บทที่ 86 ผู้บงการเบื้องหลังคนที่สาม

เทียนหลิววิ่งนำลิ่วออกไปเป็นคนแรก เหล่าองครักษ์เกราะเหล็กก็รีบกรูเข้าไปช่วยประคองเซี่ยอวิ๋นเยียนไว้

เหอย่งแทบไม่เชื่อสายตาตนเอง คนสนิทข้างกายต่างก็ตื่นตระหนกจนหน้าถอดสี

เห็นชัดๆ ว่านางหนีรอดออกไปแล้ว ถึงได้กล้าปล่อยให้ซูอวี้พากำลังคนเข้ามาในเรือน แล้วไฉนตอนนี้เซี่ยอวิ๋นเยียนถึงได้โผล่มาอีกเล่า

เซี่ยอวิ๋นเยียนถูกพยุงให้เดินกะโผลกกะเผลกเข้ามา ซูอวี้รับตัวนางมาจากมือขององครักษ์ ถอดเสื้อคลุมตัวนอกออกแล้วนำมาห่อหุ้มกายนางไว้

ไหล่ขวาของนางห้อยตกลงมาอย่างผิดธรรมชาติ บนตัวเปรอะเปื้อนไปด้วยบาดแผลที่มีเลือดซึมออกมาแทบทุกหนแห่ง สภาพดูน่าเวทนายิ่งนัก

แต่นางกลับพยักหน้าให้ซูอวี้เบาๆ ปฏิเสธจิงจ้าวเส้าหยิ่นที่จะพานางไปรักษาในทันที แล้วล้วงจดหมายลับกับสมุดบัญชีออกมาจากกระเป๋าซ่อน “เหอย่งฉุดคร่าข้ากลางถนน ทั้งยังคิดจะใช้เครื่องทรมานในห้องทรมานกับข้าจนครบทุกชิ้น บีบให้ข้าส่งมอบจดหมายลับและสมุดบัญชีพวกนี้ที่ข้าบังเอิญไปพบเข้าเจ้าค่ะ”

ซูอวี้หันกลับไปมองเหอย่ง เห็นสีหน้าเหี้ยมเกรียมดุดันของเขาค่อยๆ ซีดเผือดลง จนร่างทั้งร่างทรุดฮวบลงไปกองอยู่บนเกี้ยว

“ใต้เท้าเหอ” ซูอวี้เอ่ยอย่างสุภาพ “ในเมื่อเตรียมม้าไว้พร้อมแล้ว จะเข้าวังไปเข้าเฝ้าฝ่าบาทก่อน หรือว่าจะไปศาลาว่าการจิงจ้าวก่อนดีเล่า”

เหอย่งมีสีหน้าทะมึนจ้องมองคนทั้งสองอยู่เนิ่นนาน กว่าจะเค้นคำพูดลอดไรฟันออกมาได้ประโยคหนึ่ง “คุมตัวคนไปศาลาว่าการจิงจ้าว”

ดวงตาสามเหลี่ยมคู่นั้นจ้องเขม็งไปยังเซี่ยอวิ๋นเยียน ไม่อาจยอมรับความจริงได้เลยว่านางหนีรอดไปได้แล้วแต่ยังย้อนกลับเข้ามาในเรือนพักตากอากาศอีก ไอความเคียดแค้นมหาศาลที่แผ่ออกมาจากตัวเขาแทบจะพังทลายเรือนพักตากอากาศแห่งนี้ลงมาทั้งหลัง

เขายอมรับไม่ได้ อุตส่าห์ทนกล้ำกลืนมาตั้งหลายปี สุดท้ายต้องมาพังพินาศด้วยน้ำมือของสตรีอ่อนแอผู้หนึ่ง

ซูอวี้สัมผัสได้ถึงความแค้นชิงชังนั้น จึงขยับก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวเพื่อบดบังเซี่ยอวิ๋นเยียนไว้

เมื่อเห็นบาดแผลบนตัวนาง ในใจเขาก็พลันบังเกิดความหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก จึงหันไปสั่งคนของตน “ส่งคุณหนูเซี่ยกลับจวนก่อน”

เซี่ยอวิ๋นเยียนขมวดคิ้ว สภาพของนางในยามนี้หากกลับไปวัดหานถาน ย่อมต้องทำให้ท่านแม่ตกใจเป็นแน่

“เจ้ากลับไปก่อนเถิด” ราวกับอ่านใจนางออก ซูอวี้จึงกดเสียงต่ำกระซิบ “ข้าจะส่งจดหมายไปบอกฮูหยินเซี่ยว่า เจ้าต้องไปหายาเทียบสำคัญให้ท่านพ่อของข้า วันนี้จึงต้องกลับไปพักที่จวนแม่ทัพ”

เซี่ยอวิ๋นเยียนจึงวางใจ ยอมเดินออกไปภายใต้การคุ้มกันของเทียนหลิวและกององครักษ์เกราะเหล็ก ขณะเดินผ่านข้างกายเหอย่ง สายตาของนางจงใจกวาดมองไปยังท่อนล่างของเขา พลางผุดรอยยิ้มลึกซึ้ง

เหอย่งโกรธจนแทบคลั่ง ตบที่พักแขนบนเกี้ยวคิดจะลุกขึ้นยืน วันนี้ไม่ว่าจะอย่างไร เขาก็ไม่มีวันยอมปล่อยให้นังแพศยาผู้นี้เดินจากไปอย่างสบายใจเด็ดขาด

ทว่าสิ้นเสียงตบ เหล่าองครักษ์เกราะเหล็กที่จับความผิดปกติได้ต่างก็ชักกระบี่ออกจากฝักพร้อมเพรียงกัน ภายใต้แสงจันทร์ที่เพิ่งลอยเด่น ประกายดาบเย็นเยียบสาดสะท้อนจนแสบตา

การเคลื่อนไหวของเหอย่งชะงักกึก เขาอยากแก้แค้น แต่ก็ยังไม่อยากตาย

เซี่ยอวิ๋นเยียนหันหลังกลับ ไม่แม้แต่จะชายตามองเหอย่งอีก กระชับเสื้อคลุมของซูอวี้ให้แน่นขึ้น แล้วเอ่ยกับเทียนหลิว “ไปกันเถอะ”

ไร้แววตื่นตระหนกหวาดกลัวแม้แต่น้อย

จิงจ้าวเส้าหยิ่นมองตามแผ่นหลังของนางด้วยความกังขา รู้สึกอยู่ตลอดว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง สภาพของคุณหนูเซี่ยเช่นนี้ ไม่มีเค้าลางของความหวาดผวาหลังได้รับการช่วยเหลือเลยแม้แต่นิดเดียว ตรงกันข้าม กลับดูเหมือนแม่ทัพผู้มีชัยในศึกสงครามเสียมากกว่า

ทว่าเขาก็ได้เห็นบาดแผลบนร่างของนางและความกระเซอะกระเซิงตอนวิ่งออกมาด้วยตาตนเอง

หรือว่า…นี่คือท่วงท่าสง่างามของบุตรสาวตระกูลแม่ทัพอย่างแท้จริง

***

เทียนหลิวคุ้มกันเซี่ยอวิ๋นเยียนกลับไปจนถึงจวนแม่ทัพ เขาวิ่งวุ่นจัดการให้คนรับใช้ปรนนิบัตินางอาบน้ำผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า อีกทั้งยังตามตัวเฮ่อเหลียนซื่อที่รีบเดินทางมาจากจวนจิ้งกั๋วกงมารักษาบาดแผลให้นางโดยเฉพาะ

เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย ไหล่ขวาถูกดึงเข้าที่และฝังเข็มเสร็จสิ้น เทียนหลิวจึงเอ่ยถามขึ้นมา “คุณหนูเซี่ย วันนี้เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ขอรับ”

เซี่ยอวิ๋นเยียนประคองน้ำขิงขับความเย็นขึ้นจิบทีละน้อย “ก็อย่างที่เจ้าเห็น ข้าถูกเหอย่งฉุดตัวไป เกือบจะเอาชีวิตไม่รอดจนไม่เหลือแม้แต่ซากกระดูกแล้ว”

“แค่…นี้หรือขอรับ” เทียนหลิวถึงกับอึ้งงัน

“คนภายนอกรู้เพียงเท่านี้ก็พอแล้ว” เซี่ยอวิ๋นเยียนวางถ้วยลง บนหน้าผากมีเหงื่อบางๆ ผุดซึมออกมา “ส่วนที่เหลือ ก็ขึ้นอยู่กับความสามารถของซูอวี้แล้วล่ะ”

ในเมื่อมีจดหมายลับกับสมุดบัญชีอยู่ในมือ หากนางเป็นผู้ออกหน้ารายงานต่อฝ่าบาทด้วยตนเอง ทุกอย่างจะดูจงใจเกินไป

สู้มอบให้ซูอวี้ที่ยกพวกมาช่วยนางหลังจากได้รับข่าว ย่อมมีความชอบธรรมในการลงมือมากกว่า

“จริงสิเทียนหลิว ข้าขอรบกวนเจ้าสักเรื่องได้หรือไม่” เซี่ยอวิ๋นเยียนเอ่ยถามกะทันหัน

“ท่านโปรดสั่งมาเถิดขอรับ ข้าน้อยจะทุ่มเทสุดความสามารถแน่นอน” เทียนหลิวรีบตอบ

ท่าทีขึงขังระมัดระวังของเขากลับทำให้เซี่ยอวิ๋นเยียนหัวเราะออกมา “ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก เพียงแค่อยากวานให้เจ้าช่วยหาหมามาให้ข้าสักสองสามตัว ไม่ต้องพันธุ์ดีเลิศเลออะไร เป็นหมาจรจัดข้างถนนได้ยิ่งดี”

ข้อเรียกร้องนี้ง่ายดายยิ่ง ทว่ากลับทำให้เทียนหลิวงุนงงจนจับต้นชนปลายไม่ถูก “ท่านอยากเลี้ยงหมาหรือขอรับ ข้ารู้จักบ้านที่มีหมาล่าเนื้อพันธุ์ดีอยู่ มิสู้ข้าไปอุ้มลูกหมามาให้ท่านสักตัวดีกว่า”

เซี่ยอวิ๋นเยียนรู้ดีว่าความต้องการของตนฟังดูประหลาด จึงสำทับไปว่า “ไม่ต้องหรอก เอาแบบที่มีชีวิตอยู่ได้ไม่เกินครึ่งเดือนจะดีที่สุด ข้าต้องการสิ่งมีชีวิตมาทดลองยา ยานี้อาจถึงขั้นทำให้ตายได้”

เทียนหลิวเข้าใจในทันที เขาประสานมือคารวะ “ท่านวางใจเถิดขอรับ พรุ่งนี้ข้าจะนำหมามาให้ท่าน”

หลังจากเขาจากไป ป้านเซี่ยที่คอยดูแลจวนอยู่ตลอดจึงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “คุณหนู ท่านถูกคนฉุดตัวไปจริงๆ หรือเจ้าคะ เหตุใดถึงไม่มีใครมาส่งข่าวให้พวกเราทราบเลย!”

เซี่ยอวิ๋นเยียนตอบ “ไม่เป็นไรแล้ว ซูอวี้ก็พากำลังคนไปช่วยข้าออกมาแล้วนี่อย่างไร”

“แล้วท่าน…ท่านถูก…” ป้านเซี่ยลังเลเล็กน้อย สุดท้ายก็กลืนคำพูดที่เหลือลงคอไป

รู้ดีว่าอีกฝ่ายอยากถามสิ่งใด เซี่ยอวิ๋นเยียนจึงตอบกลับอย่างตรงไปตรงมา “ไม่มีอะไรทั้งนั้น”

ในเวลานี้ บนโลกยังไม่มีศัตรูหน้าไหนมีค่าพอให้นางเอาเรือนร่างของตนเองไปเดิมพัน

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตัวละครไร้ค่าอย่างเหอย่ง

เซี่ยอวิ๋นเยียนบิดขี้เกียจอย่างไม่รักษาภาพลักษณ์แม้แต่น้อย “เอาละ มีเรื่องอะไรค่อยพูดกันพรุ่งนี้ คุณหนูของเจ้าแทบจะง่วงตายอยู่แล้ว เจ้าไปสั่งคนเฝ้าประตูไว้ ไม่ว่าใครมาข้าก็ไม่พบทั้งนั้น”

“เจ้าค่ะ” ป้านเซี่ยยิ้มรับ พลางปรนนิบัตินางขึ้นเตียงพักผ่อน

เซี่ยอวิ๋นเยียนไม่ต้องการให้ใครอยู่เฝ้ายามในห้อง เมื่อเสียงปิดประตูดังขึ้นแผ่วเบา ทั้งห้องก็จมสู่ความมืดมิด

สายตามองความมืดเบื้องบน ทว่าสมองของเซี่ยอวิ๋นเยียนกลับกำลังขบคิดถึงถ้อยคำที่ซูอวี้ส่งเสียงผ่านลมปราณบอกแก่นางก่อนจากมา

นอกจากเหยาเยว่กับเส้าหว่านแล้ว เหอย่งยังได้รับคำสั่งมาจากคนอีกผู้หนึ่ง

จะเป็นผู้ใดกันที่เกลียดชังนางถึงเพียงนั้น ถึงขั้นต้องเอาชีวิตนางให้จงได้

จะเป็นเหลียงอ๋องหรือไม่

ไม่ ไม่น่าใช่ แม้ช่วงนี้นางจะทำให้พรรคพวกของเหลียงอ๋องเสียหน้าไปถึงสองครา ทว่าในความเป็นจริงกลับแทบไม่ได้ส่งผลกระทบอันใดต่อตัวเหลียงอ๋องเลย

เมื่อดูจากการข้องแวะและประสบการณ์ตลอดสองชาตินี้ เหลียงอ๋องยังไม่ถึงขั้นต้องลงมือจัดการด้วยตนเองเพราะเรื่องแค่นี้

หากถอยไปหมื่นก้าว ต่อให้เหลียงอ๋องต้องการจะฆ่าปิดปากนางจริง ใต้บัญชาเขาก็มีผู้มีฝีมืออยู่มากมาย ไม่จำเป็นต้องไปสั่งการเหอย่งที่เขาอาจจะไม่รู้จักแม้กระทั่งชื่อเสียด้วยซ้ำ

นางปรับลมหายใจให้สงบลง ด้วยความที่เพ่งมองจุดเดิมอยู่นาน ดวงตาของเซี่ยอวิ๋นเยียนจึงแห้งผากเล็กน้อย นางส่ายศีรษะที่เริ่มปวดร้าวเพราะมัวแต่ครุ่นคิดเรื่องนี้ หวังจะคลายความล้าที่ดวงตา

คนที่กล้าทำเรื่องเช่นนี้กลางถนน ย่อมต้องมีฐานะสูงส่งอย่างยิ่ง อีกทั้งยังมั่นใจว่าหากนางตกไปอยู่ในมือของเหอย่งแล้ว จะต้องตายด้วยสภาพที่น่าอัปยศอดสูเป็นที่สุด

หากวันนี้ซูอวี้มาไม่ทันเวลา เซี่ยอวิ๋นเยียนก็ไม่ได้คิดว่าตนเองจะมีโชคดีพอที่จะโค่นเหอย่งลงได้ราบรื่นถึงเพียงนี้

นางชิงชังการติดค้างผู้ใดมาโดยตลอด ทว่าครานี้ กลับติดค้างเขาอีกแล้ว…

พลิกตัวไปมาก็ยังคิดหาคำตอบไม่ได้ เซี่ยอวิ๋นเยียนจึงถอนหายใจ เตรียมจะพลิกตัวนอน ทว่าในชั่วพริบตานั้นเอง ชื่อหนึ่งพลันผุดขึ้นมาในห้วงความคิดของนาง—

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง