บทที่ 94 ทำให้ฮ่องเต้เอ่ยปากพระราชทานสมรส

เซี่ยอวิ๋นเยียนก้าวออกมาจากห้องขัง นางทอดสายตามองแสงอัสดงที่ค่อยๆ ย้อมท้องฟ้าด้านนอก แล้วถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง

นับแต่ได้ยินเหอย่งเปิดปากเรื่องเส้าเฉิงวางยาพิษ ซูอวี้ก็นิ่งเงียบมาตลอด จนกระทั่งตอนนี้ที่ยืนเคียงข้างเซี่ยอวิ๋นเยียนมองตะวันตกดิน เขาก็ยังคงไม่เอ่ยคำใด

ความเหน็ดเหนื่อยตลอดทั้งวันประกอบกับการเค้นความคิดอย่างหนัก ทำให้เซี่ยอวิ๋นเยียนรู้สึกเวียนศีรษะ นางยืนพักรวบรวมสติอยู่ครู่หนึ่งจนพอมีเรี่ยวแรงขึ้นมาบ้าง จึงเอ่ยกับซูอวี้ว่า “นึกไม่ถึงว่าตระกูลเซี่ยของพวกเรา จะมีค่าพอให้พวกเขาลงทุนลงแรงวางแผนใส่ร้ายถึงเพียงนี้”

ซูอวี้ขานรับคำหนึ่ง ทว่าสายตายังคงจับจ้องที่เซี่ยอวิ๋นเยียนอยู่อย่างนั้น ผ่านไปครู่ใหญ่จึงเอ่ยถาม “เจ้าขอเศษยาถอนพิษที่เหลือจากเหอย่ง คิดจะเอาคืนด้วยวิธีเดียวกันงั้นหรือ”

ความคิดของบุรุษย่อมต่างจากสตรีจริงๆ หากเป็นหญิงทั่วไป ป่านนี้คงเอาแต่พร่ำบ่นทอดถอนใจถึงความเหี้ยมโหดอำมหิตของตระกูลเส้าและเหลียงอ๋องไม่หยุดหย่อน

แต่เซี่ยอวิ๋นเยียนกลับชอบนิสัยของซูอวี้ที่ไม่จมปลักอยู่กับอดีตและมองไปข้างหน้าเช่นนี้มากกว่า นางส่ายหน้า “ข้ามี…สหายคนหนึ่ง ถูกคนวางยาพิษที่คล้ายกันนี้โดยบังเอิญ ข้าอยากลองดูว่าจะพอหาเบาะแสจากยาถอนพิษนี้เพื่อช่วยเขาได้หรือไม่”

นี่คือเรื่องที่ลั่วจิ่งอันเคยเอาทรัพย์สมบัติทั้งหมดมาขอร้องให้นางช่วย

เดิมทีเซี่ยอวิ๋นเยียนก็รังเกียจพฤติกรรมใช้ยาพิษควบคุมคนอยู่แล้ว ครานั้นจึงตอบตกลงทันที เพียงแต่ได้บอกกับลั่วจิ่งอันไว้ล่วงหน้าว่า ยาถอนพิษมิใช่สิ่งที่จะคิดค้นขึ้นมาได้ในชั่วพริบตา หวังว่าหากเขามีโอกาสตอนที่เบื้องบนส่งยามาให้ทุกเดือน จะแอบเก็บไว้ได้สักเล็กน้อย

ทว่าปริมาณยาถอนพิษของหอหรูเมิ่งถูกควบคุมอย่างเข้มงวด ลั่วจิ่งอันจึงยังหาจังหวะไม่ได้จนถึงบัดนี้ นึกไม่ถึงว่าจะมาได้ช่องทางคลี่คลายปัญหาจากฝั่งเหอย่งเสียก่อน

ซูอวี้คาดไม่ถึงว่า เซี่ยอวิ๋นเยียนเอายานี้มาเพื่อหอหรูเมิ่ง

ใครต่อใครต่างบอกว่า คุณหนูใหญ่ตระกูลเซี่ยในยามนี้แข็งกร้าวเด็ดขาด ไม่ทำให้เกียรติภูมิของตระกูลต้องมัวหมองทว่ากลับไร้ความอ่อนหวานนุ่มนวลของสตรี แต่ในสายตาเขา เซี่ยอวิ๋นเยียนเพียงแค่ใช้เปลือกนอกอันแข็งแกร่งและเต็มไปด้วยหนามค้ำจุนตระกูลเซี่ยเอาไว้ ทว่าเนื้อแท้กลับอ่อนโยนและมีเมตตายิ่งกว่าผู้ใด

คนที่มองทะลุถึงจุดนี้ได้ มีเพียงหยิบมือเดียว

ซูอวี้รู้สึกโชคดีเหลือเกิน ที่เซี่ยอวิ๋นเยียนยอมให้เขาได้เห็นด้านนี้ของนางตั้งแต่แรก

“เหอย่งยอมเป็นพยานชี้ตัวตระกูลเหยากับตระกูลเส้าแล้ว” ซูอวี้มองคำให้การในมือพลางเอ่ย “ข้าจะให้คนจัดการพาเขาเข้าเฝ้า โดยมีจิงจ้าวเส้าหยิ่นเป็นพยาน ฝ่าบาทย่อมจะทรงทราบว่าเพราะเขาคิดจะล่วงเกินเจ้า เรื่องถึงได้แดงออกมา”

การเดินหมากอ้อมค้อมสองชั้นเช่นนี้ จะช่วยให้มั่นใจได้ว่าต่อให้ฝ่าบาทจะทรงระแวงเพียงใด ก็จะไม่คิดว่าเซี่ยอวิ๋นเยียนให้การเท็จเพื่อใส่ร้ายตระกูลเส้าและตระกูลเหยา

“แล้วหากฝ่าบาทไม่เชื่อเหอย่งเล่า” เซี่ยอวิ๋นเยียนจำเป็นต้องคิดเผื่อไว้ทุกความเป็นไปได้

ซูอวี้เอ่ยอย่างสุขุม “ข้าจะคอยช่วยอยู่ลับๆ จัดการให้คนส่งหลักฐานอื่นขึ้นไป”

พอเขาพูดถึงหลักฐานอื่น เซี่ยอวิ๋นเยียนก็เข้าใจได้ทันที แท้จริงแล้วสิ่งที่พวกเขาต้องการมีเพียงคนนอกสักคนมาเปิดแผล หากน้ำหนักของคนนอกผู้นี้ไม่มากพอ ค่อยให้คนบนกระดานเพิ่มเดิมพันลงไปอีกชั้น

ซูอวี้บอกว่าจะจัดการหาคน ทว่าเซี่ยอวิ๋นเยียนรู้ดีว่า คนที่เหมาะสมที่สุดแท้จริงแล้วคือนางเอง

นางถูกเส้าหว่านวางแผนใส่ร้าย ซ้ำความสัมพันธ์ลับๆ ระหว่างซูหลีกับเส้าหว่านก็ถูกเปิดโปงต่อสายตาธารกำนัล นางจะส่งคนไปสืบตระกูลเส้าอย่างไรก็ยังมีข้ออ้างบังหน้าได้ แต่หากซูอวี้ถูกจับได้ว่าแอบสืบตระกูลเส้า ในสายตาของฝ่าบาท เกรงว่าจะมองว่าซูอวี้ฉวยโอกาสนี้เหยียบย่ำซูหลีซ้ำ ซ่องสุมเจตนาร้ายไม่โปร่งใส

ก็ดีเหมือนกัน เรื่องบางเรื่องยังคงต้องให้นางเป็นคนลงมือ ถึงจะกราบทูลให้ฝ่าบาททรงกระจ่างแจ้งได้

เซี่ยอวิ๋นเยียนวางใจลงได้ นางพยักหน้าและมิได้กล่าวสิ่งใดอีก

คืนนั้น หลังจากซูอวี้ส่งคนพาเซี่ยอวิ๋นเยียนกลับไปยังวัดหานถานแล้ว เขาก็เบิกตัวเหอย่งออกมาจากคุก แล้วยื่นป้ายขอเข้าเฝ้าฝ่าบาทผ่านเส้นทางของตนเองโดยตรง

ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่า ค่ำคืนนี้ในห้องทรงอักษรฝ่าบาททรงสดับฟังสิ่งใดจากปากเหอย่ง และได้ตรัสคุยสิ่งใดกับซูอวี้ นับแต่ก่อตั้งราชวงศ์มา ห้องทรงอักษรแห่งนี้ได้รับฟังและพบเห็นความลับอันดำมืดที่ไม่เปิดเผยต่อผู้คนมานับไม่ถ้วน ทว่ามันกลับเงียบงันอยู่เช่นนั้นวันแล้ววันเล่า ดุจเดียวกับตำหนักทุกแห่งในวังหลวง

คอยฝังกลบความสุขทุกข์และการพลัดพรากที่ไม่มีผู้ใดล่วงรู้อย่างเงียบเชียบ

ยามที่ซูอวี้ก้าวออกจากวัง ดาวประกายพรึกก็เริ่มทอแสงริบหรี่อยู่ทางทิศตะวันออกแล้ว เขาเดินผ่านทางเดินอันยาวเหยียดในวังหลวง รับสายบังเหียนม้ามาจากมือขันทีน้อยตรงประตูวัง ก่อนจะก้าวขึ้นหลังม้าแล้วควบเหยาะๆ มุ่งหน้ากลับจวนจิ้งกั๋วกง

เมื่อพ้นมาได้หนึ่งถนน ม้าอีกตัวก็ควบตามฝีเท้าเขามาทัน ลั่วจิ่งอันยกพัดขึ้นปิดปากพลางหาวหวอด “ตาเฒ่าบนบัลลังก์ร้อนรนแล้วหรือ”

“แนวหน้าถูกคนซีฉินตีแตกไปสามเมืองติดๆ กัน พระองค์จะไม่ร้อนรนได้อย่างไร” ซูอวี้ไม่แม้แต่จะมองเขาพลางแค่นยิ้ม “โอรสดีที่ตนเองเลี้ยงดูมา แม่ทัพเอกที่ตนเองคัดสรรมากับมือ พลอยพาให้เกิดผลลัพธ์เช่นนี้ ก็ได้แต่กลืนเลือดกลืนฟันรับกรรมไปเอง”

ลั่วจิ่งอันเดาะลิ้น “เพราะอย่างนั้น พระองค์ก็ยังไม่ยอมตัดใจเรื่องตามหาตราพยัคฆ์ของตระกูลเซี่ยสินะ นึกว่าถ้าได้ตราพยัคฆ์มาแล้วจะเก่งกาจไร้พ่ายเหมือนแม่ทัพเซี่ยหรืออย่างไร”

เมื่อได้ยินคำว่าตราพยัคฆ์ ซูอวี้ก็หรี่ตาลง แววตาเผยความรำคาญใจถึงขีดสุด

เมื่อครู่ในห้องทรงอักษร ฝ่าบาทตรัสย้ำอยู่หลายครา ให้เขาสืบหาตราพยัคฆ์ในตระกูลเซี่ยให้ถี่ถ้วน ทั้งยังตรัสตรงๆ ว่า หากตราพยัคฆ์ยังไม่ตกถึงพระหัตถ์ วันนั้นก็อย่าหวังว่าจะมีราชโองการกอบกู้ชื่อเสียงของเซี่ยเสวียน และจะไม่มีราชโองการปูนบำเหน็จที่สมควรให้แก่แม่ม่ายและลูกกำพร้าของตระกูลเซี่ย

“ว่าแต่ ช่วงนี้เจ้าสนิทสนมกับคุณหนูเซี่ยขึ้นมาก เคยได้ยินนางเอ่ยถึงเรื่องตราพยัคฆ์บ้างหรือไม่” ลั่วจิ่งอันเบะปาก อาศัยจังหวะที่บนถนนไร้ผู้คนเอ่ยอย่างไม่ยี่หระ “พูดก็พูดเถอะ ตราพยัคฆ์นั่นมันก็แค่ของในตำนาน หากสั่งการกองทัพนับล้านที่ปฐมกษัตริย์ทิ้งไว้ได้จริง ตระกูลเซี่ยชิงเป็นฮ่องเต้เสียเองไม่ดีกว่าหรือ ไฉนต้องยอมให้ผู้ครองบัลลังก์ระแวงว่าสร้างผลงานเด่นเกินนายด้วยเล่า”

ซูอวี้ไม่สนใจวาจาเพ้อเจ้อไร้สาระของเขา ทว่าในใจกลับหัวเราะเยาะ

คนตระกูลเซี่ยภักดีจนถึงที่สุด มิใช่พวกละโมบโลภมากที่พอได้อำนาจมานิดหน่อยก็คิดจะเปลี่ยนฟ้าผลัดแผ่นดิน

ดูจากตัวเซี่ยอวิ๋นเยียน ก็มองเห็นข้อนี้ได้ชัดเจน

หากตราพยัคฆ์มีอยู่จริง นี่ก็คงเป็นเหตุผลที่ปฐมกษัตริย์ทรงเลือกตระกูลเซี่ย

เขาเลิกคิ้วขึ้นอย่างเฉยชา “ตระกูลเหอจัดการเรียบร้อยแล้วหรือ”

“คนที่สมควรตายล้วนตายหมดแล้ว คนที่ไม่สมควรตายไม่มีใครแตะต้องสักคน” ลั่วจิ่งอันลูบคางตนเองพลางยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ “ข้านึกว่าเจ้าจะฆ่าล้างโคตรให้สิ้นซากเสียอีก ทำไม กลัวคุณหนูเซี่ยรู้เข้าแล้วจะรังเกียจเจ้า เลยกลับใจเป็นคนดีแล้วหรือไร”

ซูอวี้ตวัดสายตาเย็นเยียบมองเขาแวบหนึ่ง “พวกเขามีกินมีใช้สุขสบายก็เพราะเหอย่งทำเรื่องชั่วช้าไว้ข้างนอก ความตายย่อมเป็นสิ่งที่สมควรได้รับอยู่แล้ว แต่หากจู่ๆ ถูกฆ่าล้างตระกูล มันจะสะดุดตาเกินไป จนทำให้แผนการหลังจากนี้ต้องเสียหาย”

ลั่วจิ่งอันมองท่าทางของเขา ในใจแอบคิดไปคนละทาง

ก็เห็นอยู่ชัดๆ ว่ารู้ว่าเซี่ยอวิ๋นเยียนใจอ่อนกับคนบริสุทธิ์ที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ ถึงได้ยอมเปิดทางรอดให้คนพวกนั้น

กับตระกูลเหอก็เป็นเช่นนี้ กับคนกลุ่มก่อนๆ หน้าก็เป็นเช่นนี้

“ข้าขอเตือนเจ้านะ หากใส่ใจนางถึงเพียงนี้จริงๆ รีบไปทูลขอให้ฝ่าบาทพระราชทานสมรสให้พวกเจ้าอย่างเปิดเผยแต่เนิ่นๆ เสียเถอะ” ลั่วจิ่งอันยังพูดไม่ทันขาดคำ ก็รู้สึกได้ว่าสายตาของคนข้างกายตอกตรึงลงมาราวกับตะปู ทำเอาเขาสะดุ้งโหยงจนเกือบตกจากหลังม้า

หากในมือซูอวี้มีอาวุธ ลั่วจิ่งอันไม่กังขาเลยว่าหัวของตนคงหลุดออกจากบ่าไปแล้ว

“คำที่ไม่ควรพูด ก็ปล่อยให้เน่าตายไปในท้องเสีย” ซูอวี้ลูบสายบังเหียนม้าเบาๆ แล้วเอ่ยเสียงเรียบ

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง