บทที่ 78 ต้าจ่างกงจู่ตัดสินใจช่วยเหลืออวิ๋นเยียน

“เพราะว่า” น้ำเสียงของเซี่ยอวิ๋นเยียนราบเรียบ “ฝ่าบาทไม่กล้าพบข้าเจ้าค่ะ”

ไม่ว่าปัญหาใด หากใคร่ครวญมาถึงสองชาติภพย่อมได้คำตอบทั้งสิ้น

“เจ้าช่างตรงไปตรงมาเสียจริง” ต้าจ่างกงจู่แย้มยิ้ม ทว่ามิใช่การเยาะเย้ย “แต่นั่นก็เป็นความจริง เวลานี้ฝ่าบาทไม่กล้าเผชิญหน้ากับตระกูลเซี่ย รอจนพระองค์คิดตก ย่อมจะคืนทุกสิ่งที่ติดค้างเจ้าให้อย่างแน่นอน”

เซี่ยอวิ๋นเยียนพยักหน้า ต้าจ่างกงจู่หมุนดอกไม้ประดับผมในมือเล่น พลางเอ่ยอย่างเรียบเฉย “เหตุใดพระองค์ถึงไม่กล้าเผชิญหน้า เจ้าเองก็น่าจะเดาได้…การออกศึกของแม่ทัพเซี่ยเสวียน มีความเกี่ยวพันกับเหลียงอ๋องอย่างไม่อาจปฏิเสธ แม้ข้าจะไม่รู้แน่ชัดว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็เข้าใจดีว่าฝ่าบาทกำลังลังเลอยู่ระหว่างหน้าตาของราชวงศ์กับตระกูลเซี่ย”

“กองทัพตระกูลเซี่ยพินาศย่อยยับทั้งกองทัพ หากความผิดนี้ตกอยู่กับราชวงศ์ มันย่อมใหญ่หลวงเกินไป แต่หากผลักไปให้ตระกูลเซี่ย แม้ผู้ตายจะล่วงลับไปแล้ว ฝ่าบาทก็ทรงหวาดเกรงว่าจะทำให้ขุนนางผู้มีความดีความชอบต้องหนาวเหน็บใจ”

ได้ยินเช่นนั้น เซี่ยอวิ๋นเยียนจึงหยั่งเชิงถาม “เช่นนั้นก็หมายความว่า ตอนนี้ฝ่าบาทยังมิได้ตัดสินพระทัยเด็ดขาดหรือเจ้าคะ”

“เจ้าคิดว่า หากเป็นแม่ทัพเซี่ยที่บุ่มบ่ามจนเป็นเหตุให้พินาศทั้งกองทัพจริง ฝ่าบาทไม่ทรงพิโรธ ไม่เอาความ ซ้ำยังปูนบำเหน็จให้ตระกูลเว่ย เหล่าขุนนางในราชสำนักจะคิดเห็นเช่นไร”

“เหล่าขุนนางย่อมคาดเดาความจริงของเรื่องนี้ และฝ่าบาทก็ทรงตัดใจทอดทิ้งพระโอรสแท้ๆ ของพระองค์ไม่ลง ย่อมไม่อาจปล่อยให้ขุนนางเกิดความคิดเช่นนั้นได้ พระองค์จึงทำได้เพียงเพิกเฉยต่อตระกูลเซี่ย แต่เหตุใดจึงไม่ลิดรอนตระกูลเซี่ยให้สิ้นซาก ข้าคิดว่าในใจเจ้าคงกระจ่างดี”

เพราะตระกูลเซี่ยสร้างคุณูปการอันยิ่งใหญ่ให้แก่ฝ่าบาท ก่อนหน้าฐานะผู้ครองแผ่นดิน อย่างแรกที่สุด ฝ่าบาทก็เป็นเพียงมนุษย์คนหนึ่งที่มีรักโลภโกรธหลง

เมื่อเป็นมนุษย์ ย่อมมิอาจมองข้ามความรู้สึกผิดในใจได้

เซี่ยอวิ๋นเยียนลังเลเล็กน้อยก่อนเอ่ยปาก “ดังนั้นความหมายของท่าน คือต้องการให้ข้าส่งบันไดให้ฝ่าบาทก้าวลงหรือเจ้าคะ”

“ย่อมเป็นเช่นนั้น” ต้าจ่างกงจู่มองนางด้วยความชื่นชม “หากไม่มีวิธีที่เหมาะสม ตามที่ข้าเห็น สู้เจ้ารับความผิดนี้แทนบิดาเจ้าไปเสียยังจะดีกว่า”

เซี่ยอวิ๋นเยียนขมวดคิ้วมุ่น

ชาติก่อนคงเป็นซูหลี หรือไม่ก็เหลียงอ๋องที่มองจุดนี้ออก จึงได้ให้เหอย่งออกหน้า ใช้หลักฐานปลอมสวมหมวกข้อหากบฏสมคบคิดกับศัตรูให้แก่ตระกูลเซี่ย

นางเคยนึกแปลกใจว่าเหตุใดฝ่าบาทจึงไม่ทรงตรวจสอบให้ละเอียด ก็ทรงพิโรธดั่งสายฟ้าฟาด มีรับสั่งให้ริบทรัพย์ตระกูลเซี่ย แม้แต่เรือนสองก็ไม่เว้น

ที่แท้นี่คือบันไดที่เหลียงอ๋องจัดเตรียมไว้ให้พระบิดาอย่างประณีต เพื่อให้พระองค์ก้าวลงมาตามน้ำ พิสูจน์ว่าราชวงศ์มิได้ทำสิ่งใดผิด

ส่วนตระกูลเซี่ยจะผิดจริงหรือไม่นั้นไม่สำคัญอีกต่อไป ในเมื่อในพระทัยฝ่าบาทปักใจเชื่อว่าผิด ตระกูลเซี่ยต่อให้มีร้อยปากก็มิอาจแก้ต่าง

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อทรงเชื่อว่าตระกูลเซี่ยมีความผิด ความรู้สึกผิดในพระทัยก็จะมลายหายไปจนหมดสิ้น

เพียงแต่…

หากยอมรับความผิดไปแล้ว คิดจะรื้อคดีขึ้นมาใหม่ย่อมยากเย็นแสนเข็ญ

การได้เกิดใหม่ในชาตินี้ เดิมทีก็เพื่อกอบกู้ชื่อเสียงของตระกูลเซี่ย นางจะทำเช่นนั้นได้อย่างไร

เมื่อเห็นนางเงียบงันไป ต้าจ่างกงจู่ย่อมเข้าใจว่านางคิดสิ่งใดอยู่ จึงแค่นหัวเราะเสียงเบาแล้วโยนดอกไม้ประดับผมไปด้านข้าง “หรือมิฉะนั้น ก็ทำให้ตระกูลเส้าจำต้องยอมรับผิดแทน”

เซี่ยอวิ๋นเยียนเงยหน้าขึ้น จ้องมองต้าจ่างกงจู่

“เจ้ามิต้องมองข้าเช่นนั้น วันนั้นที่จวนจิ้งกั๋วกง ข้าก็มองออกแล้วว่าตระกูลเส้ากับสองแม่ลูกซูหลีมีความสัมพันธ์ไม่ธรรมดา คาดว่าคงไปสวามิภักดิ์อยู่ใต้สังกัดเหลียงอ๋องแล้ว มาถึงตอนนี้ ผู้ใดที่ร่วมมือทำชั่วกับหลานชายตัวดีของข้า ข้าจะไม่ละเว้นแม้แต่คนเดียว”

ความหมายของต้าจ่างกงจู่ ในที่สุดเซี่ยอวิ๋นเยียนก็เข้าใจกระจ่างแจ้งแล้ว

ยามนี้ฝ่าบาทย่อมไม่มีทางเข้าข้างตระกูลเซี่ยโดยตรง นั่นหมายความว่านางไม่อาจแตะต้องเหลียงอ๋องได้โดยตรง หากเหลียงอ๋องไม่ล้ม ตระกูลเส้ากับซูหลีก็ยากที่จะล้มลงได้

ฝ่าบาทต้องการใครสักคนออกมารับผิดแทน ไม่อาจให้ผู้คนใต้หล้าเห็นความร้อนตัวของราชวงศ์ และเห็นว่าพระองค์ต้องการรักษาหน้าตา ทว่าฝ่าบาทก็มิได้มีพระทัยอยากสังเวยตระกูลเซี่ยจริงๆ พระองค์ยังตัดใจไม่ลง

อีกทั้งกองทัพตระกูลเซี่ยยังมีอีกหลายกองกำลังที่ประจำการอยู่ตามชายแดน แม้กระทั่งเรือนสองของตระกูลเซี่ยก็ยังเฝ้ารักษาด่านฉือหลินอยู่ หากตระกูลเซี่ยยังไม่ล้ม ฝ่าบาทยังพอจะควบคุมได้ แต่หากตระกูลเซี่ยต้องพังพินาศเพราะมลทินที่มิได้ก่อ จนกองกำลังที่เหลืออยู่ลุกฮือขึ้นสู้สุดชีวิต ย่อมมิใช่ผลลัพธ์ที่ฝ่าบาททรงปรารถนาเช่นกัน

ดังนั้นเมื่อเซี่ยอวิ๋นเยียนมองเห็นทะลุปรุโปร่งแล้ว นางจึงต้องชิงลงมือก่อนที่ขุมกำลังของตระกูลเซี่ยจะถูกเหลียงอ๋องตีจนแตกพ่าย ส่งบันไดให้ฝ่าบาท และเปิดโอกาสให้ฝ่าบาทก้าวข้ามพระโอรสแท้ๆ เพื่อออกหน้าพูดแทนตระกูลเซี่ย

“ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”

เซี่ยอวิ๋นเยียนพยักหน้า คลายหัวคิ้วพลางย่อกายคารวะต้าจ่างกงจู่ “ข้าจะกลับไปคิดทบทวนให้รอบคอบ ขอบพระทัยต้าจ่างกงจู่ที่ชี้แนะเจ้าค่ะ”

“เจ้าจงวางใจเถิด” เมื่อนึกถึงเรื่องที่สืบพบ สีหน้าของต้าจ่างกงจู่ก็พลันเย็นเยียบ “คนฝั่งเหลียงอ๋องข้าจะช่วยขวางไว้ให้ เพียงแต่เรื่องระยำที่มันทำไว้ในคราวนี้ เจ้าจงจำใส่ใจไว้ให้ดี!”

ความหมายก็คือ หากภายหลังนางแปรพักตร์ไปร่วมมือกับเหลียงอ๋องเพื่อผลประโยชน์ พระองค์จะถอนรากถอนโคนตระกูลเซี่ยอย่างแน่นอน

“ขอต้าจ่างกงจู่โปรดวางใจเจ้าค่ะ”

เซี่ยอวิ๋นเยียนเอ่ย “สิ่งที่เหลียงอ๋องทำไว้กับตระกูลเซี่ย ข้าไม่มีวันลืมเลือน”

ต้าจ่างกงจู่พยักหน้า มิได้กล่าวสิ่งใดอีก คล้ายกับเหนื่อยล้าจึงหลับตาลงช้าๆ

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่มีเรื่องจะพูดแล้ว เซี่ยอวิ๋นเยียนจึงเอ่ยลาออกจากจวน

คำพูดของต้าจ่างกงจู่เปรียบเสมือนยาที่ช่วยให้จิตใจนางสงบลง ก่อนหน้านี้นางลังเลมาตลอดว่าหากก่อเรื่องให้ใหญ่โตเกินไป จะส่งผลเสียจนทำให้ฝ่าบาททรงระแวงว่าตระกูลเซี่ยซุกซ่อนความทะเยอทะยานไว้หรือไม่

ทว่าในยามนี้ สิ่งที่นางต้องทำก็คือทำให้เรื่องที่เหอย่ง คนสนิทที่เส้าเฉิงส่งไปแฝงตัวในกองทัพ ทั้งละโมบ ทรยศนาย และก่อกรรมทำเข็ญสารพัด ยิ่งอื้อฉาวเท่าไรก็ยิ่งดี เพื่อปูบันไดให้ฝ่าบาทก้าวลงได้สูงขึ้น และสร้างกระแสให้ยิ่งใหญ่ที่สุด

เพิ่งออกจากจวนกงจู่มาได้ไม่นาน สตรีแต่งกายเยี่ยงหญิงชาวบ้านนางหนึ่งก็เดินสวนกับเซี่ยอวิ๋นเยียนที่จูงม้าอยู่ เสียงกระซิบที่แผ่วเบาราวเสียงยุงบินลอยเข้าสู่โสตประสาทของเซี่ยอวิ๋นเยียน

เป็นเยวี่ยอวิ้นที่คอยจับตาดูเหอย่งนั่นเอง

สีหน้าของเซี่ยอวิ๋นเยียนมิได้เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย ราวกับเพียงแค่เดินผ่านคนแปลกหน้าคนหนึ่ง

ทว่าในใจกลับแค่นยิ้มเยียบเย็นซ้ำๆ

เหยาเยว่ไม่ทำให้ผิดหวังจริงๆ ถึงกับไปหาเส้าหว่านเพื่อหมายจะร่วมมือกันจัดการกับนาง

ความรู้สึกที่ทุกอย่างดำเนินไปตามแผน ช่างดียิ่งนัก!

***

ล่วงเลยไปอีกหลายวัน บาดแผลของซูอวี้ใกล้จะหายสนิทแล้ว เซี่ยอวิ๋นเยียนจึงสามารถเว้นระยะเป็นสามวันไปจวนจิ้งกั๋วกงสักครั้งหนึ่ง ในที่สุดนางก็มีเวลาได้พักหายใจบ้าง

วันนั้น หลังจากจัดแจงเรื่องเพิงรักษาฟรีเสร็จสิ้น นางเห็นว่าเวลายังเช้าอยู่ จึงแกล้งเอ่ยถามคนงานที่เพิ่งรับเข้ามาใหม่ในเพิงว่า “เจ้าเคยได้ยินหรือไม่ว่าในเมืองฉางอัน มีที่ใดให้เที่ยวเล่นผ่อนคลายบ้าง”

คนงานผู้นั้นเป็นชายซื่อๆ ปาดเหงื่อพลางตอบว่า “หากพูดถึงเรื่องนี้ ก็ต้องเป็นหอหลิงอินขอรับ บรรดานักดนตรีหญิงที่นั่น เถ้าแก่ไปเสาะหามาจากทั่วทุกสารทิศเชียว ข้าได้ยินมาว่า สตรีสูงศักดิ์จากตระกูลใหญ่ในเมืองหลวงไม่น้อย มักจะปลอมตัวเป็นบุรุษไปนั่งฟังเพลงกันขอรับ!”

“โอ้? เช่นนั้นหรือ” แววตาของเซี่ยอวิ๋นเยียนวาบประกายเฉียบคมขึ้นสายหนึ่ง “เช่นนั้นข้าคงต้องหาเวลาไปดูเสียหน่อยแล้ว”

ผ่านไปไม่กี่ก้านธูป จากประตูด้านข้างของวัดหานถาน ก็มี “บุรุษ” หนุ่มผู้หนึ่งจูงม้าก้าวเดินออกมา

สวมชุดบุรุษสีอ่อน ตั้งแต่หัวจรดเท้าดูราวกับคุณชายที่กำเนิดจากตระกูลมั่งคั่ง ทว่าริมฝีปากกลับแดงระเรื่อ ผิวพรรณขาวผุดผ่อง คิ้วตาแฝงความอ่อนช้อย ทุกท่วงท่ายังคงเผยให้เห็นเสน่ห์ของสตรีเพศ

ย่อมเป็นเซี่ยอวิ๋นเยียนที่ผลัดเปลี่ยนเป็นชุดบุรุษนั่นเอง

เมื่อเห็น “เขา” ควบม้ามุ่งหน้าไปยังทิศทางของเมืองฉางอัน ชายคนงานก็รีบก้าวออกจากที่ซ่อนในเงามืดทันที เขาวิ่งปราดไปยังที่โล่งกว้าง แล้วปล่อยนกพิราบที่ผูกจดหมายลับไว้ที่ขาให้บินขึ้นสู่ท้องฟ้า

บนกระบอกไม้ไผ่ที่บรรจุจดหมายลับนั้น สลักคำว่า “เหยา” ไว้อย่างชัดเจน

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง