บทที่ 77 เพลิงพิโรธของต้าจ่างกงจู่

เหวินชิวหอบหายใจอย่างหนัก อยู่นานสองนานก็พูดไม่ออกสักคำ

เซี่ยอวิ๋นเยียนใจคอเริ่มตึงเครียด ในที่สุดก็ได้ยินอีกฝ่ายปรับลมหายใจจนเป็นปกติแล้วเอ่ยว่า “กัวหวายชิงถูกต้าจ่างกงจู่ลากตัวออกมาจากเรือนพักส่วนตัวของเหลียงอ๋อง ถูกสงสัยว่าคิดลอบสังหารเหลียงอ๋อง ตอนนี้โดนลากตัวเข้าวังไปแล้วเจ้าค่ะ!”

เมื่อฟังจบ เซี่ยอวิ๋นเยียนก็สูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความตระหนก

นางคาดการณ์ผิดไป เป็นนางเองที่ประเมินเพลิงโทสะของต้าจ่างกงจู่ต่ำเกินไป

หลายวันมานี้ต้าจ่างกงจู่มิได้คิดจะปล่อยเรื่องนี้ให้ผ่านไป แต่เป็นเพราะไม่อยากให้เหลียงอ๋องปกปิดได้โดยง่าย ลงมือคราวนี้จึงตั้งใจจะก่อเรื่องให้รู้กันทั่วทั้งเมือง

นางกำลังบีบให้เหลียงอ๋องต้องเลือกระหว่างการยอมรับว่าแอบซ่อนหญิงงามไว้ในเรือนลับ กับการเบิ่งตามองคนรักต้องตายไปอย่างอยุติธรรมเพื่อตนเอง

ต้าจ่างกงจู่โกรธจัดถึงเพียงนี้เชียวหรือ!

เซี่ยอวิ๋นเยียนตั้งสติได้ครู่หนึ่งก็รีบถามต่อทันที “เร็ว เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ข้าฟังอย่างละเอียด”

“เมื่อวานช่วงบ่ายแก่ๆ ต้าจ่างกงจู่ไม่รู้ไปนึกครึ้มอกครึ้มใจมาจากไหน พากลุ่มองครักษ์ออกนอกเมืองไปรับลม พอใกล้ค่ำ ไม่รู้ว่าไปอย่างไรถึงได้ไปโผล่ที่เรือนพักของเหลียงอ๋อง เรือนพักตระกูลเราก็อยู่ข้างๆ มิใช่หรือเจ้าคะ ได้ยินบ่าวชายที่ไปดูแลทำความสะอาดเรือนบอกว่า ต้าจ่างกงจู่พาคนไปเตะพังประตูเข้าไปเลย เสียงดังโครมครามเอิกเกริกมาก ทำเอาพวกเขาตกใจจนนอนไม่หลับทั้งคืน”

“เรื่องนั้นไม่สำคัญ ไว้วันหลังค่อยแจกเงินปลอบขวัญให้พวกเขาคนละห้าร้อยอีแปะ” เซี่ยอวิ๋นเยียนสั่งการไปพลางล้างหน้าหวีผมไปพลาง “แล้วหลังจากนั้นเล่า”

“ต้าจ่างกงจู่พาคนตรวจค้นเรือนพักด้วยตนเองเจ้าค่ะ” เหวินชิววกกลับเข้าเรื่องสำคัญ “อ้างว่าเห็นคนชุดดำลอบเข้าไปในเรือนพักของเหลียงอ๋อง เกรงว่าจะมีผู้ใดคิดร้ายต่อหลานชายตนเอง จึงได้ไปจับตัวกัวหวายชิงได้ในห้องนอน ต้าจ่างกงจู่คว้าไม้ตบปากขึ้นมาก็กระหน่ำตบใส่ทันที ตบไปได้ไม่กี่ทีก็พบสิ่งผิดปกติ”

เหวินชิวแสร้งกระแอมไอ เลียนท่าทางของต้าจ่างกงจู่ ทำท่ายกมือคว้าคอเสื้อคนขึ้นมา “อ้าว นี่มันลูกสาวของกัวหลินมิใช่หรือ เจ้าไม่รอรับแขกอยู่ในหอนางโลมหลวงให้ดี วิ่งโร่มาทำอะไรที่นี่ในสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ยเช่นนี้”

เหวินชิวเลียนแบบได้ออกรสออกชาติ เซี่ยอวิ๋นเยียนเอนกายพิงตั่งนุ่ม ใช้มือยันศีรษะไว้ พลางแย้มยิ้มเอ่ย “ว่าต่อสิ”

“กัวหวายชิงก็ร้องไห้ฟูมฟายเจ้าค่ะ นางอยู่ในห้องย่อมได้ยินว่าต้าจ่างกงจู่มาจับมือสังหาร พูดไม่กี่คำก็สารภาพเรื่องราวความสัมพันธ์ระหว่างตนกับเหลียงอ๋องออกมาจนหมด ต้าจ่างกงจู่มีหรือจะยอมเลิกราง่ายๆ จึงตวาดว่า ‘อย่าได้มาพูดจาเพ้อเจ้อเปรอะเปื้อน! เหลียงอ๋องเป็นหลานชายของข้า ปกติซื่อสัตย์จริงใจที่สุด วันก่อนยังเพิ่งรับปากข้าอยู่เลยว่าต่อไปจะต้องปฏิบัติต่อลูกสาวข้าอย่างจริงใจแน่วแน่ ชั่วชีวิตนี้จะไม่ทำให้ผิดหวัง’ ”

“กัวหวายชิงเพื่อเอาชีวิตรอด จึงได้ควักของแทนใจที่เหลียงอ๋องมอบให้นางออกมาจากเอี๊ยมบังทรง ต้าจ่างกงจู่เห็นเข้าก็หน้าถอดสี ตกใจบอกว่าเรื่องนี้ตนไม่อาจตัดสินได้ สั่งให้คนจับมัดกัวหวายชิงแล้วลากตัวเข้าวังทันทีเจ้าค่ะ”

การควักของแทนใจออกมาจากเอี๊ยมบังทรง ไม่ยากเลยที่จะทำให้ผู้คนจินตนาการไปถึงภาพอันวาบหวามเย้ายวนใจในยามที่มอบของชิ้นนั้นให้กัน

รอยยิ้มในดวงตาของเซี่ยอวิ๋นเยียนลึกล้ำยิ่งขึ้น “ลอบส่งเข้าวังอย่างเงียบเชียบหรือ”

“มิใช่เลยเจ้าค่ะ ถูกผูกไว้หลังม้า แล้วลากเดินจากนอกเมืองมุ่งตรงเข้าวังไปตลอดทาง” เหวินชิวเดาะลิ้นด้วยความตกตะลึง “ตอนนั้นยังไม่ถึงเวลาห้ามออกจากเคหสถานยามค่ำคืน ผู้คนแห่กันมามุงดูแน่นขนัดเป็นสิบชั้น หากมิใช่ศาลาว่าการจิงจ้าวส่งคนมาสลายฝูงชน มีหวังต้องเบียดเสียดจนเกิดเรื่องแน่เจ้าค่ะ”

นั่นก็หมายความว่า เวลานี้ทั่วทั้งเมืองฉางอันไม่ว่าผู้สูงศักดิ์หรือต่ำต้อย ต่างก็ล่วงรู้เรื่องนี้กันถ้วนหน้าแล้ว

เหลียงอ๋อง หรือกระทั่งฮ่องเต้ เมื่อต้องเผชิญกับสายตาของผู้คนมากมายเพียงนี้ ย่อมไม่มีทางแอบประหารชีวิตกัวหวายชิงอย่างลับๆ เพื่อกลบเกลื่อนเรื่องอื้อฉาวนี้ได้อีก

เห็นเหวินชิวเล่าจบ เซี่ยอวิ๋นเยียนที่ฟังอย่างเพลิดเพลินจึงถามขึ้นว่า “ในวังมีข่าวคราวอะไรออกมาบ้างแล้วหรือยัง”

“ยังเจ้าค่ะ” เหวินชิวเอ่ยอย่างตื่นเต้น “คุณหนูวางใจได้ บ่าวให้คนไปรอฟังข่าวที่โรงน้ำชาที่ใหญ่ที่สุดในฉางอันแล้ว ตอนนี้ทุกคนต่างก็กำลังรออยู่ หากมีผลลัพธ์ออกมา ตระกูลเซี่ยของเราย่อมรู้เป็นกลุ่มแรกแน่นอนเจ้าค่ะ”

ในที่สุดเซี่ยอวิ๋นเยียนก็พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ สั่งให้เหวินชิวไปเตรียมของขวัญล้ำค่าชุดใหญ่มาหนึ่งชุด หลังรับมื้อเช้าเสร็จก็แต่งกายอย่างพิถีพิถัน รอคอยเวลาที่จะไปเยือนจวนต้าจ่างกงจู่อีกครา

กระทั่งดวงตะวันลอยเด่นสูง ในวังก็มีข่าวแพร่งพรายออกมาในที่สุด กัวหวายชิงทรยศคบคิดกับศัตรู มีเจตนาร้ายลอบสังหารเหลียงอ๋อง ให้ประหารชีวิตทันที

ทั่วทั้งเมืองฉางอันพลันตกอยู่ในบรรยากาศแห่งการซุบซิบนินทา ต่างพากันคาดเดาว่าคำกล่าวอ้างนี้เชื่อถือได้หรือไม่ ระหว่างเหลียงอ๋องกับกัวหวายชิงมีเรื่องอัปยศอันใดเกิดขึ้นจนฮ่องเต้ต้องช่วยปกปิดให้หรือไม่

เซี่ยอวิ๋นเยียนคาดเดาผลลัพธ์นี้ไว้แต่แรกแล้ว

ระหว่างคนรักหนึ่งคนกับสถานะของตนเองในสายพระเนตรของฮ่องเต้ เหลียงอ๋องที่ในใจมีเพียงตัวเองย่อมเลือกที่จะสลัดคนรักทิ้งอย่างไม่ต้องสงสัย

ทว่าการตัดใจทิ้งด้วยตนเอง กับการถูกผู้อื่นบีบคั้นให้ต้องทอดทิ้งนั้นต่างกัน จากนี้ไปเหลียงอ๋องจะต้องผูกใจเจ็บแค้นต้าจ่างกงจู่อย่างลึกซึ้งเป็นแน่

ทั้งสองฝ่ายไม่มีทางคืนดีประสานรอยร้าวกันได้อีกต่อไป

เป็นไปตามคาด ทันทีที่เซี่ยอวิ๋นเยียนมาถึงจวนต้าจ่างกงจู่ ก็เห็นหม่ามาที่ยืนรออยู่หน้าประตูมาเป็นเวลานานแล้ว เมื่อเห็นนางมาถึง หม่ามาผู้นั้นก็เข้ามาปรนนิบัติช่วยนางลงจากหลังม้าอย่างกระตือรือร้น พลางยิ้มแย้มกล่าวว่า “คุณหนูเซี่ยมาถึงเสียที ต้าจ่างกงจู่รอท่านอยู่นานแล้วเจ้าค่ะ”

เซี่ยอวิ๋นเยียนแย้มยิ้มน้อยๆ “ต้าจ่างกงจู่ทรงทราบว่าข้าจะมาหรือ”

“ก่อนหน้านี้ไม่ทราบเจ้าค่ะ แต่พอกลับถึงจวนแล้วได้กลิ่นเครื่องหอม ก็ทรงทราบแล้ว” หม่ามาค้อมศีรษะตอบอย่างนอบน้อม

เซี่ยอวิ๋นเยียนเข้าใจกระจ่าง ส่งมอบของขวัญให้ แล้วเดินตามหม่ามาเข้าไปข้างในโดยไม่เอ่ยสิ่งใด

ครั้งนี้ไม่เหมือนคราวก่อน ต้าจ่างกงจู่มิได้ออกมารับด้วยตนเอง เซี่ยอวิ๋นเยียนเดินตามหม่ามาไปจนถึงสวนดอกไม้ในจวนต้าจ่างกงจู่

แม้จะเป็นช่วงปลายฤดูสารท ทว่าในจวนต้าจ่างกงจู่บุปผายังคงบานสะพรั่งแข่งกันละลานตา ภายในศาลากลางสวนที่รายล้อมไปด้วยมวลหมู่ดอกไม้ ต้าจ่างกงจู่สวมชุดในวังสีแดงชาดอมม่วง ด้านข้างมีเด็กหนุ่มรูปงามอ่อนช้อยหลายคน คอยพัดวีบ้าง คอยบีบนวดไหล่ให้บ้าง

เซี่ยอวิ๋นเยียนไม่ปรายตามองคนเหล่านั้นแม้แต่น้อย ก้าวขึ้นหน้าไปทำความเคารพตามธรรมเนียม “อวิ๋นเยียนคารวะต้าจ่างกงจู่เพคะ”

“เอาเถอะ ไม่ต้องมากพิธีรีตองหรอก”

ต้าจ่างกงจู่ยกเล็บขึ้นเทียบกับแสงแดด พลางเอ่ย “วันก่อนเจ้าบอกให้ข้าคิดให้ตก คิดให้ทะลุปรุโปร่งแล้วค่อยเรียกเจ้ามาพบ มิใช่เพื่อปูทางไว้สำหรับวันนี้หรอกหรือ”

บนใบหน้าของเซี่ยอวิ๋นเยียนไร้ซึ่งความลำพองใจ ทว่าก็มิได้ต่ำต้อยเจียมตน นางเพียงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น เอ่ยปากอย่างราบเรียบราวกับกำลังสนทนาเรื่องดินฟ้าอากาศ “ฟังเขาเล่ายังไม่เท่าตาเห็น มีเพียงพระองค์ทรงเห็นกับตาตนเองเท่านั้น ถึงจะทรงเชื่อว่าเรื่องน่าเหลือเชื่อพรรค์นี้เกิดขึ้นจริงเพคะ”

ต้าจ่างกงจู่จ้องมองนางอยู่นาน จู่ๆ ก็หลุดหัวเราะออกมา “เซี่ยอวิ๋นเยียน แม่หนูน้อยอย่างเจ้านี่น่าสนใจจริงๆ ช่างกล้าวางหมากอันบ้าคลั่งเช่นนี้ ล่อให้ข้ากับเหลียงอ๋องกระโดดลงไปในหลุมพรางของเจ้า แต่สีหน้ากลับสงบนิ่งราวกับสายลมเฉื่อยชา ประหนึ่งว่าไม่เกี่ยวข้องอันใดกับตนเองเลยสักนิด”

“เจ้าวางใจเถิด หากตระกูลเซี่ยคิดจะเป็นศัตรูกับเหลียงอ๋อง ข้าย่อมคุ้มครองตระกูลเซี่ยให้อย่างแน่นอน”

กล่าวพลาง ต้าจ่างกงจู่ก็ยืดตัวขึ้น โบกมือไล่ผู้คนที่คอยปรนนิบัติรอบกายออกไปจนหมด แล้วเอ่ยถามอย่างสนใจใคร่รู้ “แต่ข้าสงสัยจริงๆ ว่าเจ้าไปล่วงรู้เรื่องของหลานชายตัวดีของข้ากับกัวหวายชิงมาได้อย่างไร”

หินก้อนใหญ่ในใจของเซี่ยอวิ๋นเยียนพลันร่วงหล่นลงจนหมดสิ้น นางหาที่นั่งลงอย่างเปิดเผยผ่าเผย แล้วเอ่ยตรงไปตรงมา “ในใต้หล้าไม่มีกำแพงใดไร้รอยรั่วเพคะ ข้าคิดจะเป็นศัตรูกับเหลียงอ๋อง ย่อมต้องมีหนทางสืบหาข่าวสารของข้าเอง”

ต้าจ่างกงจู่มิได้ใส่ใจคำตอบของเซี่ยอวิ๋นเยียน เพียงแต่ทอดสายตาไปยังทิศทางเรือนพักของบุตรสาว ก่อนจะถอนหายใจออกมา “สติปัญญาเฉียบแหลมเช่นเจ้า ต่อไปคงไม่มีบุรุษคนใดกล้าแต่งด้วยเป็นแน่ แต่การไม่แต่งงาน ก็เป็นอิสระปลอดโปร่งเหมือนอย่างข้าในตอนนี้มิใช่หรือ”

พูดพลาง นางก็รินสุราจากด้านข้างขึ้นมาจิบเล็กน้อย แล้วเอ่ยเนิบช้า “เจ้ารู้หรือไม่ว่าเหตุใดฮ่องเต้ถึงพระราชทานรางวัลให้เจ้ามากมาย ทั้งยังทรงทราบถึงความอยุติธรรมที่ตระกูลเซี่ยได้รับ แต่ก่อนหน้านี้กลับไม่เคยเอ่ยปากช่วยเหลือตระกูลเซี่ยเลยแม้แต่คำเดียว”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง