บทที่ 83 อวิ๋นเยียนหลบหนี อันตรายรอบด้าน

“ของที่เจ้าต้องการ…อยู่…อยู่ในช่องลับห้องหนังสือของข้า…”

เซี่ยอวิ๋นเยียนได้ยินเช่นนั้นก็เอ่ยถามทันที “หลักฐานสำคัญถึงเพียงนี้ เจ้ายังเก็บไว้ได้หรือ”

ด้วยนิสัยระแวดระวังของเส้าเฉิง ย่อมต้องส่งข่าวถึงเหอย่งด้วยปากเปล่าเท่านั้น

ในลำคอของเหอย่งส่งเสียงครางอือๆ ความเจ็บปวดทรมานบีบคั้นจนไม่อาจเอ่ยคำใดออกมาได้อีก ทำได้เพียงส่งสายตาวิงวอนให้เซี่ยอวิ๋นเยียนถอนเข็มบนร่างตนออก

เซี่ยอวิ๋นเยียนโน้มตัวลง ดึงเข็มยาวเล่มที่ทำให้เหอย่งรู้สึกคันคะยอไปทั้งตัวออกเพียงเล่มเดียว

ถึงกระนั้น เพียงเข็มยาวพ้นจากกาย เหอย่งก็ลอบถอนหายใจยาว สีหน้าผ่อนคลายลงไม่น้อย

เขาหอบหายใจรวยรินพลางกล่าว “กระต่ายตายสุนัขล่าเนื้อย่อมถูกต้มกิน มีหรือข้าจะไม่รู้…พวกมันระแวงข้า ข้าก็ย่อมต้องระวังพวกมันเช่นกัน”

ประโยคสั้นๆ เพียงแค่นี้ เขากลับเค้นพูดออกมาอย่างขาดเป็นห้วงๆ

“มีสิ่งใดบ้าง” เซี่ยอวิ๋นเยียนถามต่อ

“จดหมายติดต่อ แล้วก็สมุดบัญชีที่พวกมันยักยอกเบี้ยหวัดกองทัพกับซื้อขายตำแหน่งขุนนาง” เหอย่งไม่เหลือแม้แต่เรี่ยวแรงจะเกลือกกลิ้งบนพื้น “ข้ารู้เพียงเท่านี้ หากเจ้ายังไม่พอใจ ก็ฆ่าข้าเสียเถอะ!”

ภายใต้การทรมานจากความเจ็บปวดเสียดกระดูก บุรุษที่เคยเหี้ยมเกรียมและอวดดีก่อนหน้านี้ บัดนี้จิตใจพังทลายลงสิ้นเชิง

เซี่ยอวิ๋นเยียนกระโดดลงจากโต๊ะ สีหน้าเย็นเยียบ “คำถามสุดท้าย จะเปิดช่องลับในห้องหนังสือของเจ้าอย่างไร”

“ออกจากห้องหนังสือแล้วเลี้ยวขวา เข้าประตูไปแล้วบนโต๊ะจะมีแจกันลายครามใบหนึ่ง หมุนไปทางซ้ายสองรอบแล้วผลักล้มไปทางทิศเหนือ ก็จะเปิดช่องลับได้”

เมื่อได้ข้อมูลที่ต้องการ เดิมทีเซี่ยอวิ๋นเยียนคิดจะไปค้นหาหลักฐานทันที ทว่าเมื่อเหลือบเห็นคราบเลือดที่ยังหลงเหลืออยู่บนเครื่องทรมาน นางพลันชะงักฝีเท้าลง

เหอย่งก่อกรรมทำเข็ญมาสารพัด ครานี้ยากนักกว่าจะตกอยู่ในมือนาง หากปล่อยผ่านไปง่ายๆ เช่นนี้ คงสบายเกินไปสำหรับคนชั่วช้าเช่นเขา

เซี่ยอวิ๋นเยียนกวาดตามองรอบห้อง ก่อนจะหยิบเหล็กนาบขึ้นมาอันหนึ่ง นำไปเผาบนอ่างถ่านตรงมุมห้องจนแดงก่ำ

คราแรกนางยังนึกว่าอ่างถ่านสองใบนั้นเหอย่งมีไว้เพื่อกันหนาวเวลาหาความสำราญ จนกระทั่งเห็นเหล็กนาบชิ้นนี้ ถึงได้เข้าใจว่าที่แท้เขามีไว้เพื่อทรมานสตรีโดยเฉพาะ

ไม่มีเวลาให้เขาได้ลิ้มลองเครื่องทรมานทีละชิ้นด้วยตนเอง เช่นนั้นก็ทำให้วันหน้าแม้เขาคิดจะทำชั่ว ก็ไร้เครื่องมือทำชั่วไปเสียเลย!

เซี่ยอวิ๋นเยียนเมินสายตาหวาดผวาสุดขีดของเหอย่ง ใบหน้างามดั่งดอกฝูหรงเย็นเยียบไร้ความปรานี นางกดเหล็กนาบที่ส่งเสียงฉ่าลงไปยังจุดสำคัญเบื้องล่างของเหอย่งอย่างเด็ดขาด

กลิ่นเหม็นไหม้ของเนื้อหนังคละคลุ้งไปทั่วในพริบตา เหอย่งตาเหลือกค้าง สลบเหมือดไปทันที

เซี่ยอวิ๋นเยียนย่อมรู้ดีว่าการลงมือเช่นนี้เสี่ยงภัยยิ่ง เพราะเหอย่งอาจจะกรีดร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดเจียนตายจนเรียกทหารยามเข้ามาได้ ทว่าหากปล่อยให้เรื่องจบลงแค่นี้ แม้เขาจะต้องโทษจำคุกในภายหลัง ความอยุติธรรมของเหล่าสตรีที่เคยถูกเขาทำร้ายย่ำยีก็คงไม่มีวันได้รับการชดใช้อยู่ดี

เคราะห์ดีที่เหอย่งเจ็บปวดจนสิ้นสติไปในทันที

เซี่ยอวิ๋นเยียนโยนเหล็กนาบทิ้ง ปลดกริชที่เอวของเหอย่งมาซ่อนไว้ในแขนเสื้อ ก่อนจะดัดเสียงร้องครางออกไปด้านนอกสองคำ “ใต้เท้า เบามือหน่อยเจ้าค่ะ…” เพื่อกลบเสียงพังหน้าต่างด้านหลัง

นางปีนออกทางหน้าต่างอย่างรวดเร็ว กวาดตามองแยกแยะทิศทางทันควัน จากนั้นจึงอาศัยแมกไม้กำบังตัว มุ่งตรงไปยังห้องหนังสือ

เวลาถ่วงได้ไม่นาน นางต้องรีบชิงจดหมายลับกับสมุดบัญชีแล้วหนีออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด

หน้าประตูห้องหนังสือมีทหารยามเฝ้าอยู่คนหนึ่ง เซี่ยอวิ๋นเยียนหยั่งกำลังภายในของตน ก่อนจะดึงกริชออกมากระชับแน่น

คนมีวรยุทธ์พอตัว เมื่อถูกลอบโจมตีย่อมสวนกลับตามสัญชาตญาณอย่างสุดกำลัง เช่นนั้นก็ต้องเล่นงานจุดที่สร้างความเจ็บปวดแสนสาหัส จนปฏิกิริยาแรกของอีกฝ่ายเหลือเพียงการกุมบาดแผลไว้

เซี่ยอวิ๋นเยียนย่อกายย่องเข้าไป จังหวะที่ทหารยามได้ยินเสียงฝีเท้าแล้วหันกลับมา นางก็จ้วงแทงเข้าที่ดวงตาของเขาอย่างรวดเร็วแม่นยำ

ทหารยามกรีดร้องโหยหวน เซี่ยอวิ๋นเยียนกระชากกริชออก พลิกตัวปราดเข้าไปในห้องหนังสืออย่างคล่องแคล่ว

ภายในห้องหนังสือเงียบสงัด นางลงกลอนประตูโดยไม่สนใจความเจ็บแปลบบนร่างที่ถูกกิ่งไม้ขูดขีด รีบหาแจกันลายครามใบที่เหอย่งบอก หมุนไปทางซ้ายสองรอบแล้วผลักไปทางทิศเหนือ ช่องประดับบนชั้นหนังสือที่มีกระถางกำยานตั้งอยู่ก็เลื่อนเปิดออกตามเสียงกลไก

เซี่ยอวิ๋นเยียนดึงจดหมายลับด้านบนออกมาคลี่ดูสองสามฉบับ เป็นจดหมายที่เส้าเฉิงสั่งการให้เหอย่งยักยอกเบี้ยหวัดกองทัพจริงๆ ลายมือไม่ผิดเพี้ยนไปจากในความทรงจำ ทั้งยังมีตราประทับส่วนตัวของเส้าเฉิงประทับอยู่

ใจที่แขวนลอยมาทั้งวันของนางในที่สุดก็คลายลงได้เปลาะหนึ่ง เวลานี้นางไม่รีรออีกต่อไป คว้าสมุดบัญชีและจดหมายลับขึ้นมา—

ทันใดนั้น เสียงตีฆ้องดังกึกก้องพลันแว่วขึ้น!

สิ้นเสียงฆ้อง นางก็ได้ยินเสียงแผดตะโกนลั่นตามมา “ห้องหนังสือใต้เท้ามีขโมย รีบจับตัวคนร้ายเร็ว!”

แย่แล้ว

เหอย่งคงติดตั้งกลไกบางอย่างไว้ในช่องลับ หากหยิบสมุดบัญชีไปโดยไม่ปลดกลไกเสียก่อน ก็จะกระตุ้นให้ฆ้องส่งเสียงดังเตือนให้พวกบ่าวไพร่รู้ทันทีว่าห้องหนังสือถูกบุกรุก

หากกำลังภายในไม่ถูกสกัดไว้ การที่เซี่ยอวิ๋นเยียนจะหนีรอดจากวงล้อมของทหารประจำจวนก็ยังต้องเปลืองแรงอยู่บ้าง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงยามนี้ที่กำลังภายในถูกผนึก ทำได้เพียงพึ่งพาท่าร่างอันคล่องแคล่วไม่กี่ท่าในการป้องกันตัวเท่านั้น

หากตกไปอยู่ในมือของเหอย่งอีกครั้ง ในเมื่อนางตัดขาดสายเลือดสืบสกุลของเขาไปแล้ว เหอย่งย่อมต้องให้นางลิ้มรสความทรมานมากกว่าเดิมเป็นพันเท่าหมื่นเท่าแน่

จะมายอมแพ้ง่ายๆ เช่นนี้ไม่ได้

ชาตินี้นางยังมีเรื่องอีกมากมายที่ยังมิได้สะสาง

เซี่ยอวิ๋นเยียนบังคับตนเองให้สงบลง ซ่อนจดหมายลับและสมุดบัญชีไว้กับตัว ในช่วงเวลาที่เรือนพักแห่งนี้กำลังชุลมุนวุ่นวาย นางต้องฉวยโอกาสนี้หนีออกไปให้ได้

นางแง้มหน้าต่างลอบมองออกไปด้านนอกอย่างระแวดระวัง ด้านนอกเป็นไปตามที่คาด ทหารประจำจวนกำลังกระชับอาวุธพลางวิ่งตรงมายังห้องหนังสือ เซี่ยอวิ๋นเยียนกลั้นหายใจ ครั้นเห็นว่าไม่มีใครสนใจประตูด้านข้าง จึงแทรกตัวผ่านช่องประตูแล้ววิ่งหนีเอาชีวิตรอดไปอย่างรวดเร็ว

นางไม่มีเวลาใส่ใจว่ามีคนไล่ตามมามากเท่าใด ได้แต่วิ่งสุดกำลัง ไม่ไกลจากกำแพงเรือนมีหินประดับตั้งอยู่ ขอเพียงวิ่งเร็วพอ ย่อมยืมแรงเหยียบหินกระโดดข้ามกำแพงไปได้

เสียงฝีเท้าของคนที่ไล่ตามมาด้านหลังกระชั้นถี่ขึ้นทุกที

ครั้นเห็นก้อนหินอยู่ตรงหน้า เซี่ยอวิ๋นเยียนโคจรลมปราณที่ยังหลงเหลือ ฝีเท้าไม่ชะลอลงแม้แต่น้อย นางเหยียบลงบนหินส่งแรงดีดตัวขึ้นสูง แล้วพลิกตัวข้ามกำแพงไปได้สำเร็จ

ทว่าลมปราณเฮือกนี้กลับสลายไปกลางคัน ท่าลงสู่พื้นของนางจึงซวนเซยิ่ง แม้จะม้วนตัวเพื่อลดแรงกระแทกแล้ว แต่ก็ยังกระแทกเข้ากับพื้นดินแข็งอย่างจัง ไหล่ขวาเจ็บแปลบจนแทบทนไม่ไหว คาดว่าข้อต่อคงหลุดเสียแล้ว

ความเป็นความตายแขวนอยู่บนเส้นด้าย ไม่อาจพะวงสิ่งใดได้อีก เซี่ยอวิ๋นเยียนผุดลุกขึ้นวิ่งต่อ ทหารประจำจวนพบร่องรอยของนางแล้ว อีกไม่นานคงตามมาทัน นางต้องรีบวิ่งไปยังที่ที่มีผู้คนเพื่อหาทางรอดให้ได้

มีชีวิตมาสองชาติภพ รวมการศึกในสมรภูมิด้วยแล้ว นางไม่เคยถูกไล่ล่าจนตกอยู่ในสภาพน่าเวทนาถึงเพียงนี้มาก่อน

ไม่รู้ว่าวิ่งมานานเท่าใด เซี่ยอวิ๋นเยียนที่หลบเข้ามาในตรอกแคบแห่งหนึ่ง พลันได้ยินเสียงฝีเกือกม้าดังขึ้นจากปากตรอกฝั่งตรงข้าม หัวใจพลันเย็นวาบ หากถูกขนาบหน้าหลังเช่นนี้ นางย่อมไร้โอกาสรอด

นางกระชับกริชในมือแน่น แม้ไร้หนทางชนะ นางก็จะสู้สุดกำลังเพื่อถ่วงเวลา ต่อให้ซูอวี้หาไม่พบว่านางอยู่ที่ใด แต่นางออกมานานถึงเพียงนี้โดยมิได้บอกว่าจะไปที่ใด ท่านแม่ย่อมต้องส่งคนออกตามหาร่องรอยของนางแน่

ข้อความสั้นๆ ที่นางทิ้งไว้ตรงหัวเตียงก่อนออกจากจวน ท่านแม่ต้องเห็นอย่างแน่นอน

เซี่ยอวิ๋นเยียนชะลอฝีเท้า ค่อยๆ ขยับไปที่ปากตรอก แนบแผ่นหลังชิดกำแพงแล้วชะโงกหน้าออกไปมอง

เห็นเพียงกองทหารสวมเกราะถือทวนยาวกำลังควบม้าตรงเข้ามาอย่างรวดเร็ว ม้าศึกร่างสูงใหญ่ คะเนด้วยสายตาน่าจะมีราวๆ ยี่สิบนาย มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นยอดทหารหาญ

ทว่าสีของชุดเกราะบนร่างพวกเขานั้น กลับทำให้เซี่ยอวิ๋นเยียนถึงกับยืนตะลึง

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง