บทที่ 89 คนเราย่อมไม่เหมือนกัน

“ยึดติดหรือ” เซี่ยอวิ๋นเยียนเอียงคอ “ซูหลีไม่คู่ควรหรอก ก็แค่หนี้เลือดต้องล้างด้วยเลือด อีกอย่าง การได้มองดูเขา ก็คอยเตือนสติตัวข้าเองได้เป็นอย่างดี ว่าอย่าได้เอาชีวิตของคนทั้งครอบครัวไปทิ้ง เพียงเพื่อคำว่าชื่อเสียงและลาภยศสองคำนั้น”

นางต้องการอำนาจ แต่เพื่อปกป้องคนที่ตนอยากปกป้อง ย่อมไม่ทำเรื่องกลับตาลปัตร ละทิ้งคนสำคัญเหล่านั้นเพื่อไปไล่ล่าชื่อเสียงลาภยศอย่างพวกซูหลีเป็นอันขาด

“คำว่าชื่อเสียงลาภยศ สำหรับเจ้าแล้วอาจไม่นับเป็นอะไร” หยางหนีก้มลงมองมือทั้งสองข้างของตนพลางเอ่ย “แต่สำหรับคนส่วนใหญ่แล้ว สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่ทั้งชีวิตได้แต่ปรารถนาทว่าไม่อาจเอื้อมถึง”

เซี่ยอวิ๋นเยียนยกถ้วยขึ้นจิบน้ำ ทอดสายตาลงต่ำครึ่งหนึ่งจนไม่อาจรู้ได้ว่ากำลังคิดสิ่งใดอยู่ “อาจจะใช่ แต่ในโลกใบนี้ยังมีสิ่งสำคัญยิ่งกว่าชื่อเสียงลาภยศอยู่อีกมากมายมิใช่หรือ”

“อย่างเช่นความรักฉันชายหญิงน่ะหรือ” หยางหนีอดหัวเราะเยาะให้กับการคาดเดาของตนเองไม่ได้ “คุณหนูเซี่ย ข้าไม่ยักรู้มาก่อนเลยว่า คนที่เด็ดขาดเฉียบคมขึ้นมาหลังจากกลับมาจากเจียงโจวเช่นเจ้า จะกลายเป็นคนช่างเพ้อฝันเพียงนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน หรือเป็นเพราะหลังจากเจ้าสลัดซูหลีทิ้งแล้ว หัวใจก็เริ่มผลิบาน…แถมยังเป็นเพราะคุณชายอันดับหนึ่งผู้เลื่องชื่ออย่างซูอวี้ผู้นั้นด้วย?”

วาจานี้ กล่าวได้เปิดเผยตรงไปตรงมาอย่างยิ่ง

ในที่สุดเซี่ยอวิ๋นเยียนก็ยกสายตาขึ้นมองหยางหนีที่อยู่หลังฉากกั้น ประกายเฉียบคมที่ซ่อนเร้นไว้รวมถึงอารมณ์อันยากจะหยั่งถึง แม้จะมีฉากกั้นขวางอยู่ ก็ยังทำให้หยางหนีอดไม่ได้ที่จะเบือนสายตาหนี ไม่อาจสบตากับนางตรงๆ ได้ “เป็นไปได้อย่างไร หากจะบอกว่านอกจากชื่อเสียงลาภยศแล้วก็เหลือเพียงความรักฉันชายหญิง เช่นนั้นข้าก็คงไม่เหลือสิ่งใดเลยจริงๆ”

หยางหนีชะงักไป ไม่กล้าเอ่ยค่อนแคะนางอีก ด้วยกลัวว่านางจะเกิดบ้าคลั่งขึ้นมา แล้วจัดการตนอย่างไม่ไว้หน้าเหมือนกับที่ลงทัณฑ์เส้าหว่านและซูหลีสองคนนั้น

ในวันข้างหน้า นางยังมีอีกหลายเรื่องที่ต้องพึ่งพาให้เซี่ยอวิ๋นเยียนยื่นมือเข้าช่วย

“ต่อให้เจ้าง้างปากเหอย่งได้” หยางหนีกล่าว “วันหน้าเส้าหว่านก็คงไม่พ้นต้องยืมมือคนอื่นมาหาเรื่องเจ้าอยู่ดี อย่างไรเสียเจ้าก็ทำให้หน้านางแตกยับเยินถึงเพียงนั้น ในช่วงเวลาสั้นๆ นี้เจ้าก็ยังจัดการนางไม่ได้ วันข้างหน้า เจ้ามีเรื่องให้ปวดหัวแน่ ระวังตัวไว้ให้ดีเถิด”

“เส้าหว่านหรือ” เซี่ยอวิ๋นเยียนวางถ้วยชาลง ร่างที่เหยียดตรงจึงค่อยๆ ผ่อนคลาย เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ช้าๆ พลางเชิดคางขึ้นเล็กน้อย

น้ำเสียงของนางแหบพร่าเล็กน้อย ฟังดูคล้ายเสียงมีดเล่มเล็กกรีดครูดผ่านเครื่องเคลือบ เซี่ยอวิ๋นเยียนแค่นยิ้มเย็น “นางนับเป็นตัวอะไร”

หยางหนีย้อนถาม “เจ้าเอาอะไรมามั่นใจ”

“เอาความสามารถที่ข้าทำให้เส้าหว่านต้องไปเป็นอนุชั้นสูงของซูหลีได้ ข้าก็ย่อมมีความสามารถที่จะสู้กับนางได้”

นี่เป็นความจริงแท้แน่นอน

หยางหนีที่อยู่อีกฟากของฉากกั้นพยักหน้า “คุณหนูเซี่ย ความจริงข้าอยากจะถามเจ้า ว่าพอผ่านไปอีกสักพัก เจ้าคิดจะออกจากฉางอันหรือไม่ ที่นี่อีกไม่นานก็จะไม่สงบแล้ว”

น้ำเสียงของเซี่ยอวิ๋นเยียนเจือไปด้วยความรู้สึกประหลาดใจอย่างยิ่ง “ฮูหยิน หากมิใช่เพราะท่านกับข้าต่างเป็นสตรีเหมือนกัน…คำพูดนี้ฟังดูเหมือนท่านกำลังจะชวนข้าหนีตามกันไปอย่างไรอย่างนั้น”

สีหน้าของหยางหนีหลังฉากกั้นบิดเบี้ยวไปวูบหนึ่ง คงเพราะคำพูดของเซี่ยอวิ๋นเยียนทำให้กระเพาะของนางกระตุก จนกระทบกระเทือนไปถึงมารยาทการเข้าสังคมที่นางยึดถือมาตลอด

น้ำเสียงของเซี่ยอวิ๋นเยียนราบเรียบเป็นธรรมดาอย่างยิ่ง “ฮูหยิน ความแค้นของพวกท่านก็เป็นเรื่องของพวกท่าน ไม่ได้เกี่ยวข้องอันใดกับข้าแม้แต่น้อย และในเมื่อพวกท่านทั้งสองฝ่ายต่างทนอยู่ใต้ผืนฟ้าเดียวกันไม่ได้ ข้าเชื่อว่าการที่ขั้วอำนาจเหลียงอ๋องส่งคนมาแทงท่าน ก็คงเป็นเพราะท่านหาเรื่องใส่ตัวเช่นกัน”

สีหน้าของหยางหนีบิดเบี้ยวเป็นคำรบสอง ด้วยฟังอย่างไร นางก็ไม่รู้สึกว่าประโยคนี้จะเหมือนคำพูดที่คนดีๆ พึงเอ่ยต่อกัน

นางจึงตัดสินใจหาเรื่องให้เซี่ยอวิ๋นเยียนหงุดหงิดใจบ้าง “เจ้าไม่ต้องสำคัญตัวเองผิดไป วางใจเถิด ข้าไม่มีความรู้สึกส่วนตัวกับเจ้าเกินเลยไปกว่าการเป็นพันธมิตรแม้แต่น้อย—และข้าคิดว่า ในใต้หล้านี้คงไม่มีบุรุษหน้าไหนที่จะเกิดความรู้สึกรักใคร่แบบชายหญิงกับเจ้าที่เป็นเช่นนี้ได้หรอก”

เซี่ยอวิ๋นเยียนพยักหน้าอย่างเข้าใจ นางพอจะกระจ่างแล้ว ที่หยางหนีมีความคับแค้นมากมายปานนี้ ก็เป็นเพราะบุรุษที่นางแต่งงานด้วยแต่ก่อนเป็นพวกไร้ความรับผิดชอบ ตอนนี้จึงไม่อาจทนเห็นใครมีความรักที่ราบรื่นสมหวังได้

หยางหนีถอนหายใจ กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่แทบจะเรียกได้ว่าหวังดีจากใจจริง “เซี่ยอวิ๋นเยียน ข้าขอเตือนเจ้าสักคำ สตรีฉลาดน่ะเขารู้จักแกล้งโง่กันทั้งนั้น คนอย่างเจ้า ต่อให้ไม่มีใครเอาไปชั่วชีวิตก็ยังถือว่าเบาไป ซูอวี้ผู้นั้นใช่ว่าข้าจะไม่รู้จัก พอมีความสำเร็จอยู่บ้าง แต่อนาคตจะเป็นอย่างไรตอนนี้ยังพูดยาก อาจจะรุ่งโรจน์ หรืออาจจะจมปลักอยู่กับทรัพย์สินเพียงน้อยนิดหลังจากแยกเรือนไปชั่วชีวิตก็ได้ แต่ไม่ว่าจะอย่างไร ข้าว่าพวกเจ้าสองคนก็อย่าไปเหนื่อยเปล่าเลย ไปด้วยกันไม่รอดหรอก”

เซี่ยอวิ๋นเยียนรำพึงออกมาอย่างไม่จริงใจแม้แต่น้อย “นึกไม่ถึงเลยว่าฮูหยินจะเชี่ยวชาญเรื่องความรักถึงเพียงนี้”

หยางหนีกล่าวต่อ “เขาเป็นถึงคุณชายที่มาจากตระกูลบัณฑิต เห็นเจ้าเข้าช่วงแรกๆ แล้วรู้สึกแปลกใหม่ นั่นนับว่าเข้าใจได้ แต่ความแปลกใหม่มันเอามาใช้ชั่วชีวิตไม่ได้หรอก อยู่ด้วยกันไปนานเข้า ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องพบว่าอีกฝ่ายก็มีหนึ่งจมูกสองตาสามัญเหมือนคนทั่วไป ถึงเวลานั้น เขาจะพบว่าเมื่อต้องอยู่ต่อหน้าสตรีที่เก่งกาจโดดเด่นเช่นเจ้า เขาจะไม่มีวันเชิดหน้าชูตาขึ้นมาได้เลยตลอดชีวิต บุรุษที่ทนรับเรื่องพรรค์นี้ได้ ข้าคิดว่าไม่มีอยู่จริงในโลกหรอก”

เซี่ยอวิ๋นเยียนพลันรู้สึกว่าตนเองช่างไร้สาระสิ้นดี ได้ข่าวเรื่องเหอย่งแล้วไม่ยอมกลับ มัวมานั่งถกเรื่องพวกนี้กับหญิงที่มีแนวโน้มจะเป็นสตรีขี้แค้นคนนี้อยู่ได้

ช่างเถอะ อย่าว่าแต่นางมีความรู้สึกต่อซูอวี้เพียงแค่ต้องการตอบแทนบุญคุณเลย ซูอวี้เป็นคนเช่นไร หยางหนีไม่มีทางรู้ดีไปกว่านางหรอก

นางไม่คิดจะใส่ใจคำพูดเหล่านี้และตั้งท่าจะลุกขึ้นเดินจากไป ทว่าการกระทำนั้นกลับไม่อาจหยุดยั้งแรงผลักดันของหยางหนี ที่อยากจะใช้คำพูดระบายความคับแค้นและสร้างความขุ่นเคืองให้นางได้—

“เซี่ยอวิ๋นเยียน เจ้าอย่าคิดว่าตนเองวิเศษวิโสนักเลย อย่างไรเสียเจ้าก็เป็นสตรีคนหนึ่ง ทั้งชีวิตนี้ไม่มีวันเข้าใจหรอกว่าพวกบุรุษเขาคิดอะไรกันอยู่”

หยางหนีกล่าวต่อไป “ข้าจะบอกให้ ต่อให้เจ้ามีความสามารถล้นฟ้า คนทั้งใต้หล้าเทิดทูนเจ้า ชายของเจ้าก็ไม่มีวันยินดีหรอก ต่อให้เขาฝืนทนยอมรับได้ เขาก็ต้องก้มหน้ารู้สึกต่ำต้อยไปตลอดชีวิต แต่เซี่ยอวิ๋นเยียนเจ้าเป็นคนเช่นไรกัน ต่อให้ไม่มีความสามารถล้นฟ้า ไม่มีทั้งเงินทั้งอำนาจในมือ ในกระดูกของเจ้าก็แผ่กลิ่นอายที่ทำให้ผู้อื่นต้องก้มหัวยอมจำนนออกมาอยู่ดี เจ้าคิดไปเองโดยสัญชาตญาณว่าตนเองไม่ใช่คนพวกเดียวกับผู้อื่น เจ้ามองว่าสายตาของคนอื่นช่างคับแคบ เรื่องที่พวกเขากลัดกลุ้มในแต่ละวันมันไม่ใช่เรื่องเลยสักนิด ล้วนเป็นพวกคนเขลาหาเรื่องใส่ตัวทั้งนั้น สรุปสั้นๆ คำเดียว เจ้าคิดว่าตนเองสูงส่งเหนือกว่าผู้อื่น”

ในเวลานี้เอง มีคนผลักประตูเปิดเข้ามา เซี่ยอวิ๋นเยียนเงยหน้าขึ้นมอง ก็คือซูอวี้ที่มาตามเวลานัดหมายเพื่อมารับนางกลับ

หัวใจของเซี่ยอวิ๋นเยียนพลันสงบลงในทันใด

หยางหนีไม่ได้ยินเสียงตอบรับจากเซี่ยอวิ๋นเยียนอยู่นาน ก็นึกว่าเซี่ยอวิ๋นเยียนถูกคำพูดของตนจี้ใจดำจนพูดไม่ออก นางย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่มีความขุ่นแค้นต่อเซี่ยอวิ๋นเยียน เพราะหลังจากต้องทนอยู่ในสถานที่เช่นนั้นมาเนิ่นนาน หากเป็นใครก็ย่อมต้องมีความเคียดแค้นทั้งสิ้น

นางมิใช่นักบุญเสียหน่อย

ทว่าสิ่งที่นางรอคอยกลับเป็นเสียงหัวเราะเบาหวิวราวกับขนนกของเซี่ยอวิ๋นเยียน สตรีสาวที่นางรู้ซึ้งดีว่าไม่อาจดูแคลนได้ผู้นั้น ส่งเสียงหัวเราะมาจากอีกฟากของฉากกั้น “ขออภัยด้วยนะเจ้าคะ ฮูหยิน คำพูดของท่านถูกต้องจริงๆ เสียด้วย เพียงแต่น่าเสียดาย ที่ประสบการณ์ตลอดหลายปีมานี้ของท่าน ดูเหมือนจะไม่ได้บอกท่านเลยว่า คนเราแต่ละคนนั้น…หาได้เหมือนกันไม่”

เมื่อกล่าวจบ นางก็ดึงแขนซูอวี้แล้วลุกขึ้นก้าวเดินจากไปอย่างเด็ดเดี่ยว

ซูอวี้มองดูสีหน้าของเซี่ยอวิ๋นเยียนที่ไม่สู้ดีนักหลังจากก้าวพ้นประตูออกมา จึงเอ่ยถามนางเบาๆ “เกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือ”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง