บทที่ 79 อวิ๋นเยียนบุกเดี่ยวถ้ำเสือ

เซี่ยอวิ๋นเยียนมาถึงหอหลิงอินก็หาที่นั่งลง บ๋อยน้ำชารีบยกชาและของว่างพร้อมป้ายรายการเข้ามา นางสั่งชาตามใจชอบแล้วตบรางวัลเป็นเหรียญทองแดงไปสองสามเหรียญ บ๋อยน้ำชาจึงโค้งคำนับปลกๆ แล้วล่าถอยไป

แม่นางนักดนตรีบนเวทีหน้าตาหมดจด ร้องเพลงพลางส่งสายตาหยาดเยิ้ม น้ำเสียงหวานใสกังวาน ชวนให้ผู้ฟังเคลิบเคลิ้มหลงใหล

เซี่ยอวิ๋นเยียนจิบชา หลับตาพริ้ม นิ้วมือเคาะเบาๆ ลงบนที่พักแขน ดูผ่อนคลายและเพลิดเพลินยิ่งนัก

ทันใดนั้น คล้ายนางสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง จึงลืมตาขึ้นแล้วมองไปทางซ้าย

เห็นเพียงบุรุษวัยราวสี่สิบปีแต่งกายอย่างขุนศึก แววตาดุจคมมีดจ้องเขม็งมาที่นาง ครั้นเห็นนางมองสบตา เขาก็เบือนสายตาหนีอย่างกะทันหัน หันไปมองแม่นางนักดนตรีที่กำลังร้องเพลงแทน

เซี่ยอวิ๋นเยียนขมวดคิ้วด้วยความรังเกียจ กินขนมไปคำหนึ่ง ก่อนจะเบี่ยงตัวหันกลับไปสนใจการแสดงบนเวทีอีกครั้ง

หลังจากนางหันหน้ากลับไป สายตาของบุรุษผู้นั้นก็ตวัดกลับมาอีก คอยมองลำคอขาวผ่องนวลเนียนของนาง พลางลูบคางยิ้มอย่างมีความหมายลึกซึ้ง

เหอย่ง เจ้าติดเบ็ดแล้วจริงๆ สินะ

ดวงตางามหรี่ลงเล็กน้อย เซี่ยอวิ๋นเยียนโยนแท่งเงินขึ้นไปบนเวทีเพื่อเป็นรางวัลด้วยอารมณ์ปลอดโปร่ง แสดงบทบาทสตรีสูงศักดิ์ที่เพิ่งเคยมาฟังเพลงเป็นครั้งแรกได้อย่างแนบเนียนไร้ที่ติ

คนงานผู้นั้นเป็นคนที่นางจงใจให้เหยาเยว่ส่งเข้ามา แม้กระทั่งคำถามในวันนี้ ก็เป็นคำถามที่นางจงใจเอ่ยปากหลังจากล่วงรู้ว่าเหยาเยว่กับเส้าหว่านนัดแนะกันเมื่อใด

เหยาเยว่รู้ว่านางมีวรยุทธ์สูงส่ง ย่อมต้องหาคนที่เคยอยู่ในกองทัพมารับมือนาง และคนที่มีคุณสมบัติตรงตามนี้โดยที่ตระกูลเหยามีจุดอ่อนในกำมือ ก็มีเพียงเหอย่งคนเดียวเท่านั้น

เส้าหว่านถูกนางซ้อนแผนจนความบริสุทธิ์แปดเปื้อน ด้วยนิสัยอำมหิตของเส้าหว่าน ย่อมต้องคิดเอาคืนให้สาสม เพื่อให้นางต้องตกอยู่ในสภาพที่น่าเวทนายิ่งกว่า

ดังนั้น เหยาเยว่อยู่ในที่แจ้ง เส้าหว่านอยู่ในที่ลับ ทั้งสองจึงวางแผนให้เหอย่งมาลักพาตัวนางไป ย่ำยีจนพอใจแล้วค่อยนำไปโยนทิ้งไว้หน้าศาลาว่าการจิงจ้าว

เซี่ยอวิ๋นเยียนรู้ดีว่าตนตกเป็นเป้าสายตาของเหอย่งแล้ว จึงจิบชาไปอีกคำ

เหอย่งไม่กล้าลงมือท่ามกลางสายตาผู้คนมากมายในหอหลิงอินแน่ นางจะเป็นฝ่ายจัดฉากสร้างโอกาสให้เขาลงมือเอง

ถึงเวลานั้น เมื่อมีพยานหลักฐานมัดแน่น ยังต้องกลัวว่าจะกวาดล้างเขาไม่ได้อีกหรือ

คิดได้ดังนั้น นางก็หยุดเพียงแค่นี้ ลุกขึ้นเดินออกจากร้านไป

กู้อิ่งคอยติดตามเซี่ยอวิ๋นเยียนตามคำสั่งของซูอวี้มาหลายวันแล้ว ยามที่เซี่ยอวิ๋นเยียนก้าวเข้าหอหลิงอิน เขาก็ตามเข้าไปทางประตูด้านข้าง แต่ไม่ได้นั่งลง เพียงแต่พิงเสาเฝ้ามองอยู่ห่างๆ

เซี่ยอวิ๋นเยียนบอกให้ซูอวี้รอฟังข่าวดี ทว่าซูอวี้กลัวว่านางจะเอาตัวเข้าแลก จึงกำชับกู้อิ่งไว้ว่าหากมีข่าวคราวใดให้รีบส่งข่าวบอกเขาทันที

กู้อิ่งเองก็เห็นสายตาที่เหอย่งจ้องมองเซี่ยอวิ๋นเยียน กำลังจะลงมือสั่งสอน ก็เห็นเซี่ยอวิ๋นเยียนลุกเดินจากไป คาดว่าวันนี้ทั้งสองคงไม่มีเรื่องอันใดต่อกัน จึงค่อยๆ เดินออกจากประตูด้านข้าง สะกดรอยตามเซี่ยอวิ๋นเยียนอยู่ห่างๆ

เซี่ยอวิ๋นเยียนไม่ได้จูงม้ามา นางเดินเท้าไปเรื่อยๆ นางคุ้นเคยกับถนนแถบนี้เป็นอย่างดี ทว่านับตั้งแต่ลืมตาตื่นขึ้นมาที่หน้าประตูจวนจิ้งกั๋วกง นางก็มัวแต่วุ่นวายอยู่กับการแก้แค้น ไม่เคยได้ทอดอารมณ์เดินชมทิวทัศน์ริมถนนอย่างสงบเช่นวันนี้เลย

นางเดินพลางมองสำรวจ เพลิดเพลินกับข้าวของที่วางหน้าร้านค้าริมสองฝั่งทาง ทันใดนั้น รถม้าคันหนึ่งก็แล่นเข้ามาจอดข้างกายเงียบๆ

เงาทะมึนบดบังแสงตะวัน เซี่ยอวิ๋นเยียนหันขวับไปด้วยความตระหนก ก็เห็นม่านรถม้าถูกเลิกขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าของเหอย่งที่อยู่ด้านใน

การแสดงตบตาทั้งหมดก็เพื่อคนผู้นี้ เซี่ยอวิ๋นเยียนสะกดอารมณ์ตนเองไว้ มองเขาด้วยสายตางุนงงเล็กน้อย

“คุณชายจะไปที่ใด ให้ข้าไปส่งสักระยะเถิด” เหอย่งยิ้มกล่าว

เซี่ยอวิ๋นเยียนแสร้งทำสีหน้าระแวดระวัง “ไม่ต้อง บ้านข้าอยู่ห่างไปเพียงสองช่วงถนน เดินไม่กี่ก้าวก็ถึงแล้ว”

“เมื่อครู่ตอนฟังเพลงที่หอหลิงอิน ข้ารู้สึกถูกชะตากับคุณชายตั้งแต่แรกเห็น จึงอยากเชิญคุณชายไปดื่มสุราที่เหลาสักจอก ไม่ทราบว่าคุณชายจะยอมให้เกียรติหรือไม่” เหอย่งยิ้มแย้ม ราวกับพบพานสหายรู้ใจจึงได้เอ่ยปากเชื้อเชิญด้วยความจริงใจ

เซี่ยอวิ๋นเยียนถอยหลังไปครึ่งก้าว ยิ้มปฏิเสธ “ขอบพระคุณพี่ชายที่เอ่ยชวน แต่ข้ายังมีธุระติดพัน คงไม่อาจอยู่ร่วมวงด้วยได้ ขออภัยด้วย”

พูดจบก็ประสานมือแล้วรีบเดินจากไป ราวกับกลัวว่าเขาจะตามมารังควานอีก

กู้อิ่งที่ลอบตามเซี่ยอวิ๋นเยียนมาตลอด ครั้นเห็นเหอย่งหยุดรถม้าพูดคุยกับนางก็อดไม่ได้ที่จะก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกสองสามก้าว พอเห็นเซี่ยอวิ๋นเยียนผละจากมาจึงค่อยโล่งอก

มุมปากของเหอย่งยกยิ้มขึ้น เขาส่งสัญญาณมือไปทางด้านข้าง จากนั้นจึงปล่อยม่านลงแล้วนั่งกลับเข้าไปในตู้รถม้า

เซี่ยอวิ๋นเยียนสาวเท้าก้าวไว หัวใจเต้นรัวขึ้นเล็กน้อย นี่เป็นเพียงก้าวแรกของแผนการเท่านั้น หากวันนี้เหอย่งไม่ยอมฮุบเหยื่อ เกรงว่าจะกลายเป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่น

ขณะเดินผ่านหน้าร้านขายน้ำอบปรุง นางพลันรู้สึกว่าบั้นเอวรัดแน่นขึ้นมาอย่างกะทันหัน ก้มลงมองด้วยความตกใจ ก็เห็นแส้เส้นหนึ่งพันรอบเอวไว้ ไม่ทันได้ตั้งสติ แส้ก็กระตุกรัดแน่น ดึงร่างนางลอยเคว้งมุ่งตรงไปยังรถม้าที่อยู่ห่างไปเพียงเอื้อมมือ

ใจนางหล่นวูบ ไม่นึกเลยว่าเหอย่งจะบ้าบิ่นถึงเพียงนี้ กล้าฉุดคนกลางถนนอย่างโจ่งแจ้ง

ทว่า…

หางตาเหลือบไปเห็นคนผู้หนึ่ง ข้อมือของเซี่ยอวิ๋นเยียนพลันพลิกตวัด ในเสี้ยวพริบตาก่อนจะถูกลากผ่านม่านรถเข้าไป นางซัดสิ่งของที่กำไว้ในมือเข้าใส่คนผู้นั้น

ม่านรถตกลงมา นางเพ่งสายตามอง ก็เห็นใบหน้าของเหอย่งตามคาด

เขายิ้มน้อยๆ “คุณชาย ล่วงเกินแล้ว”

“เจ้าจะทำอะไร ปล่อยข้าลงไปเดี๋ยวนี้นะ!” เซี่ยอวิ๋นเยียนตวาดด้วยความโกรธ

เหอย่งมองนางด้วยสายตาล่วงล้ำคุกคามอย่างรุนแรง ราวกับนางคืออาหารเลิศรสบนโต๊ะงานเลี้ยง ความปรารถนาในแววตาไร้ซึ่งสิ่งใดปิดบัง

มือใหญ่บีบหมับเข้าที่คางของนาง ออกแรงกดจนเกิดรอยฟกช้ำในชั่วพริบตา เซี่ยอวิ๋นเยียนข่มสัญชาตญาณที่จะตอบโต้เอาไว้ กัดริมฝีปากจ้องเหอย่งตาเขม็งด้วยความเคียดแค้น

จู่ๆ เขาก็ปล่อยมือ แล้วกระชากกวานหยกที่รวบผมของนางออกอย่างแรง เส้นผมดำขลับนุ่มสลวยดั่งแพรไหมทิ้งตัวสยายลงมาทันที

“นึกไม่ถึงว่าสหายรู้ใจของข้าจะเป็นแม่นางน้อยคนหนึ่ง” รอยยิ้มของเขาเหี้ยมเกรียมยิ่งขึ้น สายตาดุจหมาป่ากวาดมองสำรวจเรือนร่างของเซี่ยอวิ๋นเยียนขึ้นๆ ลงๆ

เซี่ยอวิ๋นเยียนปรับลมหายใจ สมองครุ่นคิดหาแผนการรับมือ

การฉุดคนกลางถนน แม้จะนับเป็นความผิด ทว่าก็ยังไม่ใช่โทษหนักหนาอันใด ไม่เพียงพอจะทำให้ฝ่าบาททรงใส่พระทัย

มีเพียงต้องเห็นร่องรอยบาดแผล ฝ่าบาทถึงจะตระหนักได้ว่า คนสนิทที่เส้าเฉิงสอดแทรกเข้ามาในกองทัพนั้นมีจิตใจโหดเหี้ยมอำมหิตต่อตระกูลเซี่ยเพียงใด

นางขยับกายถอยหลัง มือยันลงบนเบาะนุ่ม ริมฝีปากของเซี่ยอวิ๋นเยียนยกยิ้มขึ้น เผยรอยยิ้มเย้ายวน “เป็นแม่นางแล้วอย่างไรหรือ ท่านดูถูกสตรีหรือไร”

เหอย่งชะงักไป คล้ายนึกไม่ถึงว่าไฉนนางจึงเปลี่ยนท่าทีจากหวาดกลัวกลายมาเป็นทอดสะพานเอาใจเสียได้ แต่เล่ห์เหลี่ยมที่สตรีใช้เพื่อเอาชีวิตรอด เขาก็เคยเห็นมาจนชินตา จึงยิ้มบางๆ “มิกล้า ข้าก็แค่ชวนแม่นางไปดื่มสุราที่เรือน เพื่อสนทนาเรื่องทำนองเพลงใหม่ของหอหลิงอินในวันนี้มิใช่หรือ”

“ข้าไม่ชอบวิธีเชื้อเชิญของท่านเอาเสียเลย แต่เห็นแก่ความตั้งใจจริงของท่าน ข้าจะยกโทษให้ก็แล้วกัน” เซี่ยอวิ๋นเยียนเชิดหน้าขึ้น แสร้งทำทีเป็นยอมตกลงตามน้ำเพื่อรักษาชีวิต

นางรู้สึกว่าการได้ปะทะคารมกับเส้าหว่านบ่อยๆ ก็มีข้อดีอยู่บ้าง อย่างน้อยตอนนี้ฝีมือการแสดงละครของนางก็แนบเนียนเป็นธรรมชาติขึ้นมาก

เหอย่งหัวเราะแผ่วเบา เขาไม่รีบร้อนลงมือ รอให้ถึงจวนก่อนเถิด คุณหนูใหญ่ตระกูลเซี่ยผู้นี้จะได้รู้ซึ้งว่า บางคราการมีชีวิตอยู่ มันทรมานยิ่งกว่าตายเสียอีก

กู้อิ่งเห็นเซี่ยอวิ๋นเยียนถูกฉุดตัวไปต่อหน้าต่อตา ใบหน้าก็ซีดเผือด ชักกระบี่อ่อนออกมาหมายจะพุ่งตัวไปตัดแส้ให้ขาด ทว่าเซี่ยอวิ๋นเยียนกลับยกมือซัดของสิ่งหนึ่งมาทางเขา เพื่อที่จะรับของนั้นไว้ ท่วงท่าของเขาจึงสะดุดชะงัก พลาดโอกาสทองไปอย่างน่าเสียดาย ได้แต่ยืนมองเหอย่งชิงตัวนางขึ้นรถม้าแล้วควบตะบึงจากไป

แย่แล้ว เกิดเรื่องใหญ่เข้าแล้ว!

หากนายท่านรู้ว่าคุณหนูเซี่ยถูกชิงตัวไป จะต้องหักคอเขาด้วยมือตนเองแน่

กู้อิ่งไม่มีเวลาแม้แต่จะก้มดูว่าตนรับอะไรมา เขารวบรวมลมปราณใช้วิชาตัวเบา ทะยานร่างกลับจวนจิ้งกั๋วกงด้วยความเร็วสูงสุดทันที

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง