บทที่ 84 ซูอวี้พาคนมาช่วยนางแล้ว

ชุดรัดกุมสีครามเข้ม เกราะเหล็กทมิฬ บั้นเอวเหน็บดาบถังลายเมฆาสีทองสลับแดง นั่นคือคนของศาลาว่าการจิงจ้าว

ดูจากทิศทางที่พวกเขามุ่งหน้าไป ย่อมเป็นเรือนพักลับของเหอย่ง

เซี่ยอวิ๋นเยียนชะงักไปชั่วครู่ หรือว่าคนกลุ่มนี้จะมาช่วยนางกันแน่

คนของศาลาว่าการจิงจ้าวเพิ่งผ่านไป ก็มีเสียงฝีเกือกม้าดังกึกก้องประดุจสายฟ้าฟาดตามมาอีกระลอก ฟังคร่าวๆ มีไม่ต่ำกว่าสองร้อยคน

เมื่อยังไม่แน่ชัดว่าผู้มาเป็นมิตรหรือศัตรู นางจึงรีบฉีกชายเสื้อออกมาผืนหนึ่ง พันคลุมศีรษะและใบหน้าเอาไว้ ก่อนจะใช้ทั้งมือทั้งเท้าปีนป่ายขึ้นไปบนกำแพงประดุจจิ้งจก แม้มีคนมองเข้ามาในตรอก หากไม่สังเกตให้ดีก็ยากจะพบตัวนาง

ทหารในชุดเกราะพร้อมรบควบม้าผ่านไปอย่างรวดเร็ว เซี่ยอวิ๋นเยียนเพ่งสายตาอย่างเต็มที่ ท่ามกลางม่านฝุ่นตลบที่ถูกกีบม้ากวาดขึ้นมา นางมองเห็นผู้นำขบวนได้อย่างชัดเจน—

คุณชายผู้สง่างามในชุดรัดกุมสีเขียวอ่อน สวมกวานหยกขาว ใบหน้าเปี่ยมด้วยความเคร่งขรึม เป็นซูอวี้จริงๆ

รอจนทหารและม้าผ่านไปหมดแล้ว เซี่ยอวิ๋นเยียนจึงกระโดดลงมาจากกำแพงและจมสู่ห้วงความคิด

เดิมทีนางคิดว่าซูอวี้จะพาเพียงคนของตนมาช่วย ไม่นึกเลยว่าจะเล่นใหญ่ถึงเพียงนี้ ไม่เพียงเคลื่อนกำลังองครักษ์เกราะเหล็กของต้าจ่างกงจู่มาจริงๆ ซ้ำยังพาคนของศาลาว่าการจิงจ้าวมาด้วย!

นำคนมามากมายขนาดนี้ ดูท่าซูอวี้คงคิดจะตรวจค้นเรือนพักลับของเหอย่งอย่างละเอียด หากค้นเจอสิ่งใดก็แล้วไป แต่ถ้าค้นไม่พบอะไรเลย ย่อมเข้าข่ายใส่ร้ายป้ายสี หากฝ่าบาททรงทราบเรื่อง คงมิวายต้องเอาความ

เช่นนั้นแล้ว นางควรจะเชื่อใจซูอวี้สักครา แล้วเดิมพันดูสักตั้งดีหรือไม่

เซี่ยอวิ๋นเยียนพิงกำแพง จมดิ่งลงสู่ความครุ่นคิด

***

ด้วยเหตุที่ถูกพบตัวเร็ว เกือบจะในจังหวะเดียวกับที่เซี่ยอวิ๋นเยียนเพิ่งหนีพ้นเรือนพักลับ เหอย่งก็ลืมตาตื่นขึ้นภายใต้การรักษาของหมอประจำจวน

หมอกล่าวด้วยความอกสั่นขวัญแขวน “นายท่าน บาดแผลของท่านสาหัสยิ่ง เกรงว่าในวันข้างหน้าเรื่องการสืบทายาทคงจะยากลำบากแล้วขอรับ”

แท้จริงแล้วไม่ต้องให้หมอบอก เหอย่งเองก็รู้ดี นังสารเลวเซี่ยอวิ๋นเยียนนั่นกดเหล็กเผาไฟลงบนรากเหง้าของตระกูลเขาโดยตรง อย่าว่าแต่เรื่องทายาทจะยากลำบากเลย เกรงว่าจะหมดสิ้นความเป็นชายไปตลอดกาลเสียมากกว่า

เหอย่งหลับตาลง สูดหายใจเข้าลึกหลายครา ครั้นลืมตาขึ้นอีกครั้ง แววตาก็เปี่ยมไปด้วยความโหดเหี้ยมกระหายเลือด คล้ายกับหมาในที่ถูกต้อนจนมุม

โทสะอันคลั่งแค้นขับให้ใบหน้าขาวซีดของเขาผุดสีเลือดประหลาด สีหน้าบิดเบี้ยว หน้ากากคนดีแสนซื่อที่อุตส่าห์เสแสร้งรักษาไว้ในยามปกติถูกฉีกกระชากจนแหลกละเอียด

คนสนิทก้าวขึ้นมาข้างหน้า สภาพของเขาก็ดูลำบากยากแค้นอยู่บ้าง เซี่ยอวิ๋นเยียนอาศัยความได้เปรียบที่รูปร่างเล็ก มุ่งหนีไปตามซอกซอนคับแคบ ส่วนเขาเป็นชายร่างกำยำ บัดนี้ทั่วร่างจึงเต็มไปด้วยดินโคลนและเศษหญ้า ทั้งยังมีรอยถลอกอยู่อีกไม่น้อย

“นายท่าน คนของเราเกือบจะตามทันเซี่ยอวิ๋นเยียนแล้วขอรับ ทว่ากลางทางหน่วยสอดแนมพบกองกำลังของศาลาว่าการจิงจ้าว เพื่อหลีกเลี่ยงการปะทะ จึงได้ถอนกำลังกลับมาก่อน”

“คนที่เฝ้าห้องหนังสือ เอาไปโยนให้ฝูงหมาดุแทะกินซะ” เหอย่งไม่สนใจรายงานของคนสนิท กัดฟันกรอดออกคำสั่ง

นังเด็กตัวเล็กๆ ที่ถูกสกัดจุดลมปราณแท้ๆ ยังขัดขวางไว้ไม่ได้ จะเก็บมันไว้ทำประโยชน์อันใด

“ขอรับ” คนสนิทรับคำ “อีกอย่าง คนของศาลาว่าการจิงจ้าวมาพร้อมกับซูอวี้ อีกประเดี๋ยวก็คงถึงแล้วขอรับ”

จิตสังหารเข้มข้นจนแทบจับต้องได้ สุดท้ายแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มกระหายเลือดของเหอย่ง “มาได้จังหวะดีนัก พันแผลให้ข้า ข้าจะไปพบคุณชายใหญ่ซูผู้นี้เสียหน่อย”

“นายท่าน บาดแผลของท่านไม่ควรขยับเขยื้อนอย่างยิ่งนะขอรับ!”

“หุบปากพล่ามเสียที หากข้าไม่ขยับ เจ้าจะงอกส่วนที่ขาดหายไปคืนให้ข้าได้งั้นรึ” เหอย่งเอ่ยเสียงเหี้ยมเกรียม

“เอ่อ…”

“เช่นนั้นก็หุบปากสุนัขของเจ้าซะ ไปเอาเกี้ยวคานหามออกมา หามข้าออกไปข้างนอก”

ทั้งซูอวี้และเซี่ยอวิ๋นเยียน เขาจะไม่ปล่อยไปแม้แต่คนเดียว ค่ำคืนนี้แหละ จะทำให้พวกมันตายอย่างไร้ที่ฝังกลบ

กลุ่มคนเคลื่อนขบวนมาถึงหน้าประตูเรือนพักลับของเหอย่งอย่างเอิกเกริก ซูอวี้พลิกตัวลงจากหลังม้า ส่งสายตาเป็นสัญญาณให้ลูกน้องควบคุมตัวยามเฝ้าประตูไว้ แล้วบุกตรงเข้าไปทันที

เหอย่งถูกลูกน้องหามออกมาด้วยเกี้ยว ชั่วพริบตาที่ได้เห็นซูอวี้ เขาแทบอยากจะโผเข้าไปกัดหลอดลมของซูอวี้ให้ขาดสะบั้น

เหมือนอย่างที่เขาเคยทำกับรองแม่ทัพอีกคนใต้บังคับบัญชาของเซี่ยเสวียนในอดีต

“กลางค่ำกลางคืนเช่นนี้ คุณชายใหญ่ซูพาคนมาที่เรือนพักของข้ามากมาย มีธุระสำคัญอันใดหรือ” เหอย่งเอนกายพิงเกี้ยว เอ่ยถามอย่างหยิ่งผยอง

ซูอวี้มองเขาด้วยสายตาเย็นชา จิงจ้าวเส้าหยิ่นก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวพลางเอ่ย “วันนี้ศาลาว่าการจิงจ้าวได้รับแจ้งความ ว่าใต้เท้าเหอลักพาตัวคุณหนูใหญ่เซี่ยแห่งจวนแม่ทัพไปกลางถนน ผู้น้อยจึงต้องมาตรวจสอบขอรับ”

เหอย่งหัวเราะร่า “น่าขันสิ้นดี ครั้งล่าสุดที่ข้าพบคุณหนูใหญ่เซี่ยก็เมื่อหกปีก่อนตอนยกทัพกลับเมืองหลวง หน้าตานางเป็นอย่างไรข้ายังจำไม่ได้ด้วยซ้ำ จะไปลักพาตัวนางมาจากที่ใดกัน”

จิงจ้าวเส้าหยิ่นถามต่อ “ขออนุญาตถามใต้เท้า วันนี้ท่านเคยพาหญิงสาวคนใดกลับมาที่เรือนพักหรือไม่ขอรับ”

สายตาของเหอย่งตวัดเฉือนซูอวี้ราวกับคมมีด “ไม่เคย บอกได้หรือไม่ว่าผู้ใดใส่ร้าย ข้าจะได้ไปลั่นกลองร้องทุกข์เพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตนเอง”

จิงจ้าวเส้าหยิ่นเริ่มรู้สึกลำบากใจ ซูอวี้เคาะแส้ม้าลงบนรองเท้าบูตเบาๆ ก่อนจะเอ่ยเรียบๆ “ใส่ร้ายหรือไม่ เข้าไปค้นดูก็รู้”

“คุณชายซู เรือนพักของข้า เจ้าคิดจะค้นก็ค้นได้งั้นหรือ” รอยยิ้มของเหอย่งประหนึ่งหมาในที่เห็นเนื้อสด “อย่างไรเสียข้าก็มีตำแหน่งขุนนางติดตัวอยู่บ้าง”

“อยากค้น ย่อมได้ ไปขอราชโองการมาสิ”

“ใต้เท้าเหอกลัวว่าจะถูกค้นเจอสิ่งใดหรือ” ซูอวี้เลิกคิ้ว

เหอย่งฝืนยันที่พักแขนของเกี้ยวเพื่อลุกขึ้นยืน แล้วค่อยๆ ก้าวเดินมาข้างหน้า ทุกย่างก้าว ช่วงล่างล้วนเจ็บปวดรวดร้าวราวกับจะฉีกขาด เขาประสานสายตากับซูอวี้โดยไม่หลบเลี่ยง แม้ยังมิได้ลงมือ ทว่ากลับแฝงประกายดาบเงากระบี่ฟาดฟันกันอยู่เงียบๆ

เมื่อเข้ามาใกล้ ซูอวี้ได้กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งลอยมาจากร่างของเหอย่ง คิ้วเรียวงามขมวดมุ่นทันที

แม้การเคลื่อนไหวของเหอย่งจะดูติดขัด ทว่าดูแล้วไม่เหมือนคนได้รับบาดเจ็บสาหัส หรือว่า…นั่นจะเป็นเลือดของเซี่ยอวิ๋นเยียน

พอคิดถึงตรงนี้ หัวใจของเขาก็ราวกับถูกจับไปวางไว้บนกองเพลิง ไม่อยากเสียเวลาพูดจาหยั่งเชิงกับเหอย่งอีกต่อไป “ซิ่นชื่อต้าจ่างกงจู่ไหว้วานให้ข้ามาติดตามหาเบาะแสของคุณหนูเซี่ยร่วมกับศาลาว่าการจิงจ้าว ทางการกำลังปฏิบัติหน้าที่ หากใต้เท้าเหอยังคงขัดขวาง คิดจะละเลยกฎหมายบ้านเมืองหรือไร”

คำว่า ‘ละเลยกฎหมายบ้านเมือง’ ทำให้เหอย่งค่อยๆ ดึงสายตากลับมา เขาแค่นเสียงเย็น “ในเมื่อเป็นศาลาว่าการจิงจ้าวมาสืบคดี ข้าย่อมให้ความร่วมมืออยู่แล้ว แต่ว่า หากวันนี้ค้นไม่พบสิ่งใดในเรือนพักของข้า การประชุมเช้าวันพรุ่งนี้ ฝ่าบาทจะต้องได้รับฎีกาของข้าที่ฟ้องร้องเจ้าข้อหาใส่ร้ายป้ายสีแน่”

วาจาบอกว่าจะถวายฎีกาฟ้องร้องซูอวี้ ทว่าน้ำเสียงกลับแฝงเจตนาข่มขู่ไว้เต็มเปี่ยม ย่อมมิได้จบลงแค่การยื่นฎีกาแน่นอน

จิงจ้าวเส้าหยิ่นเห็นเหอย่งยอมอ่อนข้อในที่สุด จึงสั่งการทันที “ไป พาคนเข้าไปในเรือน เพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของใต้เท้าเหอ อย่าละเว้นแม้แต่มุมเดียว”

ก่อนหน้านี้ระหว่างทางมาที่นี่ คนของศาลาว่าการจิงจ้าวได้รับคำสั่งจากซูอวี้ไว้แล้ว ให้จับตาดูห้องลับและทางลับเป็นพิเศษ

คนของศาลาว่าการจิงจ้าวต่างรับคำสั่งแล้วแยกย้ายกันไป จิงจ้าวเส้าหยิ่นประสานมือคารวะซูอวี้อีกครั้ง “คุณชายซู รบกวนท่านจัดวางองครักษ์เกราะเหล็กไว้ที่ประตูหน้าและประตูหลัง ก่อนการตรวจค้นจะสิ้นสุด อย่าปล่อยให้ผู้ใดออกไปได้แม้แต่คนเดียวขอรับ”

ซูอวี้พยักหน้าเล็กน้อย องครักษ์เกราะเหล็กพลันแยกย้ายกันไปหลายทาง ล้อมเรือนพักหลังนี้ของเหอย่งไว้จนแน่นหนาราวกับกำแพงเหล็ก

เมื่อมองดูเหอย่งที่ทรุดตัวกลับไปนั่งบนเกี้ยว ซูอวี้กลับยิ่งรู้สึกไม่สบายใจมากขึ้นทุกที ท่าทีของเหอย่งช่างดูพิลึกพิลั่นเกินไป

แม้ว่าการพาคนของศาลาว่าการจิงจ้าวมาด้วยจะมีไว้เพื่อป้องกันไม่ให้เหอย่งขัดขืน แต่ด้วยนิสัยและเล่ห์เหลี่ยมของเหอย่ง ไม่น่าจะยอมถอยร่นง่ายดายปานนี้ ไม่ใช่ว่าเขารู้ดีว่าต่อให้ค้นเจอเซี่ยอวิ๋นเยียนตนเองก็ยังเอาตัวรอดได้ ก็คงเป็นเพราะ…

เซี่ยอวิ๋นเยียนถูกเขาย้ายตัวไปที่อื่น หรืออาจจะถูกสังหารไปแล้ว

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง