บทที่ 85 ในที่สุดอวิ๋นเยียนก็ปรากฏตัว

เมื่อเห็นสายตาเขาไหววูบ เหอย่งก็ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันพลางหัวเราะ “คุณชายซู ประเดี๋ยวหากค้นไม่พบสิ่งใดขึ้นมา เจ้าก็เตรียมตัวไว้เถอะ”

ซูอวี้ไม่เอ่ยคำใด ในใจกำลังคิดคำนวณว่าจะกำจัดคนผู้นี้อย่างไรดี

ทุกการกระทำของเหอย่งแฝงไปด้วยกลิ่นอายของแผนการชั่วร้าย

จริงอยู่ ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ไม่เหมือนสิ่งที่เขาควรจะทำเลย เพียงคำพูดคำเดียวของกู้อิ่งกับเศษกระดาษหนึ่งแผ่น เขากลับรีบร้อนพากำลังคนมาถึงที่นี่

การลงมือโดยไม่สืบสวนให้กระจ่างชัด ช่างเป็นการเอาอารมณ์อยู่เหนือเหตุผลเกินไปจริงๆ

ทว่าไม่มีเวลาให้เขาสืบสาวราวเรื่องแล้ว ชักช้าไปแม้เพียงชั่วอึดใจ อันตรายของเซี่ยอวิ๋นเยียนก็เพิ่มขึ้นอีกหนึ่งส่วน เขาไม่กล้าเสี่ยง และไม่อาจยอมเสี่ยงได้เลย

เขาทำได้เพียงเลือกที่จะเชื่อใจเซี่ยอวิ๋นเยียน

และมีเพียงต้องเชื่อใจเซี่ยอวิ๋นเยียนเท่านั้น

“คุณชายซู รู้หรือไม่ว่าเหตุใดเจ้าจึงได้รับคำสรรเสริญมากมาย แต่กลับไม่อาจก้าวหน้าไปได้ไกลกว่านี้สักที” เหอย่งแสยะยิ้ม อาศัยจังหวะนี้เย้ยหยันซูอวี้ที่ตนขัดตามานาน

ซูอวี้ช้อนตาขึ้น “ข้ารอฟังอยู่อย่างตั้งใจ”

“เพราะเจ้ามันโง่เง่าเกินไปน่ะสิ แม้จะมีทั้งบุ๋นและบู๊ ทว่ากลับไร้เล่ห์เหลี่ยมและไหวพริบ ดีแต่รอคอย ดีแต่พึ่งพาโชคชะตา หากมิใช่เพราะมีบิดาเป็นถึงจิ้งกั๋วกง เจ้าคิดหรือว่าวันนี้จะมีโอกาสมายืนพูดกับข้าตรงนี้”

เหอย่งที่ฟันฝ่าสู้รบในสนามศึกจนมีวันนี้ได้ ตั้งแต่แรกเริ่มก็ดูแคลนพวกคุณชายที่เกิดในตระกูลสูงศักดิ์เหล่านี้อยู่แล้ว มีสิทธิ์อันใดที่คนพวกนั้นจะได้นอนเสวยสุขอยู่บนกองเงินกองทองในเรือนแล้วมีทั้งบรรดาศักดิ์และตำแหน่งขุนนาง ในขณะที่สามัญชนเช่นเขาต้องไปเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายประจัญบานกับศัตรูในสนามรบ รอดตายมาได้เฉียดฉิวถึงจะได้เป็นเพียงขุนนางชั้นผู้น้อย!

มิหนำซ้ำ ความดีความชอบที่สู้อุตส่าห์แลกมาด้วยชีวิต ก็มักจะถูกพวกทหารกรำศึกรุ่นเก่าแย่งชิงไป มิใช่ว่าไม่เคยต่อต้าน ทว่าสิ่งที่ได้ตอบแทนกลับมามิใช่ความยุติธรรม หากแต่เป็นการถูกลอบทุบตีอย่างทารุณอยู่ลับหลัง

ซูอวี้กระตุกยิ้ม “เช่นนั้นเจ้าก็ชิงฆ่าตัวตายเสียตอนนี้สิ ยังพอไปเกิดเป็นบุตรชายของซูหลีทันอยู่”

“ข้าไม่เหมือนเจ้า ดีแต่เอาเปรียบทางวาจา” เหอย่งแหงนหน้ามองซูอวี้จากมุมต่ำ แววตาชั่วร้ายอำมหิต “ไม่มีบิดาบารมีสูงส่งแล้วอย่างไร วันนี้เจ้าตกอยู่ในกำมือข้า ก็นับว่าข้าช่วยสั่งสอนให้เจ้าฉลาดขึ้น จะได้เข้าใจก่อนตายว่าอันใดคือแผนการอันแยบยล”

น้ำเสียงของเขาหนักแน่นมั่นใจ เปลวเพลิงแห่งความเคียดแค้นลุกโชนอยู่ในแววตา

ซูอวี้เบือนสายตาหนีไม่มองเขาอีก สีหน้าเรียบเฉย ไม่สะทกสะท้าน

ทว่าภายในใจกลับยิ่งทวีความร้อนรน

กลัวว่าจะหาเซี่ยอวิ๋นเยียนไม่พบในเรือนพักแห่งนี้ และยิ่งกลัวว่าหากพบตัวนางแล้ว นางจะกลายเป็น…

เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาไม่กล้าคิดถึงผลลัพธ์ที่เลวร้ายที่สุด

คนที่ถูกส่งไปค้นหาทยอยกลับมารายงาน “เรือนหน้าค้นแล้วขอรับ ไม่มีสิ่งผิดปกติ”

“เรียนใต้เท้า เรือนเอกไม่มีขอรับ”

“ใต้เท้า มีห้องลับและทางเดินลับจริงขอรับ แต่ไม่พบสตรีอื่นใดนอกจากสาวใช้เลย”

ยิ่งมีคนกลับมารายงานมากเท่าใด หัวใจของซูอวี้ก็ยิ่งจมดิ่งลงเรื่อยๆ

เขาหันไปมองเหอย่งแวบหนึ่ง อีกฝ่ายส่งรอยยิ้มชั่วร้ายอย่างกระหยิ่มใจกลับมา

เทียนหลิวที่ไปตรวจค้นร่วมกับคนของศาลาว่าการจิงจ้าวสาวเท้าเร็วรี่เข้ามา รายงานว่า “พบเครื่องทรมานจำนวนมากในห้องลับของเรือนปีกขอรับ มีอยู่สองสามชิ้นที่เพิ่งถูกใช้งานมาหมาดๆ”

เขาก้มศีรษะลงต่ำมาก ก่อนจะโบกมือคราหนึ่ง ทหารศาลาว่าการจิงจ้าวหลายนายจึงนำเครื่องทรมานเหล่านั้นเข้ามา วางเรียงเป็นแถวหน้าจิงจ้าวเส้าหยิ่นและซูอวี้

เมื่อเห็นเหล็กนาบที่ความร้อนยังไม่ทันคลายตัวลงดี ตรงขมับของซูอวี้ก็มีเส้นเลือดปูดโปนขึ้นมาจางๆ

มันกล้าดีอย่างไร…

“ทำไมหรือ ข้าจะจัดห้องทรมานไว้สักห้อง มันขัดต่อกฎหมายข้อใดกัน” เหอย่งราดน้ำมันลงบนกองไฟ แกล้งเอ่ยถามขึ้นมา

“เจ้าจะมีห้องทรมานไว้ทำไม” ซูอวี้ชิงเอ่ยตัดหน้าจิงจ้าวเส้าหยิ่น น้ำเสียงเนิบช้า

“มักจะมีสายลับปลอมตัวเป็นบ่าวไพร่แฝงตัวเข้ามาในจวนเพื่อขโมยข้อมูลทางทหาร ข้าก็แค่ใช้สอบปากคำพวกสายลับเท่านั้น” เหอย่งแค่นเสียง “หากคุณชายซูทนดูไม่ได้ ก็ไปยื่นฎีกาฟ้องร้องข้าสิ ให้ฝ่าบาททรงตัดสินว่าข้าทำผิดกฎหมายหรือไม่”

เทียนหลิวรู้สึกราวกับตนเองกำลังถูกทอดอยู่ในกระทะน้ำมันเดือด สุนัขล่าเนื้อตามกลิ่นยาขวดนั้นมาถึงที่นี่จริงๆ ทว่าพวกตนค้นหาซ้ำแล้วซ้ำเล่ากลับไม่พบเบาะแสใดๆ ที่เกี่ยวข้องกับคุณหนูเซี่ยเลยแม้แต่น้อย

กู้อิ่งดูผิดไปหรือไม่ หากเรื่องนี้ผิดพลาดขึ้นมา ย่อมกลายเป็นเรื่องใหญ่หลวงแน่

ถึงแม้ฝ่าบาทจะมีพระประสงค์จะช่วยปกป้องผู้เป็นนาย แต่เรื่องราวเอิกเกริกปานนี้ ย่อมมิอาจปิดบังไว้ได้ทั้งหมด

ในเวลานี้ คนสุดท้ายที่ออกไปค้นหาก็กลับมารายงาน “เรียนใต้เท้า พบห้องปีกเรือนที่ปิดสนิทอยู่แห่งหนึ่งในเรือนหลังขอรับ นอกจากที่นั่นแล้ว ทั่วทั้งเรือนค้นหมดสิ้นแล้ว”

เหอย่งเอ่ยอย่างเฉื่อยชา “นั่นคือห้องหนังสือของข้า หากจะค้นก็ตามสบาย”

แม้จะรู้ดีว่าค้นต่อไปก็คงไม่พบสิ่งใด ทว่าซูอวี้ยังคงเอ่ยเสียงขรึม “เส้าหยิ่น ไปกับข้าสักหน่อยได้หรือไม่”

จิงจ้าวเส้าหยิ่นรู้ว่าคนผู้นี้ยังไม่ยอมถอดใจ จึงจำต้องพยักหน้ารับ

คนกลุ่มใหญ่เดินมุ่งหน้าไปยังทิศทางของห้องหนังสือ

เหอย่งที่นั่งอยู่บนเกี้ยวรั้งท้ายจับจ้องแผ่นหลังของซูอวี้ พลางเผยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมออกมา

เมื่อเห็นคนของเหอย่งเปิดประตูห้องหนังสือ ซูอวี้กลับมิได้ขยับก้าว หากแต่กวาดสายตามองภายในห้องหนังสือรอบหนึ่ง แล้วเอ่ยเรียบๆ “ใต้เท้าเหอส่งคนไปขนย้ายเอกสารลับออกมาเสียก่อนจะดีกว่า และให้จิงจ้าวเส้าหยิ่นเป็นพยานด้วย เผื่อวันหน้ามีสิ่งใดสูญหาย จะได้ไม่มาโทษข้า”

ไอ้เด็กเมื่อวานซืน เพิ่งจะมาฉลาดเอาป่านนี้

ในที่สุดเทียนหลิวก็เข้าใจแล้วว่า เหตุใดเหอย่งจึงยอมให้พวกเขาค้นเรือนพักแต่โดยดีโดยไม่ขัดขวางแม้แต่น้อย

หากเอกสารลับหรือแผนที่การศึกสูญหายไป ต่อให้เป็นคนโปรดของฝ่าบาทเพียงใด ผลลัพธ์ที่ดีที่สุดของผู้เป็นนายก็คือต้องรับโทษจำคุก

เหอย่งที่ถูกมองแผนการออกก็ไม่คิดจะปิดบังอีกต่อไป หัวเราะร่าอย่างบ้าคลั่ง “ซูอวี้ เรื่องนี้ไม่ขึ้นอยู่กับเจ้าแล้ว! เตรียมม้า วันนี้สมุดบัญชีเงินเบี้ยหวัดกองทัพในเรือนพักสูญหาย ข้าจะไปโต้เถียงกับคุณชายซูต่อหน้าพระพักตร์ให้รู้เรื่อง!”

จิงจ้าวเส้าหยิ่นหน้าถอดสี “ใต้เท้าเหอ…คุณชายซู…”

แม้จะรู้ดีว่านี่คือกับดักที่เหอย่งวางเอาไว้ แต่การค้นเมื่อครู่ก็ไม่มีหลักฐานใดที่สามารถพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตนเองได้เลย หากมีการเอาความขึ้นมาจริงๆ นอกจากซูอวี้แล้ว พวกเขาก็ไม่อาจหลุดพ้นไปได้เช่นกัน

เหล่าทหารของศาลาว่าการจิงจ้าวต่างสบตากันไปมา บรรยากาศเงียบกริบลงในชั่วพริบตา

ในใจของเหอย่งรู้สึกสะใจอย่างบอกไม่ถูก นับตั้งแต่เซี่ยอวิ๋นเยียนสร้างความลำบากให้จวนจิ้งกั๋วกงและตระกูลเส้าไม่หยุดหย่อน เขาก็ต้องพลอยรับเคราะห์ร้ายจากทั้งสองฝ่ายมาไม่น้อย วันนี้ในยามที่ซูอวี้กำลังลำพองใจ เขาสามารถกวาดล้างทั้งซูอวี้และเซี่ยอวิ๋นเยียนพร้อมกัน เหยียบย่ำไว้ใต้ฝ่าเท้า นับว่าได้ระบายความแค้นเสียที

อีกทั้งยังได้โอกาสไปสร้างผลงานต่อหน้าเหลียงอ๋องอีกด้วย

ในตอนนั้นเอง ซูอวี้พลันหันขวับกลับมา เผยรอยยิ้มสดใส ไม่รอให้ผู้ใดทันได้ตั้งตัว หมัดหนักๆ ก็ซัดเปรี้ยงเข้ากลางใบหน้าของเหอย่งอย่างจัง

คนสนิทหลายคนรีบถลันเข้ามาขวาง ปกป้องเหอย่งเอาไว้

ซูอวี้หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดมืออย่างไม่สะทกสะท้าน “ใต้เท้าเหอระวังตัวไว้ให้ดีเถอะ ไม่แน่วันใดวันหนึ่ง เจ้าหนี้ที่ท่านทิ้งขว้างไว้เบื้องหลังอาจจะมาคิดบัญชีเอาชีวิตท่านถึงที่ก็ได้”

เหอย่งถ่มเลือดปนฟันหักออกมา จ้องมองซูอวี้ราวกับภูตผี คล้ายอยากจะฉีกเขาออกเป็นชิ้นๆ “วางใจเถอะ เรื่องในวันนี้ข้าจำฝังใจแน่ วันหน้าจะต้องทวงคืนจากคุณชายซูทั้งต้นทั้งดอก”

ซูอวี้หัวเราะในลำคอ แววตาเจือความบ้าคลั่ง กำลังคิดจะส่งสัญญาณให้เทียนหลิวกับกู้อิ่งลงมือ ทว่าทันใดนั้น สายตากลับเหลือบไปเห็นร่างหนึ่งถือกริชสั้นวิ่งกระหืดกระหอบมาจากที่ไกลๆ แม้จะแต่งกายด้วยชุดบุรุษ แต่เงาร่างนั้น…

“เหอย่งคิดจะฆ่าปิดปากข้า เพราะข้าพบหลักฐานที่เขายักยอกเงินเบี้ยหวัดกองทัพ!” คนผู้นั้นคล้ายจะจำเขาได้ จึงตะโกนบอกมาแต่ไกล ร่างกายเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดและฝุ่นทราย ทว่าไม่อาจบดบังดวงตาอันสว่างกระจ่างคู่นั้นได้เลย

ชั่วพริบตานั้น ซูอวี้รู้สึกราวกับว่าโลหิตทั่วทั้งร่างกำลังลุกโชนขึ้นมาเพราะดวงตาคู่นี้ เขายืนนิ่งอยู่กับที่ ในที่สุดก็สัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจตนเองอีกครั้ง

จิงจ้าวเส้าหยิ่นตกตะลึง ร้องตะโกนออกมาสุดเสียง “คุณหนูเซี่ย! นั่นคือคุณหนูเซี่ยแห่งจวนแม่ทัพ!”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง