บทที่ 81 สามฝ่ายประลองกำลัง

เซี่ยอวิ๋นเยียนสะกดกลั้นความเจ็บปวด สีหน้าเย็นชาเอ่ยว่า “ไม่เกี่ยวกับซูอวี้ เป็นข้าเองที่อยากรู้ว่าเหตุใดท่านพ่อของข้าถึงต้องตาย”

“พ่อของเจ้ารึ” เหอย่งชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะลั่น “ใช่ เจ้ากับไอ้พ่อผีตายโหงของเจ้านิสัยเหมือนกันไม่มีผิด ล้วนไม่รู้ว่าใครที่ไม่ควรรองมือรองตีน”

เซี่ยอวิ๋นเยียนได้ยินเช่นนี้ก็รู้ทันทีว่า เหอย่งรู้เบื้องลึกเบื้องหลังของศึกยอดเขาเทียนจู้

เขาปล่อยมือจากคางของนาง แล้วตบแก้มของนางเบาๆ “วางใจเถอะ เห็นแก่หน้าพ่อของเจ้า ข้าจะไม่เอาชีวิตเจ้าหรอก”

ทั้งที่รู้เรื่องทั้งหมดแต่ยังกล้าลักพาตัวนาง เหอย่งผู้นี้ช่างไม่เกรงกลัวสิ่งใดจริงๆ

ทว่า จะหาหลักฐานได้อย่างไร

“ท่านฉุดคร่าข้ามาเช่นนี้ ไม่กลัวซูอวี้ที่ติดหนี้บุญคุณช่วยชีวิตข้าจะไม่ไว้หน้าท่านหรือไร” เซี่ยอวิ๋นเยียนถาม

“มีพยานที่ไหนกัน” เหอย่งแสยะยิ้ม “ต่อให้เห็นเข้าจริง ซูอวี้เพิ่งจะพลิกสถานการณ์กลับมาชนะได้เป็นครั้งแรกในรอบหลายปี ย่อมต้องระแวดระวังทุกฝีก้าว เขากล้ามาล่วงเกินข้าหรือ”

เซี่ยอวิ๋นเยียนจ้องมองเขาด้วยสายตาเคียดแค้น “เหอย่ง ไม่ช้าก็เร็วเจ้าจะต้องได้รับผลกรรม”

แต่ในสายตาของเหอย่ง มันกลับดูเหมือนการดิ้นรนเฮือกสุดท้ายเสียมากกว่า

นางถูกกระชากลงมาจากรถม้า อาศัยร่มเงาไม้บดบัง ถูกผลักดันเข้าไปทางประตูด้านหลังของเรือนเล็กๆ แห่งหนึ่ง

สตรีคนหนึ่งที่แต่งกายด้วยชุดบุรุษทว่าผมเผ้าหลุดลุ่ย คนของเหอย่งเห็นเข้ากลับไม่รู้สึกแปลกใจแม้แต่น้อย ซ้ำยังทำเป็นมองไม่เห็นจนชาชิน

ความชอบเช่นนี้ของนายท่าน พวกเขาย่อมรู้อยู่แก่ใจ

“ข้าจะไปเอาของ จับตาดูนางไว้ให้ดี” เหอย่งกระชากพานางเข้ามาในห้อง สกัดจุดนางไว้ แล้วสั่งสาวใช้ที่อยู่ด้านข้าง

“เจ้าค่ะ” สองสาวใช้ค้อมกายรับคำ

ทั้งสองคนนี้รูปร่างกำยำ ทุกท่วงท่าแฝงไปด้วยไอพลังที่เก็บงำไว้ ดูปราดเดียวก็รู้ว่าวรยุทธ์สูงส่งยิ่ง

เมื่อถูกสกัดจุดจนใช้กำลังภายในไม่ได้ การที่นางคิดจะล้มคนทั้งสองจึงไม่ใช่เรื่องง่าย

ทว่า…

เซี่ยอวิ๋นเยียนคลำห่อยาผงในแขนเสื้อ แววตาพลันวาบผ่านด้วยประกายเย็นเยียบ

“พี่สาวทั้งสอง รบกวนถามหน่อยว่าสุขาอยู่ที่ใดหรือ” เซี่ยอวิ๋นเยียนแสร้งเอ่ยถามอย่างนอบน้อม

สาวใช้ทั้งสองไม่รู้ฐานะของนาง เห็นแต่งกายเป็นชายทว่าไม่อาจบดบังใบหน้างดงามหยาดเยิ้ม จึงนึกว่าเป็นคณิกาที่ถูกพาตัวกลับมาจากหอนางโลม แต่เมื่อเจ้านายกำชับให้จับตาดูไว้ จึงเอ่ยว่า “หลังฉากกั้นมีถังขับถ่ายอยู่”

“ไม่มีสุขาหรือ” เซี่ยอวิ๋นเยียนขมวดคิ้วคล้ายเรื่องมาก

“สุขาอยู่ไกลเกินไป อีกทั้งนายท่านกำชับไว้ว่าห้ามออกจากห้อง เกรงว่าองครักษ์ในจวนจะทำร้ายแม่นางเอาได้”

องครักษ์?

เซี่ยอวิ๋นเยียนจำได้ว่าตอนที่เข้ามา ได้ยินเสียงกระบี่ดาบแว่วมาจริงๆ คงเป็นเพราะเหอย่งเลี้ยงกองกำลังส่วนตัวไว้คุ้มกันตนเองเป็นแน่

ช่างเถิด แม้ฉากกั้นจะเตี้ย ทว่าก็พอบังการเคลื่อนไหวของนางได้ คงไม่มีใครมาจ้องมองนางปลดทุกข์หรอกกระมัง

เซี่ยอวิ๋นเยียนเดินเข้าไปหลังฉากกั้น และก็เป็นไปตามคาด สาวใช้ทั้งสองยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่ได้ตามเข้ามา

นางหยิบห่อยาผงออกมาอย่างแผ่วเบา ยาผงนี้เฮ่อเหลียนซื่อเป็นผู้ปรุงขึ้น เพียงห่อเล็กๆ ก็ล้มบุรุษฉกรรจ์ได้หลายคน

ทว่ากลับมีข้อเสียอยู่ประการหนึ่ง ยิ่งอีกฝ่ายมีกำลังภายในสูงเท่าใด ฤทธิ์ยาก็จะยิ่งคงอยู่ได้สั้นลงเท่านั้น

หากเป็นเหอย่ง นางคาดว่ายานี้คงออกฤทธิ์ได้เพียงครึ่งถ้วยชา

อีกทั้งหากตอนนี้นางล้มพวกสาวใช้กับเหอย่งแล้วหนีออกไป โดยยังไม่ได้สืบความลับที่เป็นประโยชน์ นางเองก็รู้สึกไม่ยินยอมพร้อมใจ

“แม่นาง ท่านเสร็จหรือยัง” เสียงถามของสาวใช้ดังมาจากด้านนอก

“ประเดี๋ยว” เซี่ยอวิ๋นเยียนขานรับ

นางเก็บห่อยาผงไว้ในที่ที่หยิบใช้ได้ถนัดมือที่สุด พลางจัดแต่งทรงผมให้เรียบร้อย เพื่อไม่ให้ผมเผ้ากระเซอะกระเซิงจนดูน่าเวทนาเกินไป

แม้จะโยนกระดาษข้อความให้กู้อิ่งไปแล้ว แต่นางก็ไม่อาจแน่ใจได้ว่าซูอวี้จะเข้าใจรหัสลับบนนั้น และพาสุนัขล่าเนื้อแกะรอยตามผงยาที่นางโรยไว้ตลอดทางจนมาถึงที่นี่หรือไม่ นางจำเป็นต้องคิดหาหนทางเอาตัวรอดด้วยตนเอง

เมื่อครู่ถูกลากเข้ามาทางประตูด้านหลัง เส้นทางนั้นนางแอบจดจำไว้อย่างแม่นยำ หากจะหลบหนี ก็ต้องไปทางประตูด้านหลัง

ดูท่าแล้ว ยาผงห่อนี้ สุดท้ายคงต้องใช้กับเหอย่ง

***

เหอย่งเดินไปยังห้องลับในเรือนหนังสือ เรียกคนสนิทเข้ามา “เจ้าพากำลังคนไปวางกำลังคุ้มกันรอบคฤหาสน์ จวนสกุลเหอในเมืองฉางอันก็ให้จัดวางกำลังด้วยเช่นกัน ไม่ว่าจะเป็นซูอวี้หรือผู้ใดไปที่จวนสกุลเหอ ก็จงแสร้งทำเป็นมีพิรุธให้พวกมันหลงคิดว่าเซี่ยอวิ๋นเยียนอยู่ในจวน จากนั้นค่อยปล่อยให้เข้าไปค้นหาทุกซอกทุกมุม”

คนสนิทถามขึ้น “หากมีคนตามมาพบที่นี่เล่าขอรับ”

เหอย่งยิ้มอย่างเหี้ยมเกรียม “คนที่เคยปรนนิบัติข้าแล้ว ก็ถือว่าเป็นคนของข้า น้ำละลายศพเตรียมไว้พร้อมแล้ว รับรองว่าจะทำให้นางไม่เหลือแม้แต่กระดูก”

คนสนิทเข้าใจในทันที “ขอรับ หลังจากท่านย้ายคุณหนูเซี่ยเข้าไปในอุโมงค์ลับแล้ว ผู้น้อยค่อยปล่อยคนเข้ามา”

เหอย่งควงมีดสั้นเล่มหนึ่งในมือ พลันออกแรงซัดมีดสั้นไปยังเสาต้นหนึ่ง เสียง “เคร้ง” ดังขึ้น มีดสั้นปักลึกมิดจนถึงด้าม

เขาเอ่ยอย่างอำมหิต “ข้าทำงานให้เหลียงอ๋องตั้งมากมาย แต่กลับไม่ได้รับความโปรดปรานจากเหลียงอ๋องแม้แต่น้อย บัดนี้ถึงกับต้องตกต่ำมารับฟังคำสั่งของนังหนูสกุลเหยากับสกุลเส้าสองคนนั้น แต่ไม่เป็นไร เซี่ยอวิ๋นเยียนทำลายแผนการของเหลียงอ๋อง ซ้ำยังกล้าเสนอหน้ามารนหาที่ตายเอง ข้าก็จะยิงเกาทัณฑ์นัดเดียวได้นกสองตัว ส่งทั้งนางและซูอวี้ลงสู่นรกขุมที่สิบแปด อย่าได้ผุดได้เกิดอีกเลย”

คนสนิทก็แค่นยิ้มเย็นเช่นกัน “เช่นนั้นแล้ว เหลียงอ๋องย่อมต้องทรงเห็นความสามารถของท่าน และท่านก็จะได้สมปรารถนาเสียที”

เหอย่งนึกถึงท่าทางยโสโอหังของเย่าเยว่กับอีกคน ก็แค้นจนแน่นหน้าอก “วันนั้นข้าเสี่ยงเป็นเสี่ยงตาย ทำให้เซี่ยเสวียนถูกศัตรูล้อมหน้าล้อมหลังจนตัวตายในสนามรบ แต่ความชอบกลับถูกเส้าเฉิงแย่งชิงไปจนหมดสิ้น หากไม่ใช่เพราะหลายปีมานี้ข้าไม่เคยทำงานพลาด ก็คงไม่อาจก้าวขึ้นมาถึงตำแหน่งในวันนี้ได้ โทสะนี้สะกดกลั้นมานานหลายปี หลังผ่านพ้นวันนี้ไป ในที่สุดก็จะได้ระบายออกเสียที”

“ท่านโหวโปรดวางใจ ผู้น้อยส่งข่าวไปยังจวนเหลียงอ๋องแล้วขอรับ ทั้งยังทำตามที่ท่านสั่ง นำหยกพกประจำตัวของเซี่ยอวิ๋นเยียนไปมอบให้ตระกูลเหยาแล้ว” คนสนิทเงยหน้าขึ้นเอ่ย “แล้วเซี่ยอวิ๋นเยียนผู้นั้น จะจัดการตอนนี้เลยหรือไม่ขอรับ”

เหอย่งแค่นหัวเราะ “สาวงามที่ส่งตัวเองมาถึงที่เช่นนี้ หากไม่ใช้นางมาเหยียบย่ำตระกูลเซี่ยให้สาแก่ใจ มิเสียดายแย่หรือ หากเซี่ยเสวียนรับรู้ได้ในปรโลก เห็นลูกสาวของตนถูกข้าล่วงเกินย่ำยี จะรู้สึกอย่างไรกันนะ”

“ขอรับ เช่นนั้นก็ตามธรรมเนียม ส่งนางไปยังห้องลับ รอท่านไปจัดการ” คนสนิทกล่าว

พอนึกถึงเซี่ยอวิ๋นเยียน เหอย่งก็แค่นหัวเราะ เขาไม่มีทางเชื่อคำพูดของเซี่ยอวิ๋นเยียนไปเสียหมด อยากจะรู้ความจริงเรื่องการตายของเซี่ยเสวียนงั้นหรือ เกรงว่าส่วนใหญ่คงเป็นซูอวี้ที่อยากจะกำจัดเขา เพื่อแทรกแซงอำนาจของตนเข้าไปในกองทัพ และหาทางงัดข้อกับฝ่ายเหลียงอ๋องมากกว่า

ดังนั้น เขาจึงมั่นใจว่าซูอวี้จะต้องมาแน่

คนหนุ่ม ก็ยังใจร้อนเกินไป

เซี่ยอวิ๋นเยียนหลับตาพักผ่อน พลางเงี่ยหูฟังเสียงสาวใช้กำลังกระซิบกระซาบกับคนอื่น ดูท่าด้านนอกห้องก็คงมีคนคอยเฝ้าอยู่เช่นกัน

นางจัดระเบียบความคิด จิตใจค่อยๆ กลับมาสงบนิ่งดังเดิม

ไม่เข้าถ้ำเสือ ไฉนจะได้ลูกเสือ

เพียงแต่โอกาสมีแค่ครั้งเดียว นางจะพลาดพลั้งไม่ได้เป็นอันขาด หากลงมือไม่สำเร็จ อย่าว่าแต่จะเอาชีวิตไม่รอดเลย แม้แต่ก่อนตายก็คงต้องถูกย่ำยีเป็นแน่

“แม่นาง นายท่านเชิญเจ้าค่ะ” สาวใช้พูดคุยกับคนด้านนอกสองสามคำ ก็เดินเข้ามาเอ่ยกับเซี่ยอวิ๋นเยียน

“ไปที่ใด” เซี่ยอวิ๋นเยียนไม่ขยับกาย เอ่ยถาม

รอยยิ้มบนใบหน้าของสาวใช้ดูแข็งทื่อราวกับวาดเอาไว้ ไร้ความรู้สึก “นายท่านรอท่านอยู่ที่ห้องหนังสือ ได้เตรียมสุราเลิศรสและอาหารชั้นดีไว้แล้ว อยากจะร่วมดื่มกินสนทนากับท่านอย่างใกล้ชิด”

เซี่ยอวิ๋นเยียนรู้ดีว่า ในเวลานี้ไม่อาจดื้อดึงจนเสียการได้ จึงกล่าวว่า “นำทางไป”

พ้นจากประตูห้อง เลี้ยวลดไปตามระเบียงคดอยู่สามสี่ตลบ ก็มาถึงหน้าห้องแห่งหนึ่งที่ไร้ป้ายชื่อ เซี่ยอวิ๋นเยียนใช้หางตาคอยลอบสังเกตมาตลอดทาง จดจำทิศทางเอาไว้จนขึ้นใจ

เมื่อประตูเปิดออก สาวใช้ก็ยิ้มเย็น “เชิญเข้าไปเถิด แม่นาง”

นางออกแรงผลักแผ่นหลังของเซี่ยอวิ๋นเยียนอย่างกะทันหัน เซี่ยอวิ๋นเยียนซวนเซเข้าไปด้านใน ครั้นทรงตัวยืนได้มั่นคง ก็พลันได้ยินเสียงประตูปิดลงดังปัง

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง