บทที่ 80 รู้ว่าอวิ๋นเยียนถูกลักพาตัว ซูอวี้พิโรธหนัก

เทียนหลิวเห็นเขาพุ่งพรวดเข้ามาประหนึ่งเหาะ หัวใจพลันกระตุกวูบ รีบคว้าไหล่เขาไว้ทันควัน “เกิดเรื่องอันใดขึ้น”

“คุณ…คุณหนูเซี่ย…” กู้อิ่งเคาะสกัดจุดตนเองเพื่อปรับลมหายใจให้ราบรื่น “ถูกเหอย่งลักพาตัวไปแล้วขอรับ!”

สีหน้าของเทียนหลิวแปรเปลี่ยนไปทันที “เจ้ามิได้ตามคุ้มกันอยู่หรอกหรือ”

“ตามไม่ทันแล้ว รีบไปรายงานนายท่านเถิดขอรับ!” กู้อิ่งร้อนรนจนทำอะไรไม่ถูก

เทียนหลิวสาวเท้าเข้าไปข้างในอย่างรวดเร็ว ซูอวี้กำลังตรวจดูข่าวกรองที่คนใต้บังคับบัญชาส่งมา เมื่อเห็นเทียนหลิวซึ่งปกติมักทำตัวเหลาะแหละกลับหน้าซีดเผือดวิ่งพรวดพราดเข้ามา ก็รู้ได้ทันทีว่าเกิดเรื่อง

เขาเงยหน้าขึ้น “มีเรื่องอันใด”

เทียนหลิวขนลุกซู่ สูดหายใจเข้าลึก “คุณหนูเซี่ยถูกเหอย่งลักพาตัวไปแล้วขอรับ”

มือของซูอวี้ชะงักค้าง “มันบุกเข้าไปในวัดหานถานงั้นรึ”

รอบบริเวณวัดหานถาน เขาวางกำลังองครักษ์ไว้แน่นหนาราวกับตาข่ายฟ้าดินตั้งนานแล้ว หากเหอย่งไม่ยกทัพมาบุกตะลุย ตามหลักแล้วย่อมไม่มีทางเกิดเรื่องขึ้นได้

“มิใช่ขอรับ หลายวันมานี้คุณหนูเซี่ยออกไปข้างนอก ล้วนให้กู้อิ่งคอยตามดูตามคำสั่งของท่าน คาดว่าน่าจะเกิดเรื่องขึ้นข้างนอกขอรับ”

“ไปตามกู้อิ่งมา” น้ำเสียงของซูอวี้ราบเรียบ ทว่ากลับทำให้ผู้ฟังขนลุกชันไปทั้งตัวโดยไม่รู้ตัว

***

กู้อิ่งก้มหน้าเดินเข้ามาในห้อง ก่อนจะคุกเข่าลงต่อหน้าซูอวี้ ไม่กล้าสบสายตาที่คุกรุ่นไปด้วยเปลวเพลิงโทสะคู่นั้น “หลายวันมานี้ผู้ใต้บังคับบัญชาคอยติดตามคุณหนูเซี่ยอยู่ตลอด วันนี้นางแต่งกายเป็นชายไปฟังเพลงที่หอหลิงอิน จึงบังเอิญพบกับเหอย่งขอรับ”

“หลังจากออกมา รถม้าของเหอย่งก็ขวางทางนางไว้ ผู้ใต้บังคับบัญชาไม่ได้ยินว่าพูดคุยสิ่งใด แต่คุณหนูเซี่ยพูดเพียงสองสามประโยคก็เดินจากไป ผู้ใต้บังคับบัญชาจึงแอบตามอยู่ห่างๆ”

“ทว่าไม่คาดคิด รถม้าของเหอย่งจะเร่งตามมาอย่างกะทันหัน แล้วสะบัดแส้ฉุดตัวคุณหนูเซี่ยขึ้นรถไปกลางถนน ผู้ใต้บังคับบัญชาเกรงว่าหากไล่ตามไปเพียงลำพังจะสู้คนจำนวนมากไม่ไหว จึงรีบกลับมารายงานขอรับ”

“แต่งกายเป็นชายไปหอหลิงอินงั้นรึ” โทสะปะทุขึ้นในใจซูอวี้ สถานที่พรรค์นั้นมีแต่คนปะปนคละเคล้า เซี่ยอวิ๋นเยียนใช่ว่าจะไม่รู้ว่ามีคนอยากให้นางตายมากเพียงใด ไฉนจึงได้บุ่มบ่ามเช่นนี้

โต๊ะไม้ประดู่เนื้อแข็งพลันปริร้าวเป็นแนวยาวใต้ฝ่ามือของเขาอย่างไร้เสียง

เทียนหลิวก้มหน้า เอ่ยเกลี้ยกล่อม “นายท่าน เรื่องลงโทษกู้อิ่งเอาไว้ทีหลังเถิดขอรับ ท่านเองก็รู้ว่าเหอย่งเป็นคนเช่นไร ไม่ว่ามันจะรู้ฐานะที่แท้จริงของคุณหนูเซี่ยหรือไม่ แต่ตกไปอยู่ในมือมันเช่นนี้ เกรงว่าหากไม่ตายก็คงสาหัส”

ซูอวี้หรี่ตาลงทันใด “ไม่ถูก นางจงใจเข้าหาเหอย่งเองต่างหาก”

เทียนหลิวตกใจกับความคิดอันบ้าบิ่นของเขา จึงเอ่ยอย่างลังเล “คงไม่กระมังขอรับ คุณหนูเซี่ยไม่น่าใช่คนวู่วามถึงเพียงนั้น”

“นางไม่ได้วู่วาม แต่นางใจกล้าบ้าบิ่นพอต่างหาก” เมื่อนึกถึงเรื่องราวสารพัดก่อนหน้านี้ ซูอวี้ก็ถอนหายใจออกมาต่อหน้าผู้ใต้บังคับบัญชาอย่างหาได้ยาก “การเอาตัวเองเป็นเหยื่อล่อเสือออกจากถ้ำ นางทำได้แน่”

“แต่นายท่านขอรับ หากยามนี้พาคนบุกไปจวนเหอย่ง เกรงว่าจะเสี่ยงเกินไป อย่างไรนี่ก็เป็นเพียงการคาดเดา หากคุณหนูเซี่ยไม่ได้อยู่ที่นั่น นายท่านจะลงจากหลังเสือลำบากนะขอรับ ยามนี้ฐานะของนายท่านยังต้องปิดบังไว้ ฝ่าบาทเองก็ไม่อาจออกหน้าหนุนหลังท่านอย่างเปิดเผย เรื่องถูกผู้อื่นชี้หน้าติฉินนินทาน่ะไม่เท่าไร แต่ที่สำคัญที่สุดคือแผนการในวันข้างหน้าขอรับ”

เหตุผลข้อนี้ มีหรือซูอวี้จะไม่เข้าใจ

ทว่าเมื่อนึกถึงว่าเซี่ยอวิ๋นเยียนอาจกำลังถูกเหอย่งทรมาน เพลิงโทสะก็พลุ่งพล่านในอกจนไม่อาจสงบจิตใจลงคิดทบทวนสิ่งใดได้

กู้อิ่งกับเทียนหลิวสบตากัน ต่างจนปัญญาจะหาหนทางที่ดี

แม้ฝ่าบาทจะทรงรู้สึกผิดต่อนายท่าน ทว่าก็ยังทรงระแวงอยู่เช่นกัน พวกเขาต้องเก็บงำประกายซุ่มซ่อนกำลังอยู่นานหลายปีจึงมีสถานการณ์เช่นวันนี้ หากเกิดข้อผิดพลาดขึ้นมา อนาคตจะทำอย่างไร

กู้อิ่งพลันรู้สึกถึงก้อนกระดาษในมือ จึงนึกถึงสิ่งที่เซี่ยอวิ๋นเยียนทำก่อนจะถูกฉุดขึ้นรถม้าไปได้ เขารีบประคองสองมือยื่นส่งให้ “นายท่าน ก่อนที่คุณหนูเซี่ยจะถูกฉุดขึ้นรถม้า นางดีดสิ่งนี้มาทางบ่าวขอรับ”

ปลายนิ้วที่ลูบขอบถ้วยชาของซูอวี้ชะงักลง เขารับเศษกระดาษมาคลี่ออกดู

บนนั้นมีข้อความสั้นๆ เขียนด้วยลายมือของเซี่ยอวิ๋นเยียนที่งามสง่าทว่าแฝงความเด็ดเดี่ยวไม่ยอมใคร

หลังจากอ่านทบทวนซ้ำไปมาหลายเที่ยว คิ้วที่ขมวดแน่นของซูอวี้จึงค่อยๆ คลายออก

ยามที่เขาเอ่ยปากอีกครั้ง น้ำเสียงก็กลับมาสงบนิ่งดั่งสายลมพัดผ่าน “เทียนหลิว ไปรวบรวมคนทั้งหมด แล้วไปขอยืมองครักษ์เกราะเหล็กสองร้อยนายจากซิ่นชื่อต้าจ่างกงจู่ กู้อิ่ง เจ้าไปส่งข่าวให้ศาลาว่าการจิงจ้าว ให้พวกเขานำกำลังไปกับเรา”

เทียนหลิวได้ยินดังนั้นก็ตกใจอย่างยิ่ง “นายท่าน ไม่ได้เด็ดขาดนะขอรับ! คนของเรากับองครักษ์เกราะเหล็กของซิ่นชื่อต้าจ่างกงจู่ยังพออ้างได้ว่าเป็นความแค้นส่วนตัวกับเหอย่ง แต่หากเจ้าเมืองจิงจ้าวออกคำสั่งระดมพล นั่นย่อมกลายเป็นการไต่สวนคดี หากค้นไม่พบคุณหนูเซี่ย ก็จะกลายเป็นข้อหาใส่ร้ายขุนนางคนสำคัญของราชสำนัก โทษทัณฑ์นี้จะเอามาผูกไว้กับตัวนายท่านไม่ได้นะขอรับ!”

ซูอวี้เอ่ยเสียงขรึม “ลำพังแค่องครักษ์เกราะเหล็ก เหอย่งไม่มีทางยอมลงให้อยู่แล้ว เยวี่ยอวิ้นส่งข่าวกลับมาตั้งนานแล้วว่าองครักษ์ในจวนของมันส่วนใหญ่ล้วนเคยผ่านศึกสงคราม คิดจะบุกเข้าไปไม่ง่ายแน่ แต่หากศาลาว่าการจิงจ้าวไปด้วย มันย่อมไม่มีเหตุผลให้ขัดขวาง มิเช่นนั้นก็เท่ากับไม่เห็นกฎหมายบ้านเมืองอยู่ในสายตา”

“แต่ว่าจะใช้เหตุผลใดเล่าขอรับ”

ซูอวี้ยิ้มบาง “ก็บอกว่า มีคนเห็นมันฉุดคุณหนูใหญ่แห่งจวนแม่ทัพไปกลางถนน”

เทียนหลิวและกู้อิ่งต่างตกตะลึงจนพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

ซูอวี้เรียบเรียงความคิดจนกระจ่างชัด “นางมิใช่คนที่จะมาใส่ใจชื่อเสียงจอมปลอมพวกนี้ และข้าก็ยิ่งไม่แยแส ในเมื่อนางยอมเสี่ยงก้าวเดินในส่วนที่บ้าบิ่นที่สุดเพื่อแผนการนี้แล้ว มีหรือที่ข้าจะยอมยืนดูอยู่เฉยๆ”

เขาเงยหน้าขึ้น ออกคำสั่งเด็ดขาด “ไปจัดการเดี๋ยวนี้”

“ขอรับ!” ทั้งสองขานรับพร้อมเพรียงกัน

“จริงสิ อย่าลืมพาสุนัขล่าเนื้อที่จมูกไวที่สุดไปด้วย” ซูอวี้พับแผ่นกระดาษของเซี่ยอวิ๋นเยียนอย่างประณีตบรรจงแล้วเก็บเข้าอกเสื้อ “ให้พวกมันดมกลิ่นขวดยานี้ แล้วตามรอยไป”

อีกด้านหนึ่ง เซี่ยอวิ๋นเยียนถูกรถม้าพาตัวมายังเรือนเล็กอันคับแคบแห่งหนึ่ง

ตลอดทาง นางแสร้งทำใจดีสู้เสือ เอ่ยถามเหอย่งว่า “ท่านฉุดข้าขึ้นมากลางถนนเช่นนี้ รู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร”

เหอย่งหัวเราะหึๆ แววตาส่อประกายหยาบโลนชั่วร้าย “เมื่อข้าถูกใจเสียแล้ว ย่อมไม่สนว่าคนงามจะมีชาติตระกูลใด”

เซี่ยอวิ๋นเยียนจับพิรุธจากท่าทางและคำพูดของเขาได้ทันทีว่ากำลังโกหก “ท่านคือผู้ช่วยเสนาธิการกองบัญชาการทหารฝ่ายซ้าย เหอย่ง ใช่หรือไม่”

ชายหนุ่มมิได้แปลกใจแม้แต่น้อยที่นางล่วงรู้ตัวตนของตน เขาเพียงขยับกายเข้ามาใกล้ “คนงามตัวน้อย กลัวแล้วหรือ”

ใบหน้าอัปลักษณ์นั่นประชิดเข้ามาตรงหน้า แววตาเต้นระริกด้วยความสุขสมประหนึ่งแมวหยอกหนู มุมปากที่ยกขึ้นมิใช่รอยยิ้ม ทว่าเป็นการเยาะเย้ยอันโหดเหี้ยม

ทั่วทั้งร่างของคนผู้นี้ล้วนแผ่กลิ่นอายอันตรายออกมา

เซี่ยอวิ๋นเยียนแสร้งตัวสั่นเทาเล็กน้อย พลางแย้มยิ้ม “กลัวสิ ใกล้ชิดบุรุษถึงเพียงนี้ ข้าย่อมต้องกลัวอยู่แล้ว”

สองมือของนางหดเข้าไปในแขนเสื้อ คล้ายกำลังคลำหาสิ่งใดมาป้องกันตัว

ทว่าการกระทำของนางล้วนตกอยู่ในสายตาของเหอย่ง เขาส่งเสียงหัวเราะเย็นชา คว้าข้อมือของนางดึงขึ้นมา เซี่ยอวิ๋นเยียนจึงทำได้เพียงใช้ปลายนิ้วคีบผ้าเช็ดหน้าผืนนุ่มเอาไว้ พลางส่งสายตาทอดประกายหยอกเย้า “แหม ใต้เท้าเหอ แม้แต่จะให้ข้าเช็ดเหงื่อก็ยังไม่ได้เชียวหรือเจ้าคะ”

เหอย่งไม่หลงกลมารยานี้ เขาบีบคางนาง บังคับให้นางสบตากับตน แล้วกวาดสายตามองอย่างย่ามใจ “คุณหนูเซี่ย เจ้าสืบเรื่องของข้ามาหลายวัน ไม่ทราบว่าสงสัยเรื่องอันใดรึ”

ดีมาก เขาติดกับดักเข้าเต็มเปาแล้ว

ตอนแรกเซี่ยอวิ๋นเยียนกลัวจริงๆ ว่าเหอย่งจะเพียงหน้ามืดตามัวเพราะความงามแล้วฉุดนางขึ้นรถม้ามา หากเป็นเช่นนั้น แผนการที่นางวางไว้หลังจากนี้ก็คงไร้ประโยชน์สิ้นเชิง

“หรือว่า…” แรงที่มือของเขาเพิ่มขึ้น บีบคางของเซี่ยอวิ๋นเยียนจนแทบแหลกละเอียด ประกายโหดเหี้ยมในแววตายิ่งทวีคูณ “ซูอวี้ส่งเจ้ามากันแน่”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง