บทที่ 93 เหอย่งยอมสารภาพในที่สุด

ใต้หล้าจะมีเรื่องบังเอิญถึงเพียงนี้เชียวหรือ คนในหอหรูเมิ่งกับพิษที่เส้าเฉิงใช้ มีฤทธิ์แบบเดียวกันจริงๆ หรือ

เหอย่งที่เหนื่อยล้าจนแทบสิ้นใจมิได้สังเกตเห็นสีหน้าของเซี่ยอวิ๋นเยียนที่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย เขายังคงเล่าต่อไป “เมื่อถูกทั้งข่มขู่ทั้งล่อลวง ข้าก็ไม่กล้าขัดขืน วันรุ่งขึ้นหลังจากกองทัพไล่ตามพวกซีฉินเข้าไปในยอดเขาเทียนจู้ได้ไม่นาน แม่ทัพเซี่ยก็สั่งให้ข้านำกำลังคนกลุ่มหนึ่งไปส่งสาส์น ท่านบอกเพียงว่าเสบียงเริ่มร่อยหรอ จำเป็นต้องขอกำลังเสริม ข้าเกิดความโลภขึ้นมา จึงแสร้งทำเป็นหลงทาง พากำลังคนวนเวียนอยู่บนเขาข้างยอดเขาเทียนจู้อยู่สองวัน”

“นึกไม่ถึงว่าสิ่งที่แม่ทัพเซี่ยมอบให้ข้า แท้จริงแล้วจะเป็นจดหมายขอความช่วยเหลือ เจ้าเมืองชิงโจวพอเห็นเข้าก็หน้าถอดสี รีบเกณฑ์ไพร่พลควบม้าตามข้าไปยังยอดเขาเทียนจู้ทันที ทว่าพอไปถึง ที่นั่นก็กลายเป็นธารโลหิตไปเสียแล้ว ข้าตกใจแทบสิ้นสติ คิดแต่ว่าจะต้องหาตัวแม่ทัพเซี่ยให้พบ ทว่า…”

เล่าถึงตรงนี้ เหอย่งก็พูดต่อไม่ออก

เซี่ยอวิ๋นเยียนหลับตาลง ช่วยเอ่ยแทนเขาจนจบ “แต่พบเพียงม้าศึกของท่านพ่อที่ถูกฟันขาดเป็นสองท่อน กับศพสวมหมวกเกราะของท่านพ่อ ซึ่งแขนขาขาดวิ่นจนดูไม่ออกแล้วใช่หรือไม่”

นางไม่เคยเห็นสภาพศพของบิดาด้วยตาตนเอง ตามคำสัตย์ที่บิดาเคยทิ้งไว้เมื่อหลายปีก่อน ทหารเก่าที่เหลือรอดได้ฝังร่างของเขาไว้ ณ สมรภูมิสุดท้ายแห่งนั้น

บุตรหลานตระกูลเซี่ย ร่างห่อด้วยหนังม้าจึงนับว่าตายอย่างสมเกียรติ ดวงวิญญาณหาญกล้าสถิตอยู่คู่สมรภูมิตลอดกาล ร่วมกับทหารหาญอีกนับพันนับหมื่นนายในกาลข้างหน้า เพื่อต้านทานศัตรูต่างแคว้น

สิ่งที่เซี่ยอวิ๋นเยียนกับมารดาได้ต้อนรับกลับมา มีเพียงชุดเกราะของแม่ทัพเซี่ย และทำได้เพียงสร้างสุสานจำลองเท่านั้น

น้ำเสียงและรอยยิ้มของบิดาผุดขึ้นมาในห้วงคำนึงอีกครา เซี่ยอวิ๋นเยียนสะกดกลั้นความแสบร้อนที่กระบอกตาเอาไว้ แล้วเอ่ยถามต่อ “หลังจากนั้นเล่า”

เหอย่งตัวสั่นสะท้านขึ้นมาคราหนึ่ง ละเมอพึมพำออกมาราวคนไร้สติ “ตอนนั้นข้าถึงได้เข้าใจ ที่แท้ตั้งแต่ท่านแม่ของข้าล้มป่วย ล้วนเป็นกลอุบายที่พวกเขาวางไว้ ข้ารู้ว่าเส้าเฉิงไม่พอใจมาตลอดที่ได้เป็นเพียงรองแม่ทัพ หลายปีมานี้เขาอยากเกาะกิ่งไม้สูง อยากมีบรรดาศักดิ์ให้ภรรยาและลูก เชิดหน้าชูตาได้เหมือนแม่ทัพเซี่ย แต่ข้าคิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าเขาจะเหิมเกริมถึงเพียงนี้ สมคบคิดกับเหลียงอ๋อง ไม่เพียงแต่ทรยศแม่ทัพเซี่ย ซ้ำยังกล้าสวมรอยแย่งผลงานทางทหาร ก้าวทะยานขึ้นสู่ฟ้าในชั่วพริบตา…”

“ตอนนั้นสถานการณ์โกลาหลไปหมด จนกระทั่งข้ากลับมาถึงฉางอัน จึงได้มีโอกาสถามเส้าเฉิงว่ามันเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่ นึกไม่ถึงว่าเส้าเฉิงเองก็กำลังตามหาข้าอยู่พอดี เขาถามข้าว่าเรื่องนี้มีผู้อื่นล่วงรู้อีกหรือไม่ ข้าบอกไปว่าไม่มี พอเขาวางใจแล้วก็กำชับข้าว่า ไม่ว่าใครจะถามถึงเรื่องนี้ ให้บอกไปว่าตอนไปส่งสาส์นข้าปะทะกับพวกซีฉิน ต้องรบพลางหนีพลางจึงล่าช้าถึงเพียงนั้น หากติดตามทำงานให้เขาต่อไป รับรองว่าข้าจะได้กินดีอยู่ดี มีเงินทองไหลมาเทมาไม่ขาดสาย แต่หากไม่เชื่อฟัง ถึงตอนนั้นเมื่อรวมโทษหลายกระทงเข้าด้วยกัน ข้าจะต้องถูกประหารเก้าชั่วโคตร”

“ด้วยเหตุนี้ ข้าจึงจำต้องก้าวลงเรือโจรของเส้าเฉิง ตอนแรกข้าไม่ได้คิดจะทำชั่วอันใด แค่อยากเอาชีวิตรอดต่อไปให้ดีเท่านั้น แต่นึกไม่ถึงว่า เส้าเฉิงจะใช้เรื่องก่อนหน้านั้นมาข่มขู่ บังคับให้ข้าช่วยเขายักยอกเบี้ยหวัดทหาร พอข้าลงมือทำ เขากลับแบ่งผลประโยชน์ให้ข้าทีเดียวถึงหนึ่งพันตำลึง” นิ้วมือของเหอย่งกระดิกเบาๆ ราวกับกำลังหวนรำลึกถึงความรู้สึกในยามที่ได้เห็นเงินมากมายขนาดนั้นเป็นครั้งแรก “หลังจากนั้นข้าก็ถลำลึกจนยากจะหันหลังกลับ กลายเป็นสุนัขรับใช้ของเส้าเฉิงอย่างเต็มตัว คิดว่าอย่างไรเสียก็มีเส้าเฉิงกับเหลียงอ๋องคอยหนุนหลัง จึงเริ่มเลียนแบบพวกเขาด้วยการซื้อขายตำแหน่ง ข่มเหงรังแกชาวบ้าน…”

เรื่องราวหลังจากนั้น ย่อมไม่จำเป็นต้องเอ่ยถึงอีก

เซี่ยอวิ๋นเยียนนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง “เรื่องการซื้อขายตำแหน่ง จัดการผ่านตระกูลเหยาใช่หรือไม่”

หลังจากที่ซูอวี้ใช้เหยาเยว่เตือนสตินาง แผนการแรกเริ่มของเซี่ยอวิ๋นเยียนคือยั่วยุให้เหยาเยว่แตกหักกับตนอย่างเปิดเผย จากนั้นค่อยล่อให้เหอย่งเผยพิรุธจนลงมือกับตน อาศัยโอกาสนี้เปิดโปงความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลเหยากับเหอย่ง แล้วค่อยใช้เหอย่งล่อปลาตัวใหญ่อย่างตระกูลเส้าและเหลียงอ๋องออกมา

ทว่ากลับคิดไม่ถึงว่าเหยาเยว่เมื่อถูกเส้าหว่านล่อลวง จะถึงขั้นวางอุบายให้เหอย่งมาลักพาตัวนางไปกลางถนนอย่างอุกอาจ

เมื่อขาดขั้นตอนการแตกหักกันซึ่งหน้าไป เพียงอาศัยคำพูดฝ่ายเดียว ย่อมยากจะมัดตัวยืนยันข้อเท็จจริงเรื่องที่ตระกูลเหยากับตระกูลเส้าสมคบคิดกันได้

“ใช่” มาถึงขั้นนี้แล้ว เหอย่งย่อมไม่มีความจำเป็นต้องปิดบังอีกต่อไป “หลังแผ่นกั้นชั้นวางหนังสือชั้นที่สามในห้องหนังสือของข้า มีบันทึกการซื้อขายตำแหน่งกับตระกูลเหยาซ่อนอยู่ สามารถนำมาเทียบกับสมุดบัญชีที่เจ้าเอาไปได้ตรงกันทุกรายการ”

เซี่ยอวิ๋นเยียนซักไซ้ต่อ “เจ้ารู้หรือไม่ว่าในเรื่องนี้เหลียงอ๋องมีส่วนพัวพันมากน้อยเพียงใด”

เหอย่งส่ายหน้า “เหลียงอ๋องเพียงสั่งการให้เส้าเฉิงไปจัดการ ย่อมไม่ลดตัวมาพบข้าด้วยตนเอง”

ก็จริง สำหรับผู้สูงศักดิ์อย่างเหลียงอ๋องแล้ว หมากเบี้ยที่พร้อมจะทิ้งเมื่อใดก็ได้เช่นเหอย่ง อยากได้เท่าใดก็ย่อมมีเท่านั้น หากให้เขารู้เรื่องมากเกินไป รังแต่จะสร้างความยุ่งยากให้ตนเอง

“เช่นนั้นคนที่สั่งให้เจ้าลักพาตัวข้ามา ทิ้งหลักฐานอันใดไว้ให้เจ้าบ้าง” เซี่ยอวิ๋นเยียนกดเสียงเข้มขึ้นเล็กน้อย

“คงมิใช่ว่าจู่ๆ ใครก็ได้จากตระกูลเหยาหรือตระกูลเส้าโผล่มา ก็จะสั่งให้เจ้าเอาชีวิตเข้าแลกได้กระมัง”

เหอย่งเงียบไป ไม่ยอมปริปาก เซี่ยอวิ๋นเยียนจึงแค่นหัวเราะ “อย่าคิดว่าถึงเวลานี้แล้ว เจ้าจะยังใช้ลูกไม้ตื้นๆ มาหลอกข้าได้ ชีวิตเจ้าคงรักษาไว้ไม่ได้แล้ว หรือยังอยากให้ลูกๆ ของเจ้าต้องร่วมเดินทางไปปรโลกพร้อมกันด้วย!”

น้ำเสียงตวาดอันเย็นเยียบนี้ ดูเหมือนจะบดขยี้ความหวังสุดท้ายของเหอย่งจนหมดสิ้น เขาเอ่ยอย่างท้อแท้ “เป็นหญิงแพศยาสองคนนั้น เหยาเยว่กับเส้าหว่าน พวกนางนำป้ายหยกมา หากข้าเห็นป้ายหยกแล้วไม่ปฏิบัติตามคำสั่ง พอกลับไปพวกนางฟ้องคนในบ้าน ข้าก็ต้องถูกลงโทษ อย่างเบาที่สุดเรื่องยักยอกเงินเบี้ยหวัดทหารก็คงถูกเปิดโปง”

เช่นนั้นก็หมายความว่า เรื่องนี้อย่างไรเสียทั้งตระกูลเหยาและตระกูลเส้าก็ไม่อาจปัดความรับผิดชอบให้พ้นตัวได้

แพขนตายาวของเซี่ยอวิ๋นเยียนขยับไหวเล็กน้อย “แล้วมีสิ่งใดเป็นพยานหลักฐาน”

เหอย่งครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา “หลังจากเห็นป้ายหยก เพื่อเป็นหลักฐานว่ารับคำสั่งไปจัดการแล้ว จะต้องลอกลายป้ายหยกออกมา และให้ทั้งฝ่ายผู้ถือหยกกับฝ่ายที่เห็นหยกประทับลายนิ้วมือ ครั้งนี้เพราะงานยังไม่สำเร็จลุล่วง แผ่นภาพลอกลายจึงยังซ่อนอยู่ในช่องลับใต้แผ่นกระดาน บนนั้นมีรอยนิ้วมือของพวกนางสองคน… ข้ารู้เพียงเท่านี้ นอกเหนือจากนี้ก็ไม่รู้อะไรอีกแล้วจริงๆ”

เซี่ยอวิ๋นเยียนซักถามต่ออีกสองสามประโยค ก่อนจะยกมือคลึงหัวตาด้วยความเหนื่อยล้า “แม้ว่าเมื่อยื่นของกลางขึ้นไป ฝ่าบาทย่อมต้องเรียกตัวเจ้าไปสอบปากคำแน่ แต่เพื่อกันไม่ให้เจ้ากลับคำในภายหลัง เจ้าจงตรวจดูบันทึกฉบับนี้ด้วยตนเอง หากไม่มีสิ่งใดผิดเพี้ยน ก็จงลงลายพิมพ์นิ้วมือเสีย”

เหวินชิวที่ยืนอยู่ข้างๆ หยุดตวัดพู่กัน เป่าหมึกจนแห้ง แล้วส่งกระดาษที่เขียนไว้จนเต็มแผ่นไปให้ เหอย่งไม่แม้แต่จะเหลือบมอง เขากดนิ้วหัวแม่มือแตะชาดแล้วประทับรอยนิ้วมือลงไปทันที

เซี่ยอวิ๋นเยียนจึงค่อยเบาใจ นางเอ่ยเรียกคนข้างนอกเข้ามา “พาเขาไปอาบน้ำผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า หากเขาอยากกินดื่มสิ่งใดก็จัดหามาให้พร้อมสรรพ อีกประเดี๋ยวจะมีคนนำเงินมามอบให้”

ผู้คุมคุกได้รับเงินจากนางไปไม่น้อย จึงรีบค้อมกายผงกศีรษะรับคำอย่างนอบน้อม

“จริงสิ พิษที่เส้าเฉิงใช้กับมารดาของเจ้า เขาได้ส่งยาถอนพิษให้เจ้าตรงเวลาหรือไม่” เมื่อเก็บคำให้การเรียบร้อยแล้ว เซี่ยอวิ๋นเยียนก็เอ่ยถามขึ้น

เหอย่งยิ้มอย่างซีดเผือด “ท่านแม่ของข้าอยู่อย่างสุขสบายได้ไม่กี่วันก็สิ้นใจไปแล้ว แม้แต่ยาถอนพิษงวดสุดท้ายก็ยังไม่ได้กิน เป็นข้าเองที่อกตัญญู ทำให้นางอายุมากป่านนี้แล้วยังต้องมารับเคราะห์กรรมเช่นนี้”

“เช่นนั้นยาถอนพิษเล่า…?” ดวงตาของเซี่ยอวิ๋นเยียนเป็นประกายวับขึ้นมาทันที รีบเอ่ยถามต่อ

เหอย่งคิดเพียงว่านางต้องการหาหลักฐานเพิ่มโทษให้เส้าเฉิง จึงตอบออกไปอย่างไม่ปิดบัง “อยู่ในขวดกระเบื้องสีน้ำเงินบนชั้นวางในห้องทรมานที่เรือนพัก หากเจ้าต้องการ ก็เอาไปให้หมดเถิด อย่างไรเสียยามนี้ชีวิตคนตระกูลเหอทั้งสามสิบเจ็ดคนก็ตกอยู่ในกำมือเจ้าแล้ว ข้าจะยังไปสนใจของพรรค์นั้นที่ไม่มีใครยอมกินอยู่อีกหรือ”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง