บทที่ 88 ไปพบอดีตมารดาเอกของพระสนมหรง

เมื่อดื่มยาจนหมด ทั้งสองจึงได้นั่งลงสนทนาเรื่องสำคัญกันอย่างจริงจังเสียที เป็นไปตามที่เซี่ยอวิ๋นเยียนคาดไว้ เหอย่งไม่ยอมปริปากพูดสิ่งใดแม้แต่คำเดียวจนถึงบัดนี้ หากคนของซูอวี้ไม่จับตาดูไว้อย่างใกล้ชิด ป่านนี้คงกัดลิ้นฆ่าตัวตายไปแล้ว

เซี่ยอวิ๋นเยียนนิ่งเงียบไปเนิ่นนาน ก่อนจะค่อยๆ เอ่ยปาก “ให้ข้าลองดู ข้ามีวิธีทำให้เหอย่งยอมคายทุกอย่างออกมา”

ซูอวี้เคาะนิ้วลงบนโต๊ะพลางกล่าว “การใช้ยาหรือลงทัณฑ์ไม่ได้ประโยชน์เท่าใดนัก เผลอๆ จะถูกแว้งกัดเอาได้ ว่าพวกเราซ้อมทรมานบีบบังคับให้รับสารภาพ”

เซี่ยอวิ๋นเยียนได้ยินเช่นนั้น เดิมทีคิดจะกระตุกมุมปากแสร้งยิ้ม ทว่าเมื่อพบว่าตนเองผ่อนคลายลงอย่างสิ้นเชิงแล้ว กลับพบว่าแม้แต่รอยยิ้มจอมปลอมเช่นนี้ก็ยังฝืนทำไม่ไหว “ซูอวี้ ในค่ายทหารน่ะ วิธีที่จะทำให้คนเปิดปากคายข้อมูลโดยไม่ต้องแตะต้องเนื้อตัว มีมากมายจนนับไม่ถ้วน”

“แต่เหอย่งยังไม่คู่ควรกับเคล็ดวิชาสอบปากคำประจำตระกูลเซี่ยของข้าหรอก เพียงแค่ไปพบคนผู้หนึ่งก็พอแล้ว”

“คนฝ่ายบ้านเดิมของเหลียงอ๋อง มารดาเอกในอดีตของพระสนมหรง…หยางหนี”

***

หลังจากเหลียงอ๋องผู้ถือกำเนิดแต่องค์พระสนมหรงเริ่มสร้างผลงานจนโดดเด่นขึ้นมา หยางหนีผู้เคยเป็นถึงฮูหยินตราตั้งขั้นหนึ่ง กลับถูกตัดสินส่งตัวเข้าสำนักชีหลวงและห้ามย่างกรายออกมาชั่วชีวิต ด้วยข้อหาวางยาพิษหมายสังหารอนุภรรยาและสายเลือดของสามี

เรื่องนี้เกิดขึ้นเพราะพระสนมหรงต้องการเชิดชูมารดาผู้ให้กำเนิด เพื่อที่ตนเองจะได้ชุบตัวกลายเป็นบุตรสาวสายตรงจากภรรยาเอก ทว่าเบื้องหลังเรื่องเหล่านั้นย่อมมีเงาของเหลียงอ๋องคอยบงการอยู่ด้วย

ตามหลักแล้ว คนทั่วไปย่อมไม่อาจเข้าพบนางได้

ทว่าด้วยฝีมือของเซี่ยอวิ๋นเยียนและซูอวี้ เรื่องนี้จึงมิใช่ปัญหา มีเพียงหยางหนีที่ยินยอมพบเซี่ยอวิ๋นเยียนตามลำพัง และต้องนั่งคุยกันโดยมีฉากกั้นขวางไว้เท่านั้น

ซูอวี้เกรงว่าจะมีเล่ห์กล จึงมาส่งเซี่ยอวิ๋นเยียนถึงห้องพักในสำนักชีด้วยตนเอง ครั้นแน่ใจแล้วว่าเป็นหยางหนีตัวจริงจึงยอมผละไป ทั้งยังกำชับไว้ว่าหากผ่านไปครึ่งชั่วยามแล้วเซี่ยอวิ๋นเยียนยังไม่ออกมา เขาจะนำคนพังประตูเข้าไปทันที

เขาจะไม่ยอมให้เกิดเรื่องไม่คาดฝันซ้ำรอยเหอย่งขึ้นอีกเป็นอันขาด

“คนใต้บังคับบัญชาของหลานชายนอกคอกของข้าคนนั้น ช่วงนี้คงสร้างปัญหาให้เจ้าไม่น้อยเลยสิ” หยางหนีเปิดฉากตรงประเด็นทันที “ไม่ต้องรีบปฏิเสธ ข้าไม่ได้มาเพื่อยุแยงความสัมพันธ์ของพวกเจ้าสองคนแน่นอน อีกอย่าง ระหว่างพวกเจ้าก็คงไม่ต้องให้ข้ามาคอยยุแยงอยู่แล้ว”

“ซูหลี…” เซี่ยอวิ๋นเยียนนึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นในช่วงนี้ พลันหัวเราะเจื่อนออกมาคำหนึ่ง แล้วเอ่ยชื่อคนผู้นี้ซ้ำอีกครั้ง “ซู…หลี ช่างใจกล้าบ้าบิ่นขึ้นทุกวันจริงๆ”

อีกฝ่ายเพียงหัวเราะแผ่วเบาจากหลังฉากกั้น “เวลาที่เขาใจกล้ากว่านี้เจ้ายังไม่เคยเห็นน่ะสิ หลายปีมานี้ เหตุใดเงินทองของจวนจิ้งกั๋วกงถึงได้หลั่งไหลมาเร็วปานนั้น อย่าบอกนะว่าเจ้าไม่รู้ว่าจิ้งกั๋วกงมีความสามารถหาเงินทองได้มากเพียงนั้นหรือไม่ เซี่ยอวิ๋นเยียน เจ้าไม่ได้โง่”

เซี่ยอวิ๋นเยียนชะงักไป ผ่านไปครู่หนึ่งจึงขมวดคิ้วกล่าว “…ตระกูลเซี่ยไม่เคยเข้าไปเกลือกกลั้วกับเรื่องโสมมอย่างการซื้อขายตำแหน่งขุนนาง”

“เจ้ารู้หรือไม่ว่าเหตุใดข้าถึงยอมพบเจ้า” หยางหนียังคงหัวเราะ “ก็เพื่อเตือนเจ้าสักคำ เจ้าเด็กนั่นชักจะทนไม่ไหวแล้ว คาดว่าทางฝั่งเจ้าคงมีอะไรให้เขาระแวง หากเจ้ายังไม่รีบลงมือให้เร็วกว่านี้ เขาคงร้อนใจจนแทบบ้าแน่”

เซี่ยอวิ๋นเยียนขมวดคิ้ว “หมายความว่าอย่างไร”

หยางหนีไม่คิดจะปิดบัง “คุณหนูเซี่ย เมื่อคืนวานนี้ ข้าเกือบจะถูกคนแทงตายเข้าให้แล้ว”

ใบหน้าของนางพลันบิดเบี้ยวด้วยความขยะแขยง “จ้างวานฆ่าคน…นี่เป็นวิธีที่หมาจนตรอกเท่านั้นถึงจะคิดออกมาได้”

หยางหนีหัวเราะร่า “แม่หนู…ระหว่างข้ากับพวกขั้วอำนาจเหลียงอ๋องไม่ใช่การเล่นหมากกระดานเสียหน่อย ทั้งในวันนี้และวันหน้า ย่อมไม่มีวันละทิ้งความแค้นแล้วหันมาร่วมมือกันอย่างจริงใจได้เด็ดขาด ไม่มันตาย ก็ข้าต้องม้วย…เข้าใจหรือไม่ นั่นมันเรื่องอะไรกันเล่า หากไม่ใช่เพราะข้าอยากให้พวกมันร่วงลงมาเจ็บกว่านี้ นี่ก็นับเป็นวิธีหนึ่งเหมือนกัน ข้าจะบอกให้ นั่นแปลว่าพวกที่มีความแค้นกับเจ้ากำลังหวาดกลัวแล้ว”

เซี่ยอวิ๋นเยียนเลิกคิ้ว

เสียงหัวเราะอันซีดเซียวของหยางหนีแฝงรอยคลุ้มคลั่งอยู่รำไร “คนที่สวมรองเท้าย่อมต้องกลัวคนเท้าเปล่าอย่างข้า พระสนมหรงกับเหลียงอ๋องกำลังเสวยสุขรุ่งเรือง ย่อมไม่อยากให้มูลหนูอย่างข้าไปทำลายโจ๊กหม้อใหญ่ที่พวกเขาอุตส่าห์เคี่ยวกรำมาจนพังหรอก”

เซี่ยอวิ๋นเยียนนิ่งเงียบ นางเพียงต้องการอาศัยหยางหนีซึ่งเป็นเส้นทางที่ชาติก่อนไม่ได้ลองเดิน เพื่อหากุญแจสำคัญที่จะงัดปากเหอย่ง แต่นึกไม่ถึงว่าพอเริ่มมา หยางหนีก็พูดจาประชดประชันกระแนะกระแหนยกใหญ่ จนทำให้นางรู้สึกเหนื่อยล้าอยู่บ้าง

“ทั้งตามหลักเหตุผลและน้ำใจ เห็นแก่ที่เจ้าคอยดูแลข้าในช่วงนี้ ชาตินี้ข้าจะไม่ลงมือกับเจ้า” ผ่านไปครู่หนึ่ง หยางหนีจึงกล่าวต่อ “ข้ารู้ว่าเจ้ามาเพื่อทำให้เหอย่งยอมเปิดปาก ข้ามีข่าวหนึ่งอยากจะบอกเจ้า เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับเจ้าโดยตรง หากเจ้าได้ฟังแล้วจะต้องขอบใจข้าแน่”

เซี่ยอวิ๋นเยียนนิ่งไปชั่วครู่จึงเอ่ยถามเสียงเบา “ฮูหยิน ท่านต้องการให้ข้าทำสิ่งใด”

“สมกับเป็นคนฉลาด” น้ำเสียงของหยางหนีพลันสดใสขึ้น “ขอเพียงแค่ ไม่ว่าข้ากับขั้วอำนาจเหลียงอ๋องจะฟาดฟันกันจนเละเทะเพียงใด เจ้าจงอย่าได้สอดมือเข้ามายุ่งเกี่ยวเป็นอันขาด”

“ข้าย่อมไม่ยื่นมือเข้าไปยุ่งแน่นอน” เซี่ยอวิ๋นเยียนแค่นยิ้ม “เมื่อข้าสืบรู้สาเหตุการตายของท่านพ่ออย่างกระจ่างแจ้งแล้ว ต่อให้คุกเข่าอ้อนวอน ข้าก็ไม่คิดจะยุ่งกับเรื่องบัดซบพวกนี้หรอก”

หยางหนีรู้ดี ในเมื่อเซี่ยอวิ๋นเยียนเอ่ยปากเช่นนี้ได้ ย่อมแปลว่านางทำได้อย่างที่พูดจริงๆ

ทว่า ข่าวที่หยางหนีเผยออกมาหลังจากนั้น กลับทำให้เซี่ยอวิ๋นเยียนต้องเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ “ท่านพูดจริงหรือ”

“ย่อมจริงแท้แน่นอน” น้ำเสียงของหยางหนีเปี่ยมด้วยความมั่นใจ “ภรรยาเอกของเหอย่งนั้น ตระกูลเส้าเป็นผู้จัดการทาบทามให้ ก็เพื่อคอยควบคุมไม่ให้เขาทรยศ นางเองก็น่าเวทนานัก ทั้งเพียบพร้อมด้วยคุณธรรม แต่กลับถูกคนข้างหมอนวางแผนจนไร้ทายาท กลายเป็นหุ่นเชิดให้คนอื่นบงการไปชั่วชีวิต”

“ส่วนบรรดาอนุภรรยาและลูกอนุทั้งชายหญิงเต็มเรือนของเขานั้น ล้วนเป็นเพียงฉากบังตา”

“เหอย่งให้ความสำคัญกับการสืบทอดสายเลือดอย่างยิ่ง ทายาทที่เขานับว่าเป็นบุตรชายแท้ๆ ของตนเองจริงๆ ก็คือบุตรชายสองคนที่เกิดจากภรรยานอกสมรส ซึ่งแอบซ่อนสายตาผู้คนเลี้ยงไว้ที่บ้านเกิดต่างหาก”

“สืบทอดสายเลือดงั้นหรือ” เซี่ยอวิ๋นเยียนแสยะยิ้มเย็น “ทำร้ายสตรีมามากถึงเพียงนั้น ไม่รู้ว่าจะมีปัญญาสืบทอดสายเลือดต่อไปได้หรือไม่”

ในบางคราวหยางหนีมักจะรู้สึกว่าเซี่ยอวิ๋นเยียนไม่เหมือนหญิงสาวทั่วไป แต่นางเหมือนหมาป่าหิวโซที่หมอบซุ่มอยู่กลางหิมะเนิ่นนาน เพื่อเฝ้ารอขย้ำเหยื่อของตนอย่างไรอย่างนั้น

จู่ๆ นางก็นึกถึงพระสนมหรง สตรีที่หลงคิดว่าตนเองเจ้าแผนการผู้นั้นขึ้นมา ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าอีกฝ่ายช่างน่าเวทนานัก ในสายตาของหยางหนีผู้คิดว่าตนเองมองทะลุปรุโปร่งทุกสิ่งบนโลกแล้ว คนทั้งสองนี้ก็เปรียบเสมือนตะเกียบกับไม้ต่อขา หากจะงัดข้อกันให้ตาย ตะเกียบย่อมไม่มีวันหักไม้ต่อขาได้

ในอดีตยามที่นางยังรุ่งเรืองอยู่นั้น นางหลงคารมถูกพระสนมหรงกล่อมจนหน้ามืดตามัว เชื่อว่านางจะผูกมัดพระทัยของฮ่องเต้ได้ และจะทำให้เหลียงอ๋องได้เป็นรัชทายาท ยิ่งไปกว่านั้นยังหลงเชื่อคำพูดที่ว่าตนเองถูกอุ้มมาเลี้ยงดูในเรือนใหญ่ตั้งแต่เล็ก บุญคุณเลี้ยงดูยิ่งใหญ่กว่าบุญคุณให้กำเนิด นางถึงได้ยอมลงมือกำจัดขวากหนามแทนอีกฝ่าย

แต่พอมารู้สึกตัวในภายหลัง หลักฐานทุกอย่างก็ถูกทำลายด้วยมือของตนเองไปหมดสิ้นแล้ว คำให้การของนาง ย่อมไม่มีผู้ใดเชื่อถืออีกต่อไป

เพราะจะมีใครเชื่อเล่าว่า บุตรสาวอนุตัวเล็กๆ ที่สนิทสนมกับมารดาผู้ให้กำเนิดมาตั้งแต่เด็ก จะมีค่าพอให้ภรรยาเอกยอมลงมือแทน เพื่อกำจัดพี่น้องสตรีที่คิดจะเข้าวังชิงดีชิงเด่นเหมือนกัน?

“ข้านึกว่าเจ้าจะมัวปักใจฝากชีวิตไว้กับคนโง่อย่างซูหลีเสียอีก” ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด หยางหนีจึงเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง “แต่กลับตัวได้ทันก็นับว่าฉลาดอยู่ เพียงแต่น่าเสียดาย การยึดติดอยู่กับความเกลียดชังใครคนหนึ่งมากเกินไป มีแต่จะทำให้เจ้าหยุดนิ่งอยู่กับที่เท่านั้น”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง