีคนคอยคาดเดาพระทัยเจิ้นช่วยกันกุข้อหาให้ตระกูลเซี่ยนับไม่ถ้วนแล้ว คุณหนูเซี่ย เจ้าลองคิดดูให้ดี หากเจิ้นมอบความโปรดปรานแก่จวนแม่ทัพเป็นล้นพ้น เจ้ากับมารดาที่เป็นสตรีสองคน จะสู้พวกคนถ่อยที่คอยประจบผู้มีอำนาจและเหยียบย่ำผู้ต่ำต้อยไหวหรือ”

“อย่าลืมเสียเล่า สามัญชนไร้ความผิด ผิดที่มีหยกติดตัว”

เซี่ยอวิ๋นเยียนแสร้งทำเป็นตื้นตันใจ “ฝ่าบาท พระองค์…”

“เจิ้นรู้ว่าเจ้าต้องทนรับความอยุติธรรมมามากภายใต้น้ำมือของตระกูลเส้าและจวนจิ้งกั๋วกง” ฝ่าบาทโบกพระหัตถ์ “แต่ในราชสำนัก แม้แต่เจิ้นที่เป็นฮ่องเต้ก็ยังต้องกล้ำกลืนฝืนทน เพื่อความมั่นคงของแผ่นดิน เจิ้นจำต้องให้ตระกูลเซี่ยยอมรับความอยุติธรรม เจ้าเข้าใจหรือไม่”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เซี่ยอวิ๋นเยียนรออยู่ชั่วครู่ จึงค่อยเอ่ยช้าๆ “เป็นเพราะที่ชายแดนไร้คน ฝ่าบาทจึงไม่เคยจัดการตระกูลเส้าเสียทีใช่หรือไม่เพคะ”

พระหัตถ์ของฝ่าบาทชะงักไป ในที่สุดก็ทอดพระเนตรมาที่เซี่ยอวิ๋นเยียนแล้วตรัสเบาๆ “ถูกต้อง”

“เซี่ยหยวนแห่งเรือนสองตระกูลเซี่ย แม้จะเป็นแม่ทัพที่ดี แต่ความสามารถยังห่างไกลจากเซี่ยเสวียนบิดาเจ้ามาก เพียงรักษาด่านฉือหลินก็แทบจะเต็มกลืนแล้ว ทว่าที่ชายแดน มีด่านฉือหลินอยู่อีกนับไม่ถ้วน เส้าเฉิงแม้จะมีใจคิดเห็นแก่ตัว แต่ในแนวหน้า เขาก็ถือว่าจงรักภักดีทำเพื่อบ้านเมือง หากจัดการเขาเสีย แล้วใครจะมาคอยปกป้องชายแดนเพื่อราษฎรเล่า”

“จงรักภักดีทำเพื่อบ้านเมืองหรือเพคะ” เซี่ยอวิ๋นเยียนมิอาจควบคุมตนเองได้อีก จึงเอ่ยเย้ยหยันออกมา “หากเขาจงรักภักดีทำเพื่อบ้านเมืองจริง คงไม่ทรยศท่านพ่อของหม่อมฉัน จนทำให้ท่านพ่อต้องตายในสนามรบ ซ้ำยังแอบอ้างผลงานศึกของเหล่าบุรุษตระกูลเซี่ย เพื่อส่งตัวเองให้ทะยานขึ้นฟ้าเช่นนี้!”

“คำให้การของเหอย่งเพียงคนเดียว ยังไม่อาจใช้เป็นหลักฐานได้”

เมื่อต้องเผชิญกับคำถามนี้ ฝ่าบาทก็เริ่มทรงหมดความอดทนอยู่บ้าง “เจิ้นมีความกังวลของเจิ้น เหตุใดเจ้าถึงไม่เข้าใจความลำบากใจของเจิ้นบ้าง เจิ้นรู้ว่าตระกูลเซี่ยคับแค้นใจกับศึกที่ยอดเขาเทียนจู้ แต่คนตายไม่อาจฟื้นคืนชีพ ภายหลังเจิ้นย่อมจะหาเหตุผลมาลงทัณฑ์เหลียงอ๋อง เจ้าจำเป็นต้องบีบให้เจิ้นลงทัณฑ์แม่ทัพเพียงคนเดียวที่ใช้การได้ ในยามที่ศึกชายแดนยังไม่สงบด้วยหรือ”

ดังนั้นจึงต้องให้ตระกูลเซี่ยแบกรับมลทินไว้ โดยไม่รู้ว่าจะล้างมลทินได้เมื่อใดอย่างนั้นหรือ

เซี่ยอวิ๋นเยียนข่มกลั้นครั้งแล้วครั้งเล่า จึงไม่เผลอหลุดประโยคนี้ออกจากปากไป

วันนี้นางมิได้มาเพื่อวิวาทกับฝ่าบาท

“เมื่อครู่ฝ่าบาทตรัสถามหม่อมฉันว่า ทราบหรือไม่ว่าเหตุใดจึงถูกเรียกตัวเข้าวัง” หลังจากที่ฝ่าบาทตรัสจบ นางก็เอ่ยขึ้นอย่างสงบ “แต่ฝ่าบาทไม่ทรงแปลกพระทัยหรือเพคะ ว่าเหตุใดหม่อมฉันจึงต้องจัดฉากละครโรงใหญ่เช่นนี้ เพื่อบีบให้พระองค์ต้องเรียกหม่อมฉันเข้าวัง”

ฝ่าบาทกวาดสายพระเนตรมองสมุดบัญชีและจดหมายลับบนโต๊ะทรงอักษรอย่างรวดเร็ว โดยไม่เข้าใจความหมาย “เจ้ามิได้ต้องการทวงความยุติธรรมให้ตระกูลเซี่ยหรอกหรือ”

เซี่ยอวิ๋นเยียนยืดกายตรงแล้วส่ายหน้า “ตระกูลเซี่ยเป็นข้าแผ่นดินของฝ่าบาท การทดแทนคุณบ้านเมืองพลีชีพด้วยความภักดีคือหน้าที่ของข้าราชบริพาร ตระกูลของหม่อมฉันจะไม่เอ่ยคำปฏิเสธแม้แต่คำเดียว ในขณะเดียวกันพวกเราก็เชื่อว่า ฝ่าบาทจะไม่ทำให้ขุนนางผู้ภักดีต้องผิดหวังอย่างแน่นอนเพคะ”

“ในเมื่อเป็นข้าแผ่นดิน การแบ่งเบาความทุกข์ยากของฝ่าบาทยิ่งเป็นหน้าที่ หม่อมฉันเติบโตมาในกองทัพตระกูลเซี่ยที่ชายแดนตั้งแต่เด็ก วรยุทธ์ล้วนได้รับการสั่งสอนจากท่านพ่อด้วยตนเอง ยามนี้ศึกกำลังตึงเครียด ท่านอาสองรักษาด่านฉือหลินเพียงลำพังยากจะต้านทาน หม่อมฉันยินดีนำทัพไปรักษาชายแดนแทนฝ่าบาท หากไม่ขับไล่ชาวซีฉินไป จะไม่ขอกลับคืนสู่ราชสำนักเด็ดขาดเพคะ”

น้ำเสียงของนางมิได้ดัง ทว่ากลับทำให้ฝ่าบาททรงตกพระทัยจนทำถ้วยชาหลุดมือตกลงบนพื้น เสียงแตกกระจายอันกังวานใสของเครื่องเคลือบดังก้องไปทั่วห้องทรงอักษร ราวกับเสียงฟ้าร้องแรกของฤดูใบไม้ผลิ

คำพูดนี้ของเซี่ยอวิ๋นเยียนชัดเจนยิ่ง ในเมื่อฝ่าบาทไม่จัดการพวกตระกูลเส้าเพราะที่ชายแดนไม่มีคนให้ใช้ เช่นนั้นนางก็จะแบ่งเบาความทุกข์ยากของฝ่าบาท โดยนำทัพออกสู่สนามรบด้วยตนเอง

ฝ่าบาทมิได้ตรัสสิ่งใด เซี่ยอวิ๋นเยียนจึงกล่าวต่อไป “ฝ่าบาท ยามนี้เป็นช่วงเวลาที่ต้องใช้คน สิ่งสำคัญคือต้องมีคนรักษาชายแดน แต่คนผู้นั้นจะเป็นใครหาใช่เรื่องสำคัญไม่ ตระกูลเส้าอาศัยว่าราชสำนักไร้คนให้ใช้ จึงสมคบคิดกับตระกูลเหยา ยักยอกเบี้ยหวัดกองทัพ ซื้อขายตำแหน่งขุนนาง คนเช่นนี้ พระองค์ไม่ทรงหวั่นเกรงหรือเพคะว่า วันหนึ่งหากซีฉินเสนอราคาสูงลิบ จะได้ความลับของแนวหน้าไปจากมือเขา”

เรื่องอื่นยังพอทำเนา แต่เมื่อได้ยินประโยคสุดท้าย แววลังเลพระทัยบนพระพักตร์ของฝ่าบาทก็ปรากฏชัดเจนขึ้น

เมื่อสังเกตสีพระพักตร์ของฝ่าบาท เซี่ยอวิ๋นเยียนจึงตัดสินใจเติมไฟเข้าไปอีก “หม่อมฉันไม่ปิดบังพระองค์ ในมือหม่อมฉันมีจดหมายลับที่ตระกูลเส้าสมคบคิดกับจวนจิ้งกั๋วกง หมายจะปองร้ายซูอวี้และท่านแม่ของหม่อมฉัน หากคิดจะบีบให้พระองค์จัดการตระกูลเส้าจริงๆ หม่อมฉันย่อมสามารถป่าวประกาศไปทั่วเมืองฉางอัน เพื่อบีบให้พระองค์จำต้องประหารเส้าเฉิงได้ เหตุที่หม่อมฉันมิได้ทำเช่นนั้น ทั้งหมดก็เพราะยิ่งชายแดนไม่สงบ พระพักตร์ของราชวงศ์ยิ่งมิอาจสูญเสียไปได้เพคะ”

ด้านหนึ่งคือตระกูลเซี่ยที่ยอมทนรับความอยุติธรรม ทั้งยังเข้าใจความยากลำบากของราชวงศ์ อีกด้านหนึ่งคือตระกูลเส้าที่ละโมบในเงินตราและอำนาจ คอยแต่จะตบพระพักตร์ของราชวงศ์ จะเลือกอย่างไร ดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องยากเย็นอันใดเลย

เมื่อเอ่ยจบ เซี่ยอวิ๋นเยียนก็คุกเข่าลงบนพื้นอย่างสงบ เป็นไปตามคาด เพียงชั่วไม่กี่ลมหายใจ ก็ได้ยินฝ่าบาทตรัสว่า “เจ้าจะนำทัพไปแนวหน้า เจิ้นอนุญาต”

พระองค์ทอดพระเนตรเซี่ยอวิ๋นเยียน สายพระเนตรที่ผสมปนเปไปด้วยความชื่นชม รู้สึกผิด และลังเลนั้นซับซ้อนยิ่งนัก “เพียงแต่ เจ้าต้องนำหลักฐานที่ทำให้ผู้คนยอมสยบออกมาให้ได้ เพื่อพิสูจน์ว่าตระกูลเหยาและตระกูลเส้าไร้ศีลธรรม ไม่คู่ควรกับตำแหน่งในปัจจุบัน”

ฝ่าบาททรงถอนพระทัยแล้วตรัสช้าๆ “การเปลี่ยนตัวแม่ทัพกลางศึกโดยไม่มีเหตุผลอันควร ข้อหาเช่นนี้ เจิ้นแบกรับไม่ไหว และไม่อยากให้ตระกูลเซี่ยต้องแบกรับเช่นกัน ดังนั้น เจ้าหาหลักฐานได้เมื่อใด เจิ้นก็จะออกราชโองการอนุญาตให้เจ้านำทัพไปยังด่านฉือหลินเมื่อนั้น”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง