บทที่ 92 อวิ๋นเยียนไต่สวนเหอย่ง

เหอย่งเหลือบมองอย่างไม่ใส่ใจ ทว่าเพียงพริบตากลับหน้าถอดสี เขาถลันเข้ามาเกาะลูกกรงพลางคำรามลั่น “เจ้าเอามาจากที่ไหน!”

เซี่ยอวิ๋นเยียนเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย มองเขาด้วยรอยยิ้มกึ่งจริงกึ่งเล่น “มาทำการค้ากันสักหน่อยเถิด ใต้เท้าเหอ”

แววตระหนกพาดผ่านใบหน้าของเขา เหอย่งมองเซี่ยอวิ๋นเยียนอย่างชั่งใจ จากนั้นจึงแสร้งตีหน้ากังขา เอ่ยอย่างเชื่องช้า “ข้าไม่เข้าใจว่าเจ้าหมายถึงอะไร สิ่งที่ข้าพูดได้ก็พูดไปหมดแล้ว ส่วนที่เหลือ…”

ดวงตางามหรี่ลง เซี่ยอวิ๋นเยียนนั่งพิงเก้าอี้ที่ผู้คุมยกมาจัดเตรียมไว้ล่วงหน้า นางพิจารณาเหอย่งอยู่ครู่ใหญ่ จึงแย้มยิ้มพลางกล่าว “ดี สุราคารวะไม่ดื่ม คิดจะดื่มสุราลงทัณฑ์ ดูท่าใต้เท้าเหอคิดจะประลองความอดทนกับข้าเสียแล้ว”

นางไม่คิดจะเสียเวลาเล่นแง่กับเหอย่งอีกต่อไป

คนผู้นี้ติดตามอยู่ข้างกายเส้าเฉิงมาหลายปี แม้จะถูกปฏิบัติราวกับสุนัขตัวหนึ่ง ทว่าผลประโยชน์ที่ควรได้ล้วนคว้าไว้หมดแล้ว ยามนี้แม้เห็นหยกพกของภรรยานอกสมรส ก็ยังคิดจะหาช่องว่างต่อรองเพื่อตัวเองอีก ในช่วงหน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ ความอดทนต่อการทรมานของเขาย่อมมีมากกว่าปกติ

ยิ่งไปกว่านั้น หากบีบคั้นจนเกินไปแล้วเขารับปากส่งเดช ถึงเวลาไปกลับคำให้การบนศาล เรื่องราวที่นางอุตส่าห์ลงแรงโหมกระพือให้ใหญ่โตจะย้อนกลับมาทิ่มแทงตนเอง ถึงเวลานั้นคงยากจะยืนหยัดในเมืองฉางอันได้อีก

“เหวินชิว” เซี่ยอวิ๋นเยียนส่งเสียงเรียก

เหวินชิวขานรับแล้วเดินเข้ามา ย่อกายลงข้างตัวเซี่ยอวิ๋นเยียน “คุณหนูใหญ่มีสิ่งใดจะสั่งหรือเจ้าคะ”

“ภรรยาที่ใต้เท้าเหอซุกซ่อนไว้ที่บ้านเกิด พร้อมทั้งคุณชายน้อย ส่งไปที่ตระกูลเส้าให้หมด” เซี่ยอวิ๋นเยียนกล่าวเนิบช้า “บอกพวกเขาว่าคุณชายน้อยแซ่เหอนามจี้หลี่ เป็นสายเลือดแท้ๆ ของใต้เท้าเหอ บัดนี้ใต้เท้าเหอหายสาบสูญ จึงจำต้องไหว้วานให้ตระกูลเส้าช่วยดูแล”

นางสบตาเหอย่ง ยิ้มให้อย่างอ่อนโยน “ใต้เท้าเหอไม่วางใจให้ข้าดูแลภรรยากับลูก ข้าก็จะหาคนดูแลแทนให้ ท่านวางใจเถิด สาวใช้ของข้าจะบอกเล่าความเป็นมาของพวกเขาทั้งสองอย่างกระจ่างแจ้ง หากท่านยังไม่พอใจตระกูลเส้า ภายหลังข้าจะให้นางส่งจดหมายไปที่จวนเหลียงอ๋องอีกสักฉบับ”

คราวนี้ สีหน้าของเหอย่งจึงฉายแววหวาดกลัวอย่างแท้จริง

เซี่ยอวิ๋นเยียนส่งสายตาให้เหวินชิว เหวินชิวรีบก้มหน้า หมุนตัวเตรียมก้าวออกไป ทว่าเพิ่งย่างเท้าได้เพียงก้าวเดียว ก็ได้ยินเสียงเหอย่งร้องห้าม “ช้าก่อน!”

“ข้าขอเตือนท่านสักคำ คิดให้ดีๆ เสียก่อนค่อยตัดสินใจว่าจะทำการค้านี้หรือไม่” เซี่ยอวิ๋นเยียนกล่าวอย่างสุขุม “หากบังอาจเล่นตงฉินหลอกลวงข้า ผลลัพธ์จะเป็นเช่นไร ในใจท่านคงรู้ดีที่สุด”

นางหยิบถ้วยกระเบื้องเคลือบหยาบขึ้นมา ใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดอย่างประณีต แล้วรินน้ำให้ตนเองถ้วยหนึ่ง ไม่ได้แสดงท่าทีรังเกียจแม้แต่น้อย สองมือประคองขึ้นค่อยๆ จิบ ราวกับไม่ได้อยู่ในคุกตะราง แต่กำลังนั่งเอกเขนกจิบชาอยู่ในเรือนของตน

หากไม่อาจทำให้เหอย่งตระหนักถึงความร้ายกาจของนางจากก้นบึ้งของหัวใจ ลำพังเพียงตัวประกันย่อมไม่อาจงัดปากเขาได้

ด้วยเหตุนี้ ก่อนเหอย่งจะถูกส่งเข้าคุก เซี่ยอวิ๋นเยียนจึงกำชับซูอวี้ไว้เป็นพิเศษ ไม่ให้เขาได้กินข้าว ยิ่งไม่ยอมให้ได้นอนหลับ ในแต่ละวันให้เพียงน้ำดื่มประทังชีวิตขั้นต่ำสุดเท่านั้น

นอกจากนี้ยังติดสินบนผู้คุม ให้สลับผลัดเวรกันมานั่งกินดื่มอย่างเอิกเกริกต่อหน้าเหอย่ง ฝั่งหนึ่งเป็นสุราเลิศรสกับอาหารโอชะ แต่อีกฝั่งอย่างเขากระทั่งน้ำยังต้องคำนวณดื่ม เกราะป้องกันในใจของเหอย่งย่อมสั่นคลอนจนแทบพังทลาย

ถึงเพลานี้ ขอเพียงออกแรงผลักอีกสักนิด แค่นิดเดียวเท่านั้น…

“น้ำนี่รสชาติดียิ่ง” เซี่ยอวิ๋นเยียนวางถ้วยชาที่ดื่มจนหมดลงอย่างไม่รีบร้อน “ดูคล้ายน้ำจากตาน้ำเขาซีซาน ได้ยินว่าคุณชายน้อยเหอชอบดื่มชาหลงจิ่งที่ชงด้วยน้ำพุเขาซีซานที่สุด ไม่รู้ว่าไปอยู่ที่ตระกูลเส้าหรือจวนเหลียงอ๋องแล้ว จะยังมีคนจดจำความชอบนี้ของเขาได้หรือไม่”

เนิ่นนานผ่านไป เสียงแหบพร่าของเหอย่งจึงดังขึ้นอีกครั้ง

“ข้ารู้ว่าเจ้าต้องการอะไร” เขาเลียริมฝีปากที่แห้งผาก จ้องมองกาชากระเบื้องข้างมือเซี่ยอวิ๋นเยียนด้วยความกระหาย “แต่ในเมื่อเป็นการแลกเปลี่ยน ข้าก็ต้องดูว่าเจ้าจะให้อะไรข้าได้บ้าง”

“ข้าบอกเจ้าตามตรงได้เลย ต่อให้ตอนนี้เจ้ายอมคายทุกอย่างออกมา ก็ไม่มีจุดจบที่ดีรออยู่หรอก ฝ่าบาททรงเกลียดชังเรื่องซื้อขายตำแหน่งขุนนางที่สุด สิ่งที่รอเจ้าอยู่ย่อมเป็นการริบทรัพย์ประหารชีวิต” เซี่ยอวิ๋นเยียนไม่คิดเล่นลิ้นแสร้งทำเป็นลึกลับ จึงกล่าวอย่างตรงไปตรงมา “ส่วนบุตรหลานของเจ้า อาจถูกส่งเข้าวังไปเป็นทาสรับใช้ทั้งหมด หรือไม่ก็ถูกเนรเทศสองพันลี้”

“ทว่า เจ้าสามารถไขว่คว้าโอกาสรอดชีวิตให้แก่พวกเขาได้ เรื่องนี้ข้ายังพอจัดการให้ได้ เจ้าเองก็น่าจะกระจ่างแก่ใจดี ไม่ว่าจะต้องทนทุกข์ทรมานเพียงใด ขอเพียงยังมีชีวิตอยู่ ย่อมมีโอกาสฟื้นคืนกลับมาได้เสมอ”

สิ้นเสียงลง ในที่สุดเซี่ยอวิ๋นเยียนก็ได้เห็นความหวั่นไหวที่แท้จริงในแววตาของเหอย่ง

นางไม่ได้กล่าวสิ่งใดอีก เพียงหลุบตาลงพิจารณาผ้าเช็ดหน้าในมือ ไม่นานนัก ก็ได้ยินเหอย่งเอ่ยขึ้นอย่างไม่สะทกสะท้าน “เอาเหล้ามาให้ข้า ขอเป็นเหล้าเซาเตาจื่อชั้นดี แล้วก็เนื้อวัวชิ้นโตกับปลารมควันหมักกากเหล้าจากหอเต๋อเซิ่ง เอาผ้าห่มนุ่มๆ กับหมอนมาให้ด้วย ก่อนที่ข้าจะเดินทางไปปรโลก ต้องได้นอนเตียงสูงหมอนนุ่ม เสพสุขกับเหล้าดีเนื้อเลิศเสียก่อน”

เซี่ยอวิ๋นเยียนเงยหน้าขึ้น สบเข้ากับดวงตาบวมเป่งที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยคู่นั้นของเขา นางยกมุมปากขึ้น เผยรอยยิ้มสมเพชเวทนา

“สิ่งเหล่านี้ ข้าย่อมจัดแจงให้เจ้าได้แน่นอน กระทั่งจะหาสาวงามมาปรนนิบัติสักสองสามคนก็ยังได้” นางกล่าว “แต่ก่อนหน้านั้นเจ้าต้องทำสิ่งใด เจ้าคงรู้แก่ใจดีกว่าข้า”

นางปรบมือเสียงใส ผู้คุมคนหนึ่งพลันเดินเข้ามาจากนอกประตู เซี่ยอวิ๋นเยียนพยักพเยิดคางไปทางโซ่ตรวนที่มือของเหอย่ง “ปลดให้เขา”

เมื่อสังเกตเห็นเงาร่างคนตรงประตู นางจึงขยับตัวขึ้นมองเล็กน้อย ถึงได้พบว่าที่แท้ซูอวี้คอยเฝ้าระวังความปลอดภัยให้นางอยู่ข้างนอกมาโดยตลอด

ในใจพลันอบอุ่นขึ้นมา เซี่ยอวิ๋นเยียนดึงความสนใจกลับมาที่เหอย่งอีกครั้ง

เวลานี้เหอย่งไม่มีกะจิตกะใจจะสนใจสิ่งอื่น เมื่อปราการในใจพังทลายลง เขาก็ยกมือขึ้นลูบหน้าอย่างท้อแท้ ขยับแขนยืดเส้นยืดสาย พลางเอ่ยด้วยความเหนื่อยล้า “การตายของแม่ทัพเซี่ย เซี่ยเสวียน… มีส่วนเกี่ยวข้องกับข้าจริงๆ…”

เขาหาวออกมาหวอดหนึ่ง น้ำเสียงแผ่วเบาลงเรื่อยๆ ราวกับจะผล็อยหลับไปได้ทุกเมื่อ ทว่าชั่วขณะต่อมาเขาก็สะดุ้งตื่นขึ้นเอง แล้วเล่าต่อ “วันนั้นเส้าเฉิงเรียกข้าออกไปนอกค่ายทหาร บอกกับข้าว่าหากเซี่ยเสวียนสั่งให้ข้าออกไปส่งจดหมาย หวังว่าข้าจะพาคนขี่ม้าอ้อมวงใหญ่สักสองสามรอบ ถ่วงเวลาไว้สักวันสองวันค่อยนำไปส่งให้ถึงที่”

เซี่ยอวิ๋นเยียนไม่ทันได้หันไปมองซูอวี้ นางเอ่ยแทรกขึ้นมาประโยคหนึ่ง “พูดเช่นนี้ แสดงว่าก่อนหน้านั้นเจ้ามิใช่คนของเส้าเฉิง?”

“ตอนนั้นในกองทัพ ข้าก็นับว่าได้รับความไว้วางใจจากแม่ทัพเซี่ย ย่อมไม่มีทางแปรพักตร์ไปเลือกเส้าเฉิงเป็นนายแน่” นี่คือเรื่องที่เหอย่งไม่อยากนึกถึงมากที่สุด “เพียงแต่ช่วงสามเดือนก่อนออกศึก ท่านแม่ของข้าป่วยหนัก ข้าจนปัญญาจึงคิดจะไปขอความช่วยเหลือจากแม่ทัพเซี่ย ทว่ากลับถูกคนตระกูลเส้าพบเข้าเสียก่อน พวกเขาออกเงินช่วยรักษาท่านแม่ของข้าจนหาย ข้าติดหนี้บุญคุณก้อนใหญ่ของเส้าเฉิง จึงจำต้องรับปากทำเรื่องหนึ่งให้เขา”

“ตอนนั้นในใจข้ารู้สึกไม่สบายใจ ไม่ได้ตอบตกลงเส้าเฉิงในทันที จึงถามเขาไปว่า หากล่าช้าจนเสียการศึกจะทำเช่นไร เส้าเฉิงกล่าวว่า แม่ทัพเซี่ยละโมบในผลงานรุกคืบประมาท ต้องให้ได้รับบทเรียนหนักๆ จนเสียหน้าเสียบ้างถึงจะสงบจิตใจลงได้ เขาเพียงให้ข้าส่งจดหมายล่าช้า มิใช่ไม่ส่งเสียหน่อย ไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายอะไร”

“เมื่อเห็นข้ายังลังเลไม่ยอมตกลง เส้าเฉิงจึงกล่าวอีกว่า หากข้าไม่ยอมทำตาม ภายในหนึ่งเดือนท่านแม่ของข้าจะคันคะเยอไปทั้งร่างจนทนไม่ไหวและต้องปลิดชีพตนเอง ยาถอนพิษอยู่ในมือเขา ให้ข้าไตร่ตรองดูให้ดี”

เมื่อได้ยินคำว่าคันคะเยอไปทั้งร่าง เซี่ยอวิ๋นเยียนและซูอวี้พลันหน้าเปลี่ยนสีไปพร้อมกันทันที

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง