บทที่ 75 อวิ๋นเยียนนึกเสียใจหลังเมามาย ซูอวี้รุกเพื่อถอย

“เพราะเซี่ยอวิ๋นเยียนคิดจะแย่งคู่หมั้นของข้า ข้าเห็นว่านางสิ้นบิดา จึงอยากจะพูดคุยกับนางดีๆ แต่นางกลับอาศัยว่ามีคนคอยหนุนหลัง จงใจหักหน้าทำให้ข้าต้องอับอายขายหน้าต่อธารกำนัล”

“หน้าตาก็สะสวย ไม่นึกเลยว่าจิตใจจะร้ายกาจถึงเพียงนี้”

ทำให้อับอายขายหน้าต่อธารกำนัลอย่างนั้นหรือ

เส้าหว่านขมวดคิ้ว ตุ่มหนองบนใบหน้ารู้สึกปวดระบมขึ้นมาเป็นระลอก

ไม่มีผู้ใดเอาเรื่องการแต่งงานชั่วชีวิตของตนมาล้อเล่น นางกับเหยาเยว่จึงถือว่าบรรลุข้อตกลงร่วมมือกันในขั้นแรกแล้ว

***

ตอนที่เซี่ยอวิ๋นเยียนตื่นขึ้นมา ก็เป็นเวลาพลบค่ำของวันนั้นแล้ว

ลมสารทพัดพาแสงอาทิตย์อัสดงที่เหลืออยู่วูบไหว ด้านนอกเริ่มมีหมอกลง ยิ่งขับให้บรรยากาศทั่วทั้งฟ้าดินดูวังเวงเปล่าเปลี่ยว

นางส่งเสียงพึมพำเบาๆ พลางพลิกตัว นิ้วมือคลำไปใต้หมอนตามความเคยชิน หลังจากเกิดใหม่นางนอนหลับไม่ค่อยสนิท จึงมักนำถุงหอมที่ท่านแม่ปักให้สอดไว้ใต้หมอน ได้ลูบคลำดูสักหน่อย จิตใจจึงจะสงบลงได้

ทว่าควานหาอยู่นานก็ไม่พบถุงหอม เซี่ยอวิ๋นเยียนขมวดคิ้ว พยายามลืมตาขึ้น สิ่งที่ปรากฏสู่สายตาทำเอานางตกใจจนตื่นเต็มตาในทันใด

ผ้าห่มนวมปักลายซูโจวสีครามน้ำทะเล เมื่อทอดสายตาขึ้นไปคือโครงเตียงไม้ปีกไก่แกะสลักลวดลายศานติสุขทุกค่ำคืน บนตู้เตี้ยข้างเตียงมีกระถางกำยานทองเหลืองขนาดเล็กใบหนึ่ง กำลังส่งกลิ่นหอมผ่อนคลายของเครื่องหอมสงบประสาทอบอวลไปทั่ว

ฝีมือแกะสลักนี้ช่างละม้ายคล้ายเตียงใหญ่ที่นางนอนเฝ้าเดียวดายในจวนจิ้งกั๋วกงเมื่อชาติก่อนเหลือเกิน เซี่ยอวิ๋นเยียนสะดุ้งตัวลุกขึ้นนั่งทันใด สายตากวาดมองไปรอบกาย

กลัวเหลือเกินว่าเรื่องที่ตนเกิดใหม่จะเป็นเพียงแค่ความฝันตื่นหนึ่ง

ครั้นกวาดตามองรอบด้านจนเห็นการจัดวางข้าวของอันคุ้นตาในช่วงหลายวันนี้ นางถึงเพิ่งตระหนักได้ว่า ตนนอนอยู่บนเตียงของซูอวี้

นางมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรกัน!

นางก้มมองเสื้อผ้าของตนเองตามสัญชาตญาณ ครั้นพบว่ายังสวมใส่อยู่อย่างเรียบร้อยดี ก็ไม่มัวคิดอะไรมาก รีบก้าวลงจากเตียงแล้วผลุนผลันออกไปข้างนอก

ซูอวี้ที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องอุ่นได้ยินความเคลื่อนไหวภายนอก มุมปากพลันยกยิ้มขึ้นช้าๆ

เซี่ยอวิ๋นเยียนเพิ่งก้าวพ้นประตูออกมาก็เกือบชนเข้ากับเทียนหลิวที่ถือกล่องอาหารมาพอดี ทันทีที่เห็นนาง เทียนหลิวก็เอ่ยว่า “คุณหนูเซี่ยตื่นแล้วหรือขอรับ นายท่านกังวลว่าท่านจะรู้สึกไม่สบายตัวหลังสร่างเมา จึงกำชับห้องครัวเล็กเป็นพิเศษให้ทำอาหารมื้อเย็นรสอ่อนๆ ขอรับ”

ได้ยินคำนี้ เซี่ยอวิ๋นเยียนจึงค่อยๆ ปะติดปะต่อเรื่องราวท่ามกลางความสับสนได้ว่าเหตุใดตนถึงได้หมดสติไปเช่นนี้

แย่แล้ว นางคงมิได้เมามายจนพูดจาเลอะเทอะต่อหน้าซูอวี้หรอกนะ

หากพูดเรื่องอื่นก็ยังพอทำเนา แต่ถ้าเผลอพูดความจริงเรื่องที่ตนเกิดใหม่ออกไป มิถูกมองว่าเป็นปีศาจร้าย แล้วถูกมัดตัวส่งให้ไต้ซือผู้ทรงศีลสะกดวิญญาณหรอกหรือ

“พอดีคุณหนูออกมา ข้าคงต้องรบกวนท่านช่วยนำสำรับเย็นเข้าไปข้างในด้วยนะขอรับ” เทียนหลิวยิ้มจนตาหยีพลางยัดกล่องอาหารใส่มือเซี่ยอวิ๋นเยียน “นายท่านรำคาญว่าข้าเป็นพวกหยาบกระด้างปรนนิบัติคนไม่เป็น ข้าเลยไม่อยากเข้าไปให้โดนดุขอรับ แหะๆ”

กล่องอาหารในมือยามนี้หนักอึ้งราวกับมีน้ำหนักพันชั่ง

เทียนหลิวโกยอ้าวหนีไปอย่างรวดเร็ว เซี่ยอวิ๋นเยียนไม่อาจวิ่งไล่ตามไปยัดกล่องอาหารคืนให้อีกฝ่ายได้ อีกทั้งหนี้ที่ติดค้างซูอวี้ไว้ยังชดใช้ไม่หมด นางย่อมไม่อาจหลบหน้าเขาไปได้ตลอดชีวิต

ยืดคอก็ตาย หดคอก็ตาย สู้เผชิญหน้ากันเสียแต่ตอนนี้เพื่ออธิบายให้กระจ่าง ดีกว่าปล่อยให้ยืดเยื้อจนเกิดความเข้าใจผิดในภายหลัง

เมื่อตัดสินใจได้แล้ว เซี่ยอวิ๋นเยียนจึงหิ้วกล่องอาหารเดินกลับเข้าไปในห้อง

หลังได้รับการฝังเข็มจากเฮ่อเหลียนซื่อและเทียบยาที่เซี่ยอวิ๋นเยียนจัดให้ นอกจากยังไม่สามารถใช้วรยุทธ์ได้แล้ว การเคลื่อนไหวของซูอวี้ก็แทบไม่ต่างจากยามปกติ คล้ายกับว่าเมื่อครู่เขาได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว บัดนี้จึงย้ายมานั่งอยู่ข้างโต๊ะเรียบร้อยแล้ว

วันนี้เขาสวมชุดยาวรัดเอวสีเขียวไผ่ปักลายวงกลมดิ้นทอง ยิ่งขับเน้นให้เขาดูสง่างามสูงศักดิ์ ชายหนุ่มกำลังยกถ้วยยาขึ้นดื่ม พลางปรายตามองมาที่เซี่ยอวิ๋นเยียนแวบหนึ่ง

หยิ่งทรนงสง่างาม ทว่ากลับไร้ความเสแสร้ง ทุกท่วงท่ายังคงเปี่ยมด้วยเสน่ห์ของบัณฑิตผู้สูงศักดิ์

“หลังดื่มยาไปสามเค่อ พยายามอย่าเพิ่งดื่มชานะ” เซี่ยอวิ๋นเยียนกำชับออกไปตามสัญชาตญาณ

ซูอวี้วางถ้วยยาลง น้ำเสียงราบเรียบ “ตื่นแล้วก็ไม่คิดจะบอกกล่าว ลุกขึ้นได้ก็จะหนีเลยหรือ”

เดิมทีเซี่ยอวิ๋นเยียนก็รู้สึกผิดอยู่ในใจเพราะจำไม่ได้ว่าตอนเมาพูดอะไรออกไปบ้าง พอได้ยินซูอวี้พูดเช่นนี้ ปลายเท้าก็พลันสะดุดจนเกือบทำกล่องอาหารหลุดมือ

เหตุใดคำพูดนี้จึงฟังดูแปลกพิลึกชอบกล

เซี่ยอวิ๋นเยียนหัวเราะแห้งๆ รีบวางกล่องอาหารลงบนโต๊ะแล้วกล่าวว่า “ซูอวี้ ข้าบังเอิญดื่มมากไปหน่อย อาจจะเผลอพูดจาเพ้อเจ้ออะไรออกไป เจ้าอย่าได้เก็บไปใส่ใจเลยนะ…”

ท่านพ่อ หากท่านมองดูลูกอยู่บนสวรรค์ ได้โปรดคุ้มครองอย่าให้ลูกพูดจาพิลึกกึกกือหรือทำเรื่องน่าอายอะไรลงไปเลยนะ

นางได้แต่ร่ำร้องตะโกนอยู่ในใจ

“เจ้าดื่มไปไม่น้อยจริงๆ นั่นแหละ ซ้ำยังเอะอะจะมอบใบเมเปิลให้ข้า ข้าก็เลยให้เจ้านอนพักในห้องนี้” ซูอวี้เอ่ยตัดบทอย่างเรียบเฉย

“ขอบใจเจ้านะ” สายตาของเซี่ยอวิ๋นเยียนล่อกแล่ก ไม่กล้าสบตาเขาตรงๆ “แต่ว่า ไม่ให้เฮ่อเหลียนซื่อต้มน้ำแกงสร่างเมาให้ข้าสักเทียบจะดีกว่าหรือ”

“ตอนนั้นเฮ่อเหลียนซื่อกำลังฝังเข็มให้ท่านกั๋วกงอยู่ พอเจ้ายัดใบเมเปิลใส่มือข้าเสร็จก็ฟุบหลับไปกับขอบหน้าต่าง ข้ากลัวว่าเจ้าจะโดนลมหนาวจนจับไข้ จึงได้อุ้มเจ้ามานอนบนเตียงของข้า”

ซูอวี้มองนาง พลางเอ่ยสำทับอย่างใส่ใจอีกประโยค “เจ้าวางใจได้ เทียนหลิวกับกู้อิ่งเป็นพยานได้ ข้าเพียงแค่อุ้มเจ้าขึ้นไปนอนบนเตียง ส่วนผ้าห่มนั่น เจ้าเป็นคนดึงมาคลุมตัวเอง”

สวรรค์ ยังมีคนอื่นเห็นอีกหรือนี่

เซี่ยอวิ๋นเยียนอยากจะร้องไห้แต่ไร้น้ำตา

“ข้ามิได้ไม่ไว้ใจความประพฤติของเจ้านะ” นางอธิบายอย่างอ่อนใจ “ข้าแค่กังวลว่าตนเองจะทำเรื่องอื่นลงไป”

นางมีข้อเสียอยู่อย่างหนึ่ง คือยามใดที่เมามาย ความทรงจำจะขาดหายไปจนนึกอะไรไม่ออกแม้แต่น้อย

“อยู่ในห้องของข้า ได้นอนเตียงของข้ายังไม่พออีกหรือ หรือว่าอวิ๋นเยียน… เจ้ายังอยากจะนอนอย่างอื่นอีก…?” แววตาของซูอวี้ดูไร้เดียงสา ราวกับเพียงแค่อยากรู้อยากเห็นจริงๆ

ในห้องนี้ สิ่งที่พอจะใช้คำว่านอนได้ นอกจากเตียงแล้ว ก็เหลือเพียงคนเป็นๆ อย่างซูอวี้นี่แหละ

เซี่ยอวิ๋นเยียนรีบส่ายหน้าทันควัน “ไม่ใช่ ข้าแค่รู้สึกเกรงใจ เห็นอยู่แท้ๆ ว่าข้ามาเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บให้เจ้า แต่สุดท้ายกลับต้องรบกวนให้เจ้ามาคอยดูแลข้าแทน”

“คนเราย่อมมีช่วงเวลาที่อยากระบายอารมณ์กันบ้าง เพียงแต่การดื่มสุราจนเมามายนั้นทำร้ายร่างกาย ต่อไปดื่มให้น้อยลงหน่อยจะดีกว่า” ซูอวี้เปิดกล่องอาหาร นำโจ๊กและของว่างด้านในออกมาจัดวางทีละอย่าง “มีเรื่องอะไรไม่สบายใจก็บอกข้าได้ ใครใช้ให้พวกเราเป็นพันธมิตรกันเล่า”

เทียนหลิวที่แอบย่องกลับมาดักฟังอยู่หน้าประตูได้แต่ส่ายหน้าไปมาอย่างจนปัญญา

เยวี่ยอวิ้นพูดไว้ไม่มีผิด ยามที่ต้องรับมือกับคนกันเอง คุณหนูเซี่ยช่างซื่อตรงเกินไปจริงๆ คำพูดถอยเพื่อรุกของนายท่านเช่นนี้ นางกลับไม่ตอกกลับเลยแม้แต่คำเดียว แปดในสิบส่วนคงฟังไม่ออกเสียด้วยซ้ำ

นายท่านเองก็เช่นกัน ตอนที่คนเขายังไม่ตื่นก็วุ่นวายอยู่กับทั้งกำยานสงบใจ ทั้งหายาสร่างเมาไม่หยุดหย่อน ความห่วงใยฉายชัดเต็มใบหน้า พอคุณหนูเซี่ยตื่นขึ้นมา กลับแสร้งทำเป็นสงบนิ่งไม่แยแส ซ้ำยังล่อลวงให้อีกฝ่ายรู้สึกซาบซึ้งในความใส่ใจของตนอีก

ช่างเป็นคนเจ้าแผนการลึกล้ำแท้ๆ

หากเป็นเช่นนี้ต่อไป วันที่คุณหนูเซี่ยจะถูกนายท่านตบแต่งเข้าจวน คงอยู่อีกไม่ไกลแล้ว

***

แม้เซี่ยอวิ๋นเยียนจะมารักษาอาการบาดเจ็บให้ซูอวี้อยู่หลายวัน แต่นี่นับเป็นครั้งแรกที่พวกเขานั่งกินข้าวร่วมโต๊ะเดียวกันเช่นนี้

เมื่อมองผ่านไอควันกรุ่นที่ลอยขึ้นมาจากโจ๊กข้าวเหนียวใบเตย เซี่ยอวิ๋นเยียนก็รู้สึกกระอักกระอ่วนใจอยู่บ้าง

“ลองชิมนี่ดูสิ นี่เป็นหน่อไม้ฝรั่งที่ห้องครัวเล็กดองเอง รสเปรี้ยวสดชื่นช่วยเจริญอาหาร เหมาะที่สุดสำหรับกินแกล้มโจ๊กหลังสร่างเมา” ซูอวี้เห็นนางกินไม่ค่อยลง จึงเปลี่ยนตะเกียบคู่ใหม่ คีบกับข้าวใส่ลงในจานเบื้องหน้านาง

แม้เซี่ยอวิ๋นเยียนจะไม่ค่อยเจริญอาหาร แต่ก็ไม่อาจปฏิเสธน้ำใจของเขาได้ นางจึงตักโจ๊กขาวขึ้นมาหนึ่งช้อน กินพร้อมกับหน่อไม้ฝรั่งเส้นเข้าปาก

“จริงสิ ข้าลืมถามเจ้าไป ตอนที่เจ้าเมา เจ้าบอกข้าว่าเหยาเยว่ความประพฤติไม่ดี ไม่คู่ควรเป็นภรรยา มีใครมาพูดอะไรกับเจ้าหรือ” ทว่าในยามนี้ ซูอวี้กลับเอ่ยประโยคนี้ขึ้นมา

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง