บทที่ 82 อวิ๋นเยียนลงมือ สนองคืนด้วยวิธีเดียวกัน

ภายในห้องแสงสลัวราง บานหน้าต่างปิดทับด้วยกระดาษหนาแน่นหนา แม้แต่สายลมสักสายยังมิอาจเล็ดลอดเข้ามา มีเพียงเปลวเทียนริบหรี่วูบไหวเพียงดวงเดียว พอให้มองเห็นสิ่งรอบตัวได้ลางเลือน

ทว่าอากาศกลับอบอุ่นราวกับวสันตฤดู คงเป็นเพราะอ่างถ่านสองใบที่ตั้งอยู่ตรงมุมห้อง

กลิ่นเหม็นอับชวนสะอิดสะเอียนโชยเข้าจมูก เซี่ยอวิ๋นเยียนยกมือปิดปากและจมูกตามสัญชาตญาณ นางได้กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งอย่างชัดเจน

เมื่อสายตาค่อยๆ ปรับให้ชินกับความมืดสลัวได้ นางจึงกวาดตามองรอบห้อง พบว่าที่นี่ไม่เพียงมีคราบเลือดกระจัดกระจาย ทว่าบนผนังยังแขวนเครื่องทัณฑ์ทรมานไว้ละลานตา…เครื่องทรมานสำหรับสตรีโดยเฉพาะ

ห้องแห่งนี้ พรากชีวิตสตรีไปแล้วกี่คนกันแน่

เซี่ยอวิ๋นเยียนขบกรามแน่นจนเกิดเสียง ต่อให้วันนี้แผนการล้มเหลวไม่อาจคว้าหลักฐานการสมคบคิดระหว่างเหอย่งกับตระกูลเส้าได้ นางก็ไม่มีวันปล่อยคนชั่วช้าสารเลวผู้นี้ไปเด็ดขาด

“คุณหนูเซี่ยกลัวแล้วหรือ” แสงเทียนอีกเล่มพลันสว่างขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยไอชั่วร้าย เสื้อตัวบนพาดลวกๆ ไว้บนบ่า อวดท่อนบนที่กล้ามเนื้อปูดโปนและเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นซ้อนทับกัน

เมื่อเห็นเพลิงโทสะล้นทะลักบนใบหน้าของเซี่ยอวิ๋นเยียน เหอย่งกลับนึกว่านางกำลังขวัญผวาเพราะหวาดกลัวการถูกทรมาน ความวิปริตในใจพลอยได้รับการเติมเต็มจนแสยะยิ้ม “เพิ่งจะมารู้จักกลัวตอนนี้ ออกจะสายไปหน่อยกระมัง ตอนที่เจ้าดึงซูอวี้มาร่วมมือหาเรื่องเหลียงอ๋อง ไฉนไม่รู้จักกลัวบ้างเล่า”

“ข้าหาเรื่องเหลียงอ๋อง เหลียงอ๋องยังไม่ลงมือ แล้วเจ้าจะรีบร้อนสอดมือเข้ามาทำไมกัน” เซี่ยอวิ๋นเยียนย้อนถาม

เหอย่งหุบรอยยิ้มลงเล็กน้อย กวาดตามองเซี่ยอวิ๋นเยียนรอบหนึ่ง “ดูท่าเจ้าคงไม่รู้อะไรเลยจริงๆ จับแพะชนแกะแล้วก็คิดตั้งตนเป็นศัตรูกับเหลียงอ๋อง”

“เช่นนั้นเจ้า…”

“แต่อย่าได้คิดจะล้วงความลับจากปากข้าเชียว” เหอย่งวางเชิงเทียนในมือลง สายตามิคิดปิดบังอีกต่อไป เขาจ้องมองหน้าอกของเซี่ยอวิ๋นเยียนพลางกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่

อย่างนั้นหรือ

ใบหน้าของเซี่ยอวิ๋นเยียนระบายยิ้มบางๆ ทว่ามือในแขนเสื้อกลับกำห่อยาผงไว้แน่น

“ในเมื่อข้าตกอยู่ในกำมือเจ้า ก็ถือว่าข้าฝีมือไม่ถึงเอง” นางคลี่รอยยิ้มอ่อนหวานชดช้อย “ขอเพียงใต้เท้าละเว้นชีวิตข้า อวิ๋นเยียน…ยินดีปรนนิบัติใต้เท้าเป็นอย่างดีเจ้าค่ะ”

เหอย่งเอื้อมมือไปกระชากกระโปรงของนาง ดึงตัวเซี่ยอวิ๋นเยียนเข้ามาประชิดตัวพลางยิ้มเหี้ยม “รู้จักปรับตัวตามสถานการณ์เช่นนี้ค่อยเข้าท่า ติดตามข้า ไม่ดีกว่าอยู่กับไอ้ขี้โรคซูอวี้รึ วางใจเถอะ ขอเพียงเจ้าปรนนิบัติข้าให้สำราญใจ รับรองว่าจะมีชีวิตที่สุขสบายกินอิ่มนอนอุ่นแน่นอน”

มือของเซี่ยอวิ๋นเยียนเลื่อนขึ้นไปทาบบนพวงแก้มของเขา ในดวงตาเปี่ยมล้นด้วยรอยยิ้มหวานหยดย้อยราวน้ำผึ้ง “จริงด้วยสิ ซูอวี้เดิมทีเขาก็…”

ยิ่งถึงช่วงเวลาคับขัน เซี่ยอวิ๋นเยียนก็ยิ่งเยือกเย็น

ปลายนิ้วของนางลูบไล้ไปมาบนใบหน้าของเหอย่ง ประหนึ่งกำลังปรนนิบัติชายคนรัก เหอย่งพลันนึกถึงข้อมูลที่ได้รับมาก่อนหน้านี้ ที่ว่ากันว่าเซี่ยอวิ๋นเยียนในยามนี้ หากต้องทนกล้ำกลืนความอยุติธรรมเพียงนิด นางก็ต้องหาทางเอาคืนทันที การที่นางยอมก้มหัวอ่อนข้อเพื่อรักษาชีวิตเช่นนี้ ช่างดูแปลกประหลาดเกินไป

ในใจเขารู้สึกทะแม่งๆ ทว่าก็ตัดใจทิ้งเนื้อชิ้นงามที่ส่งมาถึงปากไม่ลง ในช่วงเวลาที่เขากำลังลังเลอยู่นั้น เซี่ยอวิ๋นเยียนก็พลันลงมือ ฝ่ามือของนางปิดทาบลงบนปากและจมูกของเขาอย่างแม่นยำ

เหอย่งคิดจะตวาดลั่น ยกมือขึ้นหมายจะบีบคอนาง ทว่ามือยังไม่ทันยกขึ้น เขาก็ต้องตระหนกตกใจเมื่อพบว่าแขนขาของตนอ่อนเปลี้ยไร้เรี่ยวแรง แม้แต่กำลังภายในก็สูญสลายไปอย่างไร้ร่องรอย!

สองขาไม่อาจพยุงกายไว้ได้ เหอย่งล้มหงายหลังลงไป ทว่าไม่รู้เพราะเหตุใด เขากลับยังพอมีสติมองเห็นสิ่งต่างๆ ท่ามกลางสายตาที่พร่ามัว เขาเห็นเซี่ยอวิ๋นเยียนจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ยกเชิงเทียนขึ้น แล้วหยิบสิ่งของชิ้นหนึ่งลงมาจากชั้นวางเครื่องทรมาน ก่อนจะค่อยๆ ก้าวเดินตรงเข้ามาทีละก้าว

เมื่อมองดูเหอย่งที่ดิ้นรนเกลือกกลิ้งอยู่บนพื้นราวกับหนอนตัวหนึ่ง เซี่ยอวิ๋นเยียนพลันรู้สึกถึงความสุขสมจากการแก้แค้นที่ผุดพรายขึ้นมาในใจ นางย่อกายนั่งลง มุมปากค่อยๆ คลี่รอยยิ้ม

“ใต้เท้าเหอไม่ต้องกังวลไป นี่เป็นเพียงยาสลบสูตรพิเศษ บางทีอาจสะกดใต้เท้าได้เพียงชั่วครู่เท่านั้น”

เมื่อเผชิญกับสายตาที่แทบจะฉีกกินเลือดเนื้อของเหอย่ง เซี่ยอวิ๋นเยียนก็ค่อยๆ ดึงเข็มยาวที่เพิ่งหยิบมาจากชั้นวางเครื่องทรมานออกมา รอยยิ้มยิ่งทวีความอ่อนหวาน “ข้าเข้าใจเพียงหลักการแพทย์จากในตำรา หากลงมือหนักไปบ้าง ใต้เท้าเหอคงจะให้อภัยข้ากระมัง”

ประกายแสงเย็นวาบปลาบผ่าน พร้อมกับเสียงร้องโหยหวนของเหอย่ง เข็มยาวแหลมคมแทงจมหายเข้าไปในจุดชีพจรใหญ่บนร่างของเขาอย่างแม่นยำ

“จุดชีพจรนี้ไม่ทำให้ถึงตายหรอก เพียงแต่จะทำให้เจ้ารู้สึกคันยุบยิบจนทนไม่ไหว” นี่เป็นความคิดที่นางได้แรงบันดาลใจมาจากพิษของหอหรูเมิ่ง เซี่ยอวิ๋นเยียนดึงเข็มออกมาอีกเล่ม กวัดแกว่งไปมาตรงหน้าเหอย่ง “และจุดชีพจรถัดไปนี้ ก็เพียงแค่ทำให้เจ้าเจ็บคอเหมือนมีใบมีดกรีดเฉือน แม้แต่ยามหายใจเข้าออกก็ทรมานแทบขาดใจ”

เพียงไม่กี่เข็ม เหอย่งก็ไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะส่งเสียงร้องครวญคราง เซี่ยอวิ๋นเยียนเอียงหูฟัง ด้านนอกไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ เลยจริงๆ

ดูท่าเหอย่งเองก็ไม่ได้วิปริตถึงขั้นชอบให้ใครมายืนฟังเสียงยามตนกำลังหาความสำราญ

“เจ้า…” เหอย่งเกลือกกลิ้งไปมาอยู่นานกว่าจะเค้นเรี่ยวแรงเปล่งเสียงออกมาได้คำหนึ่ง

“ใต้เท้าเหอความจริงก็รู้อยู่แก่ใจว่าข้าต้องการอะไร” เซี่ยอวิ๋นเยียนหันหน้าเข้าหาแสงเทียน พินิจมองเข็มยาวในมืออย่างละเอียด “คนอย่างข้าไม่ชอบบังคับจิตใจใคร ยินดีรอจนกว่าท่านจะยอมเปิดปากไขข้อข้องใจให้ข้าเอง”

เหอย่งแทบจะกระอักเลือดตายด้วยความแค้น

สตรีตัวน้อยตรงหน้านี้ ไฉนถึงได้อำมหิตเหี้ยมเกรียมยิ่งกว่าพวกผู้คุมช่ำชองการทรมานที่เขาเคยพบเจอเสียอีก

“อย่า…หวัง!” เขาหอบหายใจพลางกัดฟันเค้นเสียงแข็งกร้าว

ยามนี้เป็นเพียงความทรมานทางร่างกาย แต่หากเขายอมเปิดปากบอกเรื่องเบื้องหลัง สิ่งที่รออยู่ย่อมเป็นโทสะของตระกูลเส้าหรือแม้กระทั่งเหลียงอ๋อง ถึงเวลานั้น ชีวิตของคนทั้งตระกูลคงไม่อาจรักษาไว้ได้!

สิ่งใดหนักสิ่งใดเบา เขายังคงแยกแยะได้

“ข้ามีเวลาเหลือเฟือ จะค่อยๆ ผลาญเวลากับท่านไปเรื่อยๆ ก็ย่อมได้” ภายใต้แสงเทียนสลัว เซี่ยอวิ๋นเยียนที่ประดับรอยยิ้มดูไม่ต่างจากพญายมมาทวงวิญญาณ ปลายนิ้วสะท้อนประกายสีเงินระยับ มือเรียวยกขึ้นแผ่วเบา ฝังเข็มเงินอีกเล่มลงไปบนร่างของเขา

เข็มเล่มนี้จะทำให้เหอย่งรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ วูบวาบไปทั้งร่าง ราวกับถูกเหวี่ยงสลับไปมาระหว่างคิมหันต์แผดเผากับเหมันต์ยะเยือก

หนึ่งก้านธูปผ่านไป

เซี่ยอวิ๋นเยียนนั่งอยู่บนโต๊ะ ทอดสายตามองเหอย่งที่นอนอยู่บนพื้นในสภาพถูกแทงด้วยเข็มจนพรุนราวกับเม่นด้วยแววตาเย็นชา

“ใต้เท้าเหอไม่พาข้าเข้าจวนสกุลเหอ แต่กลับพามาที่เรือนพักแห่งนี้ คิดว่าคงเพราะกลัวจะรบกวนความสงบของฮูหยินและบุตรสาวบุตรชายกระมัง” นางแกว่งขาราวกับเด็กไร้เดียงสา น้ำเสียงฟังดูใสซื่อ “เพียงแต่ไม่รู้ว่า เมื่อต้องเผชิญหน้ากับองครักษ์เกราะเหล็กของต้าจ่างกงจู่ ทหารประจำจวนของท่านจะต้านทานได้สักกี่เค่อกันเชียว”

นางไม่ได้ระบุชัดเจนว่าเป็นต้าจ่างกงจู่พระองค์ไหน แต่เหอย่งย่อมรู้ดีว่าเมื่อไม่กี่วันก่อน เซี่ยอวิ๋นเยียนเพิ่งได้รับการยอมรับจากฮูหยินของมหาเสนาบดีหยางในฐานะหลานสาว และต่อมายังได้รับการยกย่องเป็นแขกผู้สูงศักดิ์ของซิ่นชื่อต้าจ่างกงจู่ ทั้งสองคนนี้ล้วนมีองครักษ์เกราะเหล็กประจำตัวถึงห้าร้อยนายตามกฎเกณฑ์

นั่นคือกองกำลังชั้นยอดที่คัดสรรมาจากค่ายทหารหลวง ต่อให้ทหารส่วนตัวในจวนของเขาเคยผ่านศึกสงครามมา ก็ยากจะต่อกรได้

“ก่อนที่ข้าจะออกมา ข้าได้ฝากข้อความไว้กับต้าจ่างกงจู่ ว่าค่ำคืนนี้จะไปเยี่ยมเยียนที่จวน” เซี่ยอวิ๋นเยียนเห็นสีหน้าของเหอย่งเริ่มคลายความดึงดันลง จึงตัดสินใจเติมเชื้อไฟลงไปอีก “ใต้เท้าเหอคิดว่า ต้าจ่างกงจู่จะต้องใช้เวลานานเท่าใด ถึงจะสืบรู้ว่าท่านเป็นคนฉุดตัวข้าไปกลางถนน”

วางแผนรัดกุมทุกย่างก้าว

ช่างวางแผนรัดกุมทุกย่างก้าวอย่างแท้จริง!

เหงื่อกาฬไหลชโลมท่วมร่างของเหอย่ง ความเจ็บปวดทรมานจากเข็มที่ทิ่มแทงในเวลานี้ ถูกเขาโยนทิ้งไปไว้เบื้องหลังจนหมดสิ้น

ความหมายของเซี่ยอวิ๋นเยียน คนที่คอยดูสีหน้าของผู้บังคับบัญชามาโดยตลอดอย่างเขาย่อมเข้าใจได้กระจ่างแจ้งที่สุด

หากเขายอมคายสิ่งที่นางต้องการออกมาจนหมดสิ้น หลังจากนี้นางจะฆ่าจะแกงเขาอย่างไร ก็จะไม่ลามไปถึงครอบครัว แต่หากไม่ทำ คืนนี้ด้วยอานุภาพขององครักษ์เกราะเหล็ก ทั้งตระกูลเหอคงไม่อาจหลีกพ้นโทษทัณฑ์ได้

ทว่าแววตาประดุจอาบยาพิษคู่นั้นของเส้าเฉิงพลันผุดวาบขึ้นมาในห้วงความคิด เหอย่งขบกรามแน่น ตัดสินใจอย่างยากลำบาก ก่อนจะเค้นเสียงเอ่ยปากออกมาว่า

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง