บทที่ 74 เขาอยากทำให้ทุกความปรารถนาของอวิ๋นเยียนเป็นจริง

โบราณว่าไว้ว่าสุราเข้าปากมักเผยความจริง ถือโอกาสนี้ยืนยันเสียเลยว่านางรู้สึกต่อเขาจริงๆ หรือไม่…

ทว่าผิดคาด เซี่ยอวิ๋นเยียนไม่ได้แย้มยิ้มหวานหยดย้อย หากแต่เบะปากน้อยๆ อารมณ์พลันหม่นหมองลงอย่างเห็นได้ชัด “ไม่ดีสักนิด”

ร่างของซูอวี้แข็งทื่อไปทันใด

“ข้าทั้งเอาแต่ใจ ทั้งไร้เหตุผล ซ้ำยังเจ้าคิดเจ้าแค้นเป็นเลิศ แถมไม่คิดจะเปลี่ยนนิสัยด้วย” ปลายนิ้วของเซี่ยอวิ๋นเยียนลากวนบนขอบหน้าต่าง น้ำเสียงแฝงความเดียวดาย “อีกอย่าง ตระกูลเซี่ยก็ไม่ใช่จวนแม่ทัพเซี่ยเช่นกาลก่อนแล้ว”

“ตัวข้าน่ะ ขอเพียงช่วยเจ้าชิงตำแหน่งซื่อจื่อมาได้ แล้วหาสตรีที่เพียบพร้อมด้วยคุณธรรมความดีงามมาแต่งงานกับเจ้า ให้ชีวิตครึ่งหลังของเจ้าดำเนินไปอย่างราบรื่นไร้อุปสรรค เมื่อเสร็จสิ้นหน้าที่ก็ถอยฉากออกไปได้แล้ว”

แสงตะวันทาบทาลงบนร่างในชุดสีแดงเพลิง ประกอบกับรอยยิ้มอิ่มเอมใจบนดวงหน้า ชั่วพริบตานั้น ซูอวี้รู้สึกราวกับตนตกอยู่ในห้วงฝันอันงดงาม

สตรีในความฝันผู้นี้ ช่างเด็ดเดี่ยว ช่างเฉลียวฉลาด ทว่ากลับซุกซ่อนหัวใจอันอ่อนโยนไว้ภายใน

สายลมพัดชายเสื้อและเส้นผมยาวสยายของนางให้พลิ้วไหว กลายเป็นสีสันสดใสเพียงหนึ่งเดียวท่ามกลางฤดูสารทอันเปล่าเปลี่ยว ซูอวี้ในวัยยี่สิบสามปีทอดสายตามองเซี่ยอวิ๋นเยียน ตาแทบไม่กะพริบ

เขาไม่เคยพบเห็นสตรีใดที่งดงามถึงเพียงนี้ ความงามของนางมิใช่เพียงแค่รูปโฉมภายนอก หากแต่เปี่ยมด้วยพลังอันเงียบงันที่พร้อมจะค้ำยันขื่อแปของเรือนที่กำลังจะพังทลาย

“ไม่ใช่หรอก”

เนิ่นนานผ่านไป นานเสียจนเซี่ยอวิ๋นเยียนเอียงศีรษะ หลับใหลไปอย่างสงบพร้อมรอยยิ้มบริสุทธิ์ราวกับเด็กน้อย

ซูอวี้จึงได้เอ่ยออกมาด้วยความจริงจัง

“ในใจข้า เซี่ยอวิ๋นเยียนคือสตรีที่ดีที่สุดในใต้หล้า”

เขาเดินอยู่อย่างโดดเดี่ยวในราตรีอันยาวนานมาตลอดยี่สิบสามปี ชินชาต่อความเย็นชาและการถูกเอารัดเอาเปรียบมาเนิ่นนาน จนกระทั่งได้พบกับเซี่ยอวิ๋นเยียน ถึงได้รู้ซึ้งว่าการได้รับความห่วงใยอย่างจริงใจนั้นเป็นเช่นไร

นี่เป็นครั้งแรกที่เขามีความมุ่งมั่นอันแรงกล้า เพื่อตอบแทนความจริงใจนี้ เขาอยากจะทำให้ทุกความปรารถนาของสตรีผู้นี้เป็นจริง ต่อให้ต้องบุกน้ำลุยไฟ ก็จะทำให้นางสมหวังในทุกสิ่งให้จงได้

***

อีกด้านหนึ่ง

เหยาเยว่ถูกขับไล่ออกมาอย่างไร้ความปรานี พอก้าวขึ้นรถม้าก็โมโหจนกวาดชุดน้ำชาแตกกระจายไปชุดหนึ่ง

“ได้เจอซูอวี้หรือไม่ พูดคุยกันเป็นอย่างไรบ้าง เขายอมอ่อนข้อ ตอบรับจะช่วยพูดกับฝ่าบาทให้พวกเราหรือยัง” เพิ่งจะเหยียบย่างเข้าประตูบ้าน ใต้เท้าเหยาก็ยิงคำถามรัวเป็นชุด

เดิมทีตระกูลเหยาอยากจะเกาะกิ่งไม้ใหญ่อย่างเหลียงอ๋อง ทว่ารากฐานตื้นเขินเกินไป เหลียงอ๋องจึงไม่ชายตามอง นับตั้งแต่รู้ข่าวว่าซูหลีถูกตำหนิ ส่วนซูอวี้กลับได้รับคำชมเชยจากฝ่าบาทในราชโองการ ใต้เท้าเหยาก็เบนเป้าหมายมาที่เขา

เรื่องที่บุตรสาวอยากแต่งงานกับซูอวี้ จากที่เคยคัดค้านก็เปลี่ยนมาเป็นสนับสนุนเต็มที่

“ซูอวี้ยังรักษาตัวอยู่เจ้าค่ะ” เดิมทีเหยาเยว่ก็มีโทสะอัดแน่นเต็มอก ทว่าต่อหน้าบิดา จำต้องกัดฟันสะกดกลั้นเอาไว้

“เจ้าไปถึงที่นั่นแล้ว แค่จะพบหน้าสักครั้งยังยากเย็นถึงเพียงนี้เชียวหรือ”

“ท่านพ่อ นิสัยภายนอกอบอุ่นแต่เนื้อแท้เย็นชาของซูอวี้ใช่ว่าท่านจะไม่รู้ อีกทั้งยังมีคนที่ฮ่องเต้ส่งมาคุ้มกัน ข้าคิดอยากจะพบก็พบได้ตามใจชอบหรือเจ้าคะ” เหยาเยว่เข้าใจไปว่าเทียนหลิวที่พาตัวนางออกมา คือคนที่ฮ่องเต้ร่วมกับหมอหลวงจัดส่งมาดูแลซูอวี้

เพราะหลายปีมานี้ ซูอวี้ถูกนางจ้าวละเลยทอดทิ้ง ข้างกายไม่เคยมีองครักษ์ติดตามสักคน

ใต้เท้าเหยาไม่คาดคิดว่าซูอวี้จะหักหน้าตระกูลเหยาเช่นนี้ พลันบันดาลโทสะ “สภาพอย่างซูอวี้น่ะหรือ ยังหวังจะแต่งสตรีจากตระกูลขุนนางใหญ่อีก ตระกูลเรายอมทอดสะพานไปหา แทนที่จะซาบซึ้งใจจนน้ำตาไหลแล้วตอบรับ กลับกล้ามาสะบัดหน้าใส่ นึกว่าได้รับคำชมจากฮ่องเต้ประโยคเดียวแล้วจะเหาะขึ้นสวรรค์ได้หรืออย่างไร”

“คงไม่คิดกระมังว่านังเด็กป่าตระกูลเซี่ยนั่นจะช่วยให้เขาสืบทอดบรรดาศักดิ์ได้”

“ถ้าเก่งจริงก็ขอให้ฮ่องเต้โปรดปรานไปชั่วชีวิตเถิด อย่าให้ตกมาอยู่ในมือข้าก็แล้วกัน”

ใต้เท้าเหยากล่าวอย่างเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน

เหยาเยว่นึกถึงสาวใช้ที่ตนยอมจ่ายเงินก้อนโตซื้อตัว ซึ่งแอบส่งข่าวมาว่าเซี่ยอวิ๋นเยียนกับซูอวี้ไปมาหาสู่กันอย่างสนิทสนม กำลังจะเอ่ยปาก จู่ๆ สาวใช้คนสนิทก็เดินเข้ามา กระซิบข้างหูเบาๆ ว่า “คุณหนูเจ้าคะ มีคนส่งจดหมายมา ระบุว่าต้องมอบให้ท่านโดยเฉพาะเจ้าค่ะ”

เหยาเยว่กวาดสายตามองอย่างรำคาญใจ ทว่าที่มุมขวาล่างของซองจดหมาย กลับมองเห็นตัวอักษร “เส้า” ตัวเล็กๆ เขียนอยู่

นางกำลังกลุ้มใจที่หาช่องทางจัดการเซี่ยอวิ๋นเยียนที่คอยขวางหูขวางตาไม่ได้อยู่พอดี

กลับมีคนโร่มาหาถึงที่เสียแล้ว

***

ทั้งสองนัดพบกันที่โรงน้ำชาอันเงียบสงบแห่งหนึ่ง เส้าหว่านไม่เคยมาเยือนสถานที่เช่นนี้มาก่อน ขณะสาวใช้ต้อนรับนำทางเข้าไป ผู้คนที่เดินสวนไปมาล้วนแต่งกายหรูหรา มองปราดเดียวก็รู้ว่าไม่มหาเศรษฐีก็ผู้มีบรรดาศักดิ์

นางดึงหมวกคลุมหน้าไว้แน่นด้วยความประหม่า กลัวเหลือเกินว่าจะมีใครจำฐานะของตนได้ แต่ด้วยความทะนงตนอย่างยิ่งยวด จึงพยายามข่มใจไม่ให้เหลียวมองซ้ายขวา จนเผยความบ้านนอกออกมาให้ผู้อื่นจับได้

“ห้องส่วนตัวของคุณหนูเหยาอยู่ตรงนี้เจ้าค่ะ เชิญเจ้าค่ะ” สาวใช้ต้อนรับยิ้มอย่างนอบน้อม พลางผลักบานประตูกระดานไม้เนื้อแดงสลักลวดลายประณีตให้

กลิ่นกำยานหอมกรุ่นชวนเคลิบเคลิ้มในห้องพวยพุ่งเข้าปะทะใบหน้า ชวนให้รู้สึกราวกับหลุดเข้าไปอยู่ท่ามกลางมวลบุปผาในฤดูใบไม้ผลิ เหยาเยว่สวมชุดสตรีสูงศักดิ์สุดหรูหราที่ดูปราดเดียวก็รู้ว่าราคาสูงลิ่ว กำลังนั่งจิบชาดอกไม้อยู่

กิริยาท่าทางถอดแบบกุลสตรีตระกูลสูงส่งมาทุกกระเบียดนิ้ว

ตลอดทางที่เดินมา เส้าหว่านใช้หางตาเหลือบมองว่าผู้อื่นทำเช่นไร จึงกัดฟันควักเศษเงินก้อนหนึ่งยื่นให้สาวใช้ “ขอบใจ”

สีหน้าของสาวใช้ไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย ย่อกายคารวะอีกครั้งแล้วถอยออกไปอย่างรู้มารยาท

ทว่าในแววตาของเหยาเยว่ที่นั่งอยู่ภายในห้อง กลับวาบผ่านด้วยรอยยิ้มเหยียดหยามอย่างถึงที่สุด

ช่างกิริยาชาวบ้านสิ้นดี เศษเงินแค่สองเฉียนก็ยังกล้าควักออกมา ช่างไม่รู้เอาเสียเลยว่าธรรมเนียมที่ไม่เป็นลายลักษณ์อักษรของเหล่าคุณหนูสูงศักดิ์ที่เข้าออกโรงน้ำชาแห่งนี้ เงินรางวัลขั้นต่ำคือใบไม้ทองคำหนึ่งใบ

“มาแล้วหรือ เชิญนั่งสิ” เหยาเยว่ซ่อนความดูแคลนตระกูลเส้าไว้ใต้รอยยิ้ม พลางผายมือไปยังเก้าอี้พนักสูงฝั่งตรงข้าม “ดื่มชาอะไรดี”

“ไม่จำเป็นหรอก” เส้าหว่านเหลือบมองป้ายหยกบอกชื่อชาข้างมือ พบว่าชื่อชาเหล่านั้น นางไม่รู้จักเลยสักชื่อเดียว

“โรงน้ำชาแห่งนี้เป็นกิจการของราชวงศ์ มีความเป็นส่วนตัวยิ่ง บทสนทนาของพวกเราจะไม่มีบุคคลที่สามล่วงรู้ เจ้าไม่ต้องเกร็งขนาดนั้น ข้างนอกลมแรง ดื่มอะไรร้อนๆ ให้ร่างกายอบอุ่นเสียหน่อยเถิด”

เส้าหว่านหัวเราะแห้งๆ ใต้หมวกคลุมหน้า อึกอักอยู่ครู่หนึ่งจึงเอ่ยขึ้น “คุณหนูเหยา คราวก่อนท่านบอกว่าหากมีเรื่องอะไรให้มาขอความช่วยเหลือจากท่าน คำพูดนั้นยังนับอยู่หรือไม่เจ้าคะ”

“แม้ข้าจะไม่ได้ไปร่วมงานเลี้ยงที่จวนจิ้งกั๋วกง แต่เรื่องของเจ้า ข้าได้ยินมาหมดแล้ว” เหยาเยว่หัวเราะเบาๆ “ข้าพูดตามตรงนะ เจ้าสู้เซี่ยอวิ๋นเยียนไม่ได้หรอก นางเป็นคุณหนูใหญ่ตัวจริงของตระกูลเซี่ย ตอนนี้ยังมีซูอวี้กับฮูหยินเก๋อเหล่าหยางคอยหนุนหลัง ในเมื่อตอนนี้เจ้าไม่มีอะไรเหลือเลย จะเอาอะไรไปงัดข้อกับนาง”

“อีกอย่าง ตอนนี้ที่เซี่ยอวิ๋นเยียนไปรักษาตัวข้างกายซูอวี้ก็ได้รับความเห็นชอบจากฝ่าบาท เจ้าไปแตะต้องนาง ก็เท่ากับตบหน้าฮ่องเต้ ทว่า…”

เหยาเยว่ก้มหน้าจิบชา “หากเจ้าสามารถทำให้เหลียงอ๋องผู้เป็นนายใหญ่ตัวจริงของจวนจิ้งกั๋วกงมองเจ้าด้วยสายตาชื่นชมได้จริงๆ อย่างไรเสียฮ่องเต้ก็ไม่มีทางหักหน้าลูกชายแท้ๆ ของตนเพื่อคนนอกหรอก”

“ข้าได้ยินมาว่า เรื่องที่เป็นศิษย์หมอเทวดากับเรื่องลอบได้เสียกันโดยไร้แม่สื่อ ทำให้ฮูหยินกั๋วกงรังเกียจเจ้ายิ่งนัก แต่ถ้าเจ้าได้คำพูดสนับสนุนจากเหลียงอ๋องสักคำ นางคงยกเจ้าจากอนุชั้นสูงขึ้นเป็นภรรยาเอกของซูหลีได้ไม่ยาก”

นิ้วมือของเส้าหว่านบิดเข้าหากันอย่างกระสับกระส่าย ทว่าเมื่อได้ยินวาจาของเหยาเยว่ ประกายแวววาวสายหนึ่งก็พาดผ่านดวงตา

การที่เหยาเยว่เป็นฝ่ายเอ่ยถึงเรื่องเหลียงอ๋องขึ้นมาก่อน ช่างช่วยประหยัดน้ำลายของนางไปได้มากโข

คุณหนูตระกูลใหญ่พวกนี้มีสันดานเหมือนกันหมดจริงๆ หลงคิดว่าโลกนี้มีแต่พวกตนที่ฉลาด ส่วนที่เหลือล้วนเป็นคนโง่เง่า

ขอเพียงยอมอ่อนน้อมถ่อมตน ก็หลอกล่อให้พวกนางยอมเป็นดาบในมือของเส้าหว่านได้อย่างง่ายดาย

“คุณหนูเหยา ท่านจะช่วยข้าจริงๆ หรือเจ้าคะ” เส้าหว่านแสร้งทำน้ำเสียงไม่มั่นใจ เพื่อเพิ่มความไว้วางใจให้เหยาเยว่ตายใจว่าตนกุมทุกอย่างไว้ในกำมือ

“ย่อมเป็นเช่นนั้น”

“แต่เพราะเหตุใดท่านถึงต้องช่วยข้าหรือเจ้าคะ” เส้าหว่านซักไซ้ต่อ

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง