บทที่ 76 ซูอวี้ เคยได้กุมมือเจ้า สนทนากันตลอดค่ำคืน

เซี่ยอวิ๋นเยียนแทบจะสำลักโจ๊กตาย

“ข้าพูดเช่นนั้นหรือ” นางเบิกตากว้างอย่างเหม่อลอย ไม่อยากเชื่อเลยสักนิดว่าตนเองจะหลุดวาจาพรรค์นั้นออกไป

“หรือเจ้าสนับสนุนให้ข้าไปสู่ขอคุณหนูตระกูลเหยาเล่า” ซูอวี้มองนางด้วยสายตาวิบวับอย่างนึกขัน

“ก็ไม่เชิง…”

“ถ้าเช่นนั้นก็แปลว่าไม่อยากให้ข้าแต่งกับเหยาเยว่อยู่ดี?” เขาซักไซ้ต่อไม่ยอมรามือ

เซี่ยอวิ๋นเยียนส่ายหน้าปฏิเสธเป็นพัลวัน ชั่วขณะนั้นนางรู้สึกราวกับได้ย้อนกลับไปในชาติก่อน ยามที่ต้องคอยประจันหน้าปะทะคารมกับซูอวี้ไม่มีผิด

ในเมื่อเปิดอกพูดกันมาถึงขั้นนี้แล้ว หากมัวอ้อมค้อมต่อไปก็คงไร้ประโยชน์ เซี่ยอวิ๋นเยียนใช้ช้อนคนชามโจ๊กไปมา พลางเอ่ยช้าๆ “แม้ข้าจะไม่มีหลักฐาน แต่การตายของบุตรชายวัยเยาว์หลายคนของเหยาสั่งซู ล้วนมีส่วนเกี่ยวข้องกับเหยาเยว่อย่างมิอาจปฏิเสธได้”

ทว่าน้ำเสียงของซูอวี้ยังคงราบเรียบ “เหยาจิ้งอี้ใช่ว่าจะไม่รู้เรื่องเสียหน่อย อนุภรรยาที่ให้กำเนิดบุตรชายเหล่านั้น ล้วนเป็นขุนนางคนอื่นส่งมา เขาย่อมไม่อยากให้มีหูตาคอยสอดแนมอยู่ในเรือนหลัง และยิ่งไม่อยากทำลายความสัมพันธ์ที่อุตส่าห์ดิ้นรนสร้างขึ้นมา”

คราวนี้เซี่ยอวิ๋นเยียนตกใจกับเขาเข้าจริงๆ “เรื่องลับในเรือนหลังเช่นนี้ เจ้าล่วงรู้กระจ่างแจ้งถึงเพียงนี้ได้อย่างไร”

แม้แต่นางยังต้องอาศัยชีวิตในชาติก่อน ทุ่มเทเรี่ยวแรงไปไม่น้อยกว่าจะได้ข่าวคราวเหล่านี้มา แล้วซูอวี้ที่เป็นบุรุษ จะไปรู้ได้อย่างไร…

“เหยาจิ้งอี้เคยคิดจะสวามิภักดิ์ต่อเหลียงอ๋อง ทว่าเหลียงอ๋องรังเกียจที่ตำแหน่งขุนนางของเขาต่ำต้อยเกินไป เขาจึงคิดหันไปพึ่งพาพระสนมเสียนแทน” ซูอวี้มิได้อิดออดแม้แต่น้อย เอ่ยออกมาตรงไปตรงมา “ข้ากับพระสนมเสียนเป็นพันธมิตรที่ต่างเกื้อหนุนผลประโยชน์ร่วมกัน นางจึงไหว้วานให้ข้าช่วยสืบเบื้องหลังของคนผู้นี้”

“เยวี่ยอวิ้นแฝงตัวเข้าไปทำงานรับใช้ในตระกูลเหยาอยู่ครึ่งปี ถึงได้ขุดคุ้ยเรื่องนี้ออกมาได้”

ในเมืองฉางอัน มีเพียงข่าวสารที่เยวี่ยอวิ้นไม่อยากได้เท่านั้น ไม่มีข่าวสารใดที่นางสืบไม่พบ

เซี่ยอวิ๋นเยียนถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก “ข้านึกว่า…”

นึกว่าเขาจะรอบรู้ไปเสียหมดทั้งเรื่องในเรือนและนอกเรือน หากมีความสามารถถึงขั้นนั้นจริง ก็คงมิใช่คนธรรมดาแล้ว

“นึกว่าข้ามีใจปฏิพัทธ์ต่อเหยาเยว่ ถึงได้ไปสืบเรื่องตระกูลเหยาอย่างนั้นหรือ” ซูอวี้ไม่ปล่อยให้นางพูดจบ มุมปากค่อยๆ ยกยิ้มขึ้น

หากเป็นช่วงเวลาก่อนที่เซี่ยอวิ๋นเยียนจะเมามาย เขาคงถือโอกาสนี้หยอดคำหวานกำกวมเพื่อหยั่งเชิงดูปฏิกิริยาของนางไปแล้ว

หากในใจนางมีเขาอยู่จริง ย่อมต้องแสดงความหึงหวงออกมาบ้าง และเขาก็อยากรู้นักว่ายามที่เซี่ยอวิ๋นเยียนหึงหวงจะมีสีหน้าเช่นไร

นางเปรียบเสมือนตำราล้ำค่าเล่มหนึ่ง ที่ดึงดูดให้เขาอยากเปิดอ่านทีละหน้า เพื่อค้นหาตัวตนที่แท้จริงของนาง

ทว่าบัดนี้ ทุกอย่างกลับไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

ซูอวี้ไม่อยากเห็นสีหน้าไม่สบายใจใดๆ ปรากฏบนดวงหน้านี้ เขาหวังเพียงจะตอบแทนสตรีผู้มีจิตใจบริสุทธิ์จริงใจผู้นี้ ให้นางไม่ต้องเผชิญลมฝน ไม่ต้องมีเรื่องกลัดกลุ้มใจ เพียงอยู่อย่างมีความสุขในทุกวันและทำในสิ่งที่ตนปรารถนาก็พอ เรื่องยากลำบากทั้งปวงเขาจะเป็นผู้ปัดกวาดให้เอง

สายตาของเขาจับจ้องเซี่ยอวิ๋นเยียนอย่างแน่วแน่ “สำหรับข้าแล้ว นางเป็นเพียงคนแปลกหน้าที่มารบกวนความสงบเท่านั้น”

“อืม” เซี่ยอวิ๋นเยียนไม่รู้ว่าจะตอบกลับอย่างไร

“หากจะพูดถึงสตรีที่ข้าเคยสนิทสนมชิดใกล้ด้วยจริงๆ” ซูอวี้ใคร่ครวญชั่วครู่ “ก็มีเพียงคนที่ข้าเคยจับมือ และเคยพูดคุยกันตลอดทั้งคืนเท่านั้น”

…ไฉนวกกลับมาที่ตัวนางได้อีกเล่า

หัวใจของเซี่ยอวิ๋นเยียนเต้นระรัว ฝ่ามือเริ่มมีเหงื่อซึมออกมาบางๆ จึงรีบเปลี่ยนหัวข้อสนทนาทันที “เรื่องตระกูลเหยา เจ้าคิดจะจัดการอย่างไร”

นางเล่าเรื่องที่ตนเองหักหน้าเหยาเยว่อย่างหนักนอกกำแพงเมืองออกมา โดยละเว้นรายละเอียดบางอย่างไป

ซูอวี้เคาะนิ้วลงบนโต๊ะ “เจ้าคิดว่า การที่ตระกูลเส้าและเหลียงอ๋องสามารถผลักดันเหอย่งขึ้นมาถึงตำแหน่งนี้ได้ เป็นฝีมือการช่วยเหลือของใครเล่า”

ชาติก่อนเซี่ยอวิ๋นเยียนคิดไม่ตกมาโดยตลอดว่า เหตุใดเหอย่งถึงสามารถย้ายจากกองทัพตระกูลเซี่ยเดิมไปยังทำเนียบผู้ว่าการทหารฝ่ายซ้ายได้ ทั้งที่ภายนอกดูเป็นคนไร้ความสามารถ แต่กลับได้เลื่อนตำแหน่งอย่างราบรื่น

ที่แท้นางกลับมองข้ามไป ผู้ที่ดูแลการประเมินผลงานและการแต่งตั้งโยกย้ายขุนนางก็คือ—

กรมขุนนาง

และนั่นก็คือสถานที่ที่บิดาของเหยาเยว่กุมอำนาจอยู่!

ประกอบกับที่ซูอวี้เพิ่งกล่าวว่าตระกูลเหยาเคยคิดจะสวามิภักดิ์ต่อเหลียงอ๋อง เบาะแสทั้งหมดในสมองของเซี่ยอวิ๋นเยียนพลันเชื่อมโยงเข้าด้วยกันอย่างกระจ่างแจ้งทันที!

“หากพวกเราเริ่มลงมือจากเหอย่ง ก็จะทำให้ตระกูลเส้ากับเหลียงอ๋องต้องพะว้าพะวังจนไม่กล้าเสนอตัวออกศึก” ดวงตาของเซี่ยอวิ๋นเยียนทอประกายเจิดจ้า “และตระกูลเหยา ก็คือหมากชั้นเลิศที่จะช่วยให้พวกเราโค่นล้มเหอย่งได้!”

เซี่ยอวิ๋นเยียนยังต้องรีบกลับไปยังวัดหานถาน จึงกินโจ๊กต่ออีกสองสามคำ เมื่อทั้งคู่แลกเปลี่ยนข่าวสารเรื่องตระกูลเหยาเรียบร้อย นางก็ลุกขึ้นกล่าวลา

ซูอวี้ถือโคมไฟเดินมาส่งนางถึงหน้าประตูด้วยตนเอง “เรื่องที่จะให้ซิ่นชื่อต้าจ่างกงจู่ไปพบเห็นคณิกาหลวงกัวหวายชิง หากเจ้ายังคิดหาวิธีไม่ได้ ก็ส่งต่อมาให้ข้าจัดการเถิด”

เซี่ยอวิ๋นเยียนแย้มยิ้มบางๆ “วางใจเถอะ ข้าไม่เคยทำศึกที่ไร้การเตรียมการ ตั้งแต่ตอนที่เขียนจดหมายถึงเจ้า ข้าก็คิดแผนการที่รัดกุมไว้เรียบร้อยแล้ว—ส่งเพียงแค่นี้ก็พอ เจ้าจงรีบกลับเข้าห้องไปเถิด ระวังแผลจะโดนลมเย็น”

นางรับโคมไฟมา ดวงหน้างดงามสะคราญเต็มไปด้วยความมาดมั่นของผู้กุมชัยชนะ

ซูอวี้เหม่อมองไปชั่วขณะ ครั้นได้สติจึงยิ้มพลางกล่าว “ได้ เช่นนั้นข้าจะรอฟังข่าวดีจากอวิ๋นเยียน”

ซิ่นชื่อต้าจ่างกงจู่หากไม่มีธุระสำคัญย่อมไม่ออกจากจวน วันๆ นอกจากคอยห่วงใยบุตรชายบุตรสาวแล้ว ก็เอาแต่นั่งฟังละครฟังเพลงอยู่ในเรือน

คณะละครเหล่านั้นเพื่อเอาอกเอาใจนาง จึงออกนอกจวนแทบทุกวี่วันเพื่อเสาะหาบทเพลงแปลกใหม่มาฝึกซ้อม

ส่วนกัวหวายชิง แม้จะถูกเหลียงอ๋องซุกซ่อนไว้ในเรือนพักส่วนตัว ทว่ากลับทนความเงียบเหงาไม่ไหว มักอาศัยช่วงเวลาที่เหลียงอ๋องไม่อยู่ไปทอดสะพานให้บุรุษหนุ่ม นางขับร้องบทเพลงได้ไพเราะจับใจ ไปๆ มาๆ จึงลักลอบมีความสัมพันธ์กับนักแสดงงิ้วคนหนึ่งในจวนต้าจ่างกงจู่

เซี่ยอวิ๋นเยียนไหว้วานให้ซูอวี้ช่วยหากองกำลังลับที่เชี่ยวชาญการลอกเลียนลายมือผู้อื่น ปลอมลายมือของกัวหวายชิงเขียนจดหมายขึ้นมาสองฉบับ ฉบับหนึ่งส่งเทียบเชิญเหลียงอ๋องมาพบ ส่วนอีกฉบับส่งนัดแนะให้นักแสดงผู้นั้นมาลักลอบพบกัน

ยามนี้จวนต้าจ่างกงจู่กำลังเจรจาเรื่องการแต่งงานกับเหลียงอ๋อง ย่อมต้องพบหน้ากันทุกสองสามวัน

ซิ่นชื่อต้าจ่างกงจู่มีประสาทรับกลิ่นเครื่องหอมเฉียบไวยิ่ง เมื่อใดที่นางเรียกนักแสดงผู้นั้นมาร้องเพลงแก้เบื่อ ก็จะสังเกตเห็นว่าบนตัวเขามีกลิ่นผงยาไล่งูและแมลงสูตรเฉพาะของตระกูลเซี่ย ซึ่งเป็นกลิ่นเดียวกับที่ติดอยู่บนกายของเหลียงอ๋องอย่างน่าประหลาด

เมื่อสืบสาวราวเรื่องไป ย่อมจะรู้ได้เองว่าในเรือนพักส่วนตัวของเหลียงอ๋องมีกัวหวายชิงซ่อนอยู่

ต่อให้ต้าจ่างกงจู่ไม่มีอารมณ์อยากฟังเพลง นางก็ย่อมมีวิธีบีบให้ต้าจ่างกงจู่เรียกตัวนักแสดงผู้นั้นมาร้องเพลงจนได้

ตอนที่ส่งคนไปรมควันเครื่องหอม เซี่ยอวิ๋นเยียนได้สั่งการให้คนคอยจับตาดูเรือนพักส่วนตัวของเหลียงอ๋องที่อยู่ติดกันไว้แล้ว ทันทีที่นางกลับถึงวัดหานถาน ก็มีคนมารายงานทันที “วันนี้เหลียงอ๋องออกนอกเมือง ตรงไปยังเรือนพักส่วนตัวขอรับ”

“แล้วทางจวนต้าจ่างกงจู่เล่า”

สายสืบรายงาน “มีนักแสดงคนหนึ่งออกจากจวนไปในช่วงพลบค่ำ อ้างว่าจะออกไปซื้อสายพิณ ทว่าแท้จริงแล้วกลับลอบไปที่เรือนพักส่วนตัวหลังจากที่เหลียงอ๋องกลับออกไปแล้วขอรับ”

“จับตาดูต่อไป” เซี่ยอวิ๋นเยียนครุ่นคิดพลางกำชับสายสืบ “โดยเฉพาะจวนต้าจ่างกงจู่กับจวนเหลียงอ๋อง ต้องจับตาดูให้แน่นหนาที่สุด”

เหลียงอ๋องออกจากเรือนพักส่วนตัวแล้วแวะไปส่งของที่จวนต้าจ่างกงจู่รอบหนึ่งก่อนจะกลับจวนอ๋อง และในตอนเที่ยงของวันที่สอง ขณะที่เซี่ยอวิ๋นเยียนกำลังตรวจชีพจรให้ซูอวี้ ก็ได้รับข่าวว่าต้าจ่างกงจู่เรียกตัวนักแสดงผู้นั้นไปร้องเพลงแก้เบื่อแล้ว

ตามหลักแล้ว ในวันนั้นต้าจ่างกงจู่ควรจะเริ่มมีความเคลื่อนไหว

ทว่าคิดไม่ถึงเลยว่า ล่วงเลยมาสองวันแล้ว เรื่องราวกลับเงียบหายราวกับก้อนหินจมลงสู่ก้นทะเล

เซี่ยอวิ๋นเยียนอดไม่ได้ที่จะทบทวนเรื่องนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพื่อพิจารณาว่ามีข้อผิดพลาดตรงจุดใด

ด้วยเหตุที่หมิงซินจวิ้นจู่เป็นบุตรกำพร้าที่ถือกำเนิดหลังบิดาสิ้น ต้าจ่างกงจู่จึงรักใคร่ทะนุถนอมประหนึ่งแก้วตาดวงใจ ย่อมไม่มีทางทนเห็นว่าที่สามีของบุตรสาวแอบเลี้ยงดูสตรีอื่นไว้ภายนอกเป็นอันขาด ทว่าตอนนี้นางก็ล่วงรู้แล้วว่ากัวหวายชิงถูกซ่อนอยู่ในเรือนพักส่วนตัวของเหลียงอ๋อง เหตุใดจึงยังนิ่งเฉยไร้ความเคลื่อนไหวอยู่อีกเล่า

เซี่ยอวิ๋นเยียนขบคิดจนหัวแทบแตกก็ยังคิดไม่ตก ได้แต่ส่งคนไปคอยสอดแนมจับตาดูเพิ่มขึ้น เคราะห์ดีที่อาการป่วยของจิ้งกั๋วกงค่อยๆ ดีขึ้นหลังได้รับการรักษาจากเฮ่อเหลียนซื่อ หากหมดหนทางจริงๆ ก็คงต้องรอให้จิ้งกั๋วกงฟื้นคืนสติ แล้วค่อยเปลี่ยนไปใช้วิธีอื่น

เช้าตรู่วันที่ห้า เซี่ยอวิ๋นเยียนเพิ่งลืมตาตื่น ก็เห็นเหวินชิวผลักประตูพรวดพราดเข้ามาด้วยความลนลาน “คุณหนู ต้าจ่างกงจู่…ต้าจ่างกงจู่นาง…”

เซี่ยอวิ๋นเยียนพลิกตัวลุกพรวดขึ้นมาทันที เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “ต้าจ่างกงจู่เกิดเรื่องอันใดขึ้น?!”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง