บทที่ 95 ฮ่องเต้เรียกตัวอวิ๋นเยียนเข้าวัง

ลั่วจิ่งอันกลอกตามองฟ้า ดึงดันจะพูดให้จบ “เจ้าอย่ามาถลึงตาใส่ข้า ข้าหวังดีกับเจ้าจากใจจริง ลองคิดดูสิ สตรีสูงศักดิ์ในเมืองฉางอันตาสูงเสียดฟ้า เดิมทีก็มองข้ามจวนแม่ทัพในตอนนี้อยู่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้น แม้คุณหนูเซี่ยจะไม่ได้มีความผิดอันใด แต่ก็เคยถอนหมั้นมาแล้ว วันหน้ายามพูดคุยเรื่องแต่งงานจะมิวายถูกเลือกถูกติจนยับเยินหรือ”

เมื่อเห็นมือที่กุมสายบังเหียนของซูอวี้กระตุกเกร็งขึ้นฉับพลัน ลั่วจิ่งอันก็รู้ว่าเขาฟังคำพูดของตนเข้าไปแล้ว

ลั่วจิ่งอันแอบปาดเหงื่อในใจ แล้วร่ายยาวต่ออย่างไม่หยุดปาก “แต่หากเจ้าทูลขอให้ฝ่าบาทพระราชทานสมรสให้พวกเจ้าทั้งสอง อย่างแรกก็เท่ากับไว้หน้าตระกูลเซี่ย อย่างที่สองหลังจากนางก้าวเข้าประตูเรือนมา เบื้องบนไม่มีพ่อปู่แม่ย่า นางก็สามารถเป็นนายหญิงดูแลบ้านช่องได้ทันที ตัวเจ้าเองก็ไม่มีทางข่มเหงรังแกนางแน่ ถึงเวลานั้นคุณหนูเซี่ยย่อมได้หน้าทั้งในและนอก แม้สองแม่ลูกนางจ้าวจะมองพวกเจ้าขัดหูขัดตา แต่ซูอวี้ เจ้าลองเอามือทาบอกถามตัวเองดู สองคนนั้นยังจะกระโดดโลดเต้นต่อหน้าเจ้าได้อีกกี่วันกัน”

“เจ้าอย่าลืมนะ คุณหนูเซี่ยยอมทำเรื่องมากมายขนาดนี้ให้เจ้า ก็เพราะมีใจปฏิพัทธ์ต่อเจ้าทั้งสิ้น หากเจ้าอยากตอบแทนนาง ก็คือทำให้นางมีที่พึ่งพิงอันดีในบั้นปลายชีวิต และที่พึ่งพิงที่ดีที่สุดของสตรี มิใช่การได้แต่งงานเป็นภรรยาของบุรุษที่ตนรักหรืออย่างไร”

พูดรวดเดียวยืดยาวเช่นนี้ ลั่วจิ่งอันก็รู้สึกคอแห้งผากขึ้นมา ม่านราตรีบดบังสีหน้าของซูอวี้ไว้ ทำให้เขาไม่อาจล่วงรู้ได้เลยว่าบุรุษผู้อารมณ์คาดเดายากคนนี้กำลังคิดสิ่งใดอยู่

สวรรค์คุ้มครอง ซูอวี้คงไม่เดือดดาลจนเอาชีวิตเขาเดี๋ยวนี้หรอกนะ

เขาคิดเผื่อสหายอย่างจริงใจ ถึงได้เอ่ยปากเช่นนี้

นานทีปีหนจะมีสตรีที่ทั้งเปี่ยมชั้นเชิง ไม่ขลาดกลัว อีกทั้งยังมีสติปัญญาไร้ผู้ต่อกร หากพลาดสตรีที่เหมาะสมกันไร้ที่ติเช่นนี้ไป ชาตินี้ซูอวี้ก็จงอยู่เป็นโสดไปจนตายเถอะ

ลั่วจิ่งอันนึกค่อนขอดในใจไปเรื่อยเปื่อย

จนกระทั่งในความมืดเริ่มมองเห็นเงารางๆ ของจวนจิ้งกั๋วกง ลั่วจิ่งอันถึงได้ยินซูอวี้ที่อยู่ข้างกายเอ่ยขึ้นอย่างลังเล “แต่ว่า…หากข้าบุ่มบ่ามทูลขอพระราชทานสมรสจากฝ่าบาท ต่อให้อวิ๋นเยียนสมปรารถนา แล้วถ้าฮูหยินเซี่ยไม่ยินยอมจะทำอย่างไร”

มีลุ้นแล้ว!

ลั่วจิ่งอันกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที “ฮูหยินเซี่ยจะไม่ยินยอมได้อย่างไร ตอนนี้นางก็คงกำลังกลัดกลุ้มเรื่องชีวิตคู่ของลูกสาวอยู่เหมือนกัน มีราชโองการพระราชทานสมรสจากฝ่าบาท ก็นับเป็นการคลี่คลายปัญหาเฉพาะหน้าได้อย่างสมเกียรติที่สุดแล้ว”

“แต่ถ้าเจ้ากลัวฮูหยินเซี่ยจะเป็นกังวลจริงๆ มิสู้รอให้มีราชโองการลงมาแล้ว เตรียมของขวัญไปพูดคุยกับนางให้ดีๆ แสดงความจริงใจให้เห็นว่าเจ้าจะปกป้องดูแลคุณหนูเซี่ยเป็นอย่างดี โบราณว่าไว้ แม่ยายมองลูกเขยยิ่งมองยิ่งเอ็นดู ขอเพียงเจ้ามีท่าทีจริงใจพอ แม่ยายย่อมต้องเบิกบานใจ…”

เมื่อได้ยินลั่วจิ่งอันยิ่งพูดยิ่งเลอะเทอะ ซูอวี้ก็ตวัดแส้ม้าหนึ่งครา ควบทะยานทิ้งเขาไว้ข้างหลังไกลลิบ

ทิ้งไว้เพียงวาจาเรียบเฉยว่า “พรุ่งนี้ไปหาหมอหลวงมาตรวจดูสักหน่อยเถอะ ว่าอาการพูดจาเพ้อเจ้อเหลวไหลยังพอมีทางรักษาหรือไม่”

“เจ้า…”

ลั่วจิ่งอันโกรธจนหน้าแดงก่ำ แต่ก็จนปัญญาจะทำอะไรซูอวี้ได้

คอยดูเถอะ พรุ่งนี้ข้าจะหาโอกาสบอกคุณหนูเซี่ย ว่าซูอวี้เจ้ามันเป็นจิ้งจอกเฒ่าใจคอโหดเหี้ยม!

ลั่วจิ่งอันเร่งความเร็วม้าด้วยความขุ่นเคือง ในใจก่นด่าไม่หยุด ควบไล่ตามหลังซูอวี้เข้าประตูด้านหลังของจวนจิ้งกั๋วกงไป

***

เช้าวันรุ่งขึ้น เซี่ยอวิ๋นเยียนตื่นแต่เช้าตรู่ เพิ่งจะจัดการเรื่องหยุมหยิมเสร็จและกำลังปรึกษาหารือกับฮูหยินเซี่ยเรื่องการเตรียมเสื้อกันหนาวกับเสบียงอาหารส่งไปยังแนวหน้า ก็ได้ยินเสียงคนเข้ามารายงานจากด้านนอก “เรียนฮูหยิน คุณหนูใหญ่ คนจากในวังมาถ่ายทอดราชโองการขอรับ”

ได้ยินเช่นนั้น ฮูหยินเซี่ยก็แปลกใจยิ่ง “เป็นคนจากตำหนักพระสนมเสียนมาถ่ายทอดรับสั่งหรือ คงมิใช่ราชโองการจากฝ่าบาทหรอกกระมัง”

มิอาจโทษที่ฮูหยินเซี่ยประหลาดใจได้ ครั้งสุดท้ายที่มีคนมาถ่ายทอดราชโองการที่จวนแม่ทัพ ก็คือตอนที่แม่ทัพเซี่ยออกศึกเป็นครั้งสุดท้าย หลังจากนั้นหน้าประตูก็เงียบเหงา แม้แต่ราชโองการปลอบขวัญแม่ม่ายลูกกำพร้าก็ไม่เคยได้รับ

ด้วยเหตุนี้เอง นางจ้าวจึงคิดว่าตระกูลเซี่ยหมดวาสนาสิ้นพระเมตตาแล้ว ถึงได้เริ่มเหยียบย่ำรังแกเซี่ยอวิ๋นเยียน

เซี่ยอวิ๋นเยียนคาดเดาในใจได้รางๆ จึงเอ่ยปลอบมารดาว่า “ท่านแม่ รีบเตรียมโต๊ะเครื่องหอมและของสำหรับรับราชโองการเถิดเจ้าค่ะ มิเช่นนั้นจะทำให้ราชสำนักมองว่าตระกูลเซี่ยของเราบกพร่องเรื่องมารยาท”

หลังจากหายตกตะลึงในคราแรก ฮูหยินเซี่ยก็ดึงสติตนเองกลับมาได้อย่างรวดเร็ว โชคดีที่ตระกูลเซี่ยเคยรับราชโองการอยู่บ่อยครั้ง เหวินชิวกับพวกสาวใช้รุ่นใหญ่จึงยกชาชั้นดีและขนมประณีตไปรับรองขันทีผู้ถ่ายทอดราชโองการ อีกทั้งยังไหว้วานสามเณรน้อยที่รู้ความให้คอยพูดคุยเป็นเพื่อน ขณะเดียวกันก็ตระเตรียมข้าวของอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

ไม่นานนัก ทุกอย่างก็เตรียมพร้อม เซี่ยอวิ๋นเยียนประคองฮูหยินเซี่ยออกมาจากห้องด้านใน คุกเข่าลงรับราชโองการอย่างสง่างาม

ขันทีผู้ถ่ายทอดราชโองการกระแอมเบาๆ หนึ่งที คลี่ม้วนราชโองการสีเหลืองสว่างออก เริ่มแรกก็อ่านถ้อยคำทางการอันไพเราะสละสลวยไปชุดใหญ่ สุดท้ายจึงเข้าสู่ประเด็นสำคัญ “…ได้ยินมาว่าคุณหนูใหญ่ตระกูลเซี่ยเชี่ยวชาญด้านพิณ จึงมีพระประสงค์เรียกตัวเข้าวังเพื่อประชันฝีมือกับนักดนตรีหลวง ไม่ทราบว่าคุณหนูเซี่ยจะสะดวกหรือไม่”

ใครฟังก็รู้ว่าเป็นเพียงข้ออ้าง

แม้ฝ่าบาทองค์ปัจจุบันจะโปรดปรานการสดับฟังเสียงพิณ และก่อนหน้านี้เคยเรียกสตรีสูงศักดิ์ที่เชี่ยวชาญด้านพิณเข้าวังเพื่อบรรเลงถวายอยู่บ้าง แต่ทุกครั้งยามจะฟังพิณล้วนต้องตระเตรียมการอยู่นาน โดยตรัสว่าไม่อาจทำลายอารมณ์ความสุนทรีย์ในบทเพลงได้ ไม่เคยเรียกตัวคนเข้าวังอย่างกะทันหันเช่นนี้มาก่อน

ฮูหยินเซี่ยลุกขึ้นยืน อันดับแรกก็แอบยัดถุงเงินใส่มือขันทีผู้ถ่ายทอดราชโองการอย่างแนบเนียน จากนั้นจึงเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม “มีพระสนมท่านใดเอ่ยถึงบทเพลงพิณหรือเปล่าเจ้าคะ มิเช่นนั้นเหตุใดวันนี้ฝ่าบาทถึงมีพระอารมณ์เรียกบุตรสาวของข้าเข้าวังไปประชันฝีมือกับนักดนตรีหลวงกะทันหันเช่นนี้”

ความหมายแฝงคือ มีผู้ใดเป่าหูให้ร้ายตระกูลเซี่ยต่อหน้าพระพักตร์หรือไม่

ขันทีผู้ถ่ายทอดราชโองการคลายมือดูถุงเงินอย่างชำนาญ แววตาพึงพอใจพาดผ่าน ก่อนจะเก็บถุงเงินเข้าแขนเสื้อแล้วยิ้มแย้มเต็มใบหน้า “ฮูหยินกังวลเกินไปแล้ว ซิ่นชื่อต้าจ่างกงจู่กับฮูหยินเก๋อเหล่าหยางเข้าวังไปตามลำดับ ต่างก็เอ่ยถึงเพลง ‘คลื่นสมุทรชมจันทร์’ ว่าคุณหนูเซี่ยเป็นผู้ประพันธ์ หากมิใช่เพราะก่อนหน้านี้ฝ่าบาททรงติดพันราชกิจ ก็คงเรียกตัวคุณหนูเซี่ยเข้าวังไปนานแล้วขอรับ”

เมื่อเขาเอ่ยเช่นนี้ ทั้งยังรับถุงเงินไปโดยไม่ปฏิเสธ ฮูหยินเซี่ยก็โล่งอกขึ้นมาทันใด แอบขำตัวเองที่ตั้งแต่ได้เกิดใหม่มาก็มัวแต่กังวลว่าลูกสาวจะต้องเผชิญจุดจบเช่นเดียวกับชาติก่อน จนทำสิ่งใดก็กล้าๆ กลัวๆ ไปเสียหมด

หลังจากสนทนาตามมารยาทอีกสองสามประโยค ฮูหยินเซี่ยจึงจูงมือบุตรสาว กำชับนางอยู่สองคำ เซี่ยอวิ๋นเยียนพยักหน้ารับคำ ก่อนจะเอ่ยด้วยท่าทีสุขุมเยือกเย็น “กงกง เชิญเจ้าค่ะ”

ระหว่างทางมุ่งหน้าสู่วังหลวง เซี่ยอวิ๋นเยียนอาศัยโอกาสนี้ทบทวนสถานการณ์อีกครั้ง

บัดนี้ฝ่าบาททรงทราบเรื่องการกระทำผิดกฎหมายในกองทัพของตระกูลเส้าแล้ว การเรียกนางเข้าวังครานี้คงเพื่อตรวจสอบว่าในวันที่ถูกเหอย่งลักพาตัวไปนั้น นางไปพบจดหมายลับกับสมุดบัญชีได้อย่างไร

ในมือนางตอนนี้ยังมีจดหมายลับที่จะปลิดชีพตระกูลเส้าได้อยู่อีกฉบับ ทว่ายามนี้เป็นช่วงเวลาที่แนวหน้ากำลังต้องการคน การจะรักษาผืนแผ่นดินให้พ้นจากเงื้อมมือของชาวซีฉินที่ยกทัพมาอย่างดุดันได้หรือไม่นั้น เป็นเรื่องสำคัญอันดับหนึ่งในพระทัยของฝ่าบาท

หากไร้ผู้ใดสามารถแบกรับภาระหน้าที่ในการขับไล่ศัตรูได้ ต่อให้ฝ่าบาททรงกริ้วเพียงใด ก็ไม่มีทางลงทัณฑ์ตระกูลเส้าและผู้มีส่วนเกี่ยวข้องทั้งหมดในทันที มิเช่นนั้นก็เท่ากับยกบ้านเมืองให้ชาวซีฉินไปเปล่าๆ

เมื่อเข้าใจความคิดของฝ่าบาทอย่างถ่องแท้แล้ว เซี่ยอวิ๋นเยียนก็รู้ว่าควรทำศึกที่ไร้ควันไฟนี้อย่างไร

นางเดินตามขันทีเข้าไปในห้องทรงอักษร ก็เห็นสมุดบัญชีเล่มที่คุ้นเคยเป็นอย่างดียิ่งวางอยู่เบื้องพระพักตร์ของฝ่าบาท พระองค์กำลังพลิกอ่านอย่างละเอียด

เซี่ยอวิ๋นเยียนคุกเข่าโขกศีรษะลงอย่างนอบน้อม “หม่อมฉันเซี่ยอวิ๋นเยียน ถวายบังคมฝ่าบาท ขอทรงพระเจริญยิ่งยืนนานเพคะ”

ท่วงท่าการคารวะของนาง แม้แต่หม่ามาผู้เข้มงวดเรื่องกฎระเบียบในวังที่สุดก็ยังไม่อาจจับผิดได้ น้ำเสียงมั่นคงทรงพลัง ฝ่าบาททอดพระเนตรสมุดบัญชี ทรงรออยู่ครู่หนึ่ง จึงตรัสถามโดยไม่แม้แต่จะเงยพระพักตร์ขึ้น “เจิ้นเรียกเจ้าเข้าวังมา เจ้าคงรู้สินะว่าเพื่อเรื่องอันใด”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง