บทที่ 91 ความทรงจำในชาติก่อน

ที่เซี่ยอวิ๋นเยียนมีปฏิกิริยารุนแรงถึงเพียงนี้ นั่นเป็นเพราะในชาติก่อน ชื่อเสียงของเหลียงเหยียนหมิงเลื่องลือระบือไกลเกินไป

ชาติกำเนิดของเขาไม่แน่ชัด ทว่าวรยุทธ์กลับล้ำเลิศเหนือผู้ใด ยามอายุยี่สิบก็โลดแล่นกวัดแกว่งบนสมรภูมิ พออายุยี่สิบเจ็ดก็นำทัพขับไล่พวกซีฉินถอยร่นไปนับพันลี้ในคราเดียว หากมิใช่เพราะเจ้าผู้ครองแคว้นซีฉินยอมยื่นหนังสือสงบศึก ยอมจำนนแต่โดยดี เกรงว่าเขาคงนำทัพบุกประชิดไปถึงวังหลวงของซีฉินเป็นแน่

หลังจากเหลียงเหยียนหมิงได้รับชัยชนะครั้งใหญ่กลับสู่เมืองหลวง เรื่องการศึกการทหารในราชสำนักก็ตกอยู่ในกำมือ เป็นคำชี้ขาดของเขาแต่เพียงผู้เดียว

คนผู้นี้รักแรงแค้นแรง ผู้ใดเคยเกื้อหนุน ย่อมตอบแทนอย่างสุดกำลัง ทว่าผู้ใดเคยข่มเหงรังแก ก็ล้วนถูกเอาคืนจนทุกข์ทรมานแทบสิ้นใจ

เรื่องราวเหล่านี้ เซี่ยอวิ๋นเยียนเพิ่งจะมารู้ทีละเล็กละน้อยจากปากของเส้าหว่าน ในยามที่ตนเองใกล้จะสิ้นลมในชาติก่อน

ชาติก่อนนางยังเคยนึกสงสัย ว่าเหตุใดไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใด พลันที่ซูหลีกลับจากการประชุมราชสำนัก ถึงต้องตรงเข้ามาโบยตีนางที่ถูกล่ามโซ่ตรวนอยู่ในคุกใต้ดินอย่างเหี้ยมโหดทุกครา ที่แท้ก็เป็นเพราะถูกเหลียงเหยียนหมิงหาเรื่องจนขุ่นเคืองในราชสำนัก อีกทั้งยังสืบรู้มาว่าอีกฝ่ายเคยมีความหลังกับตระกูลเซี่ย จึงได้เอานางมาเป็นที่ระบายอารมณ์

ซูหลีระแวงว่านางกับเหลียงเหยียนหมิงเคยแอบมีใจปฏิพัทธ์ต่อกัน

พอนึกถึงเรื่องบัดสีพวกนี้ เซี่ยอวิ๋นเยียนก็อดคันไม้คันมือ อยากจะไปฟาดแส้ใส่ชายสารเลวอย่างซูหลีอีกสักสองสามทีไม่ได้ นางซ่อนมือไว้ใต้โต๊ะพลางเอ่ยถาม “ท่านแม่ เหตุใดเขาถึงไปอยู่ที่ตระกูลเส้าได้เจ้าคะ”

เวลานี้ เหลียงเหยียนหมิงควรจะเป็นเพียงพลทหารไร้ชื่อเสียงเรียงนามอยู่ในกองทัพมิใช่หรือ

บนใบหน้าของฮูหยินเซี่ยปรากฏแววปกปิดอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะฝืนยิ้มตอบ “เดิมทีเขาอยู่ในกองทัพของพ่อเจ้า แต่เพราะยังเด็กเกินไป ศึกยอดเขาเทียนจู้จึงให้เขาอยู่เฝ้าที่ฉางอัน ภายหลัง…ก็น่าจะเป็นตอนที่ตระกูลเส้าเข้าควบคุมกองกำลังเดิมของตระกูลเซี่ย เลยนับรวมเขาเข้าไปด้วย”

เอาเถิด นางเข้าใจแล้ว

ดูท่าคงเป็นท่านแม่ที่ติดต่อกับเหลียงเหยียนหมิงได้ตั้งนานแล้ว และแฝงตัวเขาเข้าไปในตระกูลเส้า บัดนี้สบโอกาสจึงคิดจะดึงตัวเขาออกมาอย่างเปิดเผย

เซี่ยอวิ๋นเยียนนึกอยากจะหัวเราะ ฝีมือการแสดงของท่านแม่ยังอ่อนหัดไปสักหน่อย รอให้เปิดอกคุยกันทุกเรื่องแล้ว คงต้องเคี่ยวกรำท่านแม่ให้ดี จะได้ไม่เกิดข้อผิดพลาดขึ้นอีกในภายภาคหน้า

ทว่าเดิมทีนางคิดว่าท่านแม่รู้เพียงเรื่องที่ซูหลีกับตระกูลเส้าสมคบคิดกันฮุบสมบัติของตระกูลเซี่ย ไม่นึกเลยว่าท่านแม่จะรู้เรื่องของเหลียงเหยียนหมิงด้วย เพราะตอนที่เขาเริ่มสร้างชื่อเสียง ชาติก่อนบนหลุมศพของท่านแม่กับน้องชายก็มีหญ้าเขียวขึ้นรกชัฏเสียแล้ว

เซี่ยอวิ๋นเยียนดึงสติดวงจิตกลับมา พยักหน้ารับอย่างจริงจังแล้วถามต่อ “แล้วนิสัยใจคอของเขาเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ ท่านแม่อย่าได้ตำหนิว่าลูกก้าวก่ายเลย เป็นเพราะตระกูลเส้ามีเรื่องสกปรกโสมมมากเกินไป หากไม่ถามให้กระจ่าง ลูกคงไม่อาจวางใจได้”

“เหลียงเหยียนหมิงยังอายุน้อย แต่แม่ดูแล้วกลับเป็นคนซื่อสัตย์จริงใจที่หาได้ยากนัก ข้าหยิบผลไม้ให้เขากำมือหนึ่งเป็นของว่าง เขายังไม่กล้ารับไว้เลย” พอนึกถึงภาพเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ ฮูหยินเซี่ยก็อดหัวเราะไม่ได้ “แม่คิดว่า พ่อบ้านซานที่เรือนนอกรับมือคนเดียวคงไม่ไหว สู้ให้เขาไปอยู่ที่เรือนนอก ค่อยๆ เรียนรู้งานจากเรื่องเล็กน้อยไปก่อน รออีกสองปีให้เขาโตกว่านี้ ค่อยดูว่าเขาอยากทำสิ่งใด”

ได้ยินเช่นนี้ เซี่ยอวิ๋นเยียนก็เข้าใจเจตนาของมารดาอย่างถ่องแท้

เซี่ยซานแห่งเรือนนอกเคยเป็นนายกองประจำตระกูลของท่านพ่อ บาดเจ็บที่ขาจากสนามรบ จึงได้ย้ายจากกองทัพเข้ามาอยู่ในจวน กลายเป็นพ่อบ้านใหญ่คอยรับรองผู้คน

สิ่งที่ท่านแม่อยากให้เหลียงเหยียนหมิงเรียนรู้ เกรงว่าจะไม่ใช่ความสามารถในการจัดการงานเรือนของพ่อบ้านซาน แต่เป็นวิชาศึกบนสนามรบต่างหาก

แผนการช่วยเหลือท่านอาสามที่ด่านฉือหลิน จุดสำคัญก็น่าจะอยู่ที่ตัวเขาเช่นกัน

เซี่ยอวิ๋นเยียนเอ่ยว่า “หากเป็นเช่นนี้ ท่านแม่ก็ให้พ่อบ้านซานหาข้ออ้างรั้งตัวเขาไว้เถิดเจ้าค่ะ พอดีที่วัดหานถานแห่งนี้ก็ยังขาดผู้ชายคอยช่วยส่งข่าวและจัดซื้อข้าวของอยู่พอดี”

แม้เรื่องที่ด่านฉือหลินจะมีการวางแผนไว้แล้ว แต่นางกลับรู้สึกใคร่รู้ในตัวเด็กหนุ่มผู้ได้รับฉายาว่าเทพสังหารคนนี้ยิ่งนัก อยากจะเห็นหน้าค่าตาด้วยตาตนเองสักครั้ง

ไม่แน่ว่า วันข้างหน้าเหลียงเหยียนหมิงอาจจะกลายเป็นกำลังสำคัญของนางก็เป็นได้

***

ช่วงบ่ายของวันถัดมา ซูอวี้ก็นำคนกลับมาถึงฉางอัน

แม้ว่าเซี่ยอวิ๋นเยียนจะเตรียมใจไว้ล่วงหน้าแล้ว แต่พอเห็นสองแม่ลูกในห้อง นางก็ยังประหลาดใจอยู่บ้าง “เหอย่งเลี้ยงลูกชายโตขนาดนี้ไว้ข้างนอก ตระกูลเส้าไม่รู้เลยหรือ”

นางเคยคิดว่าช่วงไม่กี่ปีมานี้เหอย่งได้รับความไว้วางใจจากเส้าเฉิงมากขึ้นเรื่อยๆ ถึงได้กล้ามีลูกกับภรรยานอกสมรส แต่เด็กชายในห้องอายุราวสิบขวบแล้ว นับเป็นผู้ใหญ่ได้ครึ่งคนแล้วกระมัง

พอนึกถึงวิธีที่ตระกูลเส้าใช้ทั้งไม้อ่อนไม้แข็งควบคุมเหอย่ง เซี่ยอวิ๋นเยียนก็หัวเราะไม่ได้ร่ำไห้ไม่ออก

ในที่สุดนางก็เข้าใจแล้วว่า นิสัยมองแค่ผลประโยชน์ตรงหน้าไม่สนฟ้าไม่สนดินของเส้าหว่านนั้นสืบทอดมาจากใคร ที่แท้ก็เป็นความชั่วช้าและความโง่เขลาที่ตระกูลเส้าสืบทอดทางสายเลือดมาเหมือนกันหมด เน่าเฟะไปถึงกระดูกดำ เน่าเฟะไปถึงรากเหง้า

“เจ้าอยากจะพูดอะไรกับพวกเขาหรือไม่” ซูอวี้ก้มหน้าลงถามนาง

“ข้าสืบดูจนแน่ชัดแล้ว พวกเขาอยู่ที่บ้านเกิดก็มิใช่คนสงบเสงี่ยมแต่อย่างใด อาศัยบารมีที่เหอย่งเป็นขุนนางอยู่ในฉางอันวางก้ามระราน เรียกได้ว่าทำชั่วสารพัด ต้นเดือนก่อน เด็กคนนี้ขัดขาคนชราจนล้มขาหัก ครอบครัวเขามาทวงความเป็นธรรม ภรรยานอกสมรสของเหอย่งนอกจากจะไม่ขอขมาแล้ว ยังด่าทอด้วยถ้อยคำหยาบคายอีก”

เซี่ยอวิ๋นเยียนรู้ดีว่าที่ซูอวี้เล่าเรื่องเหล่านี้ เพราะกลัวนางจะใจอ่อน คิดว่าเด็กไม่รู้อิโหน่อิเหน่แล้วจะไม่กล้าเอามาใช้ข่มขู่เหอย่ง

นางตายมาแล้วครั้งหนึ่ง ย่อมเข้าใจดีกว่าผู้ใดว่ายามคับขันต้องใช้วิธีการอันเด็ดขาด

ต่อให้สองแม่ลูกที่พาตัวกลับมาในวันนี้จะเป็นคนดีบริสุทธิ์ที่ถูกปิดหูปิดตา สิ่งที่นางควรทำ นางก็ยังต้องทำอยู่ดี

“ข้าไม่มีอะไรจะพูดกับพวกเขาหรอก” ริมฝีปากแดงระเรื่อของเซี่ยอวิ๋นเยียนยกขึ้น เอ่ยว่า “ซูอวี้ ให้คนของเจ้าบอกพวกเขา หากอยากมีชีวิตรอด ก็จงเขียนจดหมายขอความช่วยเหลือไปหาเหอย่งเสีย ถ้าไม่เขียน ก็หักขาทิ้ง แล้วตัดของสำคัญบนตัวพวกมันสักชิ้นหนึ่งมา”

เมื่อรู้ว่าหากตนเองยังอยู่ที่นี่ องครักษ์เงาของซูอวี้คงลงมือได้ไม่ถนัด นางจึงเอ่ยปากขึ้นก่อน “ข้าไปรอข้างนอก ได้จดหมายหรือของยืนยันตัวตนเมื่อใด ข้าจะไปพบเหอย่งทันที”

ซูอวี้พยักหน้า สายตามองตามแผ่นหลังของนางจนลับไปด้วยความอ่อนโยน จากนั้นจึงเอ่ยอย่างเนิบนาบเยือกเย็น “เทียนหลิว ลงมือได้…อย่าให้ถึงตาย ทำตามที่อวิ๋นเยียนบอก หักขาพวกมันสองคนเสียก่อน”

เขาพิงเสา ฟังเสียงสองแม่ลูกร่ำไห้คร่ำครวญขอความเมตตาดังลั่นห้อง ทว่ากลับปล่อยให้เสียงเหล่านั้นผ่านหูไปเหมือนสายลมพัดผ่าน

พอนึกถึงสิ่งที่เหอย่งเคยคิดจะทำกับอวิ๋นเยียน แววตาของเขาก็เย็นเยียบยิ่งกว่าคมมีดสังหาร ริมฝีปากบางขยับเอ่ย “เหอย่งมิใช่คิดอยากจะประจบสอพลอพระสนมหรงหรอกหรือ ประเดี๋ยวจงตอนลูกชายมันเสีย แล้วส่งตัวเข้าวังไปรับใช้พระสนมหรง”

พ่อก่อหนี้ ลูกต้องชดใช้

หากมิใช่เพราะเหอย่งยังมีประโยชน์อยู่ คืนที่เกิดเรื่อง มันคงถูกตอนแล้วส่งเข้าวังไปเรียบร้อยแล้ว

ซูอวี้ลูบคลำขวดยาในแขนเสื้อที่เซี่ยอวิ๋นเยียนมอบให้ แล้วหลับตาลงพักผ่อน

กล้าแตะต้องคนของเขา ก็อย่าหวังว่าจะมีชีวิตอยู่อย่างสงบสุขได้อีกเลย

***

เซี่ยอวิ๋นเยียนกล่าวขอบคุณผู้คุมที่ยอมเปิดทางอำนวยความสะดวกให้นางด้วยเสียงแผ่วเบา ก่อนจะยืนอยู่หน้าห้องขัง ทอดสายตามองเหอย่งที่ขดตัวอยู่บนพื้นเบื้องล่าง

ชายผู้เคยกำแหงโอหังเมื่อไม่กี่วันก่อน บัดนี้ถูกล่ามโซ่ตรวน สวมชุดนักโทษผ้าหยาบ ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง ใบหน้าซูบซีดคล้ำหมอง

เมื่อเห็นเซี่ยอวิ๋นเยียน เขาก็เลิกเปลือกตาขึ้นแล้วหัวเราะหึๆ “คนยิงนกกลับถูกนกกระจอกจิกตา ไม่นึกเลยว่าข้าจะต้องมาเรือล่มเมื่อจอดเพราะนังหนูตัวกระจ้อยร่อยอย่างเจ้า ผู้ชนะเป็นราชา ผู้แพ้เป็นกบฏ จะฆ่าจะแกงก็เชิญตามสบาย แต่อย่าหวังว่าจะง้างเอาอะไรออกจากปากข้าได้แม้แต่ครึ่งคำ!”

สุขุมเยือกเย็น ทั้งสติสัมปชัญญะก็ยังแจ่มชัดนัก

เซี่ยอวิ๋นเยียนขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะคลายออกอย่างรวดเร็ว หากเหอย่งมีแต่ความบ้าบิ่นไร้สมองจริงๆ เส้าเฉิงคงไม่เลือกเขามาเป็นหมากสายลับของตนเป็นแน่

นางค่อยๆ ล้วงของสิ่งหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อแล้วชูขึ้น “หยกชิ้นนี้ คุ้นตาเจ้าบ้างหรือไม่”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง