บทที่ 90 การวางหมากของฮูหยินเซี่ย

“ไม่มีอะไรหรอก” เซี่ยอวิ๋นเยียนนึกย้อนถึงเรื่องที่คุยกันในห้องเมื่อครู่แล้วรู้สึกขบขันอยู่บ้าง “นางถูกขังอยู่ที่นี่นานเกินไป แค่ไม่มีที่ระบายโทสะก็เท่านั้น”

นางเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ ทว่าเมื่อเข้าหูซูอวี้ กลับทำให้เขาแอบขุ่นเคืองหยางหนีขึ้นมาเงียบๆ

เดิมทีคิดว่าหากนางยอมช่วยเรื่องนี้ ยามอยู่ต่อหน้าฝ่าบาทเขาอาจช่วยพูดจาดีๆ ให้นางสักสองสามประโยค เพื่อจะได้หลุดพ้นจากอารามชีแห่งนี้ได้เร็วขึ้น แต่ในเมื่อหยางหนีเอาโทสะมาระบายใส่ผู้บริสุทธิ์อย่างเซี่ยอวิ๋นเยียน เช่นนั้นก็ปล่อยให้นางซึมซับรสพระธรรมในอารามชีต่อไปอีกสักพักเถิด

เซี่ยอวิ๋นเยียนไม่รู้ถึงความคิดเล็กคิดน้อยในใจของซูอวี้ นางถ่ายทอดเบาะแสที่ได้จากหยางหนีให้เขาฟัง “บ้านเดิมของเหอย่งอยู่ไม่ไกลจากฉางอัน ควบม้าเร็วไปกลับใช้วันเดียวก็ถึง เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับศึกที่ด่านฉือหลิน ยิ่งเร็วยิ่งดี ข้าเห็นว่ามิสู้…”

ซูอวี้เอ่ยตัดบทอย่างเด็ดขาด “คืนนี้ข้าจะอาศัยความมืดนำคนไป พรุ่งนี้ก็จะพาภรรยานอกสมรสและลูกชายของเหอย่งเข้ามาที่ฉางอัน”

แม้จะไม่เห็นด้วยที่เขาต้องตรากตรำเดินทางทั้งที่แผลเพิ่งจะหายดี แต่เรื่องนี้กระชั้นชิดยิ่งนัก แม้แต่เซี่ยอวิ๋นเยียนเองก็เริ่มร้อนใจ นางจึงพยักหน้า “เอาตามนั้นเถิด เพียงแต่ในจวนจิ้งกั๋วกงเจ้าต้องหาข้ออ้างให้ดี หากการที่เจ้าออกไปในยามนี้ทำให้พวกซูหลีเกิดความสงสัย เรื่องราวจะยิ่งจัดการยากขึ้น”

ซูอวี้เอ่ยเสียงขรึม “เจ้าวางใจเถิด พวกนั้นจะไม่ได้ระแคะระคายแม้แต่น้อย ข้าจะแจ้งให้ซิ่นชื่อต้าจ่างกงจู่ทราบ มีนางคอยช่วยปกปิด ย่อมราบรื่นราวพยัคฆ์ติดปีก”

จริงสิ ซิ่นชื่อต้าจ่างกงจู่เกลียดชังพวกฝ่ายเหลียงอ๋องยิ่งกว่าตนเสียอีก มีโอกาสเล่นงานพวกมันเช่นนี้ มีหรือจะยอมปล่อยให้หลุดมือไปง่ายๆ

เซี่ยอวิ๋นเยียนยิ้มบางๆ ไม่ได้เอ่ยสิ่งใดอีก นางหยิบขวดยาสองสามขวดบนตัวส่งให้ซูอวี้ กำชับว่า “เจ้ากลับไปเตรียมตัวออกจากเมืองตอนนี้ คงต้องเดินทางยามค่ำคืนเป็นเวลานาน ระวังอย่าให้ม้าตื่นตกใจหรือต้องลมหนาวเข้าล่ะ ไม่อย่างนั้นจะได้ไม่คุ้มเสีย”

พอนางเอ่ยจบ ก็นึกไปถึงเหรินตงที่เดินทางไปยังเจียงโจว แม้เมื่อวันก่อนจะมีจดหมายแจ้งมาว่าเชิญตัวนายแพทย์เทวดาต้วนออกมาได้แล้ว ทว่าก็ไม่รู้ว่าการเดินทางจะราบรื่นหรือไม่

ชั่วขณะหนึ่งนางจึงเหม่อลอยไปโดยไม่รู้ตัว…

ซูอวี้มองนาง พลางขมวดคิ้วเล็กน้อย “อวิ๋นเยียน มีเรื่องในใจหรือ”

นางพลันได้สติ จึงเอ่ยกลบเกลื่อน “มิได้ ข้าแค่คิดว่าหลังจากนี้ยังมีอีกหลายเรื่องที่ต้องจัดการ จึงอยากจัดลำดับความสำคัญก่อนหลังให้ดี”

ซูอวี้เพ่งมองนางอย่างละเอียดอีกสองสามครา จึงค่อยยกมือตบไหล่นางเบาๆ เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “วางใจเถิด ข้าจะทำให้ทุกเรื่องของเจ้าราบรื่นสมปรารถนาอย่างแน่นอน”

ไม่รอให้เซี่ยอวิ๋นเยียนได้เอ่ยปาก เขาก็ก้าวเท้ายาวๆ เดินออกไปนอกประตู แล้วเรียกกู้อิ่งเข้ามา กำชับว่า “คุ้มกันคุณหนูเซี่ยกลับวัดหานถานให้ดี หากเกิดข้อผิดพลาดขึ้นอีก เจ้าจงตัดหัวตัวเองมาพบข้า”

กู้อิ่งผ่านเหตุการณ์ที่เซี่ยอวิ๋นเยียนถูกชิงตัวไปต่อหน้าต่อตามา จึงยิ่งเงียบขรึมพูดน้อย ยามนี้เขาคุกเข่าลงข้างหนึ่ง คำนับเพื่อแสดงว่าตนจะใส่ใจระวังเต็มสิบสองส่วน

มองดูซูอวี้พาคนควบม้าจากไป กู้อิ่งจึงเอ่ยถามเซี่ยอวิ๋นเยียน “คุณหนูเซี่ย จะขี่ม้าหรือนั่งรถม้าขอรับ”

คนสนิทข้างกายเจ้านายเหล่านี้ ย่อมพอจะคาดเดาในใจได้เลาๆ ว่าทั้งสองคิดจะทำสิ่งใด เพียงแต่เมื่อเจ้านายไม่พูด พวกเขาก็ไม่เอ่ยปากถาม

เซี่ยอวิ๋นเยียนเอ่ยเสียงเบา “ขี่ม้า”

นางคิดดูแล้ว ก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างจนใจให้แก่ประโยคที่ซูอวี้ทิ้งไว้ ทอดถอนหายใจออกมาคำหนึ่ง จึงค่อยวางความกังวลใจทั้งหมดลง แล้วก้าวออกจากอารามชีที่มีใบไม้ร่วงกราว

***

เหตุที่เรื่องนี้ต้องรีบจัดการให้เร็วถึงเพียงนี้ ด้านหนึ่งเป็นเพราะเกรงว่าฝ่ายเหลียงอ๋องจะไหวตัวทันเรื่องที่เหอย่งหายตัวไปจนสถานการณ์พลิกผัน อีกด้านหนึ่งเป็นเพราะข่าวศึกที่ด่านฉือหลินตึงมือขึ้นทุกที ได้ลอบแพร่สะพัดมาถึงแวดวงขุนนางผู้สูงศักดิ์ในเมืองฉางอันแล้ว

ตระกูลเซี่ยมาจากสายทหาร ไม่มีกฎห้ามพูดคุยยามรับประทานอาหาร ยามที่แม่ทัพเซี่ยยังมีชีวิตอยู่ เขายิ่งมองว่าการพูดคุยกันของคนในครอบครัวระหว่างกินข้าวคือความสุขพร้อมหน้าอันหาได้ยากยิ่ง ขอเพียงไม่ไร้มารยาทเคี้ยวเสียงดังจนน่าเกลียดก็พอ

“ได้ยินว่าทางท่านอาของเจ้า ศึกเริ่มตึงมือแล้ว” ฮูหยินเซี่ยเอ่ยเรื่องนี้ขึ้นมาเมื่อกินอาหารเย็นไปได้ครึ่งหนึ่ง “อวิ๋นเยียน หากช่วงสองสามวันนี้เจ้าไม่ยุ่งนัก สู้มาอยู่เป็นเพื่อนแม่ สวดมนต์ขอพรให้ท่านอาของเจ้าดีหรือไม่”

เซี่ยอวิ๋นเยียนอดเลิกคิ้วขึ้นมิได้

ท่านแม่ย่อมรู้ดีว่านางมิได้ศรัทธาเรื่องสวดมนต์ขอพร ยามนี้ยกขึ้นมาพูด เห็นได้ชัดว่าต้องการกักตัวนางไว้ในวัดหานถาน ท่านแม่ไม่รู้เรื่องที่เหอย่งจับตัวคนไป คงเกรงว่านางจะเหมือนในชาติก่อน ที่เกิดโง่เขลาเอาความดีความชอบทางทหารไปยกให้ซูหลีอีก

ทว่าในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็ไม่รู้ว่าท่านแม่ได้เตรียมการอันใดเพื่อช่วยท่านอาไว้บ้างแล้ว

“ท่านแม่…” เมื่อรู้ว่าท่านแม่ก็เป็นผู้เกิดใหม่เช่นกัน การพูดจาจึงต้องมีชั้นเชิงอยู่บ้าง เซี่ยอวิ๋นเยียนครุ่นคิดชั่วครู่ จึงค่อยๆ เอ่ยปาก

“สวดมนต์ขอพรนั้นย่อมต้องทำ แต่ล้วนเป็นเรื่องลมๆ แล้งๆ มิสู้ท่านแม่กับท่านอาสะใภ้เป็นผู้นำ ระดมเสื้อกันหนาวและเสบียงอาหารส่งไปให้เหล่าทหารหาญที่แนวหน้า จะช่วยปลุกขวัญกำลังใจได้มากกว่า”

ข่าวยังคงไม่ไวพอจริงๆ

เซี่ยอวิ๋นเยียนแอบทอดถอนใจ สาวใช้ทั้งสี่ข้างกายนางแม้จะซื่อสัตย์ภักดี แต่กลับไม่มีใครสืบข่าวได้รวดเร็วเหมือนเยวี่ยอวิ้น มิเช่นนั้นเรื่องที่ท่านแม่ส่งคนออกจากจวนไปติดต่อตระกูลหลิน นางคงไม่เพิ่งมารู้ช้าไปหลายวันเช่นนี้

อย่างไรเสียก็คงต้องอาศัยความทรงจำจากชาติก่อน เสาะหาผู้ช่วยที่เชี่ยวชาญการสืบข่าวโดยเฉพาะ ต่อให้ความสามารถไม่อาจเทียบชั้นเยวี่ยอวิ้น ทว่ามีข้อดีตรงที่เป็นคนของตนเอง เรื่องบางเรื่องที่ไม่สะดวกให้เยวี่ยอวิ้นไปทำ ทั้งยังไม่เหมาะจะอธิบายให้ซูอวี้ฟัง จะได้มอบหมายให้อีกฝ่ายไปจัดการได้อย่างสบายใจ

“วิธีนี้ของอวิ๋นเยียนดียิ่ง” ฮูหยินเซี่ยเผยสีหน้ายินดี “เสื้อกันหนาวกับเสบียงอาหารสำหรับพวกขุนนางสูงศักดิ์แล้วไม่นับเป็นกระไร แต่สำหรับเหล่าทหารที่ชายแดน ยามนี้ถือเป็นของสำคัญที่สุด พรุ่งนี้แม่จะหารือกับเรือนสองให้รอบคอบ แล้วเรียกพี่เหวินมาร่วมด้วย ร่างระเบียบขึ้นมาสักฉบับ”

แปลกนัก

เซี่ยอวิ๋นเยียนฟังคำชมของมารดาด้วยความประหลาดใจ

เดิมทีนางคิดว่าสิ่งที่มารดาคิดไว้ก็คือวิธีนี้ การนำยุทธปัจจัยที่ระดมได้ส่งไปยังแนวหน้า ตามหลักแล้วย่อมต้องส่งกองกำลังไปด้วย หากเป็นเงินเสบียงที่รวบรวมจากพลังของเหล่าผู้สูงศักดิ์ในฉางอัน เพื่อป้องกันการสูญหายระหว่างทาง ย่อมต้องจัดส่งทหารกล้าและแม่ทัพฝีมือดีไป เช่นนั้นวิกฤตของด่านฉือหลิน อย่างน้อยก็ยังมีคนส่งข่าวกลับมาได้

“สองวันนี้ตระกูลเส้าอยากจะผ่านทางแม่มาขอร้องให้ช่วยอีกแล้ว” ฮูหยินเซี่ยไม่ทันสังเกตสีหน้าของบุตรสาว น้ำเสียงเจือความดูแคลนชัดเจน “ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง วันๆ รู้จักแต่ยุแยงตะแคงรั่ว ปากหวานก้นเปรี้ยว แต่กลับหลงคิดว่าใต้หล้านี้มีเพียงคนบ้านตัวเองที่ฉลาด ช่างน่าขันสิ้นดี!”

เซี่ยอวิ๋นเยียนระงับคำพูดคล้อยตามเอาไว้

คำพูดบางคำ หากพูดมากเกินไป กลับจะดูตื้นเขิน

“ท่านแม่ไม่ต้องไปสนใจคนตระกูลเส้าหรอกเจ้าค่ะ” นางแย้มยิ้มพลางตักน้ำแกงให้มารดาถ้วยหนึ่ง “หากรำคาญจริงๆ ก็ให้พวกนั้นมาหาข้า ข้าเองก็อยากรู้นักว่าพวกนางจะมีหน้ามาเอ่ยปากขอร้องต่อหน้าข้าหรือไม่”

ฮูหยินเซี่ยเผยแววตาชื่นชม ทว่ากลับเปลี่ยนไปพูดอีกเรื่องหนึ่ง “ตระกูลเส้านั้นไร้ระดับ ทว่าคนที่พวกเขาส่งมาครานี้ แม่กลับอยากจะรั้งตัวไว้…อวิ๋นเยียน เจ้ายังจำน้องชายตระกูลเหลียงที่เคยมาเยือนบ้านเราบ่อยๆ ได้หรือไม่ เจ้าเคยเรียกเขาว่าพี่ชายด้วยซ้ำ?”

เคยมาเยือนบ้านบ่อยๆ?

แซ่เหลียง?

เบาะแสทั้งสองข้อนี้ทำให้เซี่ยอวิ๋นเยียนขบคิดอยู่นาน จู่ๆ ประกายความคิดก็วาบขึ้นมา นางนึกถึงชื่อของคนผู้หนึ่งออก

นางตกใจจนแทบจะผุดลุกขึ้นยืน “ท่านแม่ น้องชายตระกูลเหลียงที่ท่านพูดถึง คงไม่ใช่เหลียงเหยียนหมิงหรอกนะเจ้าคะ?!”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง