บทที่ 87 วิธีง้างปากเหอย่ง

ซูหลี

ชายสารเลวที่ขายหน้าจนกลายเป็นตัวตลกไปทั่วทั้งฉางอัน

“ซูหลี…” นางพึมพำชื่อนี้แผ่วเบา “หรือจะเป็นเขา?”

อาจเป็นเพราะในน้ำขิงนั้นเฮ่อเหลียนซื่อใส่ยานอนหลับเอาไว้ เซี่ยอวิ๋นเยียนจึงหลับไปนานมาก

ท่ามกลางความสะลึมสะลือคล้ายมีเสียงความเคลื่อนไหวดังแว่วมา นางขมวดคิ้วลืมตาขึ้น ก่อนจะต้องหรี่ตาลงเพราะแสงตะวันอันเจิดจ้าที่สาดส่องเข้ามาเต็มห้อง

“อวิ๋นเยียน เจ้าตื่นแล้วหรือ เป็นอย่างไรบ้าง มีตรงไหนรู้สึกไม่สบายหรือไม่”

ฮูหยินหยางที่เดิมทีกำลังช่วยดึงผ้าห่มให้ พอเห็นเซี่ยอวิ๋นเยียนขยับตัวก็รีบวางของในมือลงทันที พลางประคองนางที่คิดจะลุกขึ้นนั่งให้นอนลงตามเดิม แล้วเอ่ยถามด้วยความร้อนใจ

ในแววตาที่เปี่ยมด้วยความห่วงใยนั้น มีแต่ความปวดใจและเวทนาระคนอยู่เต็มเปี่ยม

เมื่อมองดูคนที่อยู่ตรงหน้า เซี่ยอวิ๋นเยียนก็อ้าปาก เอ่ยเรียกออกมาคำหนึ่งด้วยความรู้สึกอันซับซ้อน “ท่านป้า”

ความรู้สึกที่มีคนคอยเฝ้ารอให้ตนตื่นนอนด้วยความห่วงใยเช่นนี้ สำหรับเซี่ยอวิ๋นเยียนแล้วช่างห่างเหินแปลกหน้านัก นางจึงรีบเปลี่ยนหัวข้อสนทนาทันที “ข้าไม่เป็นไรแล้วเจ้าค่ะ ท่านป้าอย่าได้กังวลเลย แค่ไหล่เคล็ดนิดหน่อยเท่านั้น”

ฮูหยินหยางที่มัวแต่ปวดใจกับบาดแผลของนางไม่ได้สังเกตเห็นน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย เอ่ยถามอย่างอ่อนโยนว่า “หลับไปนานขนาดนี้ หิวแล้วหรือไม่ น้าเคี่ยวน้ำแกงกระดูกหมูมาให้ด้วยตัวเอง ให้แม่นางป้านเซี่ยในเรือนของเจ้าเคี่ยวอุ่นไว้บนเตา เดี๋ยวจะให้คนตักมาให้นะ”

เซี่ยอวิ๋นเยียนรีบส่ายหน้า “ไม่ต้องหรอกเจ้าค่ะท่านป้า ข้ายังไม่ค่อยอยากกินอะไร”

“ไม่อยากกินได้อย่างไรกัน บาดเจ็บที่เอ็นและกระดูกต้องพักรักษาตัวร้อยวัน ช่วงสองสามวันนี้เจ้าพักฟื้นให้ดีเถิด เดี๋ยวข้าจะให้หม่ามาถังมาคอยดูแล”

“เจ้าเด็กบ้าซูอวี้ แม้แต่คนที่ยอมมาช่วยรักษาแผลให้ก็ยังปกป้องไว้ไม่ได้ คอยดูเถิดว่าข้าจะจัดการเขาอย่างไร!”

เซี่ยอวิ๋นเยียนยังไม่ทันได้อ้าปากตอบ ก็ถูกคำพูดเปี่ยมความห่วงใยเหล่านี้ของฮูหยินหยางกลบเสียมิด โดยเฉพาะประโยคสุดท้ายที่ได้ยินจนมุมปากกระตุกเบาๆ แอบจินตนาการภาพซูอวี้ตอนถูกจัดการอยู่ในใจอย่างเงียบงัน

ทว่าจินตนาการก็ส่วนจินตนาการ นางยังคงเอ่ยความจริงออกไป “ท่านป้า ครั้งนี้ต้องขอบคุณซูอวี้ หากไม่ใช่เพราะเขา ข้าจะยังมีชีวิตรอดกลับมาได้หรือไม่ก็ยังยากจะบอกได้”

“พูดจาเหลวไหลอะไรกัน” ฮูหยินหยางลูบไรผมให้นางอย่างเบามือ “อย่าคิดมากไปเลย เจ้าพักผ่อนให้สบายก็พอแล้ว เชื่อฟังนะ”

ประจวบเหมาะกับเวลานั้น เซี่ยอวิ๋นจื่อถือของเข้ามาเยี่ยมพอดี ฮูหยินหยางจึงลุกขึ้นไปให้เฮ่อเหลียนซื่อช่วยฝังเข็มให้ตน ถือโอกาสถามถึงอาการบาดเจ็บของเซี่ยอวิ๋นเยียนไปด้วย แล้วปล่อยให้สองพี่น้องได้คุยกันตามลำพังในห้อง

เซี่ยอวิ๋นเยียนอาศัยจังหวะนี้ลุกขึ้นจากเตียง หลังจากล้างหน้าบ้วนปากแล้วก็ชวนเซี่ยอวิ๋นจื่อมากินมื้อเช้าด้วยกัน สองพี่น้องนั่งคุยกันอยู่ในห้องโถงเรือนหลัก

“เมื่อเช้าตรู่ฮูหยินหยางส่งจดหมายไปที่บ้านของพวกเรา บอกว่าพี่บาดเจ็บ” ดวงตางดงามคู่นั้นของเซี่ยอวิ๋นจื่อร้องไห้จนบวมเป่งราวกับผลท้อ “เคราะห์ดีที่พี่บาดเจ็บไม่หนัก…ท่านแม่บอกว่า ซิ่นชื่อต้าจ่างกงจู่พอทรงทราบเรื่องนี้ก็กริ้วหนักมาก รับสั่งว่าจะให้ฝ่าบาทเอาชีวิตสุนัขของเหอย่งให้ได้”

เซี่ยอวิ๋นเยียนครุ่นคิด “ท่านอาสะใภ้รู้เรื่องแล้วหรือ เช่นนั้นท่านแม่ของข้าเล่า…”

เซี่ยอวิ๋นจื่อแย้มยิ้ม “พี่วางใจเถิด ก็เพราะเป็นห่วงว่าท่านป้ายังตั้งครรภ์อยู่ ฮูหยินหยางถึงได้ส่งจดหมายไปที่เรือนสองของพวกเรา ท่านแม่เองก็ไม่กล้าแพร่งพรายให้ท่านป้ารู้แม้แต่ครึ่งคำเจ้าค่ะ”

“พี่ไม่ต้องกังวลไป ต่อให้ฝ่าบาทไม่เอาผิดเหอย่ง ข้าก็จะหาคนไปโยนประทัดใส่คอกม้าของเขา! รอท่านพ่อกลับมา จะให้ท่านพ่อหาคนไปสั่งสอนเหอย่งเสียรอบหนึ่ง ดูซิว่าเขายังจะกล้ามารังแกพี่อีกหรือไม่!”

คำขู่ราวกับเด็กทะเลาะกันของนาง ทำให้เซี่ยอวิ๋นเยียนทั้งซาบซึ้งใจทั้งนึกขัน

นางยิ้มพลางลูบศีรษะน้องสาว เอ่ยถามต่อว่า “ตอนนี้ยังไม่มีผลสรุปออกมาอีกหรือ”

เซี่ยอวิ๋นจื่อส่ายหน้าแล้วเล่ารายละเอียดให้นางฟัง “เรื่องนี้ถูกปิดข่าวไว้เงียบกริบเลยเจ้าค่ะ หลังจากท่านแม่ได้รับจดหมาย ถึงขั้นใช้เส้นสายในแวดวงขุนนางของท่านพ่อไปสืบดู แต่ก็ไม่ได้เบาะแสอะไรเลยแม้แต่น้อย ฟังจากที่ท่านแม่บอก ในเมืองฉางอันตอนนี้ นอกจากสองสามตระกูลที่เกี่ยวข้องกันแล้ว คนอื่นไม่มีใครรู้เรื่องนี้เลยสักคน”

นั่นก็แปลว่า ยังง้างปากเหอย่งไม่ได้สินะ…

ยังดีที่เรื่องนี้อยู่ในความคาดหมายอยู่แล้ว เซี่ยอวิ๋นเยียนก้มหน้าครุ่นคิด ก่อนจะเอ่ยว่า “ตอนที่เจ้าเข้ามาในจวน ได้เห็นซูอวี้แห่งจวนจิ้งกั๋วกงบ้างหรือไม่ ข้ามีเรื่องอยากจะถามเขาสักหน่อย”

เซี่ยอวิ๋นจื่อรู้ว่ามีบางเรื่องที่พี่สาวไม่สะดวกจะบอกตน และเข้าใจความรู้สึกที่นางอยากจะหาตัวซูอวี้ผู้ที่ช่วยชีวิตนางออกมา “คุณชายซูหรือเจ้าคะ ในจดหมายของฮูหยินหยางบอกว่าเขาตามสืบเรื่องนี้มาตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว ข้าว่าคงเป็นเพราะพี่บาดเจ็บ ทำให้ศักดิ์ศรีของเขาเสียหาย หากไม่สืบเรื่องนี้ให้กระจ่างแจ้ง เขาคงไม่กล้าสู้หน้าพี่กระมัง”

ทว่าเซี่ยอวิ๋นเยียนกลับขมวดคิ้วมุ่น

นางรู้จักซูอวี้ดีกว่าน้องสาว ชายผู้นั้นไม่มีทางอดหลับอดนอนสืบสาวราวเรื่องทั้งคืนด้วยเหตุผลอย่างที่เซี่ยอวิ๋นจื่อว่ามาแน่ ในใจเขาต้องมีแผนการอยู่แล้วเป็นแน่แท้

“หรือว่า…” เซี่ยอวิ๋นเยียนพึมพำกับตนเอง “จะมีจุดพลิกผันแล้ว”

เซี่ยอวิ๋นจื่อฟังไม่ถนัด นึกว่านางกำลังคุยกับตน “หืม พี่ว่าอะไรนะเจ้าคะ”

เซี่ยอวิ๋นเยียนได้สติ จึงยิ้มกลบเกลื่อน “ข้ากำลังบอกว่า นั่นเป็นเหตุผลที่ดีทีเดียว เอาไว้ให้ข้าหัวเราะเยาะเขาได้ในภายหลัง”

ทันใดนั้น เสียงทุ้มต่ำน่าฟังของบุรุษก็ดังขึ้น “เจ้าคิดจะหัวเราะเยาะใครกัน”

เซี่ยอวิ๋นเยียนและเซี่ยอวิ๋นจื่อเงยหน้าขึ้นมองทางประตูพร้อมกัน ก็เห็นซูอวี้มายืนอยู่ที่หน้าประตูตั้งแต่เมื่อใดไม่ทราบ ทว่าบนใบหน้ากลับไม่มีรอยยิ้มอย่างที่เคยเป็น

เมื่อเห็นทั้งสองคนมองมาที่ตน เขาก็ยกยิ้มมุมปาก ไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียงคำถามเมื่อครู่ เดินเข้ามาใกล้พลางก้มหน้าลงถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “แผลเป็นอย่างไรบ้าง”

“ดีขึ้นแล้ว หลังจากเฮ่อเหลียนซื่อฝังเข็มให้ ก็ไม่ได้ปวดรุนแรงอะไรขนาดนั้น” เซี่ยอวิ๋นเยียนตอบไปตามความจริง เมื่อเห็นรอยคล้ำจางๆ ใต้ตาของเขา นางก็ขมวดคิ้วน้อยๆ “เจ้าไม่ได้นอนทั้งคืนเลยหรือ”

ความรู้สึกติดค้างในใจยิ่งทวีความรุนแรง สีหน้าก็เปลี่ยนไปตามอารมณ์

เซี่ยอวิ๋นจื่อได้รับการกำชับมาจากฮูหยินหยางแล้ว บัดนี้จึงมีไหวพริบลุกขึ้นยืนทันที “พี่ ข้ากลับก่อนนะ ท่านพักฟื้นให้ดี วันหลังข้าจะมาหาใหม่เจ้าค่ะ”

ส่วนซูอวี้ไม่ได้ตอบคำถามของนาง “อยากกินอะไรหรือไม่ ข้าจะไปยกมาให้”

ในที่สุดเซี่ยอวิ๋นเยียนก็ดึงสติตนเองกลับมาได้ รีบเอ่ยเปลี่ยนประเด็น “สืบเจออะไรบ้างหรือไม่”

“เหอย่งเคยพบเย่าเยว่กับเส้าหว่านจริง” ซูอวี้นั่งลงฝั่งตรงข้ามของนาง “แต่ก่อนที่เหอย่งจะได้พบกับพวกนางสองคน เขาก็แอบส่งคนมาคอยจับตาดูความเคลื่อนไหวของเจ้าแล้ว”

เซี่ยอวิ๋นเยียนยิ่งมั่นใจในการคาดเดาของตนมากขึ้น แผนการที่รัดกุมรอบคอบเช่นนี้ ไม่มีทางวางแผนจนสมบูรณ์แบบได้ในระยะเวลาอันสั้นเพียงเท่านี้แน่

และช่วงวันก่อนๆ หน้านี้ นางก็รู้สึกได้จริงๆ ว่ามีคนคอยสะกดรอยตามตน เพียงแต่ตอนนั้นนางคิดว่าเป็นสายสืบของตระกูลเส้า จึงสั่งเพียงให้กู้อิ่งที่คอยติดตามตนระวังให้มากขึ้นเท่านั้น

“ข้ามีความคิดหนึ่ง…” เซี่ยอวิ๋นเยียนลังเลเล็กน้อย อย่างไรเสียเรื่องนี้ก็ยังเป็นเพียงแค่การคาดเดา หากผิดพลาดขึ้นมา ก็จะพลอยทำให้แผนการของพวกเขาเกิดความติดขัดไปด้วย

ซูอวี้เอ่ยอย่างนุ่มนวล “ต่อหน้าข้า เจ้าพูดได้เต็มที่ตามที่ใจคิด ต่อให้ผิดพลาด เราก็ค่อยไปเลือกทางที่ถูกต้องใหม่ได้”

เซี่ยอวิ๋นเยียนค่อยๆ เอ่ยข้อสันนิษฐานของตนออกมา “ข้าสงสัยว่า อีกคนหนึ่งที่บงการเหอย่ง อาจจะเป็นซูหลี”

ซูอวี้สีหน้าเรียบเฉยไม่ไหวติง ราวกับสิ่งที่เซี่ยอวิ๋นเยียนเอ่ยออกมาเป็นเพียงเรื่องสัพเพเหระไร้สาระ “อวิ๋นเยียน ตอนนี้เจ้ารักษาแผลให้หายดีก็พอแล้ว อย่าไปคิดฟุ้งซ่านถึงเรื่องที่ไม่เป็นเรื่องเลย”

เซี่ยอวิ๋นเยียนนวดคลึงที่ขมับ “เรื่องไม่เป็นเรื่องที่ไหนกัน เรื่องด่านฉือหลินไฟลนก้นอยู่ตรงหน้าแล้ว ต้องรีบสะสางให้จบโดยเร็วถึงจะถูก”

นิ้วมือเรียวยาวเปี่ยมพลังอันงดงามของชายหนุ่มแตะลงบนหว่างคิ้วของนางเบาๆ “เอาละ ยิ้มหน่อยสิ ขมวดคิ้วแน่นขนาดนี้ เดี๋ยวก็คลายไม่ออกกันพอดี”

เซี่ยอวิ๋นเยียนชะงักงันไป

เขาชักมือกลับ แล้วลุกขึ้นเดินออกไปนอกห้อง “ข้าจะไปยกยาของเจ้ามาให้”

ผ่านไปราวหนึ่งถ้วยชา เซี่ยอวิ๋นเยียนถึงค่อยๆ ได้สติกลับมา นางแตะลงบนหว่างคิ้วที่เพิ่งถูกปลายนิ้วของชายหนุ่มสัมผัสอย่างลังเล อุณหภูมิร่างกายของซูอวี้สูงกว่านางมาโดยตลอด ทว่าในครานี้ นางกลับรู้สึกราวกับว่าตรงหว่างคิ้วยังคงมีความร้อนผ่าวหลงเหลืออยู่ และแผ่ซ่านลึกลงไปจนประทับแน่นอยู่ในใจ

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง